Twan Huys, Limburgse sluipmoordenaar

twan-huysIedere keer wanneer ik Twan Huys met zijn glimlachje, hij lijkt de ideale schoonzoon, op TV zie moet ik denken aan de gluiperig katholieke manier waarop hij Job Cohen april 2010 onderuit haalde. Journalistieke smeerlapperij van de hoogste plank. Gemakkelijk en gemakzuchtig. Cohen stonk in de voorgebakte quiz die Twan Huys hem voorlegde.

Het gaat niet om de vraag of een journalist een nieuwe bewindsman kritisch aan de tand mag voelen. Het gaat om de vraag of je in een serieuze actualiteitenrubriek iemand onvoorbereid mag overvallen met het flauwe aftreksel van een televisiespelletje als ‘de slimste mens'(bestond toen nog niet).

Huys had slechts de intentie Cohen en publique met een simpel trucje onderuit te halen en slaagde in deze opzet. Cohens fatsoen was niet opgewassen tegen de misleidende, zoet-gevooisde hinderlaag waar Huys hem in lokte. Het niveau van cabaret-hoernalistiek waar kwal Rutger Castricum van Pow Nieuws zich al jaren in bekwaamt. Heeft niets te maken met vrije nieuwsgaring en objectieve opinievorming. Hier werd de man gespeeld en niet de bal.  Het ging niet om de inhoud, maar om de persoon Cohen. Huys schrok toen Cohen in zijn slinkse valkuil donderde. Zijn quasi verontschuldiging: “Ik moet het u vragen want uw tegenstanders beweren dat u te weinig van economie weet”, was huichelachtig en aanmatigend. Suggereren dat je iemand wilt beschermen tegen tegenstanders en tegelijkertijd doen wat van die tegenstanders verwacht wordt, is een judaskus.

Bij de beeldvorming over politici is vorm al jaren belangrijker dan inhoud. Is die vorm beschadigd dan komen de ratten uit alle holen om de poten onder de stoel van het slachtoffer weg te knagen. Cohens kansen in regering en parlement waren na het stilettomes van Twan Huys in zijn rug verkeken.

Is Twan Huys werkelijk zo machtig om Cohen’s ondergang te bewerkstelligen? Nee, Huys maakte op een goedkope wijze misbruik van de autoriteit van het machtige medium waar hij voor werkte. Het enige dat Cohen verweten kon worden, als dat al een verwijt is, is dat hij te fatsoenlijk was om tegen de Huysiaanse sluipmoord opgewassen te zijn.

Sinds dat journalistieke dieptepunt in Nieuwsuur denk ik iedere keer wanneer ik Twan Huys op TV zie: huichelaar.

Bij zo’n huichelaar hoort de uitnodiging aan Holleeder als gast te verschijnen in Huys’ collegetour, met ‘journalistieke vrijheid’ als rechtvaardiging. Niks journalistieke vrijheid: kijkcijfers en sensatie als enige motief; Twan R. de Vries.

Het past ook helemaal bij het onbetrouwbaar paapse karakter van Huys dat hij het ‘correspondents dinner’ van de USA overbracht naar Nederland.

Als meneer Huys zich ergens als een vis in het water voelt, dan is het wel in zo’n speelhoek waar mensen elkaar over en weer sarcastisch op de hak nemen. Er is echter een verschil: de deelnemers aan dat diner weten wat ze te wachten staat. Cohen kon niet verwachten dat Huys hem in Nieuwsuur zou ‘roasten’.

Moraal: pas op voor de zachte G van de vriendelijk ogende Huys; er gaat een roestig scheermes achter verborgen.

Bertus G. Antonissen

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.