Ongeloofwaardige excuses Youp van ‘t Hek

Ik ben niet iemand van tradities. Er is één uitzondering: zaterdagochtend en de column van Youp. Altijd goed, vaak heel goed, nooit slecht. Soms hoor ik in mijn kenniskring geluiden van tegenstanders die het schrijven van Youp een achterhaald maniertje vinden. In die kritiek kan ik mij nooit vinden.

Youp’s column van afgelopen zaterdag – Grappenhaus – begon met een opvallend excuus en was van begin tot einde doordrenkt met verwijzingen naar dat excuus: “Kreeg het schaamrood moeilijk van mijn kaken deze week. Had te maken met een grove blunder in mijn laatste column waarin ik schreef dat de officier van justitie in 2012 in de verkrachtingszaak van de twee Nijkerkse meisjes in hoger beroep was gegaan omdat hij de straf voor Michael P. te hoog vond. En dit klopte niet. De verdachte had beroep aangetekend. Ik heb in de rectificatie deze week al sorry gezegd, maar doe dat nog een keer. Sorry dus.”.

Netjes van Youp. Of toch niet zo netjes? Al jaren aanvaard ik excuses pas wanneer ik de stellige overtuiging heb dat het excuus oprecht en de kans op herhaling van het verexcuseerde gedrag uitgesloten is. Bovendien moet serieus gepoogd worden veroorzaakte schade te herstellen. Dat laatste is vaak moeilijk, zeker als het gaat om verkeerde meningsvorming. Het digitale geheugen is geduldig en nauwelijks uitwisbaar.

Hoe kon Youp zo in de fout gaan: “Simpel. Ik lees veel kranten en graas met grote graagte het internet af. Daar kwam ik dit ‘feit’ niet op één, maar op een aantal sites tegen en zag nergens dat het werd tegengesproken. Daarom nam ik het klakkeloos voor zoete koek aan. Dom? Ja!”

Youp is natuurlijk niet de enige grazer in nieuwsmedia en op het internet. Velen grazen daar; ik ook. Je kan, zoals Youp, grazend behoorlijk op je bek gaan, ook als je meent meerdere bronnen met dezelfde informatie te hebben aangeboord. Op het internet is ‘meerdere bronnen’ vaak niets anders dan napraterij. Kopiêren en plakken. Youp viel in de val van gekopieerde misinformatie.

Naast zijn excuus heeft hij, zo verwachtte ik, natuurlijk alles er aan gedaan om te voorkomen dat na hem weer iemand aan de haal gaat met verkeerde informatie over de officier van justitie in de verkrachtingszaak van Michael Panhuis. De door Youp gevonden ‘bronnen’ kan hij niet wissen helaas, maar het is voor hem een makkie er voor te zorgen dat zijn verkeerde en misleidende column van 14 oktober 2017 – Vraagteken – in de toekomst niet een andere columnist of journalist op het verkeerde been zet.

Maar die column staat ongewijzigd nog steeds op youp.nl waardoor het excuus van een week later boterzacht en ongeloofwaardig blijft. Toekomstige Google searches kunnen grazers brengen naar de gewraakte column en niet automatisch naar de ontkrachting van die column een week later.

Dus Youp: wis de verkeerde informatie van je website en neem die column ook niet op in je jaarlijkse Sint- en kerstcadeautje met verzamelde columns.

Zo lang je dat niet doet, is het excuus van 21 oktober gebakken lucht.

Bob Bernstein

 

Sylvana Simons krijgt het gelijk aan haar kant

Sylvana_SimonsDit is een van die zeldzame momenten dat ik me gedwongen voel het hoofdredactionele heft in handen te nemen. Ik wil niet dat de redacteuren van Meditatione Ignis al hun talent verspillen aan flauwekul-onderwerpen. Het mag, ze hebben immers alle vrijheid, maar wanneer onze lezers vermoeid worden met een overkill aan aandacht voor de hardst schreeuwende kleine medemensen dan ontstaat er bij mij ergernis. Niet dat ik de maat der dingen ben, maar als ik mij in toenemende mate erger, dan ga ik er van uit dat vele lezers die ergernis ook voelen.

Mogen de lezers en ik dan niet geërgerd worden? Absoluut. Sterker nog: graag zelfs, want dat is waarvoor we Meditatione Ignis in de digitale lucht houden: prikkelen, ergeren, uitdagen en vooral ontmythologiseren. Maar dan moet het wel ergens over gaan.

We zijn er niet om de behoefte aan aandacht van talentarme typetjes als Ebru Umar en Sylvana Simons te bevredigen. Umar schreeuwt dat ze de beste columnist van Nederland is. Zal ze weleens columns lezen van echte columnisten zoals Bert Wagendorp, Shiela SitalSING, Youp, Henk Hofland, Elsbeth Etty, Mohammed Benzakour, Frits Abrahams, Maxim Februari, Ionica Smeets, Arnon Grunberg, Hassnae Bouazza, of haar vriendje Theodor Holman?

Allemaal columnisten in wier schaduw dit Libellemeisje niet kan staan.

Genoeg is genoeg. Er moet werkelijk iets belangwekkends gebeuren voordat we borstkloppend rijkeluisdochtertje Ebru Umar nog aandacht geven in onze columns. Vanaf vandaag is er een dwingend hoofdredactioneel verzoek aan onze columnisten niet meer over Ebru Umar te schrijven. Ik weiger een verbod uit te spreken en Meditatione Ignis columnisten die mijn verzoek negeren wacht slechts mijn toorn zonder gevolgen. Ik zal ze blijven omarmen.

Van hetzelfde laken een pak: lichtgewicht Sylvana Simons. In mijn ogen valt deze dame in de categorie getraumatiseerd disfunctionerende, psychisch beschadigde medemens. Wie enige kennis heeft over haar persoonlijke geschiedenis kan niet anders dan met mededogen reageren op haar publieke optredens. Ik kan geen enkele logische verklaring bedenken voor de VARA’s keuze haar regelmatig op te laten draven bij DWDD en Pauw, en het besluit mevrouw Simons en beide Turks-Nederlandse Erdoganzen (met dank aan Youp) van DENK een kwartier promotie te gunnen bij Matthijs van Nieuwkerk. De afgelopen maanden zapte ik met angst en beven naar DWDD of Pauw, vrezend dat die onvermijdelijke Sylvana Simons weer uitgenodigd was voor een nutteloos optreden. De vrouw heeft werkelijk nog nooit iets substantieels gepresteerd, maar wordt op het schild geheven alsof ze de denkster des vaderlands is. Iedere keer wanneer ik haar in die praatprogramma’s zie, moet ik denken aan Tofik Dibi die ook om de haverklap uitgenodigd werd toen hij nog kamerlid voor Groen Links was. Later gaf hij openhartig toe dat die uitnodigingen om zijn licht te schijnen over een breed scala onderwerpen oorzaak was van zijn realiteitsverlies en zijn megalomanie. Hij werd hard gestraft en verdween uit de politiek toen hij de strijd met Jolanda Sap aan ging om het leiderschap van Groen Links.

Niet alleen Sylvana Simons’ gebrek aan gewicht in relatie tot alle aandacht is mij een doorn in het oog. Er is meer: haar onverklaarbare optreden in de media, met name over racisme en discriminatie, heeft geleid tot duizenden racistische reacties. Op geen enkele manier mag de schijn ontstaan dat Meditatione Ignis sympathie heeft voor dat racisme. Iedereen mag irritatie over deze dame uiten, maar dan wel op basis van argumenten en niet op basis van smerige racistische scheldpartijen.

De, meestal anonieme, racisten op Twitter en Facebook moeten zich realiseren dat hun verderfelijke schelden Sylvana Simons in een limousine de Tweede Kamer inloodst. Zoals Pechtold al jaren de promotor bij uitstek is van Geert Wilders, zijn de racistische scheldpartijen over Sylvana Simons een welkome steun in de rug bij haar politieke ambities. Ze wordt bevestigd in haar gelijk dat de Nederlandse maatschappij een in- en in-racistische samenleving is waar zij als verbindende Sylvana Luther King tegen ten strijde moet trekken.

Wat mij betreft verstomt terechte kritiek op charlatan Sylvana Simons bij deze racistische vuilspuiterij.

Ik hoop dat de redacteuren van M.I. zo slim zijn niet langer voeding te geven aan de seizoensbloeiertjes Ebru Umar en Sylvana Simons.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis.

(Onze redacteur Mr. Simon A. Tire werkt op het ogenblik het ‘ultieme interview’ met Sylvana Simons uit. Dat interview zal een dezer dagen verschijnen op M.I.)