Sylvana Simons krijgt het gelijk aan haar kant

Sylvana_SimonsDit is een van die zeldzame momenten dat ik me gedwongen voel het hoofdredactionele heft in handen te nemen. Ik wil niet dat de redacteuren van Meditatione Ignis al hun talent verspillen aan flauwekul-onderwerpen. Het mag, ze hebben immers alle vrijheid, maar wanneer onze lezers vermoeid worden met een overkill aan aandacht voor de hardst schreeuwende kleine medemensen dan ontstaat er bij mij ergernis. Niet dat ik de maat der dingen ben, maar als ik mij in toenemende mate erger, dan ga ik er van uit dat vele lezers die ergernis ook voelen.

Mogen de lezers en ik dan niet geërgerd worden? Absoluut. Sterker nog: graag zelfs, want dat is waarvoor we Meditatione Ignis in de digitale lucht houden: prikkelen, ergeren, uitdagen en vooral ontmythologiseren. Maar dan moet het wel ergens over gaan.

We zijn er niet om de behoefte aan aandacht van talentarme typetjes als Ebru Umar en Sylvana Simons te bevredigen. Umar schreeuwt dat ze de beste columnist van Nederland is. Zal ze weleens columns lezen van echte columnisten zoals Bert Wagendorp, Shiela SitalSING, Youp, Henk Hofland, Elsbeth Etty, Mohammed Benzakour, Frits Abrahams, Maxim Februari, Ionica Smeets, Arnon Grunberg, Hassnae Bouazza, of haar vriendje Theodor Holman?

Allemaal columnisten in wier schaduw dit Libellemeisje niet kan staan.

Genoeg is genoeg. Er moet werkelijk iets belangwekkends gebeuren voordat we borstkloppend rijkeluisdochtertje Ebru Umar nog aandacht geven in onze columns. Vanaf vandaag is er een dwingend hoofdredactioneel verzoek aan onze columnisten niet meer over Ebru Umar te schrijven. Ik weiger een verbod uit te spreken en Meditatione Ignis columnisten die mijn verzoek negeren wacht slechts mijn toorn zonder gevolgen. Ik zal ze blijven omarmen.

Van hetzelfde laken een pak: lichtgewicht Sylvana Simons. In mijn ogen valt deze dame in de categorie getraumatiseerd disfunctionerende, psychisch beschadigde medemens. Wie enige kennis heeft over haar persoonlijke geschiedenis kan niet anders dan met mededogen reageren op haar publieke optredens. Ik kan geen enkele logische verklaring bedenken voor de VARA’s keuze haar regelmatig op te laten draven bij DWDD en Pauw, en het besluit mevrouw Simons en beide Turks-Nederlandse Erdoganzen (met dank aan Youp) van DENK een kwartier promotie te gunnen bij Matthijs van Nieuwkerk. De afgelopen maanden zapte ik met angst en beven naar DWDD of Pauw, vrezend dat die onvermijdelijke Sylvana Simons weer uitgenodigd was voor een nutteloos optreden. De vrouw heeft werkelijk nog nooit iets substantieels gepresteerd, maar wordt op het schild geheven alsof ze de denkster des vaderlands is. Iedere keer wanneer ik haar in die praatprogramma’s zie, moet ik denken aan Tofik Dibi die ook om de haverklap uitgenodigd werd toen hij nog kamerlid voor Groen Links was. Later gaf hij openhartig toe dat die uitnodigingen om zijn licht te schijnen over een breed scala onderwerpen oorzaak was van zijn realiteitsverlies en zijn megalomanie. Hij werd hard gestraft en verdween uit de politiek toen hij de strijd met Jolanda Sap aan ging om het leiderschap van Groen Links.

Niet alleen Sylvana Simons’ gebrek aan gewicht in relatie tot alle aandacht is mij een doorn in het oog. Er is meer: haar onverklaarbare optreden in de media, met name over racisme en discriminatie, heeft geleid tot duizenden racistische reacties. Op geen enkele manier mag de schijn ontstaan dat Meditatione Ignis sympathie heeft voor dat racisme. Iedereen mag irritatie over deze dame uiten, maar dan wel op basis van argumenten en niet op basis van smerige racistische scheldpartijen.

De, meestal anonieme, racisten op Twitter en Facebook moeten zich realiseren dat hun verderfelijke schelden Sylvana Simons in een limousine de Tweede Kamer inloodst. Zoals Pechtold al jaren de promotor bij uitstek is van Geert Wilders, zijn de racistische scheldpartijen over Sylvana Simons een welkome steun in de rug bij haar politieke ambities. Ze wordt bevestigd in haar gelijk dat de Nederlandse maatschappij een in- en in-racistische samenleving is waar zij als verbindende Sylvana Luther King tegen ten strijde moet trekken.

Wat mij betreft verstomt terechte kritiek op charlatan Sylvana Simons bij deze racistische vuilspuiterij.

Ik hoop dat de redacteuren van M.I. zo slim zijn niet langer voeding te geven aan de seizoensbloeiertjes Ebru Umar en Sylvana Simons.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis.

(Onze redacteur Mr. Simon A. Tire werkt op het ogenblik het ‘ultieme interview’ met Sylvana Simons uit. Dat interview zal een dezer dagen verschijnen op M.I.)

Bij het overlijden van Marcel van Dam

Van Dam
Marcel van Dam in de Tweede Kamer. Foto Nationaal Archief

Een van de gedenkwaardigste discussies in het programma Lagerhuis van de VARA vond 1997 plaats tussen gentleman Pim Fortuyn en straatvechtertje Marcel van Dam. Er moet een ander woord te vinden zijn voor wat daar plaats vond dan ‘discussies’. Van Dam’s inbreng voldeed op geen enkele wijze aan redelijke discussienormen.

Alle pogingen door Pim Fortuyn op basis van argumenten de verbale strijd aan te gaan met VARA Sturmführer Van Dam strandden op diens platvloerse schelden. Fortuyn’s gebaar aan het einde, gekverklaring van Van Dam met de vinger naar het voorhoofd, was meer dan gerechtvaardigd. Van Dam gedroeg zich van begin tot eind als een populistische, op het publiek spelende, walgelijke man. Ik vraag me af hoe al het VARA klapvee nu, bijna twintig jaar later, aankijkt tegen het slaafse toejuichen van Van Dam’s karaktermoord op Fortuyn.

Fortuyn schreef een boekje over de islamisering van onze cultuur. Fortuyn vatte in Lagerhuis zijn zorg samen: de nieuw arriverende moslims komen voor een merendeel terecht in de onderlagen van onze maatschappij en het gevaar ligt, aldus Fortuyn, daardoor op de loer van toekomstig terrorisme.

Een mening waarover gediscussieerd kon worden.  Van Dam kon echter niets anders doen dan zijn hele VARA archief aan vooroordelen uitstorten over Fortuyn. Niet één keer ging hij in op de argumenten van Fortuyn. Wanneer je de schaamtelijke uitzending na twee decennia terug ziet, kan je slechts de conclusie trekken dat de socioloog Pim Fortuyn profetisch was. Van Dam, volgens hem was Fortuyn de moderne Eichmann, kwam geen moment boven het scheldniveau uit. Fortuyn uitmaken voor Eichmann was een postuum compliment voor Eichmann en een schoffering van miljoenen omgekomen Joden en van Pim Fortuyn. Van Dam ontkende Fortuyn ooit voor Eichmann uitgemaakt te hebben. Een ontkenning waaraan weinig geloof gehecht kan worden.

Uiteindelijk kan Van Dam aan het einde van de confrontatie met Fortuyn alleen nog stamelen dat Fortuyn ‘een leugenaar’ en een ‘buitengewoon minderwaardig’ man is. Een buitengewoon aanmatigende opstelling van dit buitengewoon onaangename mannetje. Fortuyn schiep volgens zijn opponent een NSB sfeer. Van Dam kan enige inside kennis over de NSB waarschijnlijk niet ontzegd worden.

Ik weet het van de doden niets dan goeds. Van Dam was immers ooit een getalenteerde VARA ombudsman. Lang, lang geleden. Daarmee houdt het ‘goeds’ dat over deze man te vertellen is helaas op.

Fortuyn voor leugenaar uitmaken was een spiegeling van Van Dam’s nare gezicht in een modderige plas water. De man deinsde zelf niet terug voor liegen, zoals zijn relaas over het wel en wee van de familie Van Dam in oorlogstijd. Hij was een snotneus van twee jaar toen de oorlog uitbrak, maar presenteerde zich als een na-oorlogse verzetsheld met historische kennis over onderduiken van de familie uit eerste hand. Zelfoverschatting die hem de rest van zijn leven zou achtervolgen. Dat krijg je er van wanneer je je rechtenstudie op de universiteit niet af maakt en politiek hopt van de onbetrouwbare KVP naar de bevooroordeelde PvdA. Als socioloog studeerde hij af met een scriptie over Kiezersgedrag. Een scriptie die nutteloos in de kliko verdween.

Zijn hele politieke carrière gedroeg hij zich als een linkse Hans Wiegel. Het soort mandarijn waar Willem Frederik Hermans zo’n bloedhekel aan had. Een epigoon van Wiegel, inclusief door sigaren smerig bezoedelde lippen. Van Dam’s woord was wet en wie zich daar niet bij neerlegde kon rekenen op ordinaire scheldpartijen zoals in 1997 Fortuyns deel was.

Marcel van Dam kenmerkte zich als een maat der dingen. Zijn mening was norm en hij meende in alle voorkomende situaties gemachtigd als rechter, verheven boven allen, zijn oordeel uit te mogen spreken. Het moet zijn katholieke achtergrond zijn die hem op die hemelse zetel plaatste. Gespeend van enige zelfreflectie toog ridder Van Dam ten strijde tegen iedereen die anders dacht dan hij. In zijn diepste wezen was hij een pur sang anti-democraat. Tegenspraak, al was die nog zo bescheiden, werd door Van Dam niet geaccepteerd. Geen methode was hem te min om tegenstanders fors onderuit te halen.

Als voorzitter van de VARA gingen alle sluizen open. Hij verzon niet alleen dat programma Lagerhuis, maar plaatste zich zelfs letterlijk op een verheven positie waar vanuit hij bij iedere discussie het goddelijke eindoordeel sprak. Een pijnlijke vertoning. Niemand durfde Van Dam tegen zichzelf te beschermen uit angst er stante pede uitgegooid te worden en, werkloos, nog vele jaren door Van Dam belemmerd te worden in het opbouwen van een nieuwe carrière. Van Dam bediende zich van Maoïstisch/Stalinistische terreurtechnieken om zijn tegenstanders te vermorzelen.

Het kon niet uitblijven. Zelfs voor de PvdA was Van Dam’s terreur te veel. Hij werd, veel te laat, uit de partij gezet.

Van Dam is net geen 78 jaar geworden. De Nederlandse maatschappij neemt afscheid van een buitengewoon onaangenaam mens. Het luidruchtige handgeklap door onnadenkende volgers in het Lagerhuis is verstomd. De man zal wel herinnerd, maar niet gemist worden.

Zijn verwijt aan Fortuyn dat hij een ‘buitengewoon minderwaardig mens’ was, heeft zich als een boemerang gekeerd tegen Van Dam. Nooit kwam hij op dat verwijt terug. Tot zijn dood bleef hij overtuigd van zijn gelijk.

Laten we hopen dat er in de hemel een hoekje is, ver weg van alle andere overledenen, waar smoezelige Van Dam zich verplicht terugtrekt. Ook na zijn dood kan van Van Dam niet verwacht worden tot enige reflectie in staat te zijn.

Het is overigens zeer de vraag of de hemelpoort voor Van Dam open ging.

Ik vrees het ergste.

De vereniging van Nederlandse tandartsen heeft vrijdag 1 april uitgeroepen tot dag van rouw.

Frans Ira

 

Commissariaat voor de media heeft schoon genoeg van De Wereld Draait Door

Naar aanleiding van onderstaande blog ontvingen we een mail van Joop Veen, Interim coördinator Externe Betrekkingen & Advisering van het Commissariaat voor de Media:

Geachte heer Dieter Korbjuh,

Vanochtend namen wij kennis van de volgende publicatie op Uw website:

https://www.meditatione-ignis.org/commissariaat-voor-de-media-heeft-schoon-genoeg-van-de-wereld-draait-door/

Wij stellen vast dat het hier gaat om een gefingeerd interview met mevr. Poelmann van het Commissariaat voor de Media. Zij heeft nooit met iemand van Uw website contact gehad, laat staan een interview gegeven. De publicatie met aan haar toegeschreven citaten, achten wij misleidend en onrechtmatig. Wij gaan er dan ook vanuit dat deze publicatie per ommegaande van Uw website wordt verwijderd. Ik verzoek U om bevestiging van ontvangst van deze email.

Met vriendelijke groet,

Joop Veen  
Interim coördinator Externe Betrekkingen & Advisering

Met Dieter Korbjuh bedoelt Joop waarschijnlijk, je weet maar nooit, Dieter Korbjuhn. Het is hem vergeven. De naam van Poelman is immers in de door Joop gewraakte tekst ook verkeerd gespeld.

Onvergeeflijk en ook een beetje lachwekkend, is dat hij niet door heeft dat de initialen en naam van de auteur van het door hem gewraakte artikel een veelbetekenende combinatie vormen: S.A.Tire.

Ik raad hem aan die initialen plus achternaam als één woord hardop uit te spreken.

Uit onze statistieken blijkt dat Joop Ad-Interim stevig rondgestruind heeft op onze website. Zelfs dat hielp niet hem de ogen te openen en te ontdekken dat alle door SATIRE geschreven teksten de draak steken met personen en instituten. Leuk? Ja, daar valt over te twisten.

De tekst over DWDD en het CVDM staat zo vol absurde hyperbolen dat ik mij niet kan voorstellen dat er naast Joop Veen nog anderen zijn die hem serieus nemen.

Mocht dat toch zo zijn: alles wat hieronder te lezen is, is ontsproten aan het verwarde brein van de Meditatione Ignis hofnar en dorpsgek Mr. Simon Aernout Tire. Weliswaar aan de dagelijkse realiteit ontleend, maar niet gebaseerd op waarheid.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

 

 

boek van de maand

De ogen van Suzanne Poelman, sinds eind 2015 de nieuwe directeur van het Commissariaat voor de media (CVDM), stralen in een exclusief interview met Meditatione Ignis van venijn wanneer ze spreekt over de commerciële activiteiten van DWDD. ‘Dit loopt al jaren de spuigaten uit! We gaan hier stevige maatregelen tegen nemen’.

DWDD zet volgens Poelman de geloofwaardigheid van de publieke omroep op het spel. Keer op keer doet mega-verdiener Van Nieuwkerk sarcastisch over de commerciële activiteiten van de niet-publieke zenders, terwijl hij zichzelf als persoon en de VARA als omroep via sluikreclame financieel voordeel op financieel voordeel lijkt te bezorgen.

Poelman: ‘Eigenlijk kan je nauwelijks nog spreken van sluikreclame. Hier is eerder sprake van regelrechte reclame voor boeken, films, theatervoorstellingen en CD’s, en dan op een schofferende, brutale manier met een air van onaanraakbaarheid’.

Het succes is DWDD volledig in de bol geschoten. ‘Van Nieuwkerk en de DWDD-sekte denken echt dat ze boven alle wetten verheven zijn en onbelemmerd de commerciële activiteiten van de eigen kliek mogen aanbevelen. Een schoffering van de regels, maar ook van de kijkers’.

Het is Poelman een doorn in het oog dat de DWDD tafelheren en tafeldames als ‘gast’ aan de andere kant van de tafel mogen aanschuiven zodra ze een boekje hebben geschreven. De ronduit ‘geile aanbevelingen’ door Matthijs van Nieuwkerk zijn ‘te gênant voor woorden’. Hier wordt objectiviteit gespeeld terwijl de subjectieve ‘vriendjesdiensten’ er van af druipen. Dat boekje van Marc Marie Huijbregts In stukjes, zou nooit de aandacht hebben gekregen dat het nu kreeg in DWDD als hij niet een van de tafelheren was in dat programma. ‘Jan Mulder hoeft maar een pen op papier te zetten of Matthijs van Nieuwkerk staat al met zijn gretige hand opgehouden in de startblokken om het aan te bevelen.’ Hetzelfde geldt voor producten van de DWDD huisdichter Nico Dijkshoorn. Binnenkort zal er een door Sylvana Simons geschreven semi-sociologische studie over slavernij verschijnen. DWDD zal een hele uitzending aan dat boek wijden, onder andere met medewerking van Roy Kaikusi Groenberg (de malloot die op de Dam het boek van Harry Intifada van Bommel verbrandde omdat Prem Radhakishun daarin geciteerd werd met het woord ‘neger’).

Boze tongen beweren dat Van Nieuwkerks verspreking – hij noemde schrijfster Esther Gerritsen ‘per ongeluk’ Esther Verhoef – helemaal geen verspreking maar regelrechte opzet was. Van Nieuwkerk zou betaald zijn om de in vergetelheid rakende Verhoef weer naar de publicitaire voorgrond te halen.

Dieuwke Wynia, de ‘koningin van DWDD’ en één van de oprichters van Das Mag uitgevers heeft zich verzekerd van constante aandacht voor Das Mag in DWDD. Zo mocht Jelle Brand Corstius vorige week nog zeer uitgebreid zijn boekje over pappa Brand Corstius in DWDD presenteren, en Van Nieuwkerk maar enthousiasme spelen. Waar werd dat boekje uitgegeven? Je raadt het al: bij Das Mag van DWDD baas Dieuwke Wynia.

Je moet bij al deze zelf-bevoordelende kongsi’s automatisch denken aan het infame ‘links lullen, rechts zakken vullen’ dat socialistische kringen vaak verweten wordt. De Vereniging van Arbeiders Radio Amateurs is door Van Nieuwkerk en Wynia verworden tot een keiharde kapitalistische onderneming die kijkers op een commercieel-agressieve wijze het geld uit de zakken klopt. Dit heeft niets meer te maken met ‘verheffing van de arbeider’, maar alles met het spekken van de eigen portemonnee.

Het maandelijkse optreden van een viertal boekhandelaren die hun handeltje hitsig mogen aanprijzen met ‘uniek meesterwerk’ op ‘uniek meesterwerk’ is beschermd door de vrijheid van drukpers. Geen enkele omroep zou wegkomen met dit soort puur commerciële activiteiten als het een ander soort product betrof. Met boeken kan dit blijkbaar. Toch overweegt het CVDM bij wijze van proef DWDD een forse boete op te leggen over deze boekenpromotie. ‘Dit is buiten proportie en niet gericht op informatievoorziening maar op verkoopcijfers, en op niets anders’.

Er zal door onderzoeksjournalist Bob Bernstein van Meditatione Ignis onderzoek worden gedaan naar het gerucht dat Van Nieuwkerk persoonlijk financieel voordeel heeft bij al deze aanbevelingen. Beweerd wordt dat hij zich via een postbus-BV op de Kaaimaneilanden fors laat betalen. Via deze BV zou van Nieuwkerk niet alleen zijn villa in Diepenheim, maar ook zijn buitenhuis op Sint Maarten (het Franse deel) bekostigd hebben.

Madeleine de Cock Buning, Eric Eljon en Jan Buné scharen zich achter Suzanne Poelman in haar streven de VARA en DWDD weer in het gareel van de publieke omroep te krijgen. Tot nu toe zagen ze geen mogelijkheden de brutale commerciële promotie aan te pakken. Echter, nu de VARA helemaal buiten zijn boekje ging met een gefaald oplichtersrestaurant waar de klanten á raison van € 80,00 per persoon een poot werd uitgetrokken, en dat allemaal maandenlang ‘voorgekookt’ in DWDD, ziet het CVDM kans de commerciële strategie van DWDD af te straffen.

Het Commissariaat voor de Media stoort zich er vooral aan dat de VARA/DWDD zich gedraagt alsof ze boven de wet staan.

‘Dit kan niet langer getolereerd worden’.

Mr. Simon Aernout Tire