Wat hebben Jelle Brandt Corstius en Astrid Holleeder met elkaar gemeen?

Kurhaus, Scheveningen

Willem Frederik Hermans – wie? – schreef het al vele jaren geleden: ‘Commotie is promotie’. Hij en zijn collega Gerard Reve begrepen dat maar al te goed toen ze in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de ene rel na de andere veroorzaakten om de verkoop van hun boeken te skyrocketen (ja, niet alleen Wim Pijbes spreekt een woordje over de grens).

Hermans verwierf veel aandacht door uitgever Van Oorschot uit te maken voor een aasgier omdat die allemaal boeken van lang dode Russische schrijvers uitgaf waar geen rechten over betaald hoefden te worden. Oorschot, hoe modieus zou je nu in 2017 zeggen, diende een aanklacht in wegens laster en smaad. Hermans’ verweer voor de rechtbank was fenomenaal: “Ik had dat niet moeten zeggen, want aasgieren zijn hoogvliegers. Dat kan je over Van Oorschot niet beweren”.

Hermans plaveide zijn pad over de dode karakters van door hem vermoorde schrijvers. Niet alleen in zijn in eigen beheer uitgegeven Mandarijnen op Zwavelzuur, maar ook in latere kritieken waar hij op kwaadaardige wijze de vloer aanveegde met collega-schrijvers en de beruchte Weinreb. Allemaal commotie. Goed voor de verkoop van zijn boeken.

Commotie die Reve bewerkstelligde via koketteren met het katholieke geloof en zijn expliciete praatjes over de heren-, of liever nog jongensliefde. Na deze twee waren er nooit meer schrijvers die op zo’n creatief confronterende en vaak humoristische wijze publiciteit wisten te genereren.

Wat in de jaren zestig nog leuk was, is nu wrang. Jelle Brandt Corstius overschaduwde in één keer alle aandacht voor seksueel lastig gevallen vrouwen door zijn verhaal over een verkrachting vijftien jaar geleden. Na afloop van een life TV programma hing stagiaire Jelle (24) samen met een productiemedewerker (25) aan de bar in het Kurhaus Hotel om zich vol te gooien met alcohol. Beide heren gingen met dronken koppen – volgens Jelle was er een verdovende drug in zijn glas gegooid (en dat terwijl alcohol op zichzelf al een verdovende drug is) – naar een hotelkamer. Daar bedreven beide heren de mannenliefde. Volgens Jelle’s leeftijdsgenoot en drankbroeder geheel uit vrije wil, volgens Jelle werd hij verkracht.

Heel Nederland heeft een mening. Ik ook. Mijn mening betreft het moment waarop Jelle met dit verhaal in de publiciteit trad, let wel: 15 jaar na dato. Is het goed getimede, bewuste commotie die uiteindelijk zijn nieuwe TV-programmareeks over robots promoot? Alle ogen gericht op Jelle en hoge kijkcijfers bij de eerste uitzending. Wie zal het zeggen…

Willem Holleeders zus Astrid kwam deze week ook uitvoerig in de publiciteit. Minder dan ze misschien gehoopt had. Ze zal tandenknarsend gekeken hebben naar alle publiciteit die Jelle Brandt Corstius kreeg. Astrid, haar zus en een ex van Willem traden deze week in het nieuws. Ze wilden geen getuigen meer zijn in het proces tegen Willem omdat ze veel te weinig bescherming krijgen van het OM. Erger nog: ze moeten een deel van hun bescherming zelf betalen.

Is het toeval dat de dames hiermee naar buiten kwamen enkele dagen voor de verschijning van Astrids nieuwe boek: Dagboek van een getuige, of zien we hier een perfect staaltje van commotie is promotie? Ik geloof hier niet in toeval.

Ik heb voor de kwellingen van de zussen Holleeder meer begrip dan voor die van Jelle. Ik was er niet bij in die hotelkamer van het Kurhaus, maar mij bekruipt bij het verhaal van Jelle een gevoel van achterdocht. Zal ik bevooroordeeld zijn? Ik denk het wel: https://www.meditatione-ignis.org/de-lul-van-jelle/.

Bob Bernstein, media watcher

Please follow and like us: