Het zwijgen van MARK CHARLIE RUTTE

Marcherend Turks legerWat waren we allemaal Charlie toen de redactie van een ouderwets en kinderachtig blaadje door geïmporteerde parels van islamitische onverdraagzaamheid overhoop geschoten werd.

Een verderfelijke aanval op het zo hoog gewaardeerde vrije woord in onze westerse samenleving. Het vrije woord waar een achterlijke groep islamieten geen bal van begrijpt. Aan hun eigen recht van spreken mag op geen enkele wijze getornd worden, want dan zijn de rapen gaar. Ze zijn echter te stom om te begrijpen dat respect voor hun recht van spreken juist gegarandeerd is wanneer ze dat recht van anderen erkennen.

Te ingewikkeld voor de teflonhersenen, want niets beklijft, van laffe woestijnfantasieënvolgers. Schadelijk voor de maatschappij waar ze vrijwillig naar migreerden en heel schadelijk voor hun goedwillende geloofsgenoten die wel voldoende grijze massa hebben om te begrijpen dat je in die maatschappij alleen succesvol kan zijn, hoe moeilijk succes ook vaak te verwezenlijken is, wanneer je in staat en bereid bent de waarden van die maatschappij te respecteren.

Mag ik de importmoslims die proberen onze maatschappij naar hun hand te zetten dat kwalijk nemen? Nee, want hersenloosheid kan nu eenmaal nooit verweten worden. Bovendien worden de mongoloïde aanhangers van dat sektarische geloof, een pleonasme, keer op keer weer in de watten gelegd door onze politiek-correcte maatschappij. We moeten immers begrip hebben, een westerse waarde, voor de islam en de principes van de moslims.

Ik heb daar zo langzamerhand geen enkel begrip meer voor en, atheïst die ik ben, neig steeds meer tot het bijbelse oog-om-oog-tand-om-tand. Niet bereid je aan te passen in onze maatschappij en steeds opvallender zelfdiscriminerend in het publieke domein koketteren met dat achterlijke geloof van je, je onmaatschappelijk opstellen in de maatschappij die je gastvrij ontving, je ramadan- en andere geloofsflauwekul in toenemende mate opdringen, voortdurend klagen over discriminatie terwijl discriminatie in je arabische cultuur ingebakken zit, en dan van mij verdraagzaamheid en respect eisen?

Vergeet het!

Hoe komt het toch dat de assimilatie van conservatieve nieuwkomers in onze wereld voor een aanzienlijk deel faalt? Heel simpel: omdat steeds maar weer de lengte gegeven wordt aan moslims om zich stapje voor stapje verder op te dringen met minachting voor verworvenheden van hun nieuwe land. Als dat verleggen van grenzen niet lukt dan vinden ze iedere keer weer een willig podium om hun absurde klachten over racisme, discriminatie en achterstelling breeduit te etaleren.

Geen enkele verantwoordelijke beleidsmaker, met uitzondering van de burgemeester van Rotterdam met zijn “Als het je hier niet zint, dan rot je toch op”, durft het aan duidelijke grenzen te stellen.

Binnen een jaar nadat ook onze minister-president Mark Rutte even Charlie was, doet hij zijn mond alleen nog maar open om te kust en te keur gênant te schaterlachen, maar niet om zich duidelijk uit te spreken tegen de moord op alle Charlies bij onze Turkse bondgenoot.

Nadat in het centrum van Rotterdam Turkse aanwinsten in Nederland de NOS met geweld belemmerden verslag te doen van een demonstratie door Erdogankontkruipers is Mark blijkbaar helemaal vergeten dat hij ooit Charlie was en hulde zich in stilzwijgen.

Er is weinig moed voor nodig in een massahysterische Je-Suis-Charlie-demonstratie mee te marcheren. Zodra werkelijke moed en een duidelijke stellingname nodig is om de Charlies van nu te verdedigen, zwijgt schaterende Mark als het graf.

Nu de Turkse president Erdogan, parasiterend op een knullige poging tot staatsgreep, onder ‘genagelten Stiefel’ de wankele Turkse democratie vertrapt en tienduizenden rechters, leraren en ambtenaren de laan uit stuurt, een betoog houdt om de doodstraf in te voeren en hoogleraren een reisverbod oplegt, laat Mark Charlie Rutte niets, maar dan ook helemaal niets van zich horen.

Onze in eigen cultuur vastgeroeste nieuwe Nederlanders begrijpen hier natuurlijk geen bal van en kunnen maar één conclusie trekken: de Nederlandse maatschappij is laf en we kunnen onbelemmerd onze gang gaan.

Neem het ze eens kwalijk..

Hans. A.F.M.O. Hoek

 

Discriminatieparanoia

Nederlandse-vlag

Mevrouw Umar, de door zichzelf meest overgewaardeerde columnist van Nederland, is weer terug in ons land. Ik onderdruk de neiging nog over haar te schrijven. Dat kan ik sowieso niet beter dan Daniëlle Pinedo en Enzo van Steenbergen vandaag in NRC Next deden onder de titel ‘Ebru Umar: het schreeuwmeisje’.

Dat mevrouw Umar blij is met dat artikel, zoals blijkt uit een Tweet van haar, toont aan dat ze werkelijk een gigantisch blad voor haar hoofd heeft. ‘Beledigen is haar tweede natuur’, aldus Pinedo en Van Steenbergen. Umar wordt geciteerd: “De clown van Nederland”, zei ze over Geert Wilders. „Een ijdel leeghoofd” over Jeroen Pauw, „Een lulletje rozewater” over Job Cohen, en „een manipulatieve despotische einzelgänger”, over Ayaan Hirsi Ali.

Al die kwalificaties zeggen niets over de slachtoffers van Umar, maar alles over haar persoontje. Pinedo en Van Steenbergen wonnen voor hun artikel zelfs inlichtingen in bij het Erasmiaans Lyceum in Rotterdam waar Umar samen met twee zussen op school zat. Ook daar was ze al iemand die kleinigheden tot grote proporties op blies. Bovendien was ze jaren later een jokkebrok over de school. Ze zat helemaal niet in een ‘allochtonenklasje’ zoals ze, als een spinnende poes zich wentelend in de slachtofferrol, beweerde.

“Is er dan werkelijk niemand in dit land die moslims duidelijk kan maken dat je best je geloof kunt aanhangen zonder dat je daar op straat mee hoeft te koketteren”, schreef Umar in een opiniestuk in NRC over een leerkracht in Laren die besloot voortaan een hoofddoek te dragen. Kijk, daar kan ik mij prima in vinden. ‘Duidelijk maken’ is wat anders dan verbieden, want daar zou ik op tegen zijn.

Deze blog gaat helemaal niet over Ebru Umar, ook al vormt ze wel een aanleiding.

Een paar weken geleden ontmoetten mijn echtgenote en ik een jongedame van 37 (op onze leeftijd vind je dat jong) waarmee we een prettig gesprek hadden. Pas na een klein uurtje praten kwamen te weten dat ze in Turkije geboren is. Haar Nederlands is accentloos, misschien een beetje Zuid-Hollands accent. Haar donkere ogen en donker haar riepen bij ons niet meteen de gedachte op te maken te hebben met een nieuwe Nederlander.

Het gesprek werd al snel min of meer persoonlijk. Dat gebeurt soms wanneer persoonlijkheden goed op elkaar aan lijken te sluiten. Vanwege haar Turkse achtergrond spraken we even over Ebru Umar, maar aan die persoon wil ik nu geen woord meer besteden.

S., vertelde over het spaak lopen van een relatie, enkele relaties. “Ik loop blijkbaar steeds tegen de verkeerde mannen aan”.

Wij wisten iemand voor haar, een leeftijdgenoot, de zoon van vrienden van wie wij hoorden dat hij maar wat graag een leuke vriendin vindt. Dus toonden wij S. een Facebookfoto van B. en vertelden haar wat over hem. “Wat een leuke man!”

Kwamen we daar onverwacht in de relatiebemiddelingsbranche terecht, want we stuurden een foto van S. naar de moeder van B. Moeder belde ons bijna juichend op en overlaadde ons met enthousiaste dankbetuigingen. “Wat leuk dat jullie aan B. gedacht hebben”.

We vertelden moederlief een en ander over S. Zij zou het doorgeven aan B. en hem attent maken op het Facebookprofiel van S.

Totdat mijn vrouw een WhatsApp-bericht kreeg van B.’s moeder:

‘Is het een Nederlandse?”

“Nee, ze is Turks”.

“Okay, Thnx”.

Waarop een doodse stilte.

Ik vertelde mijn vrouw dat ze verkeerde informatie had gegeven. S. heeft de Nederlandse en niet de Turkse nationaliteit. We voelden ons beiden niet prettig bij de vraag naar het Nederlanderschap en de daarop ingetreden communicatiestilte, dus stuurde ik een dag of tien later een mail naar B.’s moeder:

“Van M. hoorde ik dat je gevraagd hebt of S. Nederlandse is. Ze heeft een Turkse achtergrond, maar is Nederlandse.”

Per ommegaande kwam het antwoord: “Dank voor je bericht”.

Niets meer, niets minder. Er bereikten ons geen andere vragen over S. Alleen “Is ze Nederlandse?”

Zo worden wat ons betreft hoogopgeleide vrienden snel gedegradeerd tot kennissen.

Hebben we in ons land nog een lange integratie- en acceptatieweg te gaan, of heb ik last van discriminatieparanoia? Wie zal het zeggen.

Misschien is wel het ergste dat ik het niet ga vragen omdat ik bij voorbaat het antwoord niet vertrouw.

Ik moet toch maar nog eens dat artikel van Nadia Ezzeroili in De Volkskrant lezen.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

 

 

Ebru Umar – je mag alles zeggen, maar het hoeft niet

Ebru UmarEbru Umar schreef voor de Metro van vandaag een column over haar verblijf in Turkije. De eerste keer dat ik een column van haar las. Geen verheffende ervaring. Misschien is de hysterie in deze column te verklaren door de recente gebeurtenissen rondom Umar. Ik gun haar het voordeel van de twijfel omdat ik me niet voor kan stellen dat deze column representatief is voor de stijl van Umar.

De column, met de titel Lieve familie, vrienden en collega’s, is voor de helft een narcistisch dankbetoon aan alle mensen die zich inspannen voor haar terugkeer naar Nederland: ‘WAANZINNIG BEDANKT familie, vrienden en collega’s, WAANZINNIG BEDANKT. Ondanks dat ik jullie zonder uitzondering wegdruk zetten jullie je met man en macht in om mij thuis te krijgen. Ik kan wel janken van dankbaarheid – en doe ik ook hoor, no worries. WAANZINNIG BEDANKT.

Herhaling kan een stilistische keuze zijn, maar de functionaliteit van deze waanzinnig dankende herhalingen ontgaat mij. Mevrouw Umar houdt van hoofdletters. Misschien heeft ze onlangs kritiek gelezen op gebruik van het uitroepteken als middel om het belang van je mededelingen kracht bij te zetten. Umar vond een alternatief voor dat uitroepteken: HOOFDLETTERS.

Ik huiver al tientallen jaren van het adjectief ‘hartstikke’ bij bedankt en geef de voorkeur aan ‘hartelijk’. Umar vervangt hartstikke door ‘waanzinnig’. Daar gaan we maar geen goedkope grapjes over maken.

 ‘Allereerst: SORRY dat ik jullie allemaal, zonder uitzondering af en toe wegdruk en dat jullie tig keer moeten terugbellen om me aan de lijn te krijgen.‘  Weer hoofdletters om te benadrukken hoe zeer het haar spijt dat ze het te druk heeft alle – ‘tig’ – telefoontjes te beantwoorden. Maar ja, ze heeft dan ook ‘dagelijks Mark Rutte, Lodewijk Asscher en Bert Koenders aan de lijn’.

Ik heb zeven dagen om het uitreisverbod op te heffen. Daar wordt aan gewerkt maar laten we eerlijk zijn: dat gaat natuurlijk niet gebeuren. Nog voordat die zeven dagen voorbij zijn, zal ik weer opgepakt worden, deze keer met een andere oorzaak. Weet ik, weet de advocaat, weet elke Turk (én Nederlander) maar mijn ouders zitten in de ontkenningsfase. Ik trouwens ook hoor, dat is het enige wat je kunt doen om niet in te storten.’

Met of zonder hoofdletters, logisch redeneren is niet Umar’s sterkste kant. Zij, haar advocaat, iedere Turk en iedere Nederlander weet zeker dat de Turkse autoriteiten weer een andere grond zullen bedenken om haar op te pakken. Mevrouw Umar noemt dat ‘een andere oorzaak’. De Turken zullen geen ‘oorzaak hebben’ om haar op te pakken, maar een reden.

Haar bewering over haarzelf, haar advocaat, alle Turken en Nederlanders – hoe weet ze dat van al die mensen – is stevig. Maar, tegelijkertijd zit ze in de ontkenningsfase. De logica ontgaat mij.

Mochten de Turkse autoriteiten nog op zoek zijn naar een ‘oorzaak’ om Ebru Umar op te pakken, dan is ze niet te beroerd ze te helpen, want: ‘Maar dan tot slot het volgende: gefeliciteerd nageboorte van een mislukte gastarbeidersgeneratie. GEFELICITEERD. …GEFELICITEERD met jullie totaal mislukte Nederlanderschap. GEFELICITEERD met jullie loyaliteit aan een stel berggeiten uit Turkije, geitenneukers zo je wilt, die jullie volgen zodra ze oproepen tot NSB-gedrag.

Over generaliseren gesproken. Blijkbaar mag een Turkse-Nederlander, of moet ik schrijven Nederlandse-Turk, alle tweede en derde generatie Turken, Nederturken zoals Umar ze noemt, over één kam scheren.

Een van haar tweets gisteren was FUCK YOU NEDERTURKEN. In het NOS journaal en in DWDD lieten ze wel haar IK EET EEN IJSJE tweet zien, maar niet FUCK YOU NEDERTURKEN. Volgens mij een betekenisvollere tweet. Ook een betekenisvolle keuze door de redacties van beide programma’s. Iets om over na te denken.

Blijkbaar wordt niet alleen in Turkije het nieuws gemanipuleerd. De manipulatie daar is duidelijker en minder verborgen dan in ons landje. Aan die Turkse duidelijkheid geef ik niet de voorkeur, maar laten we ons niet heiliger voor doen dan we zijn.

Bedoelde Ebru Umar echt de tweede en derde generatie Turkse Nederlanders uit te maken voor ‘nageboorte‘, of was het een vergissing en bedoelde ze nageslacht? Mocht nageboorte een bewuste keuze zijn, dan is het een walgelijke keuze. Een domme keuze ook.

Dom omdat haar in hoofdletters schelden, een slap aftreksel van het Theo van Gogh venijn waar ze zich zo graag aan spiegelt, niets oplost en alleen leidt tot verdere polarisatie. Turkse Nederlanders mogen haar niet voor rotte vis uitschelden, heel het politiek correcte wereldje spreekt daar schande van, maar FUCK YOU en nageboorte scheldende Umar kan rekenen op support van datzelfde wereldje.

De vader van Theo van Gogh hield zijn zoon meerdere keren voor: ‘Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet’.

Theo van Gogh noch zijn minder getalenteerde epigoon Ebru Umar zijn wat mij betreft de ideale voorvechters van het vrije woord.

Ebu Umar mag in ons land gelukkig alles zeggen, maar het hoeft wat mij betreft niet. Als ze wil polariseren dan gaat ze haar gang maar; klagen bij succes is echter niet logisch. Het vrije woord kan prachtig ingezet worden voor communicatie. Wanneer je vrije woord alle communicatiedeuren dicht smijt, doe je iets niet goed. Umar kan wat leren van Fidan Ekiz.

Het is mij een gruwel dat de absurde arrestatie van Umar in ons land bijval vindt. Die bijval is ook onderdeel van het vrije woord en moet gerespecteerd worden.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] trekt aanvraag EU lidmaatschap in

Recip Erdogan

Gisteren had ik de eer mijn gewaardeerde president Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] uitgebreid te spreken. Wij kennen elkaar al vanaf de vroege schooljaren en zijn elkaar sinds 1960 nooit langdurig uit het oog verloren.

In de tijd dat Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] burgemeester  was van Istanbul, van 1994 tot 1998, mocht ik achter de schermen optreden als zijn persoonlijke secretaris. Ik heb zijn kinderen Ahmet Burak, Sümeyye, Esra en Necmettin Bilal allen op schoot gehad. Helaas zijn mijn vrouw en ik kinderloos gebleven doordat er een fout begaan werd bij mijn besnijdenis, ik treed liever niet in details over deze pijnlijke geschiedenis, waardoor wij de kinderen van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] en zijn vrouw Emine Gülbaran ook als onze kinderen beschouwen.

Mijn leven heeft vanaf mijn geboorte in 1956 in Kasımpaşa in de schaduw gestaan van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn]. Ik kende toen mijn plaats en ken en accepteer die nu nog. Het is een eer Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] te dienen.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] was een zeer verdienstelijk voetballer bij de voetbalclub van Kasımpaşa. Ik bracht het niet verder dan ballenjongen en persoonlijke verzorgen van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn]. Hij heeft mijn zorg voor hem altijd zeer gewaardeerd. Alle shirts die hij na wedstrijden ruilde voor zijn shirt, verhalen gaan dat tegenstanders zijn shirts vanwege de penetrante geur meteen weggooiden, heeft hij mij geschonken. In 2015 heb ik die shirts tegen opbod laten verkopen op een veiling ten gunste van het Turkse fonds voor veteranen in de strijd tegen de Koerden.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] heeft mij gisteren medegedeeld niet langer geïnteresseerd te zijn in aansluiting van Turkije bij de Europese Unie.

De manier waarop in Duitsland, een land dat economisch overeind gehouden wordt door bijna 5 miljoen nijvere Turken, Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] wordt geschoffeerd in zogenaamd komische televisie programma’s is Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] een doorn in het oog.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] vindt het onbegrijpelijk dat met hem de draak gestoken wordt terwijl ‘die dikke Angela’ meer dan voldoende inspiratie zou moeten bieden voor zogenaamd komische televisiepersoonlijkheden. ‘Die afzichtelijke, bolle Oost Duitse zou als het aan mij lag onmiddellijk gesluierd door het leven moeten, en dat niet uit islamitische overwegingen’.

Recep Tayyip Erdoğan’s [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] besluit niet toe te treden tot de EU is niet ontstaan naar aanleiding van de in Duitsland over hem uitgestorte vulgariteit. Zijn besluit groeide de afgelopen jaren en werd door dat gedoe in Duitsland slechts versneld.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] voelt er niets voor in de toekomst als lid van de Europese Unie mee te moeten betalen aan het economisch overeind houden van Griekenland. ‘Dat land heeft vier eeuwen lang onder ons regime kunnen floreren. Zonder onze Turkse cultuur hadden de Grieken souvlaki noch szatziki gekend’.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] ziet Griekenland als een afvallige provincie van Turkije. ‘Die Grieken, eigenlijk zijn het Turken, zijn pas sinds medio 19de eeuw zelfstandig, of liever: ze pretenderen zelfstandig te zijn, maar in feite hebben ze nog geen moment werkelijk op eigen benen kunnen staan’.

In de vier eeuwen dat Griekenland, samen met de landen rondom de zuidelijke Middellandse Zee, de landen rondom de Zwarte Zee, Syrië, Egypte, Perzië, Koeweit en Cyprus, grote delen van Saoedie-Arabië (inclusief Mekka), Macedonië, Servië en Kroatië tot het Ottomaanse Rijk behoorden, heerste er vrede en welvaart.

Volgens Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] hebben de Turken vier eeuwen lang aangetoond dat ze in staat zijn een uitgebreid rijk tot welvaart te brengen. ‘Deelname aan de Europese Unie waar we, zo vrees ik, een ondergeschikte rol krijgen ten opzichte van de noordelijke Europese landen, met name Duitsland, de Scandinavische landen en Nederland, doet geen recht aan de prominente rol die Turkije in de geschiedenis gespeeld heeft’.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] werkt aan een nieuwe politiek voor de nabije toekomst. Sinds 1974 maakt Turkije weer de dienst uit in Cyprus; helaas slechts de helft van Cyprus.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn], een groot vriend van Poetin, is van mening dat Turkije net zo veel recht heeft op geheel Cyprus als Rusland recht heeft op De Krim: alle recht dus.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] overweegt, eerst langs diplomatieke weg, Cyprus, Griekenland, Macedonië en Albanië weer in te lijven bij Turkije. Mocht dit niet langs politieke weg mogelijk zijn, Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] trekt daar tot 2020 voor uit, dan zal Turkije niet schromen deze landen militair in te lijven.

Volgens Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] is de Europese Unie politiek en militair een wassen pop en te laf zijn ingrijpen in Griekenland, Cyprus, Macedonië en Albanië met militaire middelen te bestrijden. Voor eventuele economische sancties is hij niet bang. De economie van Turkije is nu al een van de succesvolste in de zuidelijk Europese en de Arabische wereld. De voorspellingen duiden op een sterke groei de komende jaren.

Wanneer de onrust in Syrië voort duurt zal Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] nog dit jaar met grondtroepen ingrijpen en Syrië inlijven bij het Turkse rijk. ‘Dat scheelt ons een hoop nachtelijk gesleep met Syrische vluchtelingen’.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] werkt aan een nieuw volkslied voor Turkije. Binnenkort zal een gedichtenbundel van zijn hand verschijnen. Hij schrijft al sinds begin jaren zeventig van de vorige eeuw gedichten. Hoewel Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] een groot tegenstanders is van het communisme ziet hij in Stalin een rolmodel als dichter, toneelschrijver en staatsman.

De inname van Mekka is voor Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] een droom. Hij durft nog niet te denken aan vervulling van die droom, maar sluit dit in de verre toekomst niet uit. Hij acht de kans groot dat Israel voor het midden van de 21ste eeuw helemaal van de kaart is verdwenen.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] zal daar in ieder geval zijn uiterste best voor doen. ‘Ik veracht Duitsland om de racistische wijze waarop mijn landgenoten bij de Teutonen dag in dag uit gediscrimineerd worden, maar bewonder dat land om de daadkracht waarmee het Joodse probleem tijdens het nazibewind werd aangepakt. Ik betreur nog iedere dag dat de geallieerden roet in het eten gooiden waardoor deze klus niet afgerond kon worden’.

Alle verplichtingen die de EU op legt om lid te worden, lagen als een loden last op de schouders van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn]. Hij richt zich nu op het ballen van een stevige vuist tegen de EU door een onverslaanbare macht aan de zuidgrens van de unie te creëren.

Volgens Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] zal Europa ooit spijt krijgen van de jarenlange vernedering van Turkije. Hij roept alle Turken die zich gevestigd hebben in de EU op naar het moederland Turkije terug te keren.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] is er van overtuigd dat deze exodus uit de EU de doodsteek zal zijn voor de Europese economie.

Mehmet Murat Abdülhamit, Turkije correspondent Meditatione Ignis