Maxime Verhagen: eens een CDA gluiperd, altijd een CDA gluiperd

Dat Nederland politiek een bananenrepubliek is, kan iedere volger van het nieuws dagelijks constateren. Multitalent – pianist, prozaïst, filosoof, romanschrijver, politicus, fotomodel – Thierry Baudet noemt de vriendjespolitiek binnen de gevestigde partijen de ‘banencaroussel’ en ‘het kartel’.

Als hij al gelijk heeft, dan heeft hij wat Limburg betreft dubbel gelijk.  Niet alleen de provincie die Geert Beethoven Wilders voortbracht maar ook de corrupte Van Rey en het mislukte kunstenaresje en dierenmishandelaar – god hebbe haar ziel – Yaël Wolfs.

Dwars door de Limburgse maatschappij – het lijkt wel de echte wereld – woekert verderf, oplichting en fraude waarbij het wanprodukt van Emma Schoenen waarover hier aleens gerapporteerd werd nog een van de minste ergerlijkheden is.

In Limburg is een leraar aardrijkskunde aan het Broeklandcollege, Hoensbroek, Danny Trommelen (fractievoorzitter PAK Brunssum, secretaris Brunssumse Oktoberfeesten, Roda JC supporter) die in plaats van aardrijkskunde beter geschiedenis had kunnen studeren. Blijkbaar was voor domme Danny de Kaj-Leers-kwalificatie, Ku Klux Klan, niet voldoende en vond hij het een paar dagen later nodig de naam Forum voor Democratie te verbasteren tot Fascisten voor Democratie. De fascisten zullen juichen in hun tuigje nu ze door een Limburgse dorpsbestuurder van een bijeengeraapt marginaal partijtje gelinkt worden aan ‘democratie’.

Waar komt die politieke sluipmoordenaar Twan Huys ook alweer vandaan? Juist: Limburg. De vriendelijk ogende ideale schoonzoon en wolf in schaapskleren. Toonbeeld van onbetrouwbaarheid.

Broeder Modestus Vercoelen, zie hem daar achter in de klas staan, die eind jaren 50, ik was een jaar of 10, na schooltijd in mijn onderbroek graaide kwam ook dat katholieke Limburg.

Het kan erger, veel erger.

Maxime Verhagen: ooit vol tranen op een CDA-congres beknuffeld door Limburgse vrouwenmepper Camiel Eurlings. Ik zal dat beeld nooit vergeten: Eurlings die daar als een na-oorlogse Horst Wessel de loftrompet afstak over Verhagen en stram voor hem in de houding ging staan. Ik kreeg de neiging me vol plaatsvervangende schaamte kotsend onder een salontafel te verbergen.

Deze bejubelde Verhagen blijkt nu een smerige schraper en oplichter te zijn. Dankzij zijn Limburgse politieke Stammtischvriendjes kreeg hij een klus toegeschoven als ambasadeur voor de niet geringe som van € 1145,00 per te declareren dag.

En declareren deed deze gretige pecuniastofzuiger, zelfs toen hij als ambassadeur met zichzelf in gespek ging bij Nedcar. Met zichzelf? Ja, want Verhagen sprak als ambassadeur van Limburg met de directie van Nedcar, terwijl hij bij datzelfde Nedcar op de loonlijst stond.

Dat is niet vreten van twee wallen, maar ontembare asociale financiële obesitas en regelrechte fraude.

Verwend burgemeesterszoontje en mishandelaar van een vriendin Camiel Eurlings is inmiddels vertrokken naar Malta waar hij is benoemd tot directeur bij investeringsmaatschappij Knighthood Capital.

Ik mag hopen dat Maxime Verhagen die oversteek ook zo snel mogelijk maakt, maar dan op eigen krachten in een van de honderden verlaten bootjes die voor een enkele reis vanuit Afrika gebruikt werden en nu onbeheerd ronddobberen op Griekse, Turkse en Italiaanse kustwateren.

Tjeu Rademaker, correspondent Brabant en Limburg (boos!)

Zie verder: https://www.nrc.nl/nieuws/2019/06/27/provincie-limburg-overtrad-op-grote-schaal-eigen-regels-met-klussen-voor-oud-politici-a3965341

 

Willem Abou Dyab Holleeder JahJah

Dyab Abou Jahjah
Dyab Abou Jahjah (foto Wikipedia)

Het journalistieke en kritische wereldje, links en rechts, was te klein toen aangekondigd werd dat crimineel Willem Holleeder gast zou zijn bij Collegetour van linkmichel en ex-misdienaar Twan Huys.

Aan zo’n enge man moest geen podium geboden worden. Ik was niet tegen; eerder nieuwsgierig. Reken maar dat het hele kritische wereldje naar die uitzending gekeken heeft. Na de uitzending verstomde bijna alle kritiek, met uitzondering van enkele fundamentalistische volhouders.

Waarom verstomde de kritiek? Ik moet er naar gissen, maar vermoed dat die stilte ontstond omdat Holleeder in het interviewprogramma in al zijn walgelijke naaktheid naar voren kwam. Nooit meer zou iemand het in zijn hoofd halen te spreken over de ‘knuffelcrimineel’. Wat een angstaanjagend enge man. Hoewel geen onvertogen woord uit zijn mond kwam, was de uitzending bij momenten hartritmeversnellend spannend. Collegetour etaleerde een man die geen enkele tegenspraak duldde. Iemand die je niet tegen je in het harnas wilt jagen. Slechts één conclusie was mogelijk: goed dat hij aan de wereld getoond werd. Hier kon geen verhaal van een Peter Ranzig de Vries of John van den Heuvel tegenop. Van den Heuvel werd aan het begin van het programma vakkundig afgeserveerd door Holleeder toen hij onthulde dat Johnneman, fanatiek criticaster van Collegetour’s keuze voor Holleeder, zelf Willem H. met familie en al had uitgenodigd een weekje in een duur hotel door te brengen op kosten van De Telegraaf / Van den Heuvel om daar in alle rust geïnterviewd te worden. Van den Heuvel’s kritiek op Collegetour was niets meer en niets minder dan jalousie de métier.

Nu Dyab Abou JahJah is uitgenodigd voor VPRO’s Zomergasten is de digitale wereld opnieuw te klein. Hoe haalt de VPRO het in zijn hoofd deze haatpredikende antisemiet een podium te geven in Zomergasten. Eerst was daar al De Bezige Bij die een pamflet van Abou Jahjah najaar 2016 uit zal geven. Enkele schrijvers verbonden aan De Bezige Bij gingen publiekelijk over hun nek over deze keuze. Hoe haalde De Bezige Bij het in zijn hoofd deze antisemiet een podium te bieden. Nooit eerder wilden linkse schrijvers de publicatie van een boek vooraf tegenhouden. Feitelijk een schreeuw om censuur.

NRC/Handelsblad maakte deze week bijna een hele pagina vrij waarin Abou Jahja kromredenerend verkondigde dat alle kritiek op de Turkse president Erdogan voortkomt uit Islamofobie, het antisemitisme 2.0. Heerlijk leesvoer. Mijn reactie: deze man hoeft helemaal niet tegengesproken te worden. Laat hem maar voortrazen. Hij graaft zijn eigen graf.

Ik ben geen tegenstander van zijn aanstaande optreden in Zomergasten. Waarom zou ik? Net als bij griezel Holleeder zal ik komende zondagavond een unieke kans krijgen ruim drie uur te luisteren naar iemand van wie ik geen hoge pet op heb, maar van wie ik zeker weet dat hij een tegengeluid zal laten horen. Zonder spoor geen vooruitgang en geen spoor zonder dwarsliggers. Laat maar praten die snuiter. Misschien zegt hij dingen die mij aan het denken zetten. Groter acht ik de kans dat hij na drie uur vrijuit praten door niemand meer serieus genomen wordt.

Het is van tweeën één: hij praat nonsens en dat wordt dan duidelijk, of hij presenteert zinnige standpunten. Wat hij ook zegt; we kunnen er met ons allen wijzer van worden.

Ik kijk er nu al naar uit.

Bob Bernstein

 

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

De afgelopen maanden passeerden veel onderwerpen ‘de revue’ op Meditatione Ignis. Afgezien van de absurdistische teksten door Simon Tire en Mark Cibus, viel er niets te lachen. Blijkbaar biedt de actualiteit nauwelijks lichtvoetige gespreksstof. Dat is jammer.

De bijdragen van Stephan Krates over het wangedrag, ik deel wat dat betreft zijn mening, van een paar hooggeleerde heren in reactie op de documentaire over euthanasie en de Levenseindekliniek waren een mengelmoes van hevige emotie en ratio. Woede vertroebelt soms de ratio. Teruglezend valt de worsteling op die Stephan voerde om evenwicht te vinden in deze mengelmoes. Dat lukte niet altijd. Het zij hem vergeven.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp. Wanneer die gevoeligheid door mensen als Prof.Dr. (wil Stephan aub stoppen met dat Hermansiaanse ‘professorandus’) Victor Lamme keer op keer genegeerd wordt, dan is begrip voor de wijze waarop Stephan uit zijn slof schoot op zijn plaats. Groezelige Frank Koerselman, evenals Lamme ‘moord’ schreeuwend over de euthanasie documentaire, verdient eenzelfde behandeling door Stephan als Lamme kreeg. Stephan wierp zich afgelopen tijd fanatiek, misschien iets te fanatiek, op de ‘professorale minkukels’. De door hem gebruikte taal was niet altijd even parlementair. Het zij hem vergeven. De inhoud van zijn boodschap ging niet verloren door de vorm die hij koos. Integendeel.

De Levenseindekliniek reageerde op Stephans bijdrage over euthanasie (Ballotagecommissie van de dood). De correctie door de kliniek heeft Stephan in dank geaccepteerd. Hij zat er bij zijn vergelijking tussen zelfmoord en euthanasie naast. Dat kan gebeuren. We hebben er in redactioneel overleg voor gekozen Stephans oorspronkelijke bijdrage te handhaven met als toevoeging de reactie van de Levenseindekliniek.

Blij was ik met de bijdrage van Herschel, Habemus Jet Bussemaker, over de inmenging van Jet Bussemaker in geloofsaangelegenheden. De angst voor de islam zit blijkbaar zo diep dat kritiekloos een van onze staatsrechtelijke fundamenten wordt aangetast, nota bene door onze eigen regering. Het moet niet gekker worden. Dank Norbertus voor deze bijdrage!

Ton Cremers, geen lid van de Twan Huys fanclub – zie zijn bijdrage over Huys als sluipmoordenaar – rehabiliteerde Twan Huys enigszins toen een rel ontstond over de uitzending van College Tour met Daan Roosegaarde. Het wereldje steunde kritiekloos Roosegaarde die beschuldigd werd van charlatanerie en viel massaal Twan Huys aan. Cremers huilde niet met de wolven in het bos. Meerdere ingezonden brieven in NRC Handelsblad en De Volkskrant toonden dat Cremers de juiste keuze maakte.

De politieke commentaren van Jean Morve verrijkten Meditatione Ignis als webplaats voor meningsvorming. Hoe belachelijk maakte Pechtold zich in Oekraïne. We zijn trots dat Morve die ballon doorprikte. Zijn artikel over economisch gelukzoekers getuigde van moed. Het is niet gemakkelijk nog iets zinnigs toe te voegen aan de vaak onzinnige discussie over de komst van vluchtelingen uit het Midden-Oosten. Morve lukte dat volgens mij.

De afgelopen dagen lazen we in het nieuws dat met de vluchtelingen ook een twintigtal Syrische oorlogsmisdadigers ons land bereikten. Deze mensen krijgen geen verblijfsvergunning, maar kunnen ook niet in Nederland berecht worden of teruggestuurd naar Syrië. Het siert onze rechtsstaat dat we niemand sturen naar een land waar men ter dood veroordeeld kan worden. Dit betekent wel dat ons rechtssysteem Nederland dwingt oorlogsmisdadigers illegaal in ons midden te gedogen.

Dit nieuws deed mij denken aan de waardevolle bijdrage van Hans Hoek aan Meditatione Ignis: Duitse Unfähigkeit berechting WW.II oorlogsmisdadigers. Nederland is machteloos bij de uitzetting van oorlogsmisdadigers naar het land waar ze hun daden pleegden. Duitsland daarentegen heeft Nederlandse oorlogsmisdadigers willens en wetens een veilig onderkomen geboden na de tweede wereldoorlog. Willens en wetens en dat dan ook nog op grond van een wet uit het Hitlertijdperk. Dat voelt niet goed. Dank aan Hans dat hij zijn licht hierover liet schijnen.

De absurde teksten van Mark Cibus (DE manier om gewicht te verliezen) en Simon Tire (over Peer van Rey en Louis Bontes) boden enige verlichting in de somberte van alle dag.

Want als iets duidelijk wordt wanneer je de bijdragen aan Meditatione Ignis terugleest, dan is het wel dat er verrekt weinig, helemaal niets, te lachen valt als je over alles een mening hebt.

Er is echter geen keuze. Wie zei ook alweer: “Hier sta ik; ik kan niet anders”?

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur

 

 

Integriteitscompetitie Daan Roosegaarde en Twan Huys

Fietspad Studio Roosegaarde

Het is duidelijk, zie mijn eerdere blog ‘Twan Huys, Limburgse sluipmoordenaar’, dat ik met een gekleurde bril kijk naar de presentaties door Twan Huys. Wat mij betreft is de man besmet sinds zijn gluiperige karaktermoord op Job Cohen. Toen ik rumoer hoorde over CollegeTour met Daan Roosegaarde bekroop mij de bevooroordeelde gedachte: ‘Huys weer..’

Dus met extra belangstelling via Uitzendinggemist gekeken naar Huys’ programma.

Daan Roosegaarde werd in vooraf opgenomen commentaren de maat gemeten door Filemon Wesselink, Tracy Metz en Bob – nooit van gehoord – Ursem van de Technische Universiteit Delft. Rode draad: Daan Roosegaarde is een man met een narcistisch karakter die keer op keer borstkloppend aan de haal gaat met ideeën van anderen. ‘Een goede ontwerper’ volgens Bob Ursem, maar absoluut niet de technische uitvinder zoals Roosegaarde pretendeert.

Daan geeft prachtige vorm aan wat anderen bedachten, was de boodschap. Ja, dat kon Daan natuurlijk niet over zijn kant laten gaan. De uitzending kon wat hem betreft wegens ‘gezeik’ beëindigd worden. Dat voornemen werd omgezet in een plaspauze van 18 minuten waarin Daan zich met een schoolklasje volgelingen achter de schermen terugtrok. Boos over gezeik van anderen en je dan zelf terugtrekken om te gaan zeiken. Een Freudiaanse valkuil.

Na terugkeer had hij niets inhoudelijks te melden over zijn van de TU gepikte ultra-fijnstof-reductiesysteem of de idem kinetische energievloer. Een gemiste kans. Zijn plaspauze verwerd op die wijze tot niets meer dan een vlucht, waarna de wezenlijke discussie onder het tapijt werd geveegd.

Roosegaarde verweerde zich tegen de moties van wantrouwen door de integriteit van Twan Huys ter discussie te stellen. Een kinderachtig verweer. Het zou Huys alleen gaan om de ‘kijkcijfertjes’. Ja, en dat moet je natuurlijk niet tegen deze katholieke schlemiel zeggen. Verontwaardigd reageerde hij met: “Nu kom je aan mijn integriteit”.

Had (de redactie van) Twan Huys’ College Tour Daan Roosegaarde vooraf moeten informeren over de gefilmde kritische commentaren? Volgens mij niet. Dat zou de angel uit het programma gehaald hebben. Waren die commentaren typisch Huysiaanse stiletto’s in de rug van Roosegaarde? Wie zal het zeggen? Belangrijker is dat er meerdere mensen, onafhankelijk van elkaar, een luchtje bespeuren aan Roosegaarde’s ambitieuze zelfverheerlijking. Reden genoeg toekomstige ‘uitvindingen’ van Roosegaarde kritisch te bekijken. De kans is aanzienlijk dat er voortaan altijd een duveltje in mijn hoofd vragen zal stellen bij de authenticiteit van producten uit de Roosegaarde studio. Ik ben benieuwd wat er de komende dagen nog boven komt drijven aan kritiek door (ex-)medewerkers van Roosegaarde.

Roosegaarde, blijkbaar niet helemaal gespeend van creativiteit, kwam na zijn terugkeer op het podium met de one-liner dat je mensen als Metz, Wesselink en Ursum ‘met liefde, met heel veel liefde, moet negeren’.

Een populistische vondst in de discussie. Lachsalvo’s en luidruchtig handgeklap waren zijn deel.

Jammer dat Daan zelf niet in staat was te handelen naar dit afsluitende veel-liefde-advies voor de studenten en ‘de mensen thuis’.

Bertus G. Antonissen

 

Twan Huys, Limburgse sluipmoordenaar

twan-huysIedere keer wanneer ik Twan Huys met zijn glimlachje, hij lijkt de ideale schoonzoon, op TV zie moet ik denken aan de gluiperig katholieke manier waarop hij Job Cohen april 2010 onderuit haalde. Journalistieke smeerlapperij van de hoogste plank. Gemakkelijk en gemakzuchtig. Cohen stonk in de voorgebakte quiz die Twan Huys hem voorlegde.

Het gaat niet om de vraag of een journalist een nieuwe bewindsman kritisch aan de tand mag voelen. Het gaat om de vraag of je in een serieuze actualiteitenrubriek iemand onvoorbereid mag overvallen met het flauwe aftreksel van een televisiespelletje als ‘de slimste mens'(bestond toen nog niet).

Huys had slechts de intentie Cohen en publique met een simpel trucje onderuit te halen en slaagde in deze opzet. Cohens fatsoen was niet opgewassen tegen de misleidende, zoet-gevooisde hinderlaag waar Huys hem in lokte. Het niveau van cabaret-hoernalistiek waar kwal Rutger Castricum van Pow Nieuws zich al jaren in bekwaamt. Heeft niets te maken met vrije nieuwsgaring en objectieve opinievorming. Hier werd de man gespeeld en niet de bal.  Het ging niet om de inhoud, maar om de persoon Cohen. Huys schrok toen Cohen in zijn slinkse valkuil donderde. Zijn quasi verontschuldiging: “Ik moet het u vragen want uw tegenstanders beweren dat u te weinig van economie weet”, was huichelachtig en aanmatigend. Suggereren dat je iemand wilt beschermen tegen tegenstanders en tegelijkertijd doen wat van die tegenstanders verwacht wordt, is een judaskus.

Bij de beeldvorming over politici is vorm al jaren belangrijker dan inhoud. Is die vorm beschadigd dan komen de ratten uit alle holen om de poten onder de stoel van het slachtoffer weg te knagen. Cohens kansen in regering en parlement waren na het stilettomes van Twan Huys in zijn rug verkeken.

Is Twan Huys werkelijk zo machtig om Cohen’s ondergang te bewerkstelligen? Nee, Huys maakte op een goedkope wijze misbruik van de autoriteit van het machtige medium waar hij voor werkte. Het enige dat Cohen verweten kon worden, als dat al een verwijt is, is dat hij te fatsoenlijk was om tegen de Huysiaanse sluipmoord opgewassen te zijn.

Sinds dat journalistieke dieptepunt in Nieuwsuur denk ik iedere keer wanneer ik Twan Huys op TV zie: huichelaar.

Bij zo’n huichelaar hoort de uitnodiging aan Holleeder als gast te verschijnen in Huys’ collegetour, met ‘journalistieke vrijheid’ als rechtvaardiging. Niks journalistieke vrijheid: kijkcijfers en sensatie als enige motief; Twan R. de Vries.

Het past ook helemaal bij het onbetrouwbaar paapse karakter van Huys dat hij het ‘correspondents dinner’ van de USA overbracht naar Nederland.

Als meneer Huys zich ergens als een vis in het water voelt, dan is het wel in zo’n speelhoek waar mensen elkaar over en weer sarcastisch op de hak nemen. Er is echter een verschil: de deelnemers aan dat diner weten wat ze te wachten staat. Cohen kon niet verwachten dat Huys hem in Nieuwsuur zou ‘roasten’.

Moraal: pas op voor de zachte G van de vriendelijk ogende Huys; er gaat een roestig scheermes achter verborgen.

Bertus G. Antonissen