Maxime Verhagen: eens een CDA gluiperd, altijd een CDA gluiperd

Dat Nederland politiek een bananenrepubliek is, kan iedere volger van het nieuws dagelijks constateren. Multitalent – pianist, prozaïst, filosoof, romanschrijver, politicus, fotomodel – Thierry Baudet noemt de vriendjespolitiek binnen de gevestigde partijen de ‘banencaroussel’ en ‘het kartel’.

Als hij al gelijk heeft, dan heeft hij wat Limburg betreft dubbel gelijk.  Niet alleen de provincie die Geert Beethoven Wilders voortbracht maar ook de corrupte Van Rey en het mislukte kunstenaresje en dierenmishandelaar – god hebbe haar ziel – Yaël Wolfs.

Dwars door de Limburgse maatschappij – het lijkt wel de echte wereld – woekert verderf, oplichting en fraude waarbij het wanprodukt van Emma Schoenen waarover hier aleens gerapporteerd werd nog een van de minste ergerlijkheden is.

In Limburg is een leraar aardrijkskunde aan het Broeklandcollege, Hoensbroek, Danny Trommelen (fractievoorzitter PAK Brunssum, secretaris Brunssumse Oktoberfeesten, Roda JC supporter) die in plaats van aardrijkskunde beter geschiedenis had kunnen studeren. Blijkbaar was voor domme Danny de Kaj-Leers-kwalificatie, Ku Klux Klan, niet voldoende en vond hij het een paar dagen later nodig de naam Forum voor Democratie te verbasteren tot Fascisten voor Democratie. De fascisten zullen juichen in hun tuigje nu ze door een Limburgse dorpsbestuurder van een bijeengeraapt marginaal partijtje gelinkt worden aan ‘democratie’.

Waar komt die politieke sluipmoordenaar Twan Huys ook alweer vandaan? Juist: Limburg. De vriendelijk ogende ideale schoonzoon en wolf in schaapskleren. Toonbeeld van onbetrouwbaarheid.

Broeder Modestus Vercoelen, zie hem daar achter in de klas staan, die eind jaren 50, ik was een jaar of 10, na schooltijd in mijn onderbroek graaide kwam ook dat katholieke Limburg.

Het kan erger, veel erger.

Maxime Verhagen: ooit vol tranen op een CDA-congres beknuffeld door Limburgse vrouwenmepper Camiel Eurlings. Ik zal dat beeld nooit vergeten: Eurlings die daar als een na-oorlogse Horst Wessel de loftrompet afstak over Verhagen en stram voor hem in de houding ging staan. Ik kreeg de neiging me vol plaatsvervangende schaamte kotsend onder een salontafel te verbergen.

Deze bejubelde Verhagen blijkt nu een smerige schraper en oplichter te zijn. Dankzij zijn Limburgse politieke Stammtischvriendjes kreeg hij een klus toegeschoven als ambasadeur voor de niet geringe som van € 1145,00 per te declareren dag.

En declareren deed deze gretige pecuniastofzuiger, zelfs toen hij als ambassadeur met zichzelf in gespek ging bij Nedcar. Met zichzelf? Ja, want Verhagen sprak als ambassadeur van Limburg met de directie van Nedcar, terwijl hij bij datzelfde Nedcar op de loonlijst stond.

Dat is niet vreten van twee wallen, maar ontembare asociale financiële obesitas en regelrechte fraude.

Verwend burgemeesterszoontje en mishandelaar van een vriendin Camiel Eurlings is inmiddels vertrokken naar Malta waar hij is benoemd tot directeur bij investeringsmaatschappij Knighthood Capital.

Ik mag hopen dat Maxime Verhagen die oversteek ook zo snel mogelijk maakt, maar dan op eigen krachten in een van de honderden verlaten bootjes die voor een enkele reis vanuit Afrika gebruikt werden en nu onbeheerd ronddobberen op Griekse, Turkse en Italiaanse kustwateren.

Tjeu Rademaker, correspondent Brabant en Limburg (boos!)

Zie verder: https://www.nrc.nl/nieuws/2019/06/27/provincie-limburg-overtrad-op-grote-schaal-eigen-regels-met-klussen-voor-oud-politici-a3965341

 

Kunstproject waarbij Jeroen Eisinga met lijk Yaël Wolfs bevriest in wak Fins meer

Collega Simon Aernout Tire interviewde ‘kunstenares’ Yaël Wolfs juli 2016 naar aanleiding van een kunstproject waarbij Wolfs levende wormen hangend aan vishaakjes tentoonstelde. Actievoerders vernielden die installatie en de Maastrichtse kunstacademie waar Yaël Wolfs ‘studeerde’ reageerde verontwaardigd, want ‘de vrijheid van kunst’ etc. etc. blah blah blah.

Quasi artistieke smeerlapperij was het en pure dierenmishandeling. Aangifte bij de politie en straffe actie door het Openbaar Ministerie waren hier gerechtvaardigd. Dat was niet meer nodig, want Wolfs kwam hangend voor de Sterre der Zee in Maastricht aan een verdiend en gruwelijk einde. Een bloederige actie, maar alleszins begrijpelijk verzet tegen haar walgelijke mishandeling van wormen.

Wolfs staat niet alleen. Jeroen Eisinga kan er ook wat van. In 2012 smeet hij een schaap in dikke vacht op haar rug en filmde dat stikkende dier langdurig. Waarom? Omdat het Jeroen Eisinga gaat ‘om het mysterie van het leven‘. Ja, zo gaat dat in de kunst. Je gaat je te buiten aan dierenmishandeling en dekt dat dan toe met een paar middelbareschoolagendanepwijsheden. Het mysterie van het leven. Het zal wel. De kunstcritici smullen van deze ellende, en de man in de straat die hier geen bal van begrijpt, wordt volgens de kunstenmakers een spiegel voorgehouden en wakker geschut. Iedere keer wanneer ik hoor over die spiegel en dat wakker schudden, denk ik: “Als die kunstenmakers ergens in uitblinken dan is het wel in onbescheidenheid”.

Wat nou spiegel voorhouden en wakker schudden. Hoe aanmatigend kan je zijn.

Eén schaap treiteren was voor meneer Eisinga blijkbaar niet voldoende, want nu ging hij ongetwijfeld zwaar gesubsidieerd met een vrachtwagen vol schapen op pad naar het noorden van Finland. Daar werd in een meer een wak gemaakt met daar weer in een soort badkuip. Water in die kuip, twee dode schapen erin, boel dicht laten vriezen, weer een klein wak gemaakt waar via een pijpleiding water in stroomde en aan de rand van het wak 70 via een machine met sneeuw volgespoten schapen.

En dat alles dan een uur lang filmen.

Een absoluut meesterwerk? Welnee: dierenmishandeling en een CO2 voetafdruk waar een Nepalese Yeti jaloers op zal zijn. Deze ellende wordt vertoond in een museale omgeving onder de titel Nightfall, want een ordinaire Nederlandse titel is Eisinga natuurlijk te min.

De man wil met dit meesterwerk wereldroem vergaren.

Ik ga een inzamelingsactie – Bill Pijbes zou natuurlijk zeggen ‘crowdfunding’ – opzetten om een volgend kunstproject van de grond te krijgen: in hetzelfde bevroren meer waar Jeroen Eisinga zijn fantasieloze wanproduct maakte, zal een wak gegraven worden waar de restanten van het op te graven lijk van Yaël Wolfs ingevroren worden. Stukken van dat lijk moeten boven het ijs uitsteken. Naast de ingevroren Wolfs wordt weer een gat in het ijs gegraven waarin Jeroen Eisinga, stevig vastgemaakt in een dwangbuis, zo in het water wordt neergelaten dat zijn nek en hoofd nog net boven het water uitsteken. Een sneeuwmachine zal de sfeer verhogen en via een timelapse opname zal het langzame invriezen van Eisinga, tot de dood erop volgt, worden vastgelegd.

Mocht er iemand zijn die nu al Jeroen Eisinga tot de dood op wil sluiten in een vrieskist, dan beloon ik de dader met tien jaar lang gratis Magnum ijsjes.

Hanna Doeggen met medewerking van S. A. Tire

Afschuw in Limburg over rituele moord kunstenares Yaël Wolfs

Yaël WolfsIn Limburg is met afschuw gereageerd op de rituele moord, slachting van kunstenares Yaël Wolfs. Wolfs werd vanmorgen gevonden, hangend aan een boom op het Onze Lieve Vrouweplein, vlak voor de kapel met het beeld van de Sterre der Zee. Eerdere berichten vermeldden ten onrechte dat de vondst werd gedaan op het Vrijthof.

Gijsje Erens, dagelijks een van de vroegste bezoekers van de kapel, dacht aanvankelijk in de druppels van een beginnende regenbui te lopen toen ze onder de boom passeerde. Het bleken druppels bloed te zijn van Yaël Wolfs. Wolfs moet vlak voor Gijsje’s komst aan die boom zijn opgehangen. Gijsje heeft meteen 112 gebeld. De ambulance was er eerder dan de politie. Yaël Wolfs leefde nog. Kort nadat ze los werd gemaakt van de boom overleed ze. De ambulancemedewerkers hebben tevergeefs getracht haar te reanimeren. Wolfs had echter te veel bloed verloren.

Yaël Wolfs kwam op een gruwelijke manier om het leven. Ze had snijwonden over haar hele lichaam en meerdere botbreuken. Haar ogen bleken verwijderd uit de oogkassen.

Door haar onderkaak is een vleeshaak gestoken die door haar mond weer naar buiten kwam. Met een ketting aan de vleeshaak is ze aan de oude kastanje op het Onze Lieve Vrouweplein opgehangen. Dit moet het werk geweest zijn van meerdere daders. Het wekt bevreemding dat niemand iets gehoord heeft. Mogelijk dat Yaël Wolfs vooraf aan deze gruwelijke slachtpartij met drugs gesedeerd is en weinig heeft gemerkt van wat haar is overkomen.

Van de daders ontbreekt enig spoor. Naar het motief kan slechts gegist worden. Er kan een verband zijn tussen haar omstreden kunst met levende wormen aan vishaken en haar marteling en dood. De overeenkomst met de vleeshaak is te opvallend om deze mogelijkheid uit te sluiten.

De kunstacademie van Zuyd Hogeschool in Maastricht, Yaël Wolfs’ wormenkunst was een afstudeerproject aan die academie, was vanmorgen niet voor commentaar bereikbaar.

Jet Bussemaker, minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, heeft met ontzetting gereageerd op de dood van deze jonge kunstenares: “Dit is op geen enkele manier goed te praten. Actievoeren okay, maar dit is barbaars. Even barbaars als die zogenaamde kunst van Yaël Wolfs waarbij levende wormen aan vishaken worden tentoongesteld. Ik heb een dezer dagen een gesprek met de directie van de betreffende kunstacademie. Wij kunnen als overheid niet tolereren dat subsidiegeld wordt gebruikt voor moedwillige dierenmishandeling”.

Yaël Wolfs verklaarde twee dagen voor haar dood: “Mijn werk zorgt er soms voor dat toeschouwers zich geen houding weten te geven tegenover de installatie en zichzelf. Dit is iets wat ik als kunstenaar alleen maar koester en waar ik ruimte aan wil geven.

Oh, ze maakte dus geen kunst, maar manipuleerde slechts. Arrogant als de hel. Geen woord over de wormen, nee, alleen over zichzelf en haar superieure, snotneushouding tegenover bezoekers die zich geen houding weten te geven. De domoor wist zich zelf geen houding te geven en maakte zich schuldig aan de pornografie van dierenmishandeling. En dan die enigmatische tweede zin. Wist ze zelf wat ze daarmee bedoelde? Ze koesterde de bezoeker die zich geen houding weet te geven en wilde daar ruimte aan geven. Wat een betekenisloze kul.

Wij staan voor artistieke vrijheid van kunstenaars“, meldt de Zuyd Hogeschool (Academy of Fine Arts en Design). “Niet alleen ten aanzien van onze eigen studenten, maar ten aanzien van iedereen. Met de vernieling van een afstudeerkunstwerk van onze leerlingen is duidelijk een grens overschreden. Wij vinden het jammer dat hiermee niet gekozen is voor het debat maar voor een verwerping van het debat. Dat Yaël Wolfs de verdediging van artistieke vrijheid met de dood heeft moeten bekopen, is voor ons een dieptepunt in de moderne geschiedenis. We zullen er alles aan doen haar kunstwerk ter ere van haar nagedachtenis te herstellen en de komende jaren ook in ere te houden. Inmiddels hebben we een langdurige leveringsafspraak met een wormenkweker in Cadier en Keer. Deze garandeert constante levering van verse wormen“.

De Zuyd Hogeschool (Academy of Fine Arts en Design) staat voor artistieke vrijheid, ook als dat gaat ten koste van dierenwelzijn. De grens werd niet overschreden door de dierenmishandeling, maar door degenen die die mishandeling stopten. De wereld op zijn kop. Wat nou debat? Ze hadden binnen die opleiding het debat aan moeten gaan, daar zijn opleiders toch voor, met een ontspoorde studente die een project wilde opzetten waarbij dieren worden mishandeld. Natuurlijk zijn er grenzen aan de kunst. Een van die grenzen is waar het leven van andere levende wezens wordt belemmerd en vernield, of het nu wormen zijn of niet. Hoe zal de school reageren wanneer volgend jaar een ander kunstzinnig licht komt met het voorstel 200 levende biggen aan vleeshaken op te hangen? Valt dat dan ook onder die zou belangrijke ‘artistieke vrijheid’?

De school is doordat ze te kort schoot in de begeleiding van een student feitelijk schuldig aan de dood van deze studente met ernstige psychiatrische problemen.

Dierenactivist Franciscus van A. (wil niet met achternaam vermeld worden) hoopt dat “die nare mevrouw niet gecremeerd wordt, maar begraven zodat de wormen alsnog wraak kunnen nemen op die dierensadiste”.

Tjeu Rademaker, correspondent Brabant en Limburg