Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

Meditatione Ignis maakte in de maand maart 2016 een stevige groei door. We mochten vijf nieuwe redacteuren verwelkomen met even zo veel boeiende bijdragen aan onze internet publicatie. In dertig dagen zagen 26 blogs het licht. Bijna alle blogs werden gemotiveerd door woede en verontwaardiging. Ook deze maand viel er weer heel weinig te lachen.

Kabwe Tuskers zal zich in de toekomst richten op kwesties over Afrika. Zijn eerste bijdrage was een persoonlijke hommage aan Traude Rogers, de veel te vroeg overleden voormalig onderdirecteur van de nationale musea in Zimbabwe. De titel van Tuskers’ blog is ontleend aan het Zuid-Afrikaanse volkslied Nkosi Sikelel’Africa dat bij de uitvaartdienst van Traude werd gezongen. De melodie van dit lied, in allerlei versies te beluisteren via YouTube, werd ook gebruikt voor het volkslied van Zambia en enkele andere Afrikaanse landen.

Levinus Zwertbroek volgt de media. Zijn eerste bijdrage ging over de struikelpartij van Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door waar hij Esther Gerritsen per ongeluk Esther Verhoef noemde. Voor Gerritsen niet leuk. Ze schreef het boekenweekgeschenk van 2016 en werd tijdens die week voortdurend herinnerd aan de verspreking van Van Nieuwkerk. Zwertbroek kaderde die verspreking in de context van spotterijen door DWDD over versprekingen door televisiepersoonlijkheden. DWDD en Van Nieuwkerk kregen een koekje van eigen deeg. Zwertbroek ergert zich al geruime tijd aan het gemakkelijke roosteren door Lucky TV van bekende Nederlanders en 80% Duitsers, zoals onze koning.

Paul Papinianus. ook nieuw in het Meditatione Ignis redactieteam, bracht zijn ergernis over een idiote Nederlandse rechter onder woorden. Een handtastelijke medewerker die zijn chef voor ‘vuile flikker’uitschold mocht van de rechter niet ontslagen worden omdat hij jong en allochtoon is. Wat een klootzak van een rechter (ik mag schelden omdat ik oud ben; niemand kan mij ontslaan want ik ben eigen baas). Die rechter maakt het onmogelijk de Nederlandse rechterlijke macht serieus te nemen. Papinianus had het niet beter kunnen benoemen: allochtonenknuffelaar.

Clifford Mead, onze aanwinst met sociologische deskundigheid, prikte op basis van enige voorbeelden uit de praktijk de kansarme-jonge-terroristen ballon door. Saleh Abdeslam, kansrijker dan X., is 100% verantwoordelijk voor de chaos die hij in zijn leven, en erger nog in dat van anderen, aanrichtte, evenals X. die vanuit een kansarme positie vele kansen schiep en benutte. Na deze tekst van Mead zal ik voortaan extra kritisch luisteren naar platitudes over kansarme jongeren.

Leendert Koerts schreef over Reinder Zwolsman, de branden in Haagse panden en de manier waarop de overheid het oude Haagse stadsgezicht definitief verziekte. Een sterke aanklacht tegen machtsmisbruik door stedelijke en landelijke overheden.

De maand begon met de jaloersmakend goed, en heerlijk profane woede-uitbarsting over de ‘culture of pure assholery’ door een Amerikaanse presentator van een praatprogramma. Die uitbarsting sprak hij uit na de aanslagen in Parijs en werd door de aanslagen in Brussel weer actueel.

S.A.Tire schreef een fictieve recensie van een fictief boek door de fictieve professor Victor Lamme. Lamme die zich misdroeg na de euthanasie van Hannie Goudriaan. Het hele redactieteam is nog steeds met stomheid geslagen dat een ‘minkukel’ als Victor Lamme deel uit maakt van het Nederlandse gezelschap professoren. Je kan met zo’n man toch nauwelijks geloven dat Nederlandse universiteiten internationaal hoog scoren. We kunnen slechts concluderen dat Victor Lamme er in zijn eentje de oorzaak van is dat Nederland niet een hogere plaats inneemt op de internationale ranglijst.

Clifford Mead en Hans Hoek zien een parallel tussen Femke Halsema en Hans Janmaat. Beide vertegenwoordigers van splinterpartijen en beiden toebedeeld met onevenredig veel aandacht in de pers. Janmaat leeft niet meer. Halsema kwam met een boekje, Pluche, en kreeg een overdaad aan belangstelling op radio, TV en de schrijvende pers. Buiten alle proportie.

Norbertus Herschel boog zich over de idiotie van over islamofobie klagende moslims. Al vele jaren wordt uit naam van de islam en allah gruwel na gruwel gepleegd en dan klagen de moslims dat er angst is ontstaan voor hun achterlijke cultuur. Angst mobiliseert angst. De moslims, bang geworden door de angst van de heidenen voor de islam, draaien de boel om en klagen dat zij zich bedreigd voelen door die heidenen. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Moordenaars die klagen dat ze bang zijn door de angst van nazaten van hun slachtoffers. Doet mij denken aan die enge Volkert van der Graaf die klaagt dat zijn mensenrechten geschonden worden, maar maling had aan de mensenrechten van Pim Fortuyn. Soms denk je dat de wereld gek geworden is.

Harry van Bommel meldde zich ook weer, deze keer met bedrukt pleepapier. Hij zou dat anti Oekraïne Associatieverdrag pleepapier overal in het gebouw van de Tweede Kamer ophangen zodat iedereen zijn gat af kon vegen met dat verdrag. Onze laffe verzetsheld kwam op het laatste moment op zijn schreden terug. Harry Hamas, of Harry Intifada, zoals hij bekend is bij de redactie van Meditatione Ignis zal, zo vrees ik, nog menig keer in onze kolommen terugkeren. Schaamt die man zich nooit? We danken hem dat hij zo zijn best doet de Socialistische Partij klein te houden.

Soms, heel soms valt er wel iets te lachen op Meditatione Ignis. Deze maand zorgde het Commissariaat Voor De Media voor een gulle lach door een bijdrage van S.A.Tire serieus te nemen en er bezwaar tegen aan te tekenen. Ze maakten zich daarmee onsterfelijk.

Ook onsterfelijk: Annet Veenstra met haar puberale briefje in De Volkskrant. Het zijn volgens snotneus Annetje, de Marty Feldman uit de Nederlandse journalistiek, de ouderen die in het Concertgebouw kuchen, tekstboekjes laten vallen, hoesten en proesten, in slaap vallen en luid klappen terwijl ze alleen in het Concertgebouw zijn om gezien te worden. Annet Veenstra is bij ons ook gezien. We zullen haar vanaf nu ieder jaar op Goede Vrijdag om exact drie uur aan het kruis nagelen. De Mattheus Passie is door ons omgedoopt en heet vanaf dit jaar de Annet Veenstra Passie.

Maart 2016 zal de geschiedenis in gaan als de maand van Daan Roosegaarde. De maand waarin Roosegaarde ontmaskerd werd. Lees de bijdragen over Roosegaarde.

Lees ook de bijdrage van nieuwe redacteur literatuur Tim van Dool over Jelle Brandt Corstius en diens boekje over zijn vader: De lul van Jelle.

Een van de woedendste stukken van deze maand is van de hand van Frans Ira. Hij veegt de vloer aan met Marcel van Dam. En terecht. Het smoezelige VARA/PvdA monster dat karaktermoord trachtte te plegen op Pim Fortuyn. Van Dam, de duivel hebbe zijn ziel, kon niet in de schaduw staan van Pim Fortuyn. Volgens de griezel Van Dam is/was Fortuyn ‘een buitengewoon minderwaardig persoon’. Hoe durfde die uit zijn straatje ruftende sigarenkauwer!

Maart 2016 was de maand van smerige, laffe aanslagen in Brussel door een stelletje mongolen. Wij deden er bij Meditatione Ignis zo veel mogelijk het zwijgen toe. Uit piëteit, niet uit desinteresse.

‘Hier staan wij; we kunnen niet anders’.

Dieter Korbjuhn, hoofd redacteur Mediaitione Ignis.

Nieuw boek Prof. Dr. Victor Lamme – Empathie bestaat niet

empathie (français)Victor Lamme’s moord-aantijgingen na de documentaire over de Levenseindekliniek heeft de tongen los gemaakt op Meditatione Ignis, in praatprogramma’s en via de opiniepagina’s in meerdere kranten.

Van Lamme zelf hoorden we nog in De Wereld Draait Door en via een rommelige brief over ‘euthanasiemarketing’ in het NRC Handelsblad. In DWDD viel op dat Lamme niet kan discussiëren. De man staat alleen op zenden en ontvangt niets van gesprekspartners. Van een wetenschapper en professor verwacht je dat niet.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp. Lamme neemt in gesprekken over euthanasie een star standpunt in. Op de opiniepagina van het NRC Handelsblad verklaart hij geen tegenstander te zijn van euthanasie. Dat lijkt een holle frase omdat hij niets terugneemt van de moord-beschuldiging en het verrichten van euthanasie ‘plegen’ noemt. Volgens mij ‘pleeg’ je geen medische handelingen, maar verricht je die of voer je ze uit. Dit is meer dan slechts verkeerde woordkeuze. ‘Plegen’ geeft Lamme’s mening weer dat euthanasie eigenlijk moord is.

Victor Lamme’s deelname aan de discussie over euthanasie heeft irritatie veroorzaakt en verbazing gewekt. Waarom beschuldigde hij de Levenseindekliniek van moord en waarom hamerde hij zo op de marketingstrategie van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie en van de Levenseindekliniek?

Lamme bestudeert de invloed van marketing op onze hersenen en onze wil (De vrije wil bestaat niet). Het kan toch niet zo zijn dat hij  de toename van het aantal euthanasiemeldingen alleen ziet als een gevolg van marketing?

Nuance leek te ontbreken.

Die nuance is er nu dankzij de presentatie gisteren in het Maagdenhuis van Lamme’s nieuwe boek: Empathie bestaat niet; met als ondertitel: Wie er echt de baas is over ons gevoel.

De documentaire over de Levenseindekliniek was voor Lamme blijkbaar een geschenk uit de hemel. Hij zag zijn kans, en greep die met beide handen aan, aandacht te genereren voor zijn nieuwe boek. Hij nam op slimme wijze de marketing voor zijn nieuwe boek in eigen hand.

Niemand dan Lamme weet beter, de vrije wil bestaat immers niet, dat het niet uit maakt wat over je gezegd wordt, als er maar over je gesproken wordt. Het principe ‘commotie is promotie’ volgde hij als volgroeid marketingstrateeg in zijn eigen voordeel. Over een paar weken zijn de meeste mensen vergeten waar ze de naam Victor Lamme van kennen. De kans is groot dat, onbewust gemanipuleerd door Lamme’s marketing, klanten in boekwinkels naar dat boek van Lamme grijpen omdat zijn naam in hun geheugen geëtst is.

Wie is de baas in het brein van die kopers? Juist: Victor Lamme met zijn zelfpromotie in de media.

Er worden achter de schermen van de Universiteit Amsterdam kritische geluiden gehoord over Lamme’s marketing voor zijn nieuwe boek. Eén van zijn collega’s stelde vragen bij de ethiek van deze marketing: “Hij had het droeve overlijden via euthanasie van Hannie Goudriaan niet moeten misbruiken om publicitaire redenen”.

Lamme’s acties ter promotie van zijn boek waren niet fris. Dat is duidelijk. Stelde hij zich alleen zo negatief op over de Levenseindekliniek om zijn naamsbekendheid en de verkoop van Empathie bestaat niet, te bevorderen, of is er meer aan de hand?

Die laatste vraag kan bij lezing van zijn Empathie bestaat niet volledig beantwoord worden. Zijn Empathie bestaat niet, is daartoe een te schetsmatig boek.

Lamme blijkt allergisch te zijn van de overdaad aan belangstelling voor ‘gevoel’ en ’empathie’. Hij is van mening dat die belangstelling de mensheid geen stap verder brengt. Sterker nog: sinds empathie de maatlat is waarlangs sociaal handelen van de mens wordt gemeten, zijn we, volgens Lamme, ‘met onze neus in de beperkingen van ons gevoel gedrukt’ (niet de enige vreemde formulering in Victor’s nieuwe boek).

Lamme pleit voor een herwaardering van sociale interacties op macro- en microniveau. ‘Terug naar de basis van ons bestaan’ lezen we om de paar bladzijden van zijn boek.

‘Al dat gedoe over empathie in praatprogramma’s en zogenaamde emotie-TV brengt ons steeds verder af van werkelijk productieve relaties’. De mens is een ‘homo theoreticus’ geworden, mijlenver verwijderd van zijn roots. Vergeten wordt dat de mens niet alleen een sociaal, maar ook een individueel wezen is. Een ingewikkeld probleem waarbij Lamme in zijn boek jammer genoeg volledig klem loopt. Hij vindt de maatschappij verworden tot een onontwarbare rattenkoning waar iedereen iedereen lijkt te verzorgen, maar waar door de mist van praatjes over empathie uiteindelijk niemand meer in staat is een eigen weg te volgen. Lamme verwijst hiermee naar zijn boek uit 2010: De vrije wil bestaat niet.

Vrije wil bestaat slechts in schijn en is bedolven onder onduidelijke manipulaties (marketing) en geacteerd begrip voor elkaars drijfveren en wensen. ‘Op die drijfveren en wensen heeft de mens geen vat meer’. Lamme graaft hier zijn eigen graf: als lezer vraag je je af hoe het zit met de relatie vrije wil en empathie bij Lamme zelf.

Lamme probeert, tevergeefs zo blijkt, steeds meer vat te krijgen op zijn vrije wil en het functioneren van zijn brein. Een doel dat volgens hem alleen te bereiken is door je te wapenen tegen de maatschappelijke druk om je als sociaal wezen te laten leiden door empathie voor de medemens. Empathie is een gif dat zelfontplooiing en de vrije wil om zeep helpt. Sterker nog: “Empathie doodt de vrije wil en veroorzaakt atrofie van het brein”.

Lamme, dat verdient respect, durft zich duidelijk uit te spreken. Een duidelijkheid die echter vaak gaat ten koste van de nuance.

Lamme heeft de oplossing voor menselijke onmacht gevonden. De enige manier waarop we weer als zelfstandige mensen kunnen beschikken over een vrije wil en baas worden in ons brein, is door verzet tegen empathie. Empathie is, aldus Lamme, uit handen geven van zelfbeschikking en dus van vrije wil.

Empathie is niet alleen gericht op je medemens als ontvanger van jouw empathie, maar je bent zelf ook ontvanger. Empathie als voorwaarde voor geluk, wordt volgens Lamme zwaar overdreven. ‘We kunnen prima zonder’.

Niet empathie, maar terug naar de basis is voor Lamme het toverwoord. Hij voegde een paar jaar geleden al de daad bij dit toverwoord, door zijn leven zo ‘oorspronkelijk mogelijk’ in te richten. Hiermee wordt letterlijk bedoeld: terug naar de oorsprong. Om die reden is Lamme een fanatiek aanhanger van het Paleodieet. Niet vanwege de gunstige invloed die dat dieet pretendeert te hebben op ons lichaamsgewicht en onze gezondheid, maar als existentiële keuze. Terug naar de oermens als zelfstandig wezen met baas in eigen brein.

‘De oermens functioneerde in kleine sociale eenheden om beschermd te zijn tegen vijanden van buiten en te overleven als biologisch wezen. Er werd geen tijd verloren met belangstelling voor wat anderen voelden. De oermens beschikte over een vrije wil, slechts beperkt door de noodzaak gezamenlijk te overleven, en was baas over zijn brein’.

De maatschappij is te ingewikkeld geworden omdat er een kloof is ontstaan tussen de basisbehoeften en de dagelijkse professionele en relationele praktijk. We moeten die kloof volgens Lamme overbruggen en terug naar onze wortels.

Dat zal wennen worden, maar we kunnen niet door gaan op deze voet. Het is werkelijk ‘van de zotten’ dat er een sociale kluwen is ontstaan waarbij de zorg voor elkaar, en vooral voor elkaars fysiek en psychisch welbevinden, het primaat heeft ten koste van de eigen wil. ‘In zo’n maatschappij is het een peulenschil elkaar ongemerkt, en vaak ook onbedoeld, te beïnvloeden waardoor de vrije wil helemaal op de achtergrond raakt. Zonder empathie zou de mens een sterker en zelfstandiger wezen zijn’.

Nu wordt duidelijk waar Lamme’s weerzin tegen euthanasie vandaan komt en waarom hij de hulp die de ene mens aan de andere geeft bij overlijden ziet als moord. In een maatschappij zonder ‘verwekende empathie’ zou de zelfstandig denkende mens zijn vrije wil inzetten om een gewenst levenseinde in eigen hand te nemen. De lijdende oermens die zijn einde wilde bespoedigen, trok zich terug achter een rots in het bos om vastend van water en voedsel het einde af te wachten. Het summum van vrije wil, zelfbeschikking en een autonoom functionerend brein.

Lamme geeft zonder terughoudendheid de voorkeur aan zelfmoord boven euthanasie. “Als de mens ergens zijn zelfstandigheid kan tonen, dan is het wel bij een zelfgekozen en zelf ‘gepleegde’ dood”.

Lamme’s nieuwe boek, uitgegeven bij Mortem in Kampen (€ 22,50), lijkt eerder een aanzet tot discussie dan gebaseerd op doorwrocht onderzoek en doorwrochte gedachten. Daar is het boek te chaotisch voor en zijn er te veel losse eindjes. Lamme laat zich nauwelijks uit over de invloed van zijn theorie op duurzame één-op-één relaties. Daar had ik graag meer over gelezen omdat empathie verondersteld wordt bij deze relaties.

Dat Lamme aanstaande zaterdag een signeersessie houdt in antiquariaat en tweedehands boekwinkel ‘Volo ut Lego’ in Haarlem lijkt op een ‘practical joke’.

Het zal toch niet zo zijn dat hij zijn reflecties over empathie en gevoel nu al achterhaald vindt?

Mr. Simon Aarnout Tire

 

 

 

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

De afgelopen maanden passeerden veel onderwerpen ‘de revue’ op Meditatione Ignis. Afgezien van de absurdistische teksten door Simon Tire en Mark Cibus, viel er niets te lachen. Blijkbaar biedt de actualiteit nauwelijks lichtvoetige gespreksstof. Dat is jammer.

De bijdragen van Stephan Krates over het wangedrag, ik deel wat dat betreft zijn mening, van een paar hooggeleerde heren in reactie op de documentaire over euthanasie en de Levenseindekliniek waren een mengelmoes van hevige emotie en ratio. Woede vertroebelt soms de ratio. Teruglezend valt de worsteling op die Stephan voerde om evenwicht te vinden in deze mengelmoes. Dat lukte niet altijd. Het zij hem vergeven.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp. Wanneer die gevoeligheid door mensen als Prof.Dr. (wil Stephan aub stoppen met dat Hermansiaanse ‘professorandus’) Victor Lamme keer op keer genegeerd wordt, dan is begrip voor de wijze waarop Stephan uit zijn slof schoot op zijn plaats. Groezelige Frank Koerselman, evenals Lamme ‘moord’ schreeuwend over de euthanasie documentaire, verdient eenzelfde behandeling door Stephan als Lamme kreeg. Stephan wierp zich afgelopen tijd fanatiek, misschien iets te fanatiek, op de ‘professorale minkukels’. De door hem gebruikte taal was niet altijd even parlementair. Het zij hem vergeven. De inhoud van zijn boodschap ging niet verloren door de vorm die hij koos. Integendeel.

De Levenseindekliniek reageerde op Stephans bijdrage over euthanasie (Ballotagecommissie van de dood). De correctie door de kliniek heeft Stephan in dank geaccepteerd. Hij zat er bij zijn vergelijking tussen zelfmoord en euthanasie naast. Dat kan gebeuren. We hebben er in redactioneel overleg voor gekozen Stephans oorspronkelijke bijdrage te handhaven met als toevoeging de reactie van de Levenseindekliniek.

Blij was ik met de bijdrage van Herschel, Habemus Jet Bussemaker, over de inmenging van Jet Bussemaker in geloofsaangelegenheden. De angst voor de islam zit blijkbaar zo diep dat kritiekloos een van onze staatsrechtelijke fundamenten wordt aangetast, nota bene door onze eigen regering. Het moet niet gekker worden. Dank Norbertus voor deze bijdrage!

Ton Cremers, geen lid van de Twan Huys fanclub – zie zijn bijdrage over Huys als sluipmoordenaar – rehabiliteerde Twan Huys enigszins toen een rel ontstond over de uitzending van College Tour met Daan Roosegaarde. Het wereldje steunde kritiekloos Roosegaarde die beschuldigd werd van charlatanerie en viel massaal Twan Huys aan. Cremers huilde niet met de wolven in het bos. Meerdere ingezonden brieven in NRC Handelsblad en De Volkskrant toonden dat Cremers de juiste keuze maakte.

De politieke commentaren van Jean Morve verrijkten Meditatione Ignis als webplaats voor meningsvorming. Hoe belachelijk maakte Pechtold zich in Oekraïne. We zijn trots dat Morve die ballon doorprikte. Zijn artikel over economisch gelukzoekers getuigde van moed. Het is niet gemakkelijk nog iets zinnigs toe te voegen aan de vaak onzinnige discussie over de komst van vluchtelingen uit het Midden-Oosten. Morve lukte dat volgens mij.

De afgelopen dagen lazen we in het nieuws dat met de vluchtelingen ook een twintigtal Syrische oorlogsmisdadigers ons land bereikten. Deze mensen krijgen geen verblijfsvergunning, maar kunnen ook niet in Nederland berecht worden of teruggestuurd naar Syrië. Het siert onze rechtsstaat dat we niemand sturen naar een land waar men ter dood veroordeeld kan worden. Dit betekent wel dat ons rechtssysteem Nederland dwingt oorlogsmisdadigers illegaal in ons midden te gedogen.

Dit nieuws deed mij denken aan de waardevolle bijdrage van Hans Hoek aan Meditatione Ignis: Duitse Unfähigkeit berechting WW.II oorlogsmisdadigers. Nederland is machteloos bij de uitzetting van oorlogsmisdadigers naar het land waar ze hun daden pleegden. Duitsland daarentegen heeft Nederlandse oorlogsmisdadigers willens en wetens een veilig onderkomen geboden na de tweede wereldoorlog. Willens en wetens en dat dan ook nog op grond van een wet uit het Hitlertijdperk. Dat voelt niet goed. Dank aan Hans dat hij zijn licht hierover liet schijnen.

De absurde teksten van Mark Cibus (DE manier om gewicht te verliezen) en Simon Tire (over Peer van Rey en Louis Bontes) boden enige verlichting in de somberte van alle dag.

Want als iets duidelijk wordt wanneer je de bijdragen aan Meditatione Ignis terugleest, dan is het wel dat er verrekt weinig, helemaal niets, te lachen valt als je over alles een mening hebt.

Er is echter geen keuze. Wie zei ook alweer: “Hier sta ik; ik kan niet anders”?

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur

 

 

Kokerkijker Victor Lamme pleegt praatjes

 

De vrije wil bestaat nietVictor Lamme – moordschreeuwende aanklager en rechter in het euthanasiedrama van Hannie Goudriaan – heeft weer van zich laten horen. Liever had ik geen woord meer besteed aan deze minkukel van een professorandus. Meneer trad deze keer op het podium via een ingezonden brief in het NRC Handelsblad. Een brief die zin voor zin discutabel is. Vrijwel uit iedere zin borrelt de gereformeerde geest van Lamme op als uit een broeiende beerput.

De professorale kokerkijker probeert via zijn brief op beledigende wijze zand te strooien in de ogen van de intelligente lezer. Hoe aanmatigend kan een mens zijn. Lamme loopt in zijn brief ‘Pas op! Sluikreclame voor euthanasie‘ vooruit op het door hem te verrichten, veel te zwaar gesubsidieerde, hersenonderzoek. Dat hersenonderzoek zal, volgens Lamme, zelfs invloed hebben op marketing.

Marketing: een stokpaardje van de ontspoorde prof. Zijn ingezonden brief pretendeert de marketing rondom euthanasie te onthullen. Voor de goede lezer onthult die brief slechts één ding: het ontregelde brein van de hersenonderzoeker.

In hoeverre worden marketingtechnieken gebruikt in het propageren van euthanasie?, zo vraagt Lamme zich af. De beste man zet bij deze inleidende zin meteen de toon door het gebruik van de woorden ‘marketing’ – suggereert een commercieel doel (markt) – en ‘propageren’. Er wordt dus volgens Lamme propaganda gemaakt voor euthanasie als een commercieel doel.

Let wel: hij schreef zijn dubieuze brief naar aanleiding van de documentaire over de Levenseindekliniek.

Een succesvolle campagne begint met het trekken van aandacht. Elk jaar organiseert de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) een ‘week van de euthanasie’, en de laatste editie was met de documentaire De Levenseindekliniek wat aandacht betreft een groot succes (toegegeven, daar ben ik mooi ingetuind door bij De Wereld Draait Door te gaan zitten).

Lamme’s bezwaar tegen het succes van de ‘campagne’ betreft het doel van die campagne. Met name over ziekte en gezondheid worden vaak campagnes gevoerd. Denk maar aan de hart-, nier-, reuma-, aidsstichtingen. Nooit stond er een professorandus op die zijn professorale gewicht – bij Victor Lamme kan je nauwelijks nog spreken van enig gewicht – inzette om bezwaar te maken tegen het ‘trekken van aandacht’.

Victor Lamme maakt doordrammend bezwaar tegen de euthanasiepraktijk van de Levenseindekliniek en is daarom alleen al tegen het succesvol trekken van aandacht.

Het ergste is nog dat meneer Lamme ‘mooi’ in die aandachttrekkerij ‘getuind’ is ‘door bij De Wereld Draait Door te gaan zitten’. Hier moet ik natuurlijk denken aan het boek, nauwelijks meer dan een brochure, dat Victor Lamme schreef met de titel: De vrije wil bestaat niet. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat een man die zich onder andere voordoet als wetenschapper met kennis over marketingmechanismen en die de beperkingen van de vrije wil kent, zich als een mak lam, gemanipuleerd door de marketingstrategie van euthanasievoorstanders, naar de DWDD-slachtbank liet leiden?

Ongeloofwaardige kletskoek, meneer Lamme! Mocht het waar zijn dan diffameert Lamme zichzelf (als het niet waar is trouwens ook).

Niets, helemaal niets schrijft Victor Lamme over zijn walgelijke beschuldiging van moord aan het adres van de Levenseindekliniek. Of, is het misschien zo, dat de vrije wil van Lamme zo zeer geëlimineerd is, dat hij zelfs niet meer verantwoordelijk is voor wat hij uitkraamde bij DWDD? De ondertitel van zijn brochuretje wordt nu relevant: ‘Over wie er echt de baas is in het brein’. Is dat wat Lamme betreft Matthijs van Nieuwkerk? Het zal toch niet waar zijn.

Lamme tuinde helemaal niet in de ‘succesvolle campagne om aandacht te trekken’ door ‘bij DWDD te gaan zitten’. Nee, Victor Lamme tuinde in zijn, van enige vrije wil gespeend, verlies van regie over zijn brein door moord-onzin te delibereren. Jammer dat Lamme, ook na geruime tijd, geen excuus voor deze aantijging uit zijn pen kan krijgen.

Ik raad iedereen die de DWDD uitzending miste aan via uitzendinggemist.nl alsnog te kijken. Lamme staat in de discussie met de Levenseindekliniek alleen op zenden, zenden, zenden en geen moment op ontvangen. Je krijgt bijna plaatsvervangende schaamte.

Lamme: ‘In marketing wordt op emotie gespeeld, bij voorkeur met een mooie slogan. ‘Bij ieder leven hoort een waardig einde’, staat op de website van de NVVE. Leg dit naast de angst en onzekerheid die bij veel ouderen leeft: hun medische behandelingen zijn verspilde moeite en geld, in het verzorgingstehuis wacht de vierentwintiguursluier, alle thuiszorg is wegbezuinigd. Hoeveel ‘mooier’ is het dan om de kinderen niet tot last te zijn en ‘de regie in eigen handen te nemen’?’

Niet alleen in marketing wordt op emotie gespeeld. Dat doet Lamme zelf ook door te spreken over ‘gedwongen euthanasie’ en ‘moord’. In marketing gebeurt dat ‘bij voorkeur met een mooie slogan’. Dat kan je van Victor Lamme’s blaten niet zeggen.

En dan die ‘angst en onzekerheid die bij veel ouderen leeft’. Een transparante discussietechniek waar Lamme mee door de mand dondert. Mag ik het vragen: heeft Lamme daar onderzoek naar gedaan?

‘Bij veel ouderen’? Victor, mag ik ook wat cijfers en feiten van je weten? Het zal toch niet zo zijn dat je als een dominee op de kansel fraaie volzinnen over een fictie staat te prevelen enkel en alleen om je gehoor te imponeren en intimideren? Dat schurkt wel heel erg aan tegen marketingstrategie.

Ik weet niet waar de leeftijdsgrens ligt voor ‘oudere’, maar ik heb op mijn 68ste die ‘angst en onzekerheid’ niet.

Vierentwintigsuursluier, alle thuiszorg wegbezuinigd‘ is verkiezingstijdpopulisme, of komt er ineens een rudiment empathie bij Victor Lamme tevoorschijn?

Ouderen en hun kinderen die in gezamenlijk overleg de moeilijke keuze voor euthanasie maken, krijgen van Victor Lamme een trap na met zijn verdachtmaking ‘Hoeveel ‘mooier’ is het dan om de kinderen niet tot last te zijn en ‘de regie in eigen handen te nemen’?’. 

Ik weet niet hoe de verhoudingen liggen in de familie Lamme, maar enige vrees is op zijn plaats. Ziet hij zijn ouders als een ‘last’ en hoopt hij stiekempjes dat ze ‘de regie in eigen hand nemen’ en zo snel mogelijk de zachte-dood-spuit in de arm accepteren? Misschien gaat Lamme gebukt onder vrees dat zijn kinderen hem, zodra zijn faculteiten nog verder afnemen dan nu al het geval blijkt te zijn, stante pede geruimd willen hebben. Arme Victor.

Het wordt steeds grover in Lamme’s brief; de man ontspoort met: ‘Een andere veelgebruikte marketingtechniek is het simpelweg laten zien dat andere mensen het product gebruiken, bij voorkeur een beroemdheid. In de documentaire van de levenseindekliniek zien we drie mensen die euthanasie laten plegen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Op de website van de NVVE pronken bekende Nederlanders die een wilsbeschikking hebben ingevuld; pure celebrity endorsement.’

Hier verdient deze nep-professor echt een draai om zijn oren, en wat ben ik graag degene die hem geeft. Victor Lamme doet hier wat hij anderen verwijt: volledig spelen op de, negatieve, emotie. Euthanasie is in de ogen van de malloot een ‘product’. Euthanasie wordt volgens deze nare man niet verricht of uitgevoerd, maar ‘gepleegd’.

Nu begrijp ik waarom de engerd geen excuus aanbood voor zijn moord-aantijgingen in DWDD. Hij gaat er namelijk, slechts beperkt verhuld, gewoon mee door. Moord ‘pleeg’ je namelijk; euthanasie niet. Of ‘pleegt’ Victor ook onderzoek? Loopt hij op zaterdagmorgen achter zijn Lidl-karretje boodschappen te plegen? Pleegt hij een ritje in zijn auto? Misschien worden er in het wereldje van deze lamzak ook operaties gepleegd. Gerieflijk woordgebruik indien de patiënt onverhoopt overlijdt.

Laten we het er maar ophouden dat meneer praatjes ‘pleegt’.

Is het gebruik van ‘plegen’ in relatie tot euthanasie een onbedoelde, betekenisloos verkeerde woordkeuze? Ik houd die optie open. Zeker bij een man die op zijn website over onderzoek naar het bewustzijn formuleert: ‘Waar ik achter probeer te komen is wat bewustzijn nou eigenlijk precies is..

De eerste de beste brugklasser krijgt van zijn leraar Nederlands een dikke rode streep onder ‘nou eigenlijk precies’ wanneer dat gebruikt wordt in een opstel.

Laat ik altijd gedacht hebben dat er een directe relatie moet bestaan tussen wetenschapsbeoefening en zorgvuldig taalgebruik. Dit roept vraagtekens op over de zorgvuldigheid van Lamme’s wetenschappelijke werk. Niet alleen zijn onzorgvuldig taalgebruik, maar ook zijn veel te snelle moord-conclusie, zijn onbeholpen discussiëren bij DWDD en nu het ingezonden wanproduct in NRC Handelsblad ondermijnen zijn wetenschappelijke geloofwaardigheid.

Het oordeel onzorgvuldig taalgebruik over zijn ‘euthanasie plegen’ is de vriendelijkste optie. Ik denk echter dat er heel wat anders aan de hand is. De professorandus psychiatrie en psychologie, de onderzoeker van het bewustzijn en de vrije wil, kan euthanasie, in welke vorm dan ook, alleen zien als een misdaad; en misdaden die verricht je niet, die voer je niet uit, maar die ‘pleeg’ je.

Laat ik proberen zorgvuldiger dan Victor te zijn, een kleine moeite, bij de integrale behandeling van zijn flutbrief: ‘Laten mensen zich door deze mix van emoties en sociale druk werkelijk tot euthanasie verleiden? Marketingmechanismen beïnvloeden ons gedrag van de aankoop van een iPhone tot het stemmen op een politieke partij. Als in de krant staat dat een bekend persoon zelfmoord heeft gepleegd, volgt vaak een epidemietje van mensen die ook zelfmoord plegen. Zo besmettelijk is gedrag, zo makkelijk wordt zelfs het meest wezensvreemde besluit ‘normaal’. Een vrouw mailde mij dat ze in haar woongroep moest uitleggen „waarom haar euthanasieverklaring nog niet was ingevuld”.

Je door een mix van sociale druk en emotie laten ‘verleiden’ tot euthanasie? Alsof mensen kiezen voor een zelfgekozen dood omdat ze daartoe verleid worden. Victor Lamme beantwoordt de door hem zelf gestelde vraag niet rechtstreeks, maar suggestief impliciet. Hij populariseert er vrolijk op los met zijn maffe vergelijking tussen euthanasie en de aankoop van een iPhone of de keuze voor een politieke partij.

Zo’n oppervlakkige zak die met het grootste gemak de zorgvuldigheid van de Levenseindekliniek en van de familie Goudriaan moord noemt, en de mechanismen die leiden tot de keuze voor euthanasie vergelijkt met de aankoop van een iPhone, mag niet serieus genomen worden. Helaas is het zo dat ieder jaar studenten in de klauwen van deze vooringenomen, onwetenschappelijke charlatan gedreven worden. Zorgwekkend. Heeft de man een leidinggevende bij de UVA? Zo ja, dan is het tijd voor een indringend functioneringsgesprek. De prof. is geen boegbeeld voor de universiteit om trots op te zijn.

Vooringenomen is Victor Lamme zeker: Een vrouw mailde mij dat ze in haar woongroep moest uitleggen „waarom haar euthanasieverklaring nog niet was ingevuld”.

Lamme citeert hier uit effectbejag. Laat ik mijn vooringenomenheid daar tegenover stellen en die vraag op mijn wijze interpreteren. Werd hij misschien gesteld uit zorg voor deze mevrouw? Ik verplaats mij in de gang van zaken binnen de woongroep. Zich verplaatsen in anderen is niet een van de sterkste vaardigheden van de crimineel Victor L.

In die woongroep ziet men ongetwijfeld keer op keer oude mensen die een lange worsteling voeren met het levenseinde. Kan het zo zijn, probeer het eens Victor, dat men die mevrouw met de vraag over de euthanasieverklaring probeerde te behoeden voor zo’n worsteling, of haar in ieder geval duidelijk te maken dat het ook anders kan?

Nee, onwetenschappelijk bevooroordeelde Victor L. ziet maar één mogelijkheid: die mevrouw wordt met op de emotie spelende marketingstechnieken gedwongen zich zo snel mogelijk dood te laten spuiten om haar kinderen te ontlasten en opdat er plaats is, commercieel aantrekkelijk, voor een opvolgster in de woongroep. Kassa!

Victor Lamme: ‘Dat euthanasiemarketing succesvol is, blijkt vooral uit cijfers. Waar de sterfte nauwelijks toeneemt is het aantal meldingen van een uitgevoerde euthanasie tussen 2010 en 2014 met 69% gestegen. Het aantal leden van de NVVE stijgt elk jaar; tussen 2008 en 2014 hebben meer dan 137.000 mensen een wilsbeschikking ingevuld. De NVVE kan zonder meer worden genomineerd voor een Effie, de prijs voor effectiviteit van een campagne.’

Daar heb je hem weer: ‘euthanasiemarketing’. Wat een engerdje die Victor L.

Tussen 2010 en 2014 steeg het aantal meldingen van euthanasie met 69%. Het aantal leden van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie stijgt elk jaar. Hoera, denk ik dan. Steeds meer mensen vinden de weg naar een waardig overlijden, en nemen zelf de regie in handen.

We hebben allemaal niets te zeggen over onze aankomst in dit leven. Hoe prachtig dat ieder voor zichzelf de keuze kan maken hoe het leven te verlaten. In mijn ogen een grote stap voorwaarts in zelfbeschikkingsrecht en beschaving.

Het aantal sterfgevallen steeg namelijk in de door Victor Lamzak genoemde periodes niet. Er was een verschuiving van ‘natuurlijk’ overlijden naar euthanasie. Overlijden, werd vermindering van lijden. Victor Lamme moet zich realiseren dat wanneer de medische kennis het leven, en helaas daardoor vaak ook lijden, kan verlengen die kennis ook ingezet moet kunnen worden om op verzoek van de patiënt dat lijden te stoppen. Daar heeft marketing niets mee te maken; zorgvuldige medische begeleiding en vrije keuze wel.

Victor Lamme laat niets horen over de ethiek van verlengd lijden door gebruik van medische kennis (de gemiddelde leeftijd is binnen een paar generaties aanzienlijk omhoog gegaan) en richt zich alleen op de ethiek van beëindigen van lijden. Jammer dat meneer Lamme de discussie, eerder een zelfovertuigde monoloog, zo onethisch voert.

Zou er werkelijk sprake zijn van succesvolle euthanasiemarketing, dan zou het aantal sterfgevallen toe moeten nemen. Dat is niet zo. Het aantal euthanasie verrichtingen nam toe als het gevolg van een succesvolle mentaliteitsverandering en toegenomen maatschappelijke acceptatie, ten gunste van lijdende patiënten. Dat informatiecampagnes daarbij een rol hebben gespeeld verdient lof, niet Lamme’s sarcasme. Liever zie ik subsidiegeld gaan naar de NVVE, dan dat ik geconfronteerd wordt met de á raison van € 3,2 miljoen gesubsidieerde hoon van Lamme.

Victor ziet dat anders. Dit is te verwachten van iemand die er van overtuigd is dat de vrije wil niet bestaat en die de regie over zijn eigen brein volledig kwijt is.

Volgens Victor zijn al die duizenden mensen die menswaardig konden sterven niets anders dan slachtoffer van een soort iPhone commercial. Slachtoffers van euthanasiemarketing. Wat deze professorale schlemiel, mijn dunk voor hem is omgekeerd evenredig aan de tijd die ik aan hem besteed, niet door heeft, is dat marketing tot doel heeft in de markt voordeel te behalen.

Voor simpele Victor simpel uitgelegd: de marketing rondom iPhones is gericht op de verkoop van iPhones. Een dergelijke relatie bestaat niet tussen euthanasiemarketing, wat een walgelijk woord, en het aantal euthanasie verrichtingen.

Het gaat bij de NVVE en de Levenseindekliniek niet om reclame en winst. Victor Lamme, gebruikt zelf een onfrisse anti-euthanasiemarketingsstrategie.

Je mag toch verwachten van zo’n hooggeleerde clown dat hij les 1 uit de psychologie, over projectie, goed geleerd heeft. De willoze Lamme heeft blijkbaar nog zo weinig te zeggen over zijn brein, dat hij niet meer in staat is tot reflectie over zijn projecterende beschuldigingen.

We zijn er nog niet: ‘Over het algemeen beschermen we kwetsbare groepen tegen marketingmechanismen. Daarom mag er niet worden gerookt op tv en wordt geen alcohol verkocht aan minderjarigen. Een van de zorgvuldigheidseisen bij euthanasie is dat de patiënt zijn wil moet hebben geuit „zonder druk of onaanvaardbare invloed van anderen”. Marketingmechanismen werken vaak onbewust. Simpelweg geloven dat iemand zegt ‘vrij’ te hebben gekozen voor euthanasie gaat uit van een heel naïeve notie van de vrije wil. Het negeert hoe makkelijk mensen worden beïnvloed door de wereld om hen heen, hoe sterk een mix van angsten en sociale druk onbewust kan inwerken op een ogenschijnlijk vrije beslissing.’

Volgens mij wordt euthanasie iedere keer weer uitgevoerd – Victor zou zeggen ‘gepleegd’ – op basis van een individuele keuze.

Fantasievolle Victor heeft echter een nieuwe categorie, een nieuwe ‘kwetsbare’ groep bedacht. De euthanasie-anten. Een groep die beschermd moet worden. Je moet er toch niet aan denken beschermd te worden door iemand als Victor Lamme.

Mensen die hunkeren naar een zacht levenseinde vergelijkt Victor, mijn neiging hem uit te schelden zal ik intomen, met jongeren aan wie geen alcohol verkocht mag worden. Waar heeft die man het over? Maken van vergelijkingen is altijd tricky-business. Lamme is er meester in. Patiënten moeten volgens een van de zorgvuldigheidseisen – Victor L. weet volgens mij helemaal niet wat zorgvuldigheid inhoudt – ‘zonder onaanvaardbare invloed van anderen’ hun keuze kunnen maken. Los van het slecht te definiëren ‘onaanvaardbaar’ gaat Victor er zonder meer van uit dat de marketingsstrategie van de NVVE zo’n onaanvaardbare invloed inhoudt.

Staat deze narcis er echt geen moment bij stil dat hij zelf een ‘onaanvaardbare invloed’ uitoefent op medemensen die euthanasie overwegen? Nee, daar staat Victor L. niet bij stil; dat blijkt uit iedere zin, iedere alinea van zijn brief. Victor berijdt liever zijn stokpaardje over de vrije wil.

Meneer Victor Lamme is in zijn brief, over de rug van mensen in levensnood en gebruikmakend van onderhuidse, verwerpelijke marketingmethodes, met niets anders bezig dan de promotie van zijn boekje De vrije wil bestaat niet.

Tsja, als niemand zo’n wanproduct koopt, dan moet je helaas je toevlucht nemen tot de vrije-wil-ondermijnende marketing. Het zij zo. Geld is geld. Victor gedraagt zich hier als een lijkenpikker. Het boekje wordt gepromoot via het euthanasiedrama.

Nu wordt het helemaal jakkie: ‘De overheid beschermt de mens vaak tegen de grillen van de eigen wil. Sparen voor pensioen is verplicht, omdat anders bijna niemand dat vrijwillig doet. Een autogordel dragen wordt met straffe sancties afgedwongen. Enig paternalisme tegen de gril van de vrije wil die op een druilerige zondagmiddag kiest voor euthanasie is dus wel op zijn plaats. Het tegenwicht dat de commissie-Schnabel biedt aan de roep om euthanasie op te rekken richting voltooid leven is dan ook terecht.’

Had ik me zo voorgenomen niet meer te schelden, maar nu moet het gewoon: Victor Lamme laat in deze alinea zien een schoft te zijn. ‘Enig paternalisme tegen de gril van de vrije wil die op een druilerige zondagmiddag kiest voor euthanasie is dus wel op zijn plaats.”

De ‘gril van de vrije wil’? ‘Op een druilerige zondagmiddag’ voor euthanasie kiezen? Hoe bedenkt hij het.

Victor roept hier om ‘enig paternalisme’. Het is juist het paternalisme van maten als Lamme dat het denken over euthanasie contamineert en euthanasie in de praktijk onnodig ingewikkeld maakt.

We zijn er bijna. Victor Lul mag nog één keer: ‘De farmaceutische industrie is verboden marketing voor zijn producten en behandelingen direct te richten op de consument. De Levenseindekliniek wil euthanasie graag zien als een behandeling, en wordt als zodanig ook vergoed door zorgverzekeraars. Waarom is marketing van dit product dan wel toegestaan? Moet de week van de euthanasie niet afgeschaft en de website van de NVVE op slot?

Victor! Je maakt me wanhopig! Wederom: euthanasie een ‘product’. Zie je dan echt niet dat er een mega verschil is tussen de verkoop van medicijnen, vaak met duizenden procenten winst, en de hulp die de Levenseindekliniek verleent?

Victor ziet dat niet. Mag ik Victor er op wijzen dat verzekeraars de behandeling door de Levenseindekliniek vergoeden? Reken er maar op dat verzekeraars altijd weer hun best doen argumenten tegen vergoeding te bedenken. Die argumenten vonden ze blijkbaar niet bij de behandelingen door de Levenseindekliniek. Je moet het wel heel bont maken om minder fatsoen te hebben dan verzekeraars. Victor Lamme slaagt daar glansrijk in.

Hoe tendentieus kan je zijn: ‘De Levenseindekliniek wil euthanasie graag zien als een behandeling..’

Hoe Victor Lamme de verrichtingen van de Levenseindekliniek ziet, weten we inmiddels: moord. Moord waar ernstig zieke patiënten, gemanipuleerd door slimme marketeers, buiten hun vrije wil, zonder enig verzet aan meewerken.

Die Lamme is gek, stapelgek.

Tenslotte: ‘Ik ben niet tegen euthanasie. Maar gezien wat hersenwetenschap en psychologie ons leren over de beïnvloedbaarheid van menselijk gedrag gaat de huidige euthanasiemarketing een stap te ver. Een traject richting euthanasie is pas echt vrij als het is verschoond van ‘weken’, films, websites en pagina’s vol voorstanders.

En vooral verschoond van Victor Lamme, wil ik daar graag aan toevoegen.

Daar is ons repeteergeweer opnieuw: euthanasiemarketing. Streeft de man misschien naar ‘woord van het jaar 2016’?

Mag ik de studenten aan de Universiteit van Amsterdam verzoeken, nee, mag ik ze smeken zo snel mogelijk het Maagdenhuis weer te bezetten en daar te blijven tot de wetenschapondermijnende Victor Lamme voorgoed van de universiteit verwijderd is?

Stephan Olmert Krates, Meditatione Ignis, ethische kwesties.

Professorale minkukels

Groezelige professor Frank Koerselman
Groezelige professor Frank Koerselman

Bij sommige TV programma’s kan je via het internet life de tweets volgen die kijkers slaken. Heet dat slaken bij tweets? Geen idee. Vaak hoor je ook dat men ‘twittert’. Dat lijkt mij fout. Het sociaal-medium platform heet twitter, maar de gebruikers tweeten, zoals het vogeltje op het Twitter logo. Dit terzijde.

DWDD tafeldame Halina Reijn droeg een aantal maanden geleden een strak en kort wit jurkje tijdens de uitzending. Te strak, te kort? Dat vond een groot aantal kijkers wel. De tweets over haar uiterlijk logen er niet om. De ene was nog platvloerser dan de andere. Tientallen gore tweets waren haar deel, enkel en alleen om haar uiterlijk. Voor mij was die tweetbagger reden me voorlopig niet meer te begeven op dit a-sociale platform. Daar wilde ik geen deel van uit maken. Je begrijpt niet dat die mevrouw Reijn nog deel wil nemen aan een praatprogramma. Ze zal in de loop van de tijden een dikke huid gekregen hebben, of er voor gekozen hebben geen kennis te nemen van die digitale scheldpartijen. Ik hoop dat ze die keuze maakte. Liever de kop in het zand, dan al die narigheid aan te moeten zien.

Wanneer je een tweet over Reijn leest zoals:  ‘ik zie haar eierstokken hangen’, dringt de gedachte zich op dat hij uit de koker van een ordinaire domoor komt. Het niveau is immers zo laag. Hier kan niet een goed opgeleide, brave burger achter zitten.

Een misverstand, lieve lezer. Hier kan wel een hoogopgeleid azijn-gebekt vogeltje achter zitten. ‘Hoe groter geest, hoe groter beest’, hoorde je vaak in de vroege jaren zestig. Een spreekwoord dat in onbruik is geraakt. Zoals veel spreekwoorden volgens mij. Een hoge opleiding maakt je niet vanzelf tot een ‘brave burger’. Zeker niet tot een empathische burger. Hoogopgeleid betekent niet hoogontwikkelde controle over de eigen emoties.

Dat is pijnlijk duidelijk geworden bij de tweets en optredens in de media van psychiater Prof. Dr. Frank(enstein) Koerselman – empathie? Nooit van gehoord! – en hersenonderzoeker Professor Victor Lamme. Beide heren verkondigden na de documentaire over de Levenseindekliniek en de euthanasie van Hannie Goudriaan zonder enige ingetogenheid dat Hannie gedwongen was tot euthanasie en slachtoffer van moord. Geen geringe beschuldigingen. Volgens mij hebben de betrokkenen bij Hannie’s verscheiden een ijzersterke juridische zaak wegens laster en/of smaad tegen beide heren. Dit heeft niets meer te maken met vrijheid van meningsuiting. Zou ik zoiets stoms roepen, dan valt het wel onder de bescherming van mijn vrijheid van meningsuiting. Maar ik ben dan ook geen professor of psychiater.

Stellige beschuldigingen, zoals moord, door Koerselman en Lamme hebben een grotere impact door hun wetenschappelijke, maatschappelijke en deskundige status dan wanneer ze van mij afkomstig zijn.

De dag na de TV uitzending schreef ik mijn blog Ballotagecommissie van de dood. Geen moment kwam het bij mij op de morele legitimiteit van Hannie’s euthanasie in twijfel te trekken. Daar gaf de uitzending geen aanleiding toe. Veel vragen kwam bij mij op, maar geen vragen over de legitimiteit van de keuze gemaakt door het echtpaar Goudriaan en de Levenseindekliniek. Dat zou in mijn visie een aanmatigende veroordeling van persoonlijke en professionele besluiten betekenen. Daarvoor had ik onvoldoende kennis van feiten.

Koerselman en lamme bleken geen enkele moeite te hebben enkel en alleen op grond van de documentaire ‘grote woorden’ te spreken. Van zulke hoogopgeleide, intelligente (?) mannen had ik geen verstrekkende aantijgingen verwacht. Speelde de emotie hun parten? Dat siert de wetenschappelijke heren niet, maar maakt hun schandalige fouten een klein beetje, een heel klein beetje, vergeeflijk.

De Volkskrant kwam een paar dagen nadat de documentaire uitgezonden werd met een verhelderend, informatief artikel door Maud Effting: Het verhaal achter huppakee-weg en de dood van Hannie.

Mocht ik nog vragen hebben, dan werden die in Efftings artikel beantwoord.

Kwamen Koerselman en Lamme op hun schreden terug na dat artikel van Effting? Geen idee. De heren bewaren het stilzwijgen op een moment dat ze juist wel moeten spreken. Wat rest zijn hun onbezonnen beschuldigingen van moord. Hun zwijgen kan maar één ding betekenen: ze zijn niet veranderd van mening, want mochten ze wel hun mening herzien hebben, dan zijn ze aan Gerrit Goudriaan en de Levenseindekliniek verplicht dat publiek uit te spreken.

De heren denken misschien dat met hun stilzwijgen de storm over waait. Niet wat mij betreft.

Vandaag, weer in de door mij bewonderde Volkskrant, staat een interview met Gerrit Goudriaan door Toine Hermans. Mijn bewondering voor Gerrit is gegroeid. Hoewel zijn hart huilt om het verlies van zijn vrouw, kan Gerrit  opbrengen wat Frank Koerselman en Victor Lamme niet konden: evenwicht vinden tussen emotie en ratio. De profs kunnen niet in Gerrits schaduw staan. De man overklast hun.

Gerrits verhaal is duidelijk en overtuigend. Hannie, wier moeder op een ‘afschuwelijke’ manier gedementeerd overleed, heeft op schrift en in gesprekken met meerdere personen in haar omgeving keer op keer te kennen gegeven wanneer en waarom ze via euthanasie wilde overlijden. Het is jammer dat in de documentaire niet meer aandacht is besteed aan de voorgeschiedenis en de context. Misschien, heel misschien hadden Koerselman en Lamme dan niet zo absurd gereageerd.

Ik vrees dat beiden ook na dit laatste artikel in De Volkskrant hun stilzwijgen niet zullen doorbreken en de moed opbrengen ‘moord’ te herzien voor een genuanceerde reactie. Van wetenschappers mag je verwachten dat ze altijd in staat zijn conclusies te wijzigen op basis van nieuwe informatie. Kunnen ze dat niet, dan raken ze hun recht op de wetenschappelijke status kwijt en vervallen tot het niveau van ‘ik zie haar eierstokken hangen’.

Misschien wil Koerselman nog eens lezen in zijn ‘De feilbare dokter; fout gegaan, ook fout gedaan?’.

Voor Victor Lamme is geen hoop, maar wel een eeuwig excuus, want hij is de mening toegedaan: ‘De vrije wil bestaat niet’.

Prof. Dr. Frank Koerselman (hoogleraar psychiatrie/psychologie en officier in de orde van Oranje Nassau) en Professorandus Victor Eigenlijk Lamme gaan bij mij voorlopig nog niet in het archief.

Mocht het t.z.t. wel zo ver zijn, dan worden ze opgeborgen onder de M van minkukels.

Stephan Olmert Krates, ethische kwesties.

De onwetenschappelijke nek van Victor Lamme

Victor Lamme
Dit portret, door Victor Lamme op zijn eigen website geplaatst, lokt uit tot duiding over zijn persoon…

Victor Lamme zag de documentaire Levenseindekliniek, maar zag niet het licht. Deze quasi-wetenschapper kletste uit zijn onwetenschappelijke, professorale nek en toeterde op Twitter dat het overlijden van Hannie Goudriaan een ‘gedwongen euthanasie’ en ‘moord’ was. De man durft.

Heeft hij het recht om zijn mening over dit onderwerp te uiten? NEE, dat recht heeft hij niet omdat het regelrechte misbruik is van zijn professorale autoriteit. Gelukkig wordt die autoriteit door de onbezonnen populist met zijn aanmatigende gezwets ondermijnd.

Professor ben je niet alleen op je werk aan de universiteit. Die functie bepaalt, of Victor dat nu leuk vindt of niet, ook je maatschappelijke positie. Stellige beweringen op sociale media hebben daardoor extra gewicht. Zorgvuldigheid is geboden. Daar zondigde de gereformeerde blaaskaak tegen.

Het zou je hoogleraar cognitieve neurowetenschap maar zijn. Valide conclusies trek je nadat je voldoende relevante data verzameld hebt. Bovendien kan alleen van wetenschappelijkheid gesproken worden wanneer conclusies verifieerbaar en falsifieerbaar zijn. Les één uit de wetenschapsmethodologie. Ik gun Victor het voordeel van de twijfel en ben, met grote schroom, bereid hem zijn faux pas op Twitter te vergeven omdat die tweet een uiting van emotie was. Naar de documentaire van Ouddeken en Kema kan onmogelijk met droge ogen gekeken worden. Emotie heeft minder feiten nodig dan ratio om zich te manifesteren. Ik hoop dat onze schoolmeester cognitieve neurologie en hersenonderzoeker in staat is tot emotie. Dat gun ik hem, want emotie kleurt ons bestaan. Tot empathie is Victor niet in staat. Stond hij met zijn beschuldiging van moord maar een moment stil bij de nabestaanden? Geen seconde!

Victor Lamme bleek een dag later, nadat hij meer informatie kreeg, niet in staat zijn mening te herzien. Een miskleun voor een wetenschapper. Hij verdween in de schaduw van de Levenseindekliniek.

Op zijn site victorlamme.com vertelt Lamme borstkloppend dat hij een subsidie van 3,2 miljoen euro heeft gekregen voor hersenonderzoek. Hij wil er achter komen ‘wat bewustzijn nou eigenlijk precies is..’ Fraai Nederlands: ‘eigenijk precies’. Ik ben benieuwd of Victor Eigenlijk Lamme daar met onze belastingcenten achter gaat komen. De toekomst ziet er wat dat betreft niet positief uit.

Zonder enige bescheidenheid loopt Eigenlijk Lamme op de resultaten van dat onderzoek vooruit. Hij weet nu al: “Hersenonderzoek zal ons denken over de mens radicaal gaan veranderen. En dat heeft allerlei consequenties, bijvoorbeeld voor de rechtspraak, onze economie, en de inrichting van de maatschappij. Maar het heeft ook allerlei praktische toepassingen, zoals in management of marketing.

‘Radicale’ veranderingen gaat dat onderzoek opleveren met consequenties voor de rechtspraak, economie, management, marketing en de inrichting van onze maatschappij’. Zo, dat kan je in je pijp stoppen en oproken, want verbranden en in rook op laten gaan is het enige dat je kan doen met wetenschappelijke onderzoeken waarvan op voorhand kan worden gezegd dat ze van betekenis voor alles zijn. Alles is wetenschappelijk niets.

Ik ben niet verbaasd over deze blufpraatjes van meneer Lamme. Hij heeft namelijk verrekt weinig gegevens nodig om zware conclusies te trekken en te komen met de hoogdravende beschuldiging moord. De gedachte dringt zich op dat Lamme hevig worstelt met semantische problemen.

We zijn er nog niet: “ik schreef (er) een boek (over): ‘De Vrije Wil Bestaat Niet’. Daarin laat ik zien wie er nu werkelijk de baas is in ons hoofd.” 

Ik heb geen idee wie de baas is in Victor Lamme’s hoofd, maar vrees dat Lamme zelf dat nauwelijks nog is.

De wetenschappelijke onderzoeken van dit conclusiesrepeteergeweer lijken mij weggegooide energie en zonde van het geld. Ik adviseer alle studenten van deze wilsonbekwame malloot zo snel mogelijk een andere hoogleraar te zoeken.

Mogen we alstublieft onze 3,2 miljoen euro belastinggeld terug? Ik weet er een veel betere bestemming voor: de Levenseindekliniek in Den Haag.

Stephan Olmert Krates