Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, april 2016

BoekenkastApril 2016 werd de maand van ziekelijk aandachtzoekertje Ebru Umar. Onze Turkije correspondent Mehmet Murat Abdülhamit schreef twee bijdragen over haar. Terugkijkend veel te veel aandacht. Met alle sympathie voor het vrije woord, Meditatione Ignis gaat over niets anders dan de vrijheid van meningsuiting, kan helaas maar één conclusie getrokken worden: platvloerse, ordinaire, door rijke ouders over het paard getilde, zelfingenomen Ebru Umar is in geen enkel opzicht een navolgbaar rolmodel van het vrije woord. Er moet heel wat gebeuren willen we aan deze dame nog aandacht besteden in ons forum. We hebben, ik spreek voor de hele redactie, geen enkele behoefte haar aandachtsgeilheid te bevredigen. Laat het duidelijk zijn: onderdrukken van de vrije mening, arresteren van journalisten of overnemen van complete kranten is ons een gruwel. Net zoals polariserend gebruik van het vrije woord door Ebru Umar ons een gruwel is. De vrouw is niet okay. Je ziet dat vaker: nieuwe Nederlanders en tweede generatie Nederlanders zijn fanatiek en kritiekloos aanhanger van het land van herkomst, of ze spugen fanatiek in de bron waar ze uit voortkwamen in verwoede pogingen erbij te horen in het nieuwe vaderland. Umar heeft als Libelle en Metro columnist en haar verfoeien van al wat Turks is bij de Nederlandse xenofoben een gewild lezerspubliek gevonden. Gemakkelijk scoren en tegelijkertijd creëert ze, de pen is machtiger dan het zwaard, de maatschappelijke tegenstellingen waar ze tegen te keer gaat. Scheldt een Turk, of welke andere bevolkingsgroep ook, volhardend uit voor ‘nageboorte’, stom en NSB-er en je creëert een steeds hardere tegenstander. Mevrouw Ebru Umar beseft blijkbaar niet dat haar gedrag Turks is als dat van Erdogan; Turkser misschien wel. Ze is een voorbeeld van verbaal fascisme van de ergste soort, maar in het boekje ‘Journalist te koop’ van Arnold Karstens beweert mevrouw Umar dat ze ‘de beste columniste van Nederland’ is. Om met Cruijff te spreken: ‘Ik gun iedereen zijn zelfvertrouwen’ (ging toen over Aad de Mos). Echter, Umar verklaart in één adem door: ‘Mijn zwakte is dat ik het effect van mijn woorden niet besef’. Niet best voor de ‘beste columniste van Nederland’. Mag in het archief onder de ‘I’ van ineffectief schrijven.

Met Ebru Umar vergeleken is Hirsi Ali vele malen intelligenter en veel minder polariserend. Ze kan er ook wat van, maar mocht ze al polariseren, ik vind dat niet, dan is dat op grond van argumenten en feiten en niet op grond van goedkoop, demagogisch schelden en bevooroordeelde clichés. Niet iedereen is die mening toegedaan. Bénédicte Ficq verkondigde in DWDD een heel andere visie. Hans Hoek beschreef in zijn bijdrage ‘Bénédicte Ficq spelprogramma: Wie heeft de langste kalkoennek’, de stuntelige manier waarop Ficq Hirsi Ali afserveerde van de lijst toonaangevende Nederlandse vrouwen. Ficq vond Sonja Barend belangrijker. Lees Hoek’s verhaal en ontdekt verbijsterd waarom Barend volgens Ficq belangrijker is.

Norbertus Herschel, onze geseculariseerde theoloog, beschrijft de parallel tussen de jaren vijftig van de vorige eeuw katholiek fundamentalisme en het religieus fundamentalisme waar we in de 21ste eeuw mee geconfronteerd worden. Een bijdrage met autobiografische trekjes. Altijd weer fascinerend om te lezen. Norbertus filosofeerde – schoenmaker hou je bij je leest dacht ik even – over het fenomeen fundamentalisme in algemenere zin. Een bijdrage met een ernstige toon. Het zij hem vergeven.

April was ook de maand van het referendum over het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Je zou het bijna vergeten. Het tumult in onze videoclipmaatschappij verandert van dag tot dag. Simon Aernout Tire, onze minst betrouwbare redacteur, legt uit dat de onbetrouwbaarheid van de Oekraïense president en de huichelachtige voorvechter van het verdrag, Alexander Pechtold, beiden tot de hoofdmotieven horen waarom massaal NEE is gestemd tegen dat verdrag. Een artikel vol met stuitende onthullingen.

Stephan Krates kon het niet laten te reageren op een boze tweet van Sheila SitalSING: Radio 1 moest haar bellen om te vragen naar de correcte uitspraak van haar achternaam. Krates noemt haar in zijn bijdrage een ‘Surinaams-Hindoestaanse prinses’. Een van de betere, Ebru Umar is de zelfverklaarde beste, columnisten op de Nederlandse postzegel. Dat wel, maar met een elitaire arrogantie. Aandacht, of dat nu in de politiek of in de media is, tilt over het paard. SitalSING is daar een voorbeeld van.

De Fietslogica van Bertus Antonissen is in alle maatschappelijk onrust een kleine oase van rust. Een niemandalletje dat even adempauze geeft.

Antonissen moest opgekropt gif kwijt in zijn relaas over een keffend stoepenschijtertje en de zo mogelijk nog harder keffende hondeneigenaar, een beunhazende Life Coach. Na het lezen van die bijdrage is maar één reactie mogelijk: dat kan die Life Coach in zijn agressieve zak steken. Antonissen had twee columns nodig om het venijn van zich af te schrijven.

Onze nieuwe redacteur Tim van Dool maakte gehakt van een megalomaan kitsch product; het boek (Masters of the Golden Age), 35 kilo boek in een zogenaamd gelimiteerde editie van 2.500 (!) exemplaren. Weggegooid geld, aldus Van Dool. Alles voor te zeggen. Aan de DWDD tafel zaten Wim Pijbes en Matthijs van Nieuwkerk kwijlend te geilen bij dit nonsensboek. Halina Reijn was de enige die nuchter bleef en zich terecht af vroeg ‘Waar laat je zo’n boek?’

Clifford Mead schoot verontrust uit zijn slof toen hij een nieuw aangekomen vluchtelinge van een jaar of 14 hoorde zeggen dat Hollandse jongens maar moeten leren met onderbroek aan te douchen. De wereld op zijn kop. Bij die puber betekent integratie dat Nederlanders moeten integreren in de achterlijke cultuur die ze als ballast in haar dobberend sloepje meenam. Volgende stap: alle Nederlandse vrouwen moeten maar leren met een sjaaltje over hun hoofd over straat te gaan. Toch niet zo’n slecht idee het dragen van die sjaaltjes speciaal te belasten? Misschien kan er ook een onderbroeken-onder-de-douche tax komen.

Wolfgang-Günther Reill, onze psychiatrische medewerker, lost het probleem Sylvana Simons op. Want een probleem vormt deze mevrouw. We worden steeds vaker geconfronteerd met mensen die ons toe vertrouwen dat ze meteen wegzappen wanneer ze Sylvana Simons, een multitalent met expertise op alle gebieden, op de televisie zien. Mevrouw is irritant, maar Reill heeft ontdekt hoe dat komt. Dat betekent niet dat het probleem Simons opgelost kan worden. Dat kan namelijk niet. Alleen een epidemiologische benadering kan de irritatie wegnemen: Sylvana Simons isoleren uit alle publiciteit. Geen geringe klus. Lees over het syndroom Simons. Je zou aandachtzoekers als Ebru Umar en alweter Sylvana Simons in hun drang naar spotlights liever negeren (nee, we gaan niet weer over ‘neger’ beginnen), maar soms kan je niet om ze heen. De emmer verdraagzaamheid wat die geblondeerde Simons betreft is tot de rand gevuld en het punt van doodzwijgen komt steeds dichterbij. Laten we hopen dat de bijdrage van Ferdinand Braun over het discriminerende zwartje ook de laatste is geweest over dit ‘onderwerp’ (nee, we gaan het niet hebben over onderwerpen en slavernij). Deze keer stond Simons in een praatprogramma te ouwehoeren over een gangbang met de muziekentourage van Prince die ze nog net wist te weerstaan. Prince draait zich om in zijn graf.

Mead, het was een boze-Mead-maand stopte werkgever Hans de Boer in de kofferbak. Niet bijstandgerechtigden zijn labbekakken maar meneer borrelpraat De Boer is dat. Het wordt tijd voor een ouderwetse opstand van werknemers omdat werkgevers de oorlog verklaren aan de arbeid. Ik verwacht in de komende jaren veel rumoer.

Antonissen schreef een vervolg op de ontmaskering van W.F.Hermans door Frits Abrahams, voor zover mogelijk een nog betere columnist dan Ebru Umar, in zijn dagelijkse column in het NRC Handelsblad. Antonissen schreef uit eigen ervaring, of liever gebrek aan ervaring, met spijbelende lector fysische aardrijkskunde W.F. Hermans.

Mehmet Murat Abdülhamit, Turkije correspondent Meditatione Ignis, onthulde Erdogan’s besluit niet langer toe te willen treden tot de Europese Unie. ‘Dichtung und Wahrheit’, zo blijkt, ligt bij Meditatione Ignis niet ver uiteen. Soms overlappen ze elkaar.

Frans Ira klaagde Peter R. de Vries aan wegens majesteitsschennis en onthulde tussen neus en lippen door waar die aanstellerige R tussen Peter en De Vries voor staat. Een boze Frans Ira; onze Frans is zelden niet boos. Woede voedt zijn pen.

Op 18 april bekritiseerde H.A.F.M.O. Hoek een wachtgeldpopulisme. Aanleiding: de oplichterij van Wassila Hachchi die op kosten van de Nederlandse belastingbetaler foldertjes uitdeelt voor het besje Hillary Clinton.

Aron Schoenmaker, nieuw bij Meditatione Ignis, gaf een aantal Arabische landen een draai om hun oren vanwege een puur antisemitische motie die ze bij UNESCO indienden. Een motie die geen kans van slagen had, maar wel symptoom is van de anti-Israel houding binnen geldverslindende UN organisaties.

Georg von Fraunhofer bekeek de stamboom van ons koningshuis, waardoor de vraag of ‘ons’ terecht is onvermijdelijk werd. Willem-Alexander is qua bloedlijn 100% Duits. Zijn kinderen zijn 50% Duits en 50% Argentijns. Deze doorbreking van de Duitse bloedlijn zal zeer waarschijnlijk door zijn dochters, zeker door de troonopvolgster, gecorrigeerd worden door de keuze voor de zoon uit een perifeer adellijke Duitse familie. De tijd zal het leren.

Het was weer een boeiende maand.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

Willem-Alexander, er lebe hoch, hoch, hoch

Koning Willem I
Koning Willem I

De latere koning Willem I werd 1772 in Den Haag geboren als derde zoon van stadhouder Willem V en prinses Wilhelmina van Pruisen, een nicht van koning Frederik II van Pruisen.

Na de dood van stadhouder Willem V stond Willem I tot 1815 bekend als stadhouder Willem VI.

Willem I die zichzelf 1815 tot Koning der Nederlanden en Luxemburg uit riep was minstens voor de helft Duits. Het hele voorgeslacht was voornamelijk Duits, maar laat ik hem voor het gemak zo Nederlands mogelijk maken en het op 50% houden (hij was verre nazaat van Willem van Oranje, van Duitsche Bloed). Hij trouwde in 1791 zijn volle nicht Wilhelmina van Pruisen, een zuster van Frederik Willem III, koning van Pruisen. Uit dit huwelijk werden vijf kinderen geboren.

Omdat Willem I 50% en zijn vrouw 100% Duits was, waren hun kinderen 75% Duits en 25% onbestemd van herkomst.

Zoonlief Willem II huwde tsarendochter Anna Pauwlona. De tsaren familie had in opeenvolgende generaties ook Duits bloed. Het is dus niet vol te houden dat Anna Pauwlona 100% Russisch was. Laat ik het er toch maar op houden, want anders wordt het te ingewikkeld.

Dus de 75% Duitse Willem II huwde een 100% Russische schone.

Hun kinderen waren dus 37,5% Duits en 50% Russisch. Voor de armetierige rest, 12,5%, waren de kinderen twijfelachtig Nederlands.

De zoon van Willem II en Anna Paulona huwde met de Duitse Emma. Het is nauwelijks nog uit te rekenen, maar er was bij hun kinderen feitelijk geen sprake meer van ‘Neerlandsch Bloed’ dat door de aderen stroomt.

De volbloed Duitser Willem III en de volbloed Duitse Emma kregen geen zoon. Hun dochter Wilhelmina huwde met de Duitser Hendrik. Het is niet voor niets dat deze Duitse koningin het Wilhelmus mei 1932 koos als het Nederlands volkslied. Uit dat huwelijk werd de latere koningin Juliana geboren. Zij huwde met de corrupte vrouwenjager Bernard von Lippe Biesterfeld: 100% Duits.

De geschiedenis komt steeds dichterbij: dochter Beatrix, een volbloed Duitse, huwde met Claus von Amsbergen: Duitser.

Onze huidige koning Willem-Alexander is buiten enige twijfel volledig Duits qua afstamming. Dat hij juridisch en staatsrechtelijk Nederlander is doet daar niets aan af.

Máxima Zorreguieta (Buenos Aires, Argentinië, 17 mei 1971) is de echtgenote van Willem-Alexander. Máxima draagt sinds haar huwelijk bij Koninklijk Besluit de titels van Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau en Mevrouw van Amsberg. Sinds het koningschap van Willem-Alexander wordt zij aangeduid als ‘koningin Máxima der Nederlanden’, hetgeen in dit geval een zogenoemde titre de courtoisie is. Máxima is rooms-katholiek, van Argentijnse afkomst en bezit de Argentijnse en de Nederlandse nationaliteit. Die laatste nationaliteit kreeg ze staatsrechtelijk in de schoot geworpen.

Hun drie dochters zijn dus staatsrechtelijk Nederlands, maar qua natuurlijke lijn 50% Duits en 50% Argentijns (er van uit gaande dat de Argentijnse bloedlijn van Máxima meerdere generaties terug gaat. Misschien draagt zij ook wel Duits bloed in zich).

Qua bloedlijn zit er in ons koningshuis al generaties geen spat Nederlands bloed. We juichen dus al meerdere generaties een Duitse familie toe op de Koninginne- en Koningsdagen en zingen een volkslied over een Duitser die trouw is aan de Spaanse koning. Ook vandaag weer.

Dat koningshuis is niet alleen allochtoon; het hele instituut is archaïsch. Nederland behoort tot een handvol landen waar het staatshoofd niet democratisch gekozen maar erfelijk aangesteld is.

Ben ik anti-koningshuis? Honderd procent. Het is van de zotten dat we accepteren dat ons staatshoofd die rol vervult enkel en alleen op grond van de wieg waar hij/zij in geworpen werd. Bovendien een niet-Nederlandse wieg.

Wil ik dan een president? Dat past in alle opzichten meer in de huidige tijd, maar wie dan? Van Agt, Wiegel, Kok, Balkenende, Rutte, Pechtold, Klaver, Halsema, Wilders?

None of the above.

Dan maar liever op de oude, absurde voet door gaan.

Georg von Fraunhofer (Nederduitser)

 

Peter R. de Vries aangeklaagd wegens majesteitsschennis Willem-Alexander

Peter Ranzig Ruftend Riool de Vries
One tweet tells more than a thousand words

Wat valt die meneer De Vries hier door de mand, want wat betekent die tweet van hem:

  1. dat hij die humor van Jan Böhmermann over Recip Erdogan maar niets vindt (dat mag natuurlijk);
  2. dat hij de boosheid van Recip Erdogan terecht vindt (dat mag natuurlijk niet);
  3. dat hij Willem-Alexander met deze vergelijking meer beledigt dan Böhmermann deed met Recip Erdogan;
  4. dat hij niets begrijpt van de intentie van Böhmermann;
  5. dat hij niets begrijpt van de context waarin dat gedichtje van Böhmermann gezien moet worden;
  6. dat hij een journalist van niks is, want gespeend van enige solidariteit met in Turkije gevangen journalisten;
  7. dat hij geen snars begrijpt van vrijheid van meningsuiting.

Nee, onze publiciteitsgeile allesweter maakt een stomme vergelijking tussen Erdogan en Willem-Alexander. Er valt niets te vergelijken, want tussen Erdogan en Willem-Alexander is geen enkele andere overeenkomst dan dat het beiden mannen zijn en dat beiden staatshoofd zijn. Zelfs tussen de twee vormen van staatshoofdschap zijn meer verschillen dan overeenkomsten. Hoeveel macht heeft Willem-Alexander? Heel weinig. Hij kan dus ook geen macht misbruiken, zoals Recip Erdogan dagelijks doet. Gooide Willem-Alexander journalisten in de gevangenis, nam hij De Volkskrant (ik noem maar wat) over en ontsloeg de hele redactie om die te vervangen door hem welgezinde hoernalisten? Stuurt Willem-Alexander het leger af op opstandige Limburgers? Stuurt Willem-Alexander ‘s nachts gevluchte Belgen terug de grens over?

De vergelijking die Peter R. de Vries maakt is regelrechte belediging. Van een bevriend staatshoofd? Nee, van ons staatshoofd. Ik klaag hem bij deze aan.

De Vries was dronken toen hij die tweet schreef of leed door een andere oorzaak aan verstandsverbijstering.

Maar goed, ik heb van die man al nooit een hoge pet op gehad, met uitzondering van zijn sponsoring van het ontwikkelingswerk in Afrika door zijn dochter. Toen ik dat enkele jaren geleden hoorde, ben ik met een schone Peter R.de Vries lei begonnen en veegde alle eerdere irritaties weg. In één klap heeft deze nep-journalist die lei weer van kant tot kant, op voor- en achterzijde besmeurd.

Ik schrik er van dat 185 onnadenkende mensen zijn tweet ‘geliked’ hebben. Daarnaast hebben 148 mensen deze stupiditeit ‘geretweet’. Ik bid op mijn knieën dat die retweets plaatsvonden uit ergernis, maar vrees dat het digitale schouderklopjes zijn, van: ‘Goed gedaan Peter’. Peter staat niet alleen met zijn gezonde volksgevoel.

Erdogan, onverdraagzame semi-dictator, fundamentalistische moslim, moordenaar van Koerden, de man die Syrische vluchtelingen terug de hel in stuurt en de man die de EU zes miljard afperst over de ruggen van vluchtelingen, kan rekenen op de steun van Peter R. de Vries.

Laat ik toch de tweet, hoe stom dan ook, van deze journalist/gefaald politicus/beunhazende voetbalmakelaar beantwoorden: het zou mij werkelijk worst wezen wanneer de #Erdogan-uitspraken over Willem-Alexander gingen. Men doet maar.

Vind ik dat gedicht van Böhmermann leuk? Ik geef toe dat ik er even om geglimlacht heb. Niveau van het betere sinterklaasgedicht. Waardeer ik de profaniteit van het gedicht? Niet echt. Binnen de context van Erdogan die de vrije meningsuiting in zijn land met geweld en gevangenisstraffen om zeep helpt, waardeer ik het gedicht zeer. Ik wou dat alle cabaretiers aller vrije landen zich verenigden en Erdogan bedolven onder duizenden profaan scheldende gedichten. Kom maar op met de cabareteske creativiteit en smoor die fundamentalistische griezel onder smaad op smaad. De man is belachelijk en iedere cartoon die zijn belachelijkheid toont zal ik uitknippen en ophangen.

Ik vond destijds die sketch door Hans Teeuwen waarin hij Beatrix anaal nam waarna hij in haar gezicht klaar kwam – ‘alsof je op een rijksdaalder spuit’ -de grens van goede smaak overschrijden, en niet leuk. Maar wat heerlijk dat dat in ons land kan.

Wat heerlijk dat ik in ons land zonder represailles, alhoewel: met die De Vries weet je het maar nooit, eindelijk mag onthullen waar die aanstellerige R. in de naam van Peter de Vries voor staat: RANZIG RUFTENDE RIOOLJOURNALISTIEK.

Frans Ira

 

Prins Context von Amsberg

Prins Constantijn reikte 2 december 2015 de Grote Prins Claus Prijs (100.000 euro) uit aan de Iraanse fotografe Newsha Tavakolian, omdat zij een voortrekkersrol speelt in de cultuur en ontwikkeling van haar land. Zij woont in de Iraanse hoofdstad Teheran samen met de Nederlandse correspondent Thomas Erdbrink.

Technologie brengt de wereld dichter bij de mensen, maar leidt ook tot steeds meer “verwarring”, aldus Constantijn in het Koninklijk Paleis.

“We zien onbegrijpelijke en verontrustende beelden van gebombardeerde steden, opgeblazen monumenten en executies in Syrië, vluchtelingenstromen in Griekenland, Turkije, Jordanië en Libanon en terreuraanslagen in Parijs, Nigeria en Beiroet”, aldus Constantijn.

Datgene dat ver weg gebeurt, komt volgens de prins in onze eigen huizen, en bij wat dichtbij is, kijkt de hele wereld mee. “We hebben een mening over Afrikaanse leeuwen en Amerikaanse tandartsen, en zijn verrast over de wereldwijde verontwaardiging over de Zwarte Piet-discussie in Nederland. We zijn snel geschokt en willen snel een oordeel vellen, zonder de context te weten.”

Een mening over Afrikaanse leeuwen en Amerikaanse tandartsen zonder dat we de context kennen? Wat voor context moeten we hierbij kennen, meer dan de overduidelijke feiten?

Een puissant rijke smoelensmid geeft $ 50.000,00 uit om in Zimbabwe met zijn handboog een oude leeuw zwaar te verwonden om hem daarna twee dagen te achtervolgen en uiteindelijk met een geweerschot uit zijn lijden te verlossen. Wat voor context is hierbij nog nodig om diepe verontwaardiging te rechtvaardigen? Geen enkele! Hoeveel context wil die Von Amsberg junior eigenlijk hebben?

“We zijn snel geschokt en willen snel een oordeel vellen..” Wie bedoelt Constantijn hier? Is ‘we’ de gemiddelde Nederlander? Lijkt mij een niet onderbouwde bewering door Constantijn, want waar is deze kwasi-feitelijkheid op gebaseerd? Gebruikte Constantijn Context von Amsberg misschien majesteitelijk meervoud en tracteerde hij de toehoorders slechts op zijn persoonlijke, contextloze geblaat?

Prins Context Constantijn toont zich een waardige kleinzoon van zijn criminele – steekpenningen opstrijkende – schizofreen teutoonse grootvader die maar al te graag zijn bleke spillepoten in korte broek op een door hem afgeschoten Afrikaanse jachttrofee plantte. De hufter liet zich trots fotograferen met de slagtanden van een vermoorde olifant.

Diezelfde walgelijke en onbetrouwbare anjerboer vierde periodiek zijn moordlust op gekweekte fazanten in een afgeschermd gebied in de Haagse duinen. Mag ik daar misschien ook geen mening over hebben omdat ik de context niet ken? Ik heb daar helemaal geen context bij nodig. De feiten spreken voor zichzelf.

Herr von Amsberg junior kletst werkelijk uit zijn arrogante nek met die contextpraatjes.

Hetzelfde contextverwijt werd in het verleden gemaakt door het Zuid-Afrikaans apartheidsbewind: de protesterenden in Europa en de VS kenden de lokale context niet. Protesten tegen de oorlog in Vietnam: we kenden de context niet en moesten onze mond houden volgens Jozef Luns. Protesten tegen de neutronenbom: context, dames en heren, context. Geen kernkoppen in Nederland: als je de geheimzinnige context maar kent, zal je niet tegen zijn. Walvisvangst: context! Kolencentrales: context!

Gewauwel over ‘de context niet kennen’, is het stokpaardje van anti-democratische nepautoriteiten die niet gediend zijn van kritiek. Politici die door eigen uitspraken in het nauw gedreven worden, beroepen zich vaak op onwetendheid over de context bij critici. Te loslippig geweest in een interview en geconfronteerd met eigen raaskallen? Niets aan de hand: “Citaat is uit zijn context gerukt”, en klaar is Kees.

‘Uit zijn context’ is geworden tot een eufemisme voor “Hou je mond want je weet niet waar je het over hebt”. We konden dankzij Constantijn weer eens ons geliefde koningshuis achter in de elitaire keel kijken.

Wist Constantijn von Amsberg wel wat hij uitkraamde? Is er dan niemand in zijn omgeving geweest die zijn simplistische speech vooraf las en hem tegen zichzelf beschermde? Blijkbaar niet.

“We willen snel een oordeel vellen, zonder de context te weten”. Borrelpraat. niets meer en niets minder. ‘We’ noch ‘context’ is gedefinieerd. Op http://www.encyclo.nl/begrip/context zijn 20 definities van het woord context te vinden, echter geen enkele waar de koninklijke kletsmajoor in te herkennen is.

Een leuke studieklus voor deze belastinggeldsteuntrekker tijdens de donkere decembermaand.

Als er ooit een tijd is geweest waarin ‘we’ uitgebreid geïnformeerd werden over context, dan is het wel in de huidige met ‘real time’ TV-verslagen van gebeurtenissen wereldwijd, het ene praatprogramma na het andere met gespecialiseerde commentatoren, vele sociale media en 24/24 mogelijkheid tot het ontvangen van informatie uit alle hoeken.

Thomas Erdbrink, echtgenoot van de door het Prins Clausfonds onderscheiden fotografe Newsha Tavakolian, bezorgde ons week na week als ‘Onze man in Teheran‘ fascinerende context waarop we een genuanceerde mening konden vormen over Iran. Genoeg context? Het zal nooit genoeg zijn.

Constantijn moet zich realiseren dat een grote hoeveelheid, desnoods beperkt onderbouwde, meningen gezamenlijk ook context vormt.

Net zoals zijn mening in de speech van gisteren gezien moet worden in de context van geboorterechtprivileges en gebrekkige sociale vaardigheid. We (=ik) mogen het hem eigenlijk niet kwalijk nemen. De man torst vanaf zijn geboorte de zware last van een sociale handicap mee.

Leefde Constantijn al die jaren, sinds zijn start in de bevoorrechte wieg, onder een steen en mist hij zelf de actuele maatschappelijke context?

Je zou het haast denken.

Constantijn heeft met zijn vermaledijde speech overduidelijk aangetoond, zijn broer koning Willem Alexander is er ook een voorbeeld van, dat de wieg waar je in gelegen hebt geen garantie is voor sociale intelligentie, maar eerder een handicap. Ik geef ‘ook maar een mening‘.

Wereldvreemd en mateloos arrogant, een andere conclusie is niet mogelijk. Laat het domme volk, want men kent de context niet, zijn mond houden, zeker wanneer het gaat over de dierenmishandelingspraktijken door een Amerikaanse tandarts (Prietpraat Constantijn had het over tandartSEN, maar aan die generalisatie wil ik mij niet bezondigen).

Postuum wordt opa-playboy Bernard en zijn walgelijke jachthobby door Constantijn verdedigd.

Opa zal apetrots – sorry, ik kon het niet laten – op hem zijn.

Hoeveel landen ter wereld hebben nog een koningshuis?

Wij leven met die Duits-Argentijnse kliek in een achterlijke bestuurlijke cultuur; opgezadeld met die wereldveemde Marie-Antoinettes van de 21ste eeuw.

Ik kijk nu al uit naar de kersttoespraak door Constantijns domme broertje.

B.G. Antonissen