Sylvana Simons in de politiek: een meesterlijke zet

DENKIn huize Morve werd gisteren de vlag uitgestoken, met wimpel en al. Sylvana Simons gaat de politiek in en sluit zich aan bij DENK van de Partij-van-de-Arbeid-zetelpikkers Kuzu en Öztürk.

Een meesterlijke zet van beide Nederturken. Dankzij hun uitnodiging aan Sylvana Simons kan in huize Morve weer gekeken worden naar praatprogramma’s zonder gebukt te gaan onder de Sylvana-Simonsfobie. Niet meer wegzappen, maar uitzitten die programma’s. We kunnen ons namelijk niet voorstellen dat de redacties mevrouw Simons blijven uitnodigen om quasi-intelligent, wenkbrauwenfronsend discussies over onderwerpen variërend van gangbangen met de band van Prince, racisme, integratie en het associatieverdrag met Oekraïne op hinderlijke wijze te frustreren.

Overigens: het is nog niet zo lang geleden dat de toekomstige dossiervreter Simons bij PAUW door de mand viel omdat ze geen bal begreep van dat associatieverdag. Ze was uitgenodigd om mee te babbelen over het verdrag tussen de EU en Oekraïne – waarom in hemelsnaam? – en bleek het verdrag niet gelezen te hebben. Sterker nog: ze had geen flauw benul waar informatie over het verdrag te vinden. Een simpele Google zoektocht brengt je zelfs bij de integrale tekst van dat verdrag, maar Simons, onze vrouwelijke Geert Wilders, zat blijkbaar onder de droogkap de restanten waterstofperoxide te verdampen en had geen tijd voor begrijpend lezen. En zo iemand wil de politiek in.

“Ja, Matthijs, eindelijk een echte baan”, flapte de vrouw die sneller praat dan haar hersens denken er in DWDD uit. Van Nieuwkerk hield zich in, maar kon het niet laten: “Oh, blijkbaar had je die nog niet eerder”.

Simons, wars van gangbangen met Prince, kirt nu in al haar aandachtsgeilheid over het vooruitzicht van een islamitische gangbang met twee Turken en een Marokkaan. Oeps, dat bedoelde ik niet. Het moet zijn: twee islamitische Nederlanders van Turkse achtergrond en een islamitische Nederlander van Marokkaanse achtergrond. Een bek vol, maar goed, een bek vol is nu eenmaal het ultieme – stopwoordje van Simons – hoogtepunt bij een gangbang.

Sylvana Simons heeft, na het wegslikken van de gangbang maizena, altijd haar mond vol over racisme, discriminatie, integratie, vooroordelen en achterstelling, en dan sluit ze zich nu aan bij DENK? Waarom? Om te verbinden.

Een gotspe.

De heren van DENK moesten de PvdA fractie verlaten nadat ze tijdens een interne vergadering een fractielid dreigden met “Allah zal je straffen”. Deze zelfde heren hadden het gisteren te druk buiten de Tweede Kamer om deel te nemen aan een debat over de arrestatie van Ebru Umar in Turkije en over de lange arm van dictator in spé Erdogan.  En bij zo’n laf afsplitsingsgroepje sluit Simons zich aan. Dat valt in huize Morve onder ‘hoerig opportunisme’. Sylvana Simons vindt sowieso die arrestatie van Umar in Turkije eigen schuld, dikke bult. Geen enkele serieuze politieke partij wil zo’n mevrouw binnen de gelederen. Alhoewel: is de vacature Wassila Hachchi al vervuld bij D’66?

We zijn verward. Liefst laten we ons politieke systeem niet bezoedelden met meisjes zoals Simons. We zien de bui al hangen: mocht ze in de kamer gekozen worden, dan heeft ons Surinaams, sorry: Nederlandse met Surinaamse achtergrond, betwetertje natuurlijk binnen de kortste keren bonje met de DENK jongens en begint ze een éénvrouwsfractie of paradeert in Paramaribo met haar wachtgeldvuitontasje en idem Pradajurkje.

De kans dat ze gekozen wordt is volgens de huidige peilingen gering. Ook dat is een somber vooruitzicht, want niet gekozen worden betekent weer aanschuiven in alle praatprogramma’s, en daar heeft de familie Morve helemaal geen trek in.

Het zijn verwarrende tijden.

Mr. Jean Morve, politiek commentator Meditatione Ignis

 

 

 

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, april 2016

BoekenkastApril 2016 werd de maand van ziekelijk aandachtzoekertje Ebru Umar. Onze Turkije correspondent Mehmet Murat Abdülhamit schreef twee bijdragen over haar. Terugkijkend veel te veel aandacht. Met alle sympathie voor het vrije woord, Meditatione Ignis gaat over niets anders dan de vrijheid van meningsuiting, kan helaas maar één conclusie getrokken worden: platvloerse, ordinaire, door rijke ouders over het paard getilde, zelfingenomen Ebru Umar is in geen enkel opzicht een navolgbaar rolmodel van het vrije woord. Er moet heel wat gebeuren willen we aan deze dame nog aandacht besteden in ons forum. We hebben, ik spreek voor de hele redactie, geen enkele behoefte haar aandachtsgeilheid te bevredigen. Laat het duidelijk zijn: onderdrukken van de vrije mening, arresteren van journalisten of overnemen van complete kranten is ons een gruwel. Net zoals polariserend gebruik van het vrije woord door Ebru Umar ons een gruwel is. De vrouw is niet okay. Je ziet dat vaker: nieuwe Nederlanders en tweede generatie Nederlanders zijn fanatiek en kritiekloos aanhanger van het land van herkomst, of ze spugen fanatiek in de bron waar ze uit voortkwamen in verwoede pogingen erbij te horen in het nieuwe vaderland. Umar heeft als Libelle en Metro columnist en haar verfoeien van al wat Turks is bij de Nederlandse xenofoben een gewild lezerspubliek gevonden. Gemakkelijk scoren en tegelijkertijd creëert ze, de pen is machtiger dan het zwaard, de maatschappelijke tegenstellingen waar ze tegen te keer gaat. Scheldt een Turk, of welke andere bevolkingsgroep ook, volhardend uit voor ‘nageboorte’, stom en NSB-er en je creëert een steeds hardere tegenstander. Mevrouw Ebru Umar beseft blijkbaar niet dat haar gedrag Turks is als dat van Erdogan; Turkser misschien wel. Ze is een voorbeeld van verbaal fascisme van de ergste soort, maar in het boekje ‘Journalist te koop’ van Arnold Karstens beweert mevrouw Umar dat ze ‘de beste columniste van Nederland’ is. Om met Cruijff te spreken: ‘Ik gun iedereen zijn zelfvertrouwen’ (ging toen over Aad de Mos). Echter, Umar verklaart in één adem door: ‘Mijn zwakte is dat ik het effect van mijn woorden niet besef’. Niet best voor de ‘beste columniste van Nederland’. Mag in het archief onder de ‘I’ van ineffectief schrijven.

Met Ebru Umar vergeleken is Hirsi Ali vele malen intelligenter en veel minder polariserend. Ze kan er ook wat van, maar mocht ze al polariseren, ik vind dat niet, dan is dat op grond van argumenten en feiten en niet op grond van goedkoop, demagogisch schelden en bevooroordeelde clichés. Niet iedereen is die mening toegedaan. Bénédicte Ficq verkondigde in DWDD een heel andere visie. Hans Hoek beschreef in zijn bijdrage ‘Bénédicte Ficq spelprogramma: Wie heeft de langste kalkoennek’, de stuntelige manier waarop Ficq Hirsi Ali afserveerde van de lijst toonaangevende Nederlandse vrouwen. Ficq vond Sonja Barend belangrijker. Lees Hoek’s verhaal en ontdekt verbijsterd waarom Barend volgens Ficq belangrijker is.

Norbertus Herschel, onze geseculariseerde theoloog, beschrijft de parallel tussen de jaren vijftig van de vorige eeuw katholiek fundamentalisme en het religieus fundamentalisme waar we in de 21ste eeuw mee geconfronteerd worden. Een bijdrage met autobiografische trekjes. Altijd weer fascinerend om te lezen. Norbertus filosofeerde – schoenmaker hou je bij je leest dacht ik even – over het fenomeen fundamentalisme in algemenere zin. Een bijdrage met een ernstige toon. Het zij hem vergeven.

April was ook de maand van het referendum over het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Je zou het bijna vergeten. Het tumult in onze videoclipmaatschappij verandert van dag tot dag. Simon Aernout Tire, onze minst betrouwbare redacteur, legt uit dat de onbetrouwbaarheid van de Oekraïense president en de huichelachtige voorvechter van het verdrag, Alexander Pechtold, beiden tot de hoofdmotieven horen waarom massaal NEE is gestemd tegen dat verdrag. Een artikel vol met stuitende onthullingen.

Stephan Krates kon het niet laten te reageren op een boze tweet van Sheila SitalSING: Radio 1 moest haar bellen om te vragen naar de correcte uitspraak van haar achternaam. Krates noemt haar in zijn bijdrage een ‘Surinaams-Hindoestaanse prinses’. Een van de betere, Ebru Umar is de zelfverklaarde beste, columnisten op de Nederlandse postzegel. Dat wel, maar met een elitaire arrogantie. Aandacht, of dat nu in de politiek of in de media is, tilt over het paard. SitalSING is daar een voorbeeld van.

De Fietslogica van Bertus Antonissen is in alle maatschappelijk onrust een kleine oase van rust. Een niemandalletje dat even adempauze geeft.

Antonissen moest opgekropt gif kwijt in zijn relaas over een keffend stoepenschijtertje en de zo mogelijk nog harder keffende hondeneigenaar, een beunhazende Life Coach. Na het lezen van die bijdrage is maar één reactie mogelijk: dat kan die Life Coach in zijn agressieve zak steken. Antonissen had twee columns nodig om het venijn van zich af te schrijven.

Onze nieuwe redacteur Tim van Dool maakte gehakt van een megalomaan kitsch product; het boek (Masters of the Golden Age), 35 kilo boek in een zogenaamd gelimiteerde editie van 2.500 (!) exemplaren. Weggegooid geld, aldus Van Dool. Alles voor te zeggen. Aan de DWDD tafel zaten Wim Pijbes en Matthijs van Nieuwkerk kwijlend te geilen bij dit nonsensboek. Halina Reijn was de enige die nuchter bleef en zich terecht af vroeg ‘Waar laat je zo’n boek?’

Clifford Mead schoot verontrust uit zijn slof toen hij een nieuw aangekomen vluchtelinge van een jaar of 14 hoorde zeggen dat Hollandse jongens maar moeten leren met onderbroek aan te douchen. De wereld op zijn kop. Bij die puber betekent integratie dat Nederlanders moeten integreren in de achterlijke cultuur die ze als ballast in haar dobberend sloepje meenam. Volgende stap: alle Nederlandse vrouwen moeten maar leren met een sjaaltje over hun hoofd over straat te gaan. Toch niet zo’n slecht idee het dragen van die sjaaltjes speciaal te belasten? Misschien kan er ook een onderbroeken-onder-de-douche tax komen.

Wolfgang-Günther Reill, onze psychiatrische medewerker, lost het probleem Sylvana Simons op. Want een probleem vormt deze mevrouw. We worden steeds vaker geconfronteerd met mensen die ons toe vertrouwen dat ze meteen wegzappen wanneer ze Sylvana Simons, een multitalent met expertise op alle gebieden, op de televisie zien. Mevrouw is irritant, maar Reill heeft ontdekt hoe dat komt. Dat betekent niet dat het probleem Simons opgelost kan worden. Dat kan namelijk niet. Alleen een epidemiologische benadering kan de irritatie wegnemen: Sylvana Simons isoleren uit alle publiciteit. Geen geringe klus. Lees over het syndroom Simons. Je zou aandachtzoekers als Ebru Umar en alweter Sylvana Simons in hun drang naar spotlights liever negeren (nee, we gaan niet weer over ‘neger’ beginnen), maar soms kan je niet om ze heen. De emmer verdraagzaamheid wat die geblondeerde Simons betreft is tot de rand gevuld en het punt van doodzwijgen komt steeds dichterbij. Laten we hopen dat de bijdrage van Ferdinand Braun over het discriminerende zwartje ook de laatste is geweest over dit ‘onderwerp’ (nee, we gaan het niet hebben over onderwerpen en slavernij). Deze keer stond Simons in een praatprogramma te ouwehoeren over een gangbang met de muziekentourage van Prince die ze nog net wist te weerstaan. Prince draait zich om in zijn graf.

Mead, het was een boze-Mead-maand stopte werkgever Hans de Boer in de kofferbak. Niet bijstandgerechtigden zijn labbekakken maar meneer borrelpraat De Boer is dat. Het wordt tijd voor een ouderwetse opstand van werknemers omdat werkgevers de oorlog verklaren aan de arbeid. Ik verwacht in de komende jaren veel rumoer.

Antonissen schreef een vervolg op de ontmaskering van W.F.Hermans door Frits Abrahams, voor zover mogelijk een nog betere columnist dan Ebru Umar, in zijn dagelijkse column in het NRC Handelsblad. Antonissen schreef uit eigen ervaring, of liever gebrek aan ervaring, met spijbelende lector fysische aardrijkskunde W.F. Hermans.

Mehmet Murat Abdülhamit, Turkije correspondent Meditatione Ignis, onthulde Erdogan’s besluit niet langer toe te willen treden tot de Europese Unie. ‘Dichtung und Wahrheit’, zo blijkt, ligt bij Meditatione Ignis niet ver uiteen. Soms overlappen ze elkaar.

Frans Ira klaagde Peter R. de Vries aan wegens majesteitsschennis en onthulde tussen neus en lippen door waar die aanstellerige R tussen Peter en De Vries voor staat. Een boze Frans Ira; onze Frans is zelden niet boos. Woede voedt zijn pen.

Op 18 april bekritiseerde H.A.F.M.O. Hoek een wachtgeldpopulisme. Aanleiding: de oplichterij van Wassila Hachchi die op kosten van de Nederlandse belastingbetaler foldertjes uitdeelt voor het besje Hillary Clinton.

Aron Schoenmaker, nieuw bij Meditatione Ignis, gaf een aantal Arabische landen een draai om hun oren vanwege een puur antisemitische motie die ze bij UNESCO indienden. Een motie die geen kans van slagen had, maar wel symptoom is van de anti-Israel houding binnen geldverslindende UN organisaties.

Georg von Fraunhofer bekeek de stamboom van ons koningshuis, waardoor de vraag of ‘ons’ terecht is onvermijdelijk werd. Willem-Alexander is qua bloedlijn 100% Duits. Zijn kinderen zijn 50% Duits en 50% Argentijns. Deze doorbreking van de Duitse bloedlijn zal zeer waarschijnlijk door zijn dochters, zeker door de troonopvolgster, gecorrigeerd worden door de keuze voor de zoon uit een perifeer adellijke Duitse familie. De tijd zal het leren.

Het was weer een boeiende maand.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

Wachtgeldpopulisme

Wassila Hachchi

Je moet er niet aan denken dat regeringen en parlementen tientallen jaren in dezelfde combinatie actief zijn. Laat die ellende maar beperkt blijven tot Cuba, Zimbabwe en Rusland.

Basis van democratie is, dat er regelmatig een stoelendans plaatsvindt met wisselingen van de wacht.

Gebeurt dat niet dan schort er wat aan het democratisch proces.

Die wisselingen van de wacht gaan gepaard met maatschappelijke onzekerheid voor hen die in de politiek acteren. Er is daarom een regeling die een bepaalde tijd continuïteit van inkomen garandeert na afloop van de politieke carrière: de wachtgeldregeling.

Zou dat wachtgeld niet bestaan, dan zouden gekwalificeerde mensen het niet in hun hoofd halen de politiek in te gaan en zouden in het parlement alleen nog maatschappelijk kanslozen als Harry Intifada Van Bommel, gefrustreerde fractieverlaters als Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, en slordigen als Henk Krol zitten.

Bij iedere financiële vangnetregeling bestaat de kans op misbruik. Luister maar naar graaiende, belastingontwijkende werkgeversvoorzitter Hans de Boer en zijn klacht over labbekakken in de bijstand.

Hoewel het gemene volk tandenknarsend kijkt naar de wachtgeldregeling voor ex-politici, zijn mij geen voorbeelden bekend van misbruik, met uitzondering van D’66 kamerlid Wassila Hachchi.

De stunt die mevrouw Hachchi uithaalde is uniek. Deze parasiet had geen zin meer in de Tweede Kamer en koos voor onbezoldigd foldertjes uitdelen voor Hillary Clinton in de Verenigde Staten. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van de wachtgeldregeling. Dat kamerleden wachtgeld krijgen wanneer ze bij verkiezingen buiten de boot vallen is verdedigbaar, maar halverwege de rit geheel vrijwillig de pijp aan Maarten geven en dan de wachtgeldmunten in je gretige klauwtje laten vallen, is van geen kant verdedigbaar.

Echt verbaasd ben ik natuurlijk niet. Ging de fractievoorzitter van Wassila Hachchi niet gratis in het privévliegtuig van een vriendje naar de Oekraïne om het Nederlandse kiezersvolk te overtuigen dat we vóór het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne moesten stemmen? Een vergeefse tocht, want de uitslag van het referendum was overtuigend NEE. Ik stemde voornamelijk NEE vanwege die actie van Pechtold en vanwege de belastingontwijking door miljardair en president van Oekraïne Porosjenko.

Het was natuurlijk geen toeval dat het vriendje van Pechtold zakelijke belangen heeft in Oekraïne. Pechtold ‘vergat’ deze gesponsorde vlucht te melden. Hij had het te druk. Zo zie je maar: het verschil tussen Jos van Rey van de VVD die nu voor de rechter staat wegens corruptie en Alexander Pechtold is niet groot.

Ook dat verbaast niet: Pechtold komt immers uit de wereld van kunstveilingen. Wat in die wereld aan gerotzooid wordt is als in een spannende thriller te lezen in Peter Watson’s Sotheby’s, the inside story. Een aanrader voor iedereen die het karakter van Pechtold beter wil begrijpen.

Terug naar het wachtgeld..

Alle anti-wachtgeldpopulisten kropen sinds het misbruik door Wassila Hachchi uit hun holen om te fulmineren tegen de wachtgeldregeling. Ten onrechte. Liever wachtgeld betalen aan Hachchi dan het risico dat het parlement en de regering toevluchtsoord worden voor verliezers.

Eén Harry van Bommel in ons parlement is al meer dan genoeg.

Hans A. F.M.O. Hoek, politiek commentator

Dopingcontroles Tweede Kamer

Walter White; Breaking Bad
Walter White; Breaking Bad

 

Bij een dopingsteekproef, sinds het met amfetamine gedrogeerde optreden van Agnes Kant regelmatig uitgevoerd bij leden van de Tweede Kamer, zijn Louis Bontes en Joram van Klaveren betrapt op het gebruik van crystal methamfetamine. Bij Bontes is het gebruik overduidelijk aangetoond. In het bloed van Joram van Klaveren is een grote dosis honingenzymen aangetroffen. Honing wordt vaak gebruikt om de aanwezigheid van Crystal Meth, ook wel Shabu of Super Speed genoemd, te camoufleren. Van Klaveren verklaart dat hij een hobby-imker is waardoor er altijd een bovengemiddelde dosis honingenzymen in zijn bloed wordt aangetroffen, evenals de stoffen mellitine en fosfolipase A.

Vrijwel alle imkers hebben volgens hem verhoogde doses van deze stoffen in hun bloed. Van Klaveren, nierpatient, laat vanwege deze voor hem schadelijke stoffen maandelijks zijn bloedwaarden testen. “Ik ben niet zo dom mijn kwetsbare nieren en lever te verslechteren door het gebruik van chemische troep. Wat Bontes doet, moet hij zelf weten, maar aan mijn lijf geen polonaise!”

Bontes geeft gebruik van crystal methamfetamine toe. “Het kamerwerk vergt erg veel van een mens, en ik wil niet, zoals voormalig minister Opstelten, mijn energie putten uit overmatig alcoholgebruik”.

Volgens Anouchka van Miltenburg, voorzitter van de anti-dopingcommissie in de Tweede Kamer, zijn er wetten noch huisregels die ingezet kunnen worden tegen het toenemende gebruik van chemische middelen door kamerleden. Het gebruik door Bontes van crystal methamfetamine valt volgens haar binnen de grenzen van het landelijke gedoogbeleid.

Binnen de Tweede Kamer is afgesproken dat de enige maatregel die genomen zal worden tegen drugsconsumerende leden ‘man-en-paard-noemen’ zal zijn. De kamervoorzitter hoopt zo het gebruik terug te dringen.

Over Diederic Samson bestaat al jaren het vermoeden dat hij een chronisch gebruiker is van stimulantia. Dit gebruik is een publiek geheim in het Haagse politieke wereldje. Zijn kamer wordt in de wandelgangen ‘de apotheek’ genoemd, aldus Lea Bouwmeester (PvdA), specialist curatieve zorg en patiëntenrechten. “Soms heb ik het gevoel dat ik voornamelijk in de Tweede Kamer zit om onze fractievoorzitter te behoeden voor overdoses”.

Na Samsons recente hyperactieve optreden in DWDD heeft de VARA besloten hem niet meer uit te nodigen voor dat programma, noch voor het praatprogramma van Pauw. “Dit heeft niets meer te maken met verbale begaafdheid; de gedrogeerde politicus spuit 100% diarree” (Gerard Timmer, algemeen directeur VARA-BNN).

Van Samson is bekend dat hij gaat voor de ‘goedkope chemie’. Dit integendeel tot Alexander Pechtold, een gerenommeerd cocaïnegebruiker. In 2012 werd hij nog met zachte hand verwijderd van de TEFAF-vernissage omdat zijn frenetieke optreden als een risico voor de tentoongestelde kunst werd gezien. De ex-veilingmeester arriveerde volledig ‘stoned’ in Maastricht.

Pechtold’s collega Wassila Hachchi veroorzaakte vorige maand binnen en buiten de kamer ophef door haar plotselinge vertrek. Dat vertrek was echter lang niet zo onverwacht als Pechtold acteerde voor de TV-camera’s. Van Hachchi was al bij velen bekend dat ze op de kamer van Pechtold ‘heel wat grammetjes cocaïne meesnoof”. Haar Marokkaanse achternaam Hachchi werd vanwege al dat snuiven in informele notities vaak verbasterd tot Hatsjie! Het cocaïne snuiven, afgewisseld met hevige niesbuien, in de kamer van Pechtold, voor haar Alexie,  was tot in de kamergangen te horen. Vermoedens bestaan dat ze niet door een Mechelse herder gebeten is, maar dat er sprake is van een verwaarloosde injectienaaldbesmetting aan haar linkerarm. Het bordje ‘Pechtold en Hatsjie, wij spuiten en snuiven’ werd vorig jaar zomer meteen na ontdekking van Pechtolds kamerdeur verwijderd. De dader ligt op het kerkhof.

Boze tongen beweren dat Hachchi’s vertrek naar de Hillary Clinton verkiezingscampagne slechts een afleidingsmanoeuvre was. Na een paar dagen Des Moines, Iowa, zou ze doorgereisd zijn naar de Jellinek-ontwenningskliniek op Curaçao. De kliniek weigert mededeling te doen over de eventuele opname van Hachchi. Ze heeft zich inmiddels bij kamervoorzitter Khadija Arib ziek gemeld opdat ze verzekerd blijft van haar inkomen als kamerlid.

Anouchka van Miltenburg, ‘moeder-sherry’ voor ingewijden, en Khadija Arib, vanwege haar geloof alcoholvrij, verklaren beiden een vinger aan de pols te houden en de ontwikkelingen nauwlettend te volgen.

Khadija Arib: “Het gebruik van prestatiebevorderende medicatie valt wat mij betreft in het privé domein van de kamerleden. Ik zal me pas geroepen voelen in te grijpen wanneer er gevaar dreigt voor de kwaliteit van de democratische processen”. Off the record klaagt Arib dat ze, als moslima, grote moeite heeft met het goddeloze gedrag van veel kamerleden.

Van Miltenburg: “De indruk bestaat dat het gebruik van stimulantia in de Tweede Kamer een hype is geworden sinds de Netflixserie Breaking Bad”.

“Het is allemaal de afgelopen jaren erg ingewikkeld geworden. Waar is die goede oude tijd waarin we nog samen met notoir liefhebber Hans van Mierlo het glas hieven!”

Mr. S.A. (Simon Aarnout) Tire; homo universalis; Meditatione Ignis hofnar en dorpsgek (spreekt nooit de waarheid)