Topkok Sergio Herman bakt kruimelfriteslucht

Superfrites van Bram Ladage

Superfrites van Bram Ladage

Uit Het Parool van 14 april 2016:

Na Ron Blaauw (hot dogs) en Robert Kranenborg (hamburgers) komt de geboren Zeeuw Herman met een sjieke versie van fastfood. Tijdens de perslunch waarop hij het nieuws bekend maakte, vertelde hij een groot liefhebber van frites te zijn. In de tijd dat hij nog zijn restaurant Oud Sluis in Zeeuws Vlaanderen had, reed hij “s nachts geregeld naar België” om er een frietje te eten. Geweldige frites, daar over de grens, maar wat Sergio Herman miste, was een “stukje beleving”.

En voor dat ‘stukje beleving’ – wat een tenenkrommend taalgebruik –  zou Sergio Herman gaan zorgen. Met beleving bedoelt zo’n gelauwerde topkok kwaliteit en presentatie, iets anders kan ik mij daar niet bij voorstellen.

Al dit ronkend aanbevolen fraais ga je niet verkopen in een ordinaire cafétaria, of om Serge’s Belgische patatroots te honoreren: in een frietkot. Nee, de gespleten aardappelen van Sergio worden verkocht in een ‘Frites Atelier’.

Voor minder doet meneer het niet.

Gisteren vatten mevrouw Cibus en ik het plan op de nieuwe Woody Allen Café Society te gaan zien. De vroege voorstelling van 19.00 uur aan het Buitenhof in Den Haag. Geen tijd dus vooraf copieus te dineren in de stad. Op initiatief van mijn wederhelft vervulden we haar al enige tijd levende wens frites te halen bij Serge’s Frites Atelier in de Venestraat.

We hielden de ‘beleving’ simpel en bestelden twee frites met mayonaise. Na betaling van € 9,50 voor twee porties – er is nauwelijks een duurdere manier om een aardappel te eten – kon het niet anders of ons zou de moeder-aller-frieten worden voorgeschoteld. Het was even wachten, want twee eerdere klanten kozen voor een volledig aangeklede versie met geraspte kaas en limoenschil.

Bij Sergio mag je zelf je mayonaise, en diverse andere sauzen tappen, inclusief pretentieuze truffelsaus (zal daar echte truffel in zitten? Zonde!). We aten onze frites heel conventioneel over straat wandelend richting het Pathétheater. Een bijzondere beleving? Ja, in negatieve zin wanneer je al meer dan 25 jaar regelmatig op de Rotterdamse markt geniet van Bram Ladage’s patat. Hoe aanmatigend ook gepresenteerd, de frites van Sergio kunnen niet tippen aan die in een Belgische frietkot of marktfriet van Bram.

De in Sergio’s Frites Atelier gefabriceerde patat was niets meer en niets minder dan een portie korte frieten van veel te kleine aardappelen op een bodem van te hard gebakken kruim. Een aanfluiting voor de zakenmankok die zijn kot gesierd heeft met een meer dan levensgrote narcistische foto.

Zonde van het geld. Volgens mij moet Sergio Herman de rit terug maken naar België en daar langdurig in de leer gaan bij een echte fritesbakker, of stage gaan lopen bij Bram Ladage voordat hij weer naar buiten treedt met zijn borstkloppende patatpretenties.

Dat was dus eens en nooit meer.

….en die film van Woody Allen was ook een teleurstelling.

Mark Cibus en echtgenote

Please follow and like us: