Sylvana Simons doet een Jules Croisetje

"Het vuil, de stad en de dood"
“Het vuil, de stad en de dood”

Voor de kleintjes onder ons: eind 1987, begin 1988, uw nederige columnist was toen veertig jaar en we leefden in een betrekkelijk rustige pre-sociale media tijd, gonsde het in ons landje achter de duinen van onrust over een toneelstuk van Fassbinder “Het vuil, de stad en de dood”. Het stuk zou antisemitisch zijn. De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van de kunsten houdt natuurlijk op zodra er sprake is, hoe gering dan ook, van antisemitisme. Waarom heb ik nooit echt goed begrepen. Waar zijn die Semieten bang voor? Dat een intellectualistisch, door weinigen bezocht toneelstuk ineens de kranen van de gaskamers weer open draait?

Acteur Jules Croiset, inmiddels tachtig jaar en destijds dus vijftig, wilde de wereld wel even duidelijk maken hoe groot de fascistische dreiging in de lage landen was en meldde anoniem een bom bij de opvoering van het theaterstuk. Een daad van Semitisch verzet. Daar hoorde natuurlijk een gruwelijke fascistische dreiging bij want anders sta je als Semitisch vigilant activist een beetje voor lul.

Jules Croiset werd slachtoffer van een ontvoering door fascisten die hem in België dagenlang opgesloten hielden in een rioleringsbuis. Zo zag de wereld het maar weer eens: de antisemitische fascisten zijn onder ons, springlevend en een gevaarlijke dreiging voor Jahweh’s uitverkoren volk

Alhoewel…laat die meneer Jules Croiset die ontvoering zelf verzonnen en in touw hebben gezet. Een fraai stukje ‘fake news’ avant la lettre.

Aan Jules, hij werd door progressief Nederland in de armen gesloten omdat zijn oplichterij niets anders aantoonde dan dat de man het psychisch heel zwaar had, moest ik deze week denken toen ik las dat de-vrouw-wier-naam-ik-eigenlijk-liever-niet-meer-noem, maar deze keer wel: Sylvana Simons, naar buiten kwam met het verhaal dat ze thuis bezocht zou zijn door een viertal als Zwarte Pieten vermomde mannen die haar kwamen manen ‘normaal te doen’.

Ineens ging het verhaal van Jules Croiset weer door mijn hoofd en een klein duiveltje fluisterde mij in mijn oor: “Pas op Jean, ‘stink er niet in’ – stopwoordje van Simons’ leerschool DENK – want mevrouw Simons doet hier een onvervalst Jules Croisetje..

Waarom denk ik dat? Hierom:”Ook journalist Kevin P. Roberson viel deze eer te beurt. Hij was afgelopen zaterdag met anti-zp activisten op weg naar Dokkum toen ze door een snelwegblokkade in een levensgevaarlijke situatie terecht kwamen.” Bron: Sylvana Simons’ Facebook.

Levensgevaarlijke situatie? Kijk als mevrouw Simons over die blokkade jokkebrokt en de boel zwaar overdrijft, dan heb ik geen enkele reden om te geloven dat de rest van haar verhaal wel waar is.

Mr. Jean Morve

Sylvana Simons krijgt het gelijk aan haar kant

Sylvana_SimonsDit is een van die zeldzame momenten dat ik me gedwongen voel het hoofdredactionele heft in handen te nemen. Ik wil niet dat de redacteuren van Meditatione Ignis al hun talent verspillen aan flauwekul-onderwerpen. Het mag, ze hebben immers alle vrijheid, maar wanneer onze lezers vermoeid worden met een overkill aan aandacht voor de hardst schreeuwende kleine medemensen dan ontstaat er bij mij ergernis. Niet dat ik de maat der dingen ben, maar als ik mij in toenemende mate erger, dan ga ik er van uit dat vele lezers die ergernis ook voelen.

Mogen de lezers en ik dan niet geërgerd worden? Absoluut. Sterker nog: graag zelfs, want dat is waarvoor we Meditatione Ignis in de digitale lucht houden: prikkelen, ergeren, uitdagen en vooral ontmythologiseren. Maar dan moet het wel ergens over gaan.

We zijn er niet om de behoefte aan aandacht van talentarme typetjes als Ebru Umar en Sylvana Simons te bevredigen. Umar schreeuwt dat ze de beste columnist van Nederland is. Zal ze weleens columns lezen van echte columnisten zoals Bert Wagendorp, Shiela SitalSING, Youp, Henk Hofland, Elsbeth Etty, Mohammed Benzakour, Frits Abrahams, Maxim Februari, Ionica Smeets, Arnon Grunberg, Hassnae Bouazza, of haar vriendje Theodor Holman?

Allemaal columnisten in wier schaduw dit Libellemeisje niet kan staan.

Genoeg is genoeg. Er moet werkelijk iets belangwekkends gebeuren voordat we borstkloppend rijkeluisdochtertje Ebru Umar nog aandacht geven in onze columns. Vanaf vandaag is er een dwingend hoofdredactioneel verzoek aan onze columnisten niet meer over Ebru Umar te schrijven. Ik weiger een verbod uit te spreken en Meditatione Ignis columnisten die mijn verzoek negeren wacht slechts mijn toorn zonder gevolgen. Ik zal ze blijven omarmen.

Van hetzelfde laken een pak: lichtgewicht Sylvana Simons. In mijn ogen valt deze dame in de categorie getraumatiseerd disfunctionerende, psychisch beschadigde medemens. Wie enige kennis heeft over haar persoonlijke geschiedenis kan niet anders dan met mededogen reageren op haar publieke optredens. Ik kan geen enkele logische verklaring bedenken voor de VARA’s keuze haar regelmatig op te laten draven bij DWDD en Pauw, en het besluit mevrouw Simons en beide Turks-Nederlandse Erdoganzen (met dank aan Youp) van DENK een kwartier promotie te gunnen bij Matthijs van Nieuwkerk. De afgelopen maanden zapte ik met angst en beven naar DWDD of Pauw, vrezend dat die onvermijdelijke Sylvana Simons weer uitgenodigd was voor een nutteloos optreden. De vrouw heeft werkelijk nog nooit iets substantieels gepresteerd, maar wordt op het schild geheven alsof ze de denkster des vaderlands is. Iedere keer wanneer ik haar in die praatprogramma’s zie, moet ik denken aan Tofik Dibi die ook om de haverklap uitgenodigd werd toen hij nog kamerlid voor Groen Links was. Later gaf hij openhartig toe dat die uitnodigingen om zijn licht te schijnen over een breed scala onderwerpen oorzaak was van zijn realiteitsverlies en zijn megalomanie. Hij werd hard gestraft en verdween uit de politiek toen hij de strijd met Jolanda Sap aan ging om het leiderschap van Groen Links.

Niet alleen Sylvana Simons’ gebrek aan gewicht in relatie tot alle aandacht is mij een doorn in het oog. Er is meer: haar onverklaarbare optreden in de media, met name over racisme en discriminatie, heeft geleid tot duizenden racistische reacties. Op geen enkele manier mag de schijn ontstaan dat Meditatione Ignis sympathie heeft voor dat racisme. Iedereen mag irritatie over deze dame uiten, maar dan wel op basis van argumenten en niet op basis van smerige racistische scheldpartijen.

De, meestal anonieme, racisten op Twitter en Facebook moeten zich realiseren dat hun verderfelijke schelden Sylvana Simons in een limousine de Tweede Kamer inloodst. Zoals Pechtold al jaren de promotor bij uitstek is van Geert Wilders, zijn de racistische scheldpartijen over Sylvana Simons een welkome steun in de rug bij haar politieke ambities. Ze wordt bevestigd in haar gelijk dat de Nederlandse maatschappij een in- en in-racistische samenleving is waar zij als verbindende Sylvana Luther King tegen ten strijde moet trekken.

Wat mij betreft verstomt terechte kritiek op charlatan Sylvana Simons bij deze racistische vuilspuiterij.

Ik hoop dat de redacteuren van M.I. zo slim zijn niet langer voeding te geven aan de seizoensbloeiertjes Ebru Umar en Sylvana Simons.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis.

(Onze redacteur Mr. Simon A. Tire werkt op het ogenblik het ‘ultieme interview’ met Sylvana Simons uit. Dat interview zal een dezer dagen verschijnen op M.I.)