Zwijgen doorbreken

Syrische vluchtelinge schuilt met kinderen tegen de regen in een houten kast

Syrische vluchtelinge schuilt met kinderen tegen de regen in een houten kast

Een onderwerp waar ik het niet over wil hebben. Er is al zo veel over gezegd. Bovendien is de discussie te vervuild om er nog aan te willen deelnemen. De domheid van schreeuwerds die geen bal van democratie begrijpen deprimeert mij en legde mij, over het onderwerp vluchtelingen, verbouwereerd zwijgen op.

Totdat ik gisteren de foto zag van een uit Syrië gevluchte moeder die met twee van haar kinderen tegen de regen schuilt in een houten kast. De kast staat in het open veld; er zit geen deur in. Aan de pootjes onder de kast is te zien dat hij oorspronkelijk in een woon- of slaapkamer heeft gestaan. Volledige ontreddering in één foto vastgelegd.

Het zwijgen moet doorbroken worden.

In 1956 toen Russische tanks Hongarije binnen trokken was ik acht jaar. We woonden in de Wolfhezestraat, nummer 19, in Den Haag. Dat adres is belangrijk, want tot vele jaren na de Russische inval had ik nachtmerries dat de tanks deze straat binnen reden en dat ik mij angstig achter een muurtje onder aan ons portiek verstopte. Nare dromen. De Sovjet-Russen waren de slechterikken en de om vrijheid strijdende Hongaren de slachtoffers.

Was ik te jong om te weten dat de via Oostenrijk naar het westen vluchtende Hongaren niet welkom waren? Waren er destijds schandalig ordinaire protesten tegen de komst van de Hongaren? Volgens mij niet. Gaf hun komst grote, of zelfs kleine, maatschappelijke problemen? Geen idee; ik denk van niet. Ongeveer 15 jaar na Boedapest-1956 speelde ik in Groningen schaak met een oude Hongaar, Polgar, die ik in het park wandelend met mijn hond Lex ontmoet had. Nou ja, speelde met.. Hij speelde met mij; ik was geen partij voor hem.

Vijfentwintig jaar later kwamen vluchtelingen uit Joegoslavië naar Nederland. Met een aantal van hen heb ik samengewerkt in het Rijksmuseum, Amsterdam. Serviërs en Kroaten zaten in de kantine gebroederlijk bijeen. Hardwerkende, toegewijde mensen. die er iets van maakten in ons land. Hun kinderen presteerden goed op school en universiteit. Van het conflict tussen Serviërs en Kroaten was in de kantine van het Rijksmuseum niets te merken. De integratie, met behoud van eigen ‘peergroups’, was een succes.

Migrerende vluchtelingen zijn er altijd geweest. De eerste keer dat ik beelden zag van bootvluchtelingen was na het vertrek van de Amerikanen uit Vietnam eind jaren zeventig. Veel Vietnamezen integreerden geruisloos in de Amerikaanse en Europese maatschappij.

Sinds de eerste golfoorlog, 1990, nadat Saddam Hoessein met zijn Iraakse legers Koeweit bezette zijn er mensen op de vlucht. Voor die oorlog, maar eerder ook al voor de Russen na de Russische bezetting van Afghanistan eerste Kerstdag 1979.

De dictatuur van de Taliban, de oorlogen in Somalië en Eritrea, de tweede golfoorlog en de chaos in Irak, de Arabische nachtmerrie sinds 2011, de burgeroorlog in Syrië, de gruwelijke dictatuur van het IS Kalifaat…een lange lijst conflicten met miljoenen vluchtelingen. Nog los van de door China veroorzaakte vluchtelingenstromen in Azië. We horen daar weinig over.

Van al die conflicten begrijp ik niets, ook niet na verklaringen over de strijd in Syrië gelezen te hebben in de Washington Post en de NRC van gisteren, 10 februari 2016. Ik begrijp etnische en geloofstwisten nooit.

Ik weet zo langzamerhand wel dat moslims elkaar al eeuwenlang de tent uitvechten over de opvolging van de profeet Mohammed, maar of ik dat ook begrijp? Nee, daar begrijp ik niets van. Geloof, die hardnekkige fictie, en daar dan bloederige oorlogen over voeren? Nee, daar begrijp ik niets van. Net zomin als dat ik er ook maar een snars van begrijp dat in de 16de, 17de en 18de eeuw Franse protestanten afgeslacht werden en massaal hun land moesten ontvluchten. Ik weet dat het gebeurde en ik weet dat het om een botsing tussen katholieken en protestanten ging, maar of ik het ook begrijp?

Werden de Hugenoten in die eeuwen met open armen ontvangen in de lage landen van toen? Hier schiet mijn kennis tekort. Wat ik wel weet, is dat in de 17de eeuw de helft van de Amsterdamse bevolking uit ‘import’ bestond en dat in die periode de economie in het Amsterdamse tot grote hoogte steeg.

Wanneer ik de foto van die in een kast schuilende moeder zie, kan ik mij niet verplaatsen in de minderwaardige acties tegen de komst van vluchtelingen. Een foto die maar één effect zou mogen hebben: de deuren van onze vrije wereld wagenwijd openen.

Geen mens kan hier toch bezwaar tegen hebben? Desondanks groeit het verzet tegen de komst van vluchtelingen en moeten sommige gemeentes voornemens tot opvang, onder druk van ‘gezond’ volksgevoel – laat ik uit piëteit voor deze keer de Duitse term vertalen – laten vallen. Hoe komt het dat Hongaarse, ex-Joegoslavische, of Vietnamese vluchtelingen bijna geruisloos integreerden, maar vluchtelingen uit moslimlanden veel moeizamer?

Hoe komt het dat het verzet tegen vluchtelingen nu zo is toegenomen? Ik kan daar natuurlijk van alles over bedenken. Veel van de vluchtelingen hebben een moslimachtergrond. Daar zijn we, na alle aanslagen en onderlinge gruwelijkheden tussen moslims, niet blij mee.

Het voortdurend etaleren van moslim anders-zijn via uiterlijke kenmerken en het massaal binnendringen van onze cultuur helpt niet bij de ontvankelijkheid.

Mafkezen als Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo van Gogh, en zijn geestverwanten-aanslagplegers uit naam van de grote allah helpen niet bij de acceptatie van moslims. De aanslagen plegende enkelingen zijn eng, maar vooral ook de 25% van miljoenen moslims in Europa die stilzwijgend het eens zijn met de aanslagen.

Er zijn wereldwijd 1,2 miljard moslims. Ongeveer 25% zou staan achter de aanslagen op heidenen en afvalligen. Dat zijn dus evenveel moslimgeweldsupporters als er inwoners zijn in de Verenigde Staten. Een aantal om rekening mee te houden. Cijfers die leiden tot onzekerheid.

De Europese politieke onmacht om de komst van vluchtelingen uit Syrië te beheersen, doet de acceptatie geen goed. Beheersen van deze migratie houdt onder andere in dat aan de Europese buitengrens alle meelifters uit niet bedreigde landen eruit gefilterd worden en geen stap binnen Europa gegund wordt. Een moeilijke taak, maar hij moet verricht worden zodat er weer draagvlak komt om vluchtelingen zoals die met beide kinderen in een kast schuilende moeder beschaafd op te vangen.

Het is goed dat door die foto één vluchteling uit de anonimiteit wordt gehaald en een gezicht krijgt. Dat bevordert nadenken over alle vluchtelingen.

Ik geef de hoop niet op en ben er diep van overtuigd dat wanneer die bomberjackschreeuwers zo’n vluchtende moeder met haar in een deken gewikkeld kind in de ogen konden kijken, ondanks alle stoere praat, mededogen zullen voelen.

Aan de autoriteiten de opdracht de vluchtelingenstroom ‘zuiver’ te houden en daadkracht tot nieuwe politieke-correctheid te maken. Een andere route om met trots op onze vrije wereld de opvang van vluchtelingen mogelijk te maken is er niet.

Je moet er toch niet aan denken dat we over een aantal jaren alleen met schaamte naar de huidige periode terug kunnen kijken. Dat maakten we al eens mee, denkend aan de voor de nazi’s vluchtende joden die bij de Nederlandse grens teruggestuurd werden naar Hitlerduitsland.

Bertus G. Antonissen

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.