Ger Booms

Gedeporteerd

Het zal ongeveer 1990 zijn geweest dat Martha K. en ik de zieke collega, Ger Booms, bezochten. Martha was 37 en ik 42. Ger werd 1935 geboren. Voor ons een ‘oudere’ man. Een zachtaardige, vriendelijke man. Een prettige collega. Ger was anders.

Hij woonde alleen. Ik geloof niet dat hij getrouwd is geweest. Ger had de zorg voor zijn zieke moeder. Geen gemakkelijke zorg, zoals hij vertelde. Zij overleefde hem; Ger overleed voor zijn zestigste.

Zesenveertig jaar na de deportatie van een Joods vriendje staat de herinnering aan die gebeurtenis nog pijnlijk vers in Gers geheugen.

Ger en zijn moeder keken vanaf de vierde verdieping van hun appartement naar buiten toen op een vroege ochtend in 1944 het buurgezin door de Duitsers van huis gehaald werd en in een vrachtwagen gedreven. Ger’s vriendje zwaaide naar boven, naar Ger en zijn moeder en riep, alsof hij vertrok voor een vakantiereisje: Dag Gerrie, dag!”

Ger was blijkbaar te geschrokken, want hij groette niet terug.

Na het vertrek van de vrachtwagen vroeg zijn moeder: “Waarom zwaaide je niet terug?”

Zesenveertig jaar later knaagde nog schuldgevoel aan Ger.

Bertus G. Antonissen

 

Troostmeisjes – een leugenachtig eufemisme

Door Japanners verkrachte vrouwen
Door Japanners verkrachte vrouwen

Uit Trouw van 28 december 2015: trouw.nlhttp://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/4215323/2015/12/28/Japan-zegt-sorry-tegen-troostmeisjes.dhtmlJapan zegt sorry tegen troostmeisjes. Koreaanse ‘troostmeisjes’ – een eufemisme voor vrouwen die voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog als seksslavin voor Japanse militairen werden ingezet – hebben gisteren excuses, berouw én een hulpfonds van ruim 7,5 miljoen euro toegezegd gekregen door Tokio. Na een jarenlange impasse tussen Zuid-Korea en Japan en het nationalistische optreden van de Japanse premier Shinzo Abe komt het akkoord als een verrassing. 

Je vraagt je af wie zo’n walgelijk, de fascistische geschiedenis van het keizerlijke bewind in Japan ontkennend eufemisme heeft bedacht.

Zelfs beschrijvingen als ‘voor Japanse militairen ingezet’, of ‘gedwongen tot prostitutie’ slaan de plank mis.Deze vrouwen zijn slachtoffer geweest, door het uitblijven van officiële excuses zijn ze dat feitelijk nog steeds, van continue verkrachting door militaire smeerlappen uit het Japanse leger.

Het zijn geen ‘troostmeisjes’ – sinds wanneer vinden we dat agressieve invasielegers ‘troost’ moeten hebben – maar stelselmatig verkrachte vrouwen. Niets anders dan dat. Wim Kan (1911-1983) had in 1971 het gelijk volledig aan zijn kant toen hij fel protesteerde tegen het bezoek van keizer Hirohito, symbool van Japans fascisme, aan Nederland. Het was uit naam van deze keizer dat miljoenen slachtoffers werden gemaakt door expansionistisch Japan. Het was uit naam van deze keizer dat in strijd met de Geneefse conventie krijgsgevangenen mishandeld en misbruikt werden.

Het was uit naam van deze keizer dat duizenden vrouwen dag na dag verkracht werden. Destijds, 1971, en ook nu nog, terugkijkend na 45 jaar, is de hartelijke ontvangst door de Nederlandse regering van deze oorlogsmisdadiger fout geweest.

In 1971 leefden nog vele van de door Japanse militairen verkrachte vrouwen; nu leven er nog enkele tientallen.

Oorlogsmisdadigers uit allerlei landen vonden na 1945 een veilig onderkomen in Duitsland omdat volgens een wet van Hitler buitenlanders die in dienst traden van het Duitse leger automatisch Duitser werden en Duitsland wettelijk geen landgenoten uit mag leveren.

Wat een absurditeit. Nederlanders die in Duitse dienst in Nederland moorden begingen, vonden na de oorlog in Duitsland een veilig onderkomen op grond van die nazi-wet.

De Japanse keizer uit wiens naam jarenlang oorlogsmisdaden werden begaan zoals het systematisch verkrachten van vrouwen uit bezette gebieden, was doodleuk welkom in Nederland omdat Japan na de oorlog met zijn namaakindustrie een geduchte economische macht werd die men graag te vriend hield.

Nu, 70 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, kan de Japanse regering slechts met toegeknepen lippen een zacht ‘sorry’ over de lippen krijgen.

Het minste dat gedaan kan worden is te stoppen met het gebruik van het beledigende, pijnlijke ‘troostmeisje’.

B.G. Antonissen