Ebru Umar – je mag alles zeggen, maar het hoeft niet

Ebru UmarEbru Umar schreef voor de Metro van vandaag een column over haar verblijf in Turkije. De eerste keer dat ik een column van haar las. Geen verheffende ervaring. Misschien is de hysterie in deze column te verklaren door de recente gebeurtenissen rondom Umar. Ik gun haar het voordeel van de twijfel omdat ik me niet voor kan stellen dat deze column representatief is voor de stijl van Umar.

De column, met de titel Lieve familie, vrienden en collega’s, is voor de helft een narcistisch dankbetoon aan alle mensen die zich inspannen voor haar terugkeer naar Nederland: ‘WAANZINNIG BEDANKT familie, vrienden en collega’s, WAANZINNIG BEDANKT. Ondanks dat ik jullie zonder uitzondering wegdruk zetten jullie je met man en macht in om mij thuis te krijgen. Ik kan wel janken van dankbaarheid – en doe ik ook hoor, no worries. WAANZINNIG BEDANKT.

Herhaling kan een stilistische keuze zijn, maar de functionaliteit van deze waanzinnig dankende herhalingen ontgaat mij. Mevrouw Umar houdt van hoofdletters. Misschien heeft ze onlangs kritiek gelezen op gebruik van het uitroepteken als middel om het belang van je mededelingen kracht bij te zetten. Umar vond een alternatief voor dat uitroepteken: HOOFDLETTERS.

Ik huiver al tientallen jaren van het adjectief ‘hartstikke’ bij bedankt en geef de voorkeur aan ‘hartelijk’. Umar vervangt hartstikke door ‘waanzinnig’. Daar gaan we maar geen goedkope grapjes over maken.

 ‘Allereerst: SORRY dat ik jullie allemaal, zonder uitzondering af en toe wegdruk en dat jullie tig keer moeten terugbellen om me aan de lijn te krijgen.‘  Weer hoofdletters om te benadrukken hoe zeer het haar spijt dat ze het te druk heeft alle – ‘tig’ – telefoontjes te beantwoorden. Maar ja, ze heeft dan ook ‘dagelijks Mark Rutte, Lodewijk Asscher en Bert Koenders aan de lijn’.

Ik heb zeven dagen om het uitreisverbod op te heffen. Daar wordt aan gewerkt maar laten we eerlijk zijn: dat gaat natuurlijk niet gebeuren. Nog voordat die zeven dagen voorbij zijn, zal ik weer opgepakt worden, deze keer met een andere oorzaak. Weet ik, weet de advocaat, weet elke Turk (én Nederlander) maar mijn ouders zitten in de ontkenningsfase. Ik trouwens ook hoor, dat is het enige wat je kunt doen om niet in te storten.’

Met of zonder hoofdletters, logisch redeneren is niet Umar’s sterkste kant. Zij, haar advocaat, iedere Turk en iedere Nederlander weet zeker dat de Turkse autoriteiten weer een andere grond zullen bedenken om haar op te pakken. Mevrouw Umar noemt dat ‘een andere oorzaak’. De Turken zullen geen ‘oorzaak hebben’ om haar op te pakken, maar een reden.

Haar bewering over haarzelf, haar advocaat, alle Turken en Nederlanders – hoe weet ze dat van al die mensen – is stevig. Maar, tegelijkertijd zit ze in de ontkenningsfase. De logica ontgaat mij.

Mochten de Turkse autoriteiten nog op zoek zijn naar een ‘oorzaak’ om Ebru Umar op te pakken, dan is ze niet te beroerd ze te helpen, want: ‘Maar dan tot slot het volgende: gefeliciteerd nageboorte van een mislukte gastarbeidersgeneratie. GEFELICITEERD. …GEFELICITEERD met jullie totaal mislukte Nederlanderschap. GEFELICITEERD met jullie loyaliteit aan een stel berggeiten uit Turkije, geitenneukers zo je wilt, die jullie volgen zodra ze oproepen tot NSB-gedrag.

Over generaliseren gesproken. Blijkbaar mag een Turkse-Nederlander, of moet ik schrijven Nederlandse-Turk, alle tweede en derde generatie Turken, Nederturken zoals Umar ze noemt, over één kam scheren.

Een van haar tweets gisteren was FUCK YOU NEDERTURKEN. In het NOS journaal en in DWDD lieten ze wel haar IK EET EEN IJSJE tweet zien, maar niet FUCK YOU NEDERTURKEN. Volgens mij een betekenisvollere tweet. Ook een betekenisvolle keuze door de redacties van beide programma’s. Iets om over na te denken.

Blijkbaar wordt niet alleen in Turkije het nieuws gemanipuleerd. De manipulatie daar is duidelijker en minder verborgen dan in ons landje. Aan die Turkse duidelijkheid geef ik niet de voorkeur, maar laten we ons niet heiliger voor doen dan we zijn.

Bedoelde Ebru Umar echt de tweede en derde generatie Turkse Nederlanders uit te maken voor ‘nageboorte‘, of was het een vergissing en bedoelde ze nageslacht? Mocht nageboorte een bewuste keuze zijn, dan is het een walgelijke keuze. Een domme keuze ook.

Dom omdat haar in hoofdletters schelden, een slap aftreksel van het Theo van Gogh venijn waar ze zich zo graag aan spiegelt, niets oplost en alleen leidt tot verdere polarisatie. Turkse Nederlanders mogen haar niet voor rotte vis uitschelden, heel het politiek correcte wereldje spreekt daar schande van, maar FUCK YOU en nageboorte scheldende Umar kan rekenen op support van datzelfde wereldje.

De vader van Theo van Gogh hield zijn zoon meerdere keren voor: ‘Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet’.

Theo van Gogh noch zijn minder getalenteerde epigoon Ebru Umar zijn wat mij betreft de ideale voorvechters van het vrije woord.

Ebu Umar mag in ons land gelukkig alles zeggen, maar het hoeft wat mij betreft niet. Als ze wil polariseren dan gaat ze haar gang maar; klagen bij succes is echter niet logisch. Het vrije woord kan prachtig ingezet worden voor communicatie. Wanneer je vrije woord alle communicatiedeuren dicht smijt, doe je iets niet goed. Umar kan wat leren van Fidan Ekiz.

Het is mij een gruwel dat de absurde arrestatie van Umar in ons land bijval vindt. Die bijval is ook onderdeel van het vrije woord en moet gerespecteerd worden.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

Geert Wilders eregast op verjaardagsfeest PvdA

Janmaat en echtgenote
Janmaat en echtgenote

NRC-media 9 februari 2016: Het optreden van Geert Wilders brengt de democratie in gevaar, zegt PvdA-voorzitter Hans Spekman bij de zeventigste verjaardag van zijn partij. “De geest moet terug in de fles.”

Spekman laat geen kans voorbij gaan zich als vrijwilliger in te zetten voor het Geert Wilders promotieteam. Ook nu weer, in een lang interview over de verjaardag van zijn zo langzamerhand marginale partijtje, richt hij de spotlichten op Wilders. Deze zal in zijn vuistje lachen en heeft ongetwijfeld een vernietigende kwinkslag bedacht als hem om commentaar gevraagd wordt. Spekman kreeg er al op cabareteske manier van langs toen hij moest ‘kotsen’ van Wilders minder-minder-Marokkanen actie tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in Den Haag. “Een mooie gelegenheid om eindelijk eens een schone trui aan te trekken”, sloeg Wilders terug.

Is die Wilders werkelijk zo’n gevaar voor de democratie? Dat zal nog moeten blijken bij de landelijke verkiezingen volgend jaar. Mocht Spekman’s angstdroom uit komen, dan is enige introspectie geboden. Hij, Alexander Pechtold vindt er ook een dagtaak in, heeft een aanzienlijke rol gespeeld bij de populariteit van Wilders. Niet alleen vanwege zijn voortdurende gefoeter op Wilders, maar vooral ook omdat zijn partij, samen met de andere gevestigde partijen, het vacuüm gecreëerd heeft waarbinnen Wilders acteert.

Het stigmatiseren van Wilders als rechtse rakker heeft Wilders steeds verder naar extreme uitspraken en uiterst rechtse – wat dat dan ook mag betekenen – stellingname gedrongen.

Dat kwam eerder in de parlementaire geschiedenis voor. Hans Janmaat, Centrum Democraten, was aanvankelijk een centrum, de naam zegt het al, democratisch politicus. Hij werd door de politieke gevestigde orde uit de jaren tachtig van de vorige eeuw voortdurend bestempeld als ultra-rechts en werd daardoor langzaam maar zeker steeds rechtser. Pas na zijn dood in 2002 werd duidelijk dat de man jarenlang onrecht werd gedaan. Zijn vrouw werd bij een linkse aanslag op een Centrum Democraten bijeenkomst voor haar leven invalide. Dat hadden rechtse mafkezen eens moeten flikken met de vrouw van Spekman. De wereld zou te klein zijn. Straten en pleinen zouden naar haar vernoemd worden; een standbeeld voor het PvdA hoofdkwartier aan de Herengracht (een typisch modaal socialistische lokatie) zou haar deel zijn plus een jaarlijks anti-rechts congres met mevrouw Spekman als naamgever. Over het welbevinden van mevrouw Janmaat deed links Nederland de bek niet open.

Ik wil geenszins betogen dat Wilders eenzelfde onrecht overkomt als Janmaat. Er zijn enkele wezenlijke verschillen. Belangrijkste verschil is dat Wilders een veel slimmere presentatie heeft en beter dan wie ook, met heldere, stotterloze dictie, kan debatteren. Die gave ontbrak bij Janmaat. Bovendien hadden in Janmaat’s tijd de moorden op Fortuyn en Van Gogh nog niet plaatsgevonden, en lagen 9/11, de golfoorlogen, gruwelijke IS-acties en smerige Jihad aanslagen nog in de schoot van de toekomst verborgen.

Wilders zal iedere keer wanneer hij fel bekritiseerd wordt door Spekman, Samson, Pechtold (Femke Halsema en haar mini-partijtje kon er destijds ook wat van) in zijn handen knijpen. Het maakt niet uit hoe ze over je praten, als ze maar over je praten. Liever de hemel in vervloekt, dan het graf in geprezen.

Het politieke beeld werd de afgelopen tien jaar bepaald door een economische crisis met als gevolg afbraak van allerlei zekerheden, forse bezuinigingen en stijgende werkloosheid. De Arabische lente die zich vanaf Tunesië verspreidde over Libië, Egypte en Syrië is uitgedraaid op een Arabische nachtmerrie met miljoenen vluchtelingen richting West-Europa.

Chaos alom. ‘Stoere’ leiders als Wilders gedijen als kool op deze voedingsbodem doordat nette partijen als de PvdA (momenteel regeringspartij) vleugellam, passief toekijken.

De vluchtelingenvolksverhuizing is vervuild doordat tienduizenden, vooral mannen, uit veilige landen zonder kans op asielstatus in Europa vrijwel onbelemmerd met deze volksverhuizing meeliften. De Europese samenwerking is een fictie. Alle daadkracht ontbreekt. Daadkracht is precies wat nodig is om de democratie te beschermen tegen mensen als Wilders en Le Pen.

De democratie wordt niet bedreigd door het onkruid dat welig tiert in de slecht onderhouden politieke tuin, maar door de democratisch gekozen tuinlieden die de kracht ontberen orde op zaken te stellen.

Het verwijt van Spekman aan Wilders is projectie. Hans denkt Wilders te zien, maar kijkt in de spiegel naar zijn eigen machteloze, democratie-ondermijnende slappe tronie.

Mr. Jean Morve, politiek commentator

Je ne suis pas Charlie

Heerlijk dat we in een werelddeel leven waar iedereen alles mag zeggen, schrijven en tekenen. Echter, als ik kijk naar die puberale tekeningen uit Charlie Hebdo, kan ik slechts de conclusie trekken: je ne suis pas Charlie omdat ik me met deze humor-arme kinderachtigheid niet wil associëren.

Laten ze vooral hun gang gaan. ik heb de vrijheid het een onvolwassen blaadje te vinden, ook al verwacht ik tegen allerlei politiek-correcte weerstanden te lopen door dit te verkondigen. Het zal mij worst zijn.

Schermafbeelding 2016-01-07 om 10.39.48.png
kinderen kijken meer uit naar Pasen dan naar Kerst

Voor de duidelijkheid (als dat al nodig is): de moslims van 7 januari 2015 zijn in mijn ogen niets anders dan de uitkomst van mongoloïde inteelt en horen (hoorden) niet thuis in een democratische samenleving. Daar waren ze te dom voor. Er is namelijk enige intelligentie nodig om het principe van vrije meningsuiting te begrijpen. Er vallen slachtoffers wanneer niet begrepen wordt dat dit principe in de eerste plaats betekent dat je anderen de vrijheid gunt te zeggen wat zij willen in plaats van je eigen vrijheid van expressie het primaat te geven.

Zo gun ik de uitgever, redactie en tekenaars van Charlie Hebdo alle vrijheid hun ongeremde gang te gaan. Net zoals ik de vrijheid heb hun blaadje zelden grappig en meestal ouderwets, de jaren zestig van de vorige eeuw, en onvolwassen te vinden. Kijkend naar de striptekeningen uit Charlie Hebdo moet ik denken aan de vader van Theo van Gogh die na de walgelijke moord door Mohammed Bouyeri in een interview vertelde dat hij zoon Theo had voorgehouden: “Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet.”

Ik voel mij overigens bij dat marginale, want dat was het tot aan de aanslag, Franse blaadje veel meer thuis dan bij het achterlijke wereldje van moslims die elkaar uitmoorden omdat ze soenniet en niet sjiiet zijn (of andersom), juichend ongelovigen de keel doorsnijden, zich gerechtigd voelen de redactie van een onbelangrijk stripkrantje te vermoorden, menen een fundamentalistisch motief te hebben om terras- en theaterbezoekers uit te moorden, of laf groepsgewijs tientallen vrouwen aanranden en beroven tijdens de jaarwisseling.

Je hoort mij niet klagen wanneer de mitrailleur gericht wordt op die misbaksels.

Als ik moet kiezen dan ben ik wel Charlie.

Bertus Gerardus Antonissen