Sylvana Simons doet een Jules Croisetje

"Het vuil, de stad en de dood"
“Het vuil, de stad en de dood”

Voor de kleintjes onder ons: eind 1987, begin 1988, uw nederige columnist was toen veertig jaar en we leefden in een betrekkelijk rustige pre-sociale media tijd, gonsde het in ons landje achter de duinen van onrust over een toneelstuk van Fassbinder “Het vuil, de stad en de dood”. Het stuk zou antisemitisch zijn. De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van de kunsten houdt natuurlijk op zodra er sprake is, hoe gering dan ook, van antisemitisme. Waarom heb ik nooit echt goed begrepen. Waar zijn die Semieten bang voor? Dat een intellectualistisch, door weinigen bezocht toneelstuk ineens de kranen van de gaskamers weer open draait?

Acteur Jules Croiset, inmiddels tachtig jaar en destijds dus vijftig, wilde de wereld wel even duidelijk maken hoe groot de fascistische dreiging in de lage landen was en meldde anoniem een bom bij de opvoering van het theaterstuk. Een daad van Semitisch verzet. Daar hoorde natuurlijk een gruwelijke fascistische dreiging bij want anders sta je als Semitisch vigilant activist een beetje voor lul.

Jules Croiset werd slachtoffer van een ontvoering door fascisten die hem in België dagenlang opgesloten hielden in een rioleringsbuis. Zo zag de wereld het maar weer eens: de antisemitische fascisten zijn onder ons, springlevend en een gevaarlijke dreiging voor Jahweh’s uitverkoren volk

Alhoewel…laat die meneer Jules Croiset die ontvoering zelf verzonnen en in touw hebben gezet. Een fraai stukje ‘fake news’ avant la lettre.

Aan Jules, hij werd door progressief Nederland in de armen gesloten omdat zijn oplichterij niets anders aantoonde dan dat de man het psychisch heel zwaar had, moest ik deze week denken toen ik las dat de-vrouw-wier-naam-ik-eigenlijk-liever-niet-meer-noem, maar deze keer wel: Sylvana Simons, naar buiten kwam met het verhaal dat ze thuis bezocht zou zijn door een viertal als Zwarte Pieten vermomde mannen die haar kwamen manen ‘normaal te doen’.

Ineens ging het verhaal van Jules Croiset weer door mijn hoofd en een klein duiveltje fluisterde mij in mijn oor: “Pas op Jean, ‘stink er niet in’ – stopwoordje van Simons’ leerschool DENK – want mevrouw Simons doet hier een onvervalst Jules Croisetje..

Waarom denk ik dat? Hierom:”Ook journalist Kevin P. Roberson viel deze eer te beurt. Hij was afgelopen zaterdag met anti-zp activisten op weg naar Dokkum toen ze door een snelwegblokkade in een levensgevaarlijke situatie terecht kwamen.” Bron: Sylvana Simons’ Facebook.

Levensgevaarlijke situatie? Kijk als mevrouw Simons over die blokkade jokkebrokt en de boel zwaar overdrijft, dan heb ik geen enkele reden om te geloven dat de rest van haar verhaal wel waar is.

Mr. Jean Morve

Witje – want slechts half zwart – Anousha Nzume valt door de mand.

Anna Steijn schreef het boekje Hallo witte mensen onder haar belachelijke quasi Afrikaanse artiestennaam Anousha Nzume. Mevrouw worstelt met haar warrige wortels en besloot op haar achttiende dat Anna Steijn veel te Hollands klonk en had toen al door dat je in Nederland met een exotische naam veel meer kansen maakt geknuffeld en gepamperd te worden, dan wanneer je gesierd bent met een ordinaire inheemse naam. Bovendien is je minderheidskleur met een Afrikaanse naam overtuigender.

Zo werkt het: je zoekt vrienden als racist Arzu Aslan en consorten, neemt een Afrikaanse naam aan en vercommercialiseert je zelfgecreëerde slachtofferschap.

Kassa!

Juichend in je gediscrimineerde en achtergestelde gelijk kan je je natuurlijk niet veroorloven dat beargumenteerd weerwoord tegen je zelfbeklag publiek gemaakt wordt. Dus wat doe je: je vertrapt met je buitenproportionele, zwarte voet iedere oppositie.

Anna Anousha Steijn Nzume is het selectieve succes naar haar obese koppie gestegen. Het lot van kokerkijkertje is haar deel, want ze ziet niet dat alle support uit slechts één hoek komt en dat dat succes een eendagsvlieg is. De aandacht gaat van de ene aandachtszieke frustraat naar de andere. Is het eerst raciste Arzu Aslan, dan is het een jankmarokkaantje als Nadia Ezzeroili, of snotneusje Christa Noëlla die niet meer mee wil doen aan die huichelachtige dodenherdenking op 4 mei, of partijen en relaties hoppende Sylvana Simons, of van Joop naar Geen Stijl zwabberende links-fascistische Anne Fleur Dekker, of naar met een bionisch gehoor geoutilleerde Annet Veenstra, om nu, voor heel even, terecht te komen bij Anna Anousha Steijn Nzume.

Ik besloot niet te trappen in de STER priet-praat van Anna Anousha Steijn Nzume in diverse media en kocht haar boekje niet. Over dat boekje heb ik dan ook geen mening, anders dan de vraag die ik mij stel: zou een witte een uitgever weten te vinden die Hallo zwarte mensen, wil publiceren? Een boekje waarin een witte aan zwarten uitlegt hoe ze zich in onze maatschappij dienen te gedragen tegen witten?

Vanmorgen las ik een boeiende column door Robert Vuijsje waarin hij onder de titel Zelfbenoemde keurmeester de vraag stelt of Anna Anousha Steijn Nzume het recht heeft hem als witte man, met een overigens zeer diverse komaf, te verbieden mensen met een integratie-achtergrond te interviewen. Een imponerende column die ik via Twitter stuurde naar Anna Anousha Steijn Nzume. Het enige commentaar dat ik bij de column voegde was ‘OEPS’:

Tweet aan Anna Anousha Steijn Nzume

 

Ik bekritiseerde het boekkie van Anna Anousha Steijn Nzume niet, voegde haar geen verwijten toe, schold haar niet uit, gebruikte geen vulgaire taal, discrimineerde haar niet, behandelde haar niet racistisch…niets van dat al. Het enige dat ik deed was de column van Vuijsje aan haar sturen, een column die er niet om liegt, met de toevoeging ‘OEPS’. Volgens mij niet een toevoeging om aanstoot aan te nemen.

Binnen twee minuten kreeg ik een reactie van Anna Anousha Steijn Nzume: “Heb ik niet gezegd. Doei”. Nu besef ik maar al te goed dat Twitter gedegen inhoudelijk reageren alleen mogelijk maakt voor de werkelijk getalenteerden, maar zo karig en dan door iemand die zich theatermaker, actrice en nu ook auteur noemt, is teleurstellend.

Doei?

Ja Doei, want Anna Anousha Steijn Nzume heeft mij ook meteen geblokkeerd als Twittervolger:

Lafbekje Anna Anousha Steijn Nzume

 

Ja, deze allesbehalve bescheiden aanwinst in ons polderland matigt zich aan de meerderheid van de inwoners de norm te stellen hoe met elkaar om te gaan, maar scoort zelf op de verdraagzaamheidschaal een dikke onvoldoende. Zo werkt dat bij Anna Anousha Steijn Nzume blijkbaar: volop gebruik maken, en terecht, van de vrijheid van meningsuiting in ons landje, maar met haar maatje 48 keihard op de rem trappen zodra ze een tegengeluid verneemt.

Wat mij betreft verdwijnt ze in de afvalcontainer waar alle parasieten horen die spugen in de bron waar ze smakelijk uit drinken.

Misschien mag ik van een Russisch-Kameroense-Nederlandse (stiefvader) ook niet te veel verwachten.

Simon Aernout Tire.

Racistische Arzu Aslan pleit voor zuiverheid van ras

Laat ik tegen de gewoonte in beginnen bij het einde: Je moet er toch niet aan denken dat deze fascistoïde mevrouw op de lagere school les geeft aan je kinderen!

Arzu Aslan, Turks-Koerdisch snotneusje met een PABO opleiding, beklimt het podium in de media met allerlei platvloersheden over racisme, discriminatie en witte suprematie. Racismehuilebalken als Arzu Aslan hebben blijkbaar niet door dat de aandacht die ze voortdurend krijgen in kranten, op radio en TV aantoont dat ze ongelijk hebben. Als ons vlakke land echt zo ‘inherent racistisch’ (Sylvana Simons in Al-Jazeera vorige week) was, dan zouden die blank-suprematistische Hollanders toch niet zo dom zijn zich iedere keer door exoten, tweede of derde generatie, de huid vol te laten schelden? Nee, of de Aslannetjes dat nu willen of niet: we leven in een land waar iedereen, maar dan ook iedereen zijn – sorry: haar – geborneerde zegje mag doen. Het maakt niet uit of de feiten hun kokervisie tegenspreken of niet.

Niet alleen het voortdurende podium dat ze krijgen bewijst hun ongelijk, ook de statistiek die vorige week gepubliceerd werd: 1 op de 6 huwelijken in ons racistische Nederland is een gemengd huwelijk (1 op de 6 Nederlanders is exoot, dus dat sluit goed op elkaar aan). Toen ik die statistiek las, vroeg ik mij meteen af: “Wat zal betweter Sylvana Simons nu te zeggen hebben over dat gruwelijk racistisch landje waar ze, geheel vrijwillig, blijft wonen (ze werd hier immers niet geboren en kan zo terug naar het aards paradijs Suriname).

Ik hoorde helaas Simons nog niet. Nou ja, ‘helaas’…ik heb haar eigenlijk al veel te veel gehoord.

Wie zich wel liet horen was lagereschooljuf Arzu Aslan, en wel in een reeks verbijsterende tweets:

Fascistische betogen tot raszuiverheid van Arzu Aslan
Fascistische betogen tot raszuiverheid van Arzu Aslan

Ik zat er, volgens Aslan, dus naast toen ik bij lezing dat 1 op de 6 huwelijken gemengd is, dacht dat het eigenlijk best meevalt met het racisme in ons polderland. Laat ik voorop stellen dat een maatschappij zonder discriminatie en racisme een utopie is en nergens ter wereld te vinden, zeker niet in de landen van herkomst van de klagende exoten. Er zal altijd ruimte zijn voor verbetering. Uit de tweets van de fascistoïd-racistische juf Arzu Aslan blijkt dat na het volgen van een PABO-opleiding ruimte resteert om je taalvaardigheid te verbeteren. Wat te denken van een formulering als:

Taalonvaardigheid Arzu Aslan

‘Witte mannen —- om zijn’? Zou dat niet moeten zijn: ‘witte mannen….om hun’? Witte mannen? En hoe zit het dan met al de (Nederlandse) witte vrouwen met een zwarte partner? Hebben ze zwarte partners ‘om dagelijks hun witte suprematie te botvieren’? Ik vraag mij zowiezo af hoe je suprematie moet ‘botvieren’. Wat een vreemd gebruik van de Nederlandse taal en ‘dat’ studeerde af aan een PABO?

Sylvana Simons had witte partner na witte partner omdat ze zelf luidkeels van mening is dat zwarte mannen niet te vertrouwen zijn. Kijk, mag dat dan weer wel gezegd worden? Het zijn verwarrende tijden.

Of deze:

Arzu Uslan

Moet dat niet zijn: ‘……omdat ze racistisch zijn’?

Een vorm-futiliteit die natuurlijk geheel wegvalt tegen de misselijkmakende inhoud van deze tweet. Aslan draait haar domme turks-koerdische kontje zo lang totdat ze dit soort idiote conclusies kan trekken. Zouden deze conclusies ook gelden voor mijn blanke nicht die al 15 gehuwd is met een kanjer van een kaapverdiaan en die met haar man twee heerlijke puberdochters heeft? Zal dat ook gelden voor een van mijn beste vriendinnen, uit Zambia, die een zeer gelukkige relatie heeft met een blanke Zwitser? Zal Arzu Aslan’s ‘streben nach Reinheit der Rasse’ ook mijn inmiddels 20-jarige vriendschap gelden met kaapverdianen in Rotterdam?

Hoe bedenkt die nare mevrouw het allemaal. Bij haar is vermenging van rassen geen bewijs van succesvolle integratie, maar juist een bewijs van racisme. Het mens is de weg kwijt.

En zo iemand geeft les op een lagere school. Arme kinderen, en wat een bron van zorg voor de ouders van die kinderen. Het kan niet anders of deze mevrouw vergiftigt de geest van Neerlands hoop op de toekomst met haar kokerkijkende indoctrinaties. Zorgwekkend, heel zorgwekkend.

Ziet het bestuur van haar school niet wat een rat ze in huis haalden? Volgens mij zijn deze fascistische, racistische tweets een heel goede grond om deze mevrouw de laan uit te sturen. Doet het schoolbestuur dat niet, dan verzaakt het zijn verantwoordelijkheid voor opgroeiende kinderen.

Ik voel grote terughoudendheid vergelijkingen te maken met een zwarte – oeps- bladzijde uit de geschiedenis. Het is nog niet zo heel erg lang geleden dat een regime streefde naar een zuiver ras van blond haar en blauwe ogen. Strikt genomen doet mevrouw Aslan dat nu ook: dat blonde haar en die blauwe ogen mogen zich volgens haar niet mengen met zwart haar en bruine kijkers, want dan treft de betrokkenen de racistische toorn van Aslan.

In geen van haar dom aanmatigende tweets valt iets te lezen over de werkelijke aanleiding tot gemengde relaties: wederzijdse aantrekking en liefde. Arzu Aslan is, zo vermoed ik, strontjaloers omdat zij uit een cultuur komt van gedwongen (kind)huwelijken. Ja, dan is op basis van wederzijdse liefde mengen van rassen voor een frustraat als Aslan vanzelfsprekend onverteerbaar.

De racistische exoot heeft inmiddels haar tweets gereserveerd voor mensen die eerst bij haar door een screening moeten. Wat teleurstellend nu dat ze haar vrijheid om smerige meningen te uiten zo ingeperkt heeft.

Arzu Aslan en de vrijwillige inperking van haar verderfelijke praatjes
Arzu Aslan en de vrijwillige inperking van haar verderfelijke praatjes

Om met het begin te eindigen: Of ze nu quasi-intellectueel Paulo Freire wel of niet bezoedelt op haar Twitter-profiel, je moet er toch niet aan denken dat deze fascistoïde racist op de lagere school les geeft aan je kinderen!

Ernest Hogan, deskundige raciale kwesties

 

Laffe exoten rammen inheemse conciërge in elkaar

Groep laffe exoten rammen in school Lelystad conciërge in elkaar
Groep laffe exoten rammen in school Lelystad conciërge in elkaar

Wat moet een conciërge (of leerkracht) wanneer twee leerlingen met elkaar op de vuist gaan? Juist, tussenbeide komen en de vechtenden scheiden. Simpele zaak zou je denken, maar blijkbaar niet op de ISG Arcus, een algemeen christelijke school voor gymnasium, atheneum, havo, mavo, basisberoeps- en kaderberoepsgerichte leerweg en leerwegondersteunend onderwijs.

Een bek vol.

Er is meer te vinden op de site van de school: We staan in de interconfessionele traditie (protestants en rooms-katholiek). Door onderwijs in levensbeschouwelijke vorming, dagopeningen, vieringen en acties voor goede doelen accentueren we onze identiteit. We erkennen de veelvormigheid in geloofsbeleving en wereldbeschouwing van ouders, leerlingen en personeelsleden en we stimuleren dat iedereen vanuit zijn eigen levensopvatting een positieve bijdrage levert aan ons schoolklimaat. Wij zijn een multiculturele school, waarbinnen we bewust en geïnspireerd aandacht geven aan christelijke en niet-christelijke levensbeschouwingen. Wij creëren hierbij een veilige en gastvrije leef- en werkomgeving waarbij wij samenwerking tussen school, ouders en leerlingen uiterst belangrijk vinden. We vinden het belangrijk dat ouders en school in de opvoedkundige situatie in het verlengde van elkaar opereren. Respect voor elkaars standpunten is hierbij een sleutelbegrip. In ons onderwijs, in de begeleiding en in de onderlinge verhoudingen leerlingen/medewerkers bieden wij een duidelijke structuur. Wij zijn duidelijk in onze omgangsvormen en in het hanteren van de afspraken die binnen onze school gelden. Wij vinden dat duidelijkheid bijdraagt aan veiligheid.

Een meer dan nobele missie en natuurlijk kan dat weleens fout gaan. Je hebt immers te maken met pubers die verward door hormonen en alle onzekerheden die horen bij opgroeien, uit kunnen glijden. Alhoewel: was dat groepsgewijs in elkaar slaan van een conciërge wel een uitglijder of is hier meer aan de hand? Ik vrees dat laatste. In mijn opstandige periode tussen 12 en 18 jaar ging ik ook weleens met een schoolgenoot op de vuist. Een leraar greep ons dan beiden aan de oren en klaar was Kees. Nooit, maar dan ook nooit zouden wij het in ons kop halen samen dan die leraar aan te vallen. Geen, maar dan ook geen van onze schoolgenoten zou het in zijn botte kop halen zich te scharen bij dat wangedrag en ook de leraar aanvallen. De tijden en mentaliteit zijn veranderd en op de Arcus Scholengemeenschap, niet allen daar, gelden blijkbaar andere normen.

Er speelde daar in de Arcus scholengemeenschap nog iets: de conciërge was een inheems blanke man en alle aanvallers waren duidelijk herkenbaar exoten (allochtoon is niet meer politiek correct, en er is nu eenmaal taal nodig om zaken duidelijk te maken, dus dan maar: exoten). Dat stemt tot nadenken.

Hoe zouden de reacties in de NL pers en praatprogramma’s zijn geweest wanneer een groep inheemse scholieren een exotische conciërge had aangevallen? De vraag stellen is hem beantwoorden. Ik zie al een persconferentie voor mij door de-vrouw-wier-naam-ik-niet-uit-mijn-toetsenbord-kan-krijgen om te blaten dat Nederland ‘inherent racistisch’ is, zoals ze onlangs blaatte in Al-Jazeera. Of anders: zouden deze exoten ook de conciërge in elkaar hebben geslagen als hij net als zij exoot was geweest?

Deze laatste vraag kan ik niet beantwoorden; ik kan er slechts over fantaseren. Ik heb zo mijn gedachten. De eerste vraag beantwoord ik met stelligheid: ja, dat zou weer een racisme-rel zijn geworden, want zo gaat dat tegenwoordig in ons politiek veel te correcte wereldje. Jammer dat die politieke correctheid altijd één kant op werkt en vrijwel alleen de handel en wandel van de blanke medemens kritisch volgt.

Maar goed wat moet die school nu met haar streven naar een ‘duidelijke structuur’ en ‘duidelijke omgangsvormen’? Ik zie de bui al hangen: de conciërge krijgt te horen dat hij de kwestie helemaal verkeerd aanpakte en onheil over zich afriep en de exotische etters worden politiek correct in de welgezinde, opvoedende armen gesloten..

Ernest Hogan, deskundige racisme kwesties

De Volkskrant – zonder twijfel de slechtste krant van Nederland

Jankorgel Nadia Ezzeroili

Als ik al niet besloten had mijn abonnement op De Volkskrant, misschien wel de slechtste krant van Nederland, op te zeggen dan had ik dat nu zeker gedaan.

Politieke opportunist en nitwit, relatiehopper Sylvana Simons besloot DENK het kunstje te flikken dat DENK de PvdA flikte en gunde De Volkskrant de primeur van dit dorpsnieuws. Want dorpsnieuws is het. Mevrouw S.S. heeft nog nooit iets in de politiek gepresteerd, heeft nog nooit aan verkiezingen deelgenomen, maar wordt op het Volkskrant podium getild alsof we hier te maken hebben met DE politica van de 21ste eeuw.

Het staat mij nog helder voor de geest hoe ze deelnam aan een gesprek bij PAUW over het naderende referendum in april 2016 waar de NL kiezers de regering raad mochten geven over het associatieverdrag met de Oekraïne. Geheel op zijn Simonsiaans zat Sylvana daar reactief te blaten over alles dat de andere deelnemers aan de discussie vonden en beweerden totdat aan het einde van het gesprek de aap – mag ik dat schrijven? – uit de mouw kwam. Mevrouw S.S. had dat verdrag helemaal niet gelezen, begreep er geen bal van en wist zelfs niet of ze wel zou gaan stemmen.

Tenenkrommend.

Lichtgewicht Simons trad toe tot het walgelijke, racistische en discriminerende ongekozen partijtje DENK en besloot na een paar maanden weer op te stappen. Ook over DENk had deze politica pur sang zich niet ‘ingelezen’ en het poppie wist niet wat bijna heel Nederland wist dat DENK-ers vulgaire volgers van Erdogan zijn, de Armeense genocide ontkennen en onbetrouwbare anti-feministische en anti-homo ratten zijn. Rat Simons heeft besloten dat tot zinken gedoemde schip te verlaten, waarschijnlijk omdat ze op een niet verkiesbare plaats op de DENK-lijst staat en dus alleen maar gebruikt werd als lijstduwer, en stapte naar De volkskrant om dat blaadje de primeur te gunnen.

Twijfelachtig allemaal, maar vooruit. Wie was de gelukkige om Mevrouw S.S, te interviewen? Nadia Ezzeroili. Wie? Ja, die! De mevrouw die ongeveer een jaar geleden een klagend stukkie schreef waarin ze aankondigde dat ze geen Nederlander meer wil zijn en die hitsig eufoor raakte omdat een oude marktkoopman in Marokko haar ‘welkom thuis’ wenste. Marokko, het paradijs op aarde. Ezzeroili liet subiet haar Nederlanderschap vallen en sloot heel Marokko in de armen. Hysterisch, maar ze heeft het recht op die keuze. Wat jammer nu dat deze Marokkofan wel blijft vreten uit de Nederlandse ruif en geen poot, maar dan ook geen enkele journalistieke poot uitstak ter verdediging van de Marokkaanse actrice Loubna Abidar die dat moslimland ontvluchtte naar Frankrijk omdat ze haar leven in Ezzeroili’s paradijs op aarde niet meer zeker was enkel en alleen vanwege een filmrol die ze speelde. In dat vrouwvriendelijke door afvallige Nederlander Nadia Ezzeroili verheerlijkte land werd de actrice zelfs op straat in elkaar geslagen vanwege haar rol in een film.

Kijk dat is dus de jeugdige journalist van De Volkskrant die geheel objectief en onbevooroordeeld mevrouw S.S. langdurig aan het woord laat. En de redactie van De Volkskrant stond erbij en keek er naar.

Heerlijk die journalistieke vrijheid en de vrijheid van het gesproken en geschreven woord. Jammer nu, dat die journalistiek alles behalve objectief is.

Het enige dat ik hiertegen kan doen, deed ik al enkele maanden eerder: mijn abonnement op dat enge krantje opzeggen.

JAKKIE!

Voor degenen die ook genoeg hebben van die amateuristische snotneusjournalistiek van De Volkskrant is hier de link om snel en eenvoudig het abonnement op te zeggen: https://www.opzeggen.nu/kranten/de-volkskrant/

H.A.F.M.O Hoek

Bang zwijgen of boos roepen, that’s the question

Indonesië - Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol
Indonesië – Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol

Zodra lichtvoetigheid en relativiteit verdwijnen en discussies geobsedeerd serieus worden, krijg ik het verlangen mijn ogen en oren te sluiten en me terug te trekken in een veilige cocon.

We namen ons al voor geen aandacht meer te besteden aan narcistisch, exhibitionistische engerdjes zoals de dame-wier-naam-we-niet-meer-willen-vermelden, of aan snotneusjes die ineens geen Nederlander meer willen zijn omdat een bejaarde marktkoopman ze in Marakech welkom thuis heet, of aan nat-achter-de-oren ‘theaterjournalistjes’ die alle ouderen over één kam scheren en beschuldigen van kuchen, telefoons af laten gaan of met oorverdovend kabaal laten vallen van tekstboekjes tijdens uitvoeringen van de Mattheus Passie, of aan besjaalde moslimmeisjes die klagen over discriminatie maar geen bek open doen over hun moslimbroertjes die autochtoon Nederlandse vrouwen uitschelden voor kankerhoer, of gluiperds die een etnisch profilerend partijtje begonnen nadat ze zetels roofden van de PvdA en er niet voor schromen te kotsen in de bron waar ze uit dronken, of aan ramadanzakkenwassers die uitschreeuwen ‘we zijn er nu eenmaal, wen er maar aan’, of aan ondoorgrondelijke redacties van kranten die al deze schreeuwerd een podium bieden, of aan hyperracisten die 24 uur per dag klaaggrammofoonplaten draaien over het blanke racisme, of aan een racistische in Nederland steuntrekkende Antilliaan die Zwarte Piet racistisch vindt, of aan voormalige koloniën in de Cariben die bij het verfoeide moederland financieel aan de borst blijven hangen maar wel klagen over de al 150 jaar geleden opgeheven slavernij, over Antilliaanse racisten die stampvoetend respect eisen en tegelijkertijd een bord met MINDER MAKAMBA’S langs de weg zetten op Bonaire, aan stenengooiende criminele carrièremakers die huilen over etnisch profileren terwijl ze zelf zo racistisch als de pest zijn, aan Marokkaanse meisjes die en bloc wegblijven bij het klasje creativiteit omdat er Turkse meisjes bij gekomen zijn, aan vluchtelingenpubers die vinden dat ‘Hollandse jongens maar moeten leren na de sportles met hun onderbroek aan te douchen’, aan islamistisch antisemitisme….

Ik wil me niet meer druk maken over nieuw in Nederland gesettelde, goed verdienende middenklassers die spugen op onze maatschappij. Ik wil me niet meer druk maken over moslims wier alfabet begint en eindigt met de I van Islamofobie zonder door te hebben dat fobie angst betekent en die angst volkomen logisch is door alle gruwelijkheden die verricht worden uit naam van de islam. Ik wil niet meer somber worden over de ramadanpolitie in Indonesië die een eettentje leegrooft omdat een bejaarde uitbaatster tegen hun zelfverzonnen regels in tijdens de ramadan eten bereidt. Ik wil niet meer piekeren over het onbegrijpelijke partnership tussen de westerse wereld en het achterlijke Saoedie-Arabië waar stok- en zweepslagen en onthoofdingen aan de orde van de dag zijn omdat burgers overspel zouden plegen. Ik wil geen hoofdbrekens meer hebben over de stokslagen die vrouwen in Iran krijgen omdat ze hun haar niet bedekken. Niet meer peinzen over al die in Nederland geboren islamtrutjes die ‘geheel vrijwillig’ het haar bedekken en geen moment nadenken over solidariteit met onderdrukte vrouwen in Arabische landen. Besjaalde meisjes in Nederland die ‘geheel vrijwillig’ met sjaaltjes om op straat koketteren met hun geloof maar zich geen moment afvragen wat hun lot binnen de moslimgemeenschap zal zijn wanneer ze besluiten geen sjaaltje meer te dragen. Ik wil me niet meer ergeren aan Tofik Dibi die in een TV interview de woorden homoseksualiteit en homofilie niet uit zijn islamitische muil kan krijgen maar het heeft over ‘wat ik heb’. Wat ik heb? Alsof het een ziekte is NONDEJU.

Moet ik somber worden van een Amerikaans-Afghaanse homo die 50 andere homo’s afslacht om aan zijn fantasie-allah te bewijzen dat hij braaf volgens de koran leeft en niet pijpte en gepijpt werd? Moet ik me druk maken over de stiekeme moslims die stijf in het pak zomers glurend langs de vloedlijn van de Nederlandse naaktstranden lopen? Wat maken mij die honderden Arabische schoften uit die hun klauwen niet van westerse vrouwen, die kankerhoeren, af kunnen houden tijdens massa manifestaties? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat diezelfde schooiers het niet in hun hoofd zouden halen besjaalde geloofsgenoten zo te behandelen? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat die Marokkaanse teringcrimineeltjes nooit tasjes roven van bejaarde Marokkaanse oma’s? Moet ik me nog afvragen waarom Marokkaantjes in Enschede alleen de auto’s van niet-Marokkanen in brand steken?

Moet ik het raar vinden dat de gemeente Den Haag het goed gevonden heeft dat in de Wagenstraat een moskee gevestigd werd in een 18-de eeuwse synagoge? Moet ik het raar vinden dat ieder bouwvoorstel in Den Haag langs schoonheidscommissies moet, maar dat nu naast die klassieke synagoge twee gigantische plastic minaretpikken boven de synagoge en de omliggende oude gebouwen uitsteken? Moet ik verbaasd zijn over de honderden moskeeën in ons land die gebruikt worden om haat te prediken en leerregels te verkondigen die rechtstreeks indruisen tegen onze rechtsorde? Mag ik het raar vinden dat overal moskeeën en gebedsruimtes verschijnen om moslims te gerieven en dat diezelfde moslims vol zelfbeklag ‘islamofobie!’ roepen? Moet ik er trots op zijn dat wij in ons land moskee na moskee laten bouwen en zelfs subsidiëren op grond van dat idiote grondwetsartikel over vrijheid van godsdienst terwijl bij onze bondgenoot Saoedie-Arabië christelijke kerken verboden zijn? Moet ik het maar gewoon vinden dat in Egypte koptische christenen vermoord worden en in de gehele Arabische wereld bijna alle Christenen verdreven zijn, maar dat Europa de grenzen tientallen jaren open zette voor de westerse waarden verwerpende Arabische moslims? Moet ik vragen stellen bij het besluit door een islamitische Turkse gouverneur dit jaar de gay-parade te verbieden in Istanbul?

Zal ik maar doen of er geen vaginale verminking plaatsvindt in Nederland? Zal ik maar wegkijken bij gedwongen huwelijken in ons polderlandje? Ach, wat zal ik mij druk maken over af en toe een slachtoffer van eerwraak in Rotterdam. Wat moet het mij bommen dat een groepje Turkse hangjongeren mij in Rotterdam voor een moskee uitschelden voor kale klootzak terwijl hun bebaarde en bejurkte opvoeders er passief goedkeurend bij staan? Zal ik maar wennen aan de nieuwe marktcultuur waarbij een stelletje Marokkaanse vishandelaars op de Haagse markt mij opzettelijk rotte makrelen meegeven? Zal ik maar niet meer praten over nieuw-Nederlandse racisten die mij en mijn zwarte Zambiaanse vrouw het Kralingse Bos uit jagen? Zal ik maar doodsbedreigingen van uittredende moslims zien als een boeiende exotische cultuur?

Moet ik leerlingen van het Elde College in Schijndel die scanderen dat joden zo goed branden maar negeren?

Moet ik mij druk maken over de onderdrukking van persvrijheid? Over de aanslagen in Madrid, Londen, Parijs, Brussel? Over de verderfelijke vluchtelingendeal tussen de EU en Turkije? Over de machteloosheid van de EU? Over Brexit? Over de moord op een Britse parlementariër? Over Nederlandse scholen die Tweede Pinksterdag om willen ruilen voor een dag vrij met het suikerfeest? Over Trump, Poetin, Wilders, Marie le Pen, de FPÖ?

Voor mijn gemoedsrust moet ik al die vragen en ergernissen over mijn schouder gooien.

Toch knaagt er iets aan mij..

Alle ellende in de wereld wordt mogelijk gemaakt door de ongeïnteresseerde en angstige zwijgers. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Bij die zwijgers wil ik niet horen.

Meditatione Ignis gaat dus door, maar met een somber en bezorgd hart.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

 

Rot toch op met je racisme aandachttrekkerij

Smerige tweet racist Quincy Gario

Is er racisme in onze maatschappij? ja!

Is er discriminatie in onze maatschappij? JA!

Is racisme alleen een blanke karaktertrek? Nee!

Is discriminatie alleen een blanke karaktertrek? Nee!

Is er sprake van geïnstitutionaliseerd, wettelijke, racisme? Nee!

Is er sprake van idem discriminatie? Nee!

Word ik als oudere (68) gediscrimineerd? Absoluut! Heb ik er last van? Niet echt. Wil ik me er tegen verzetten? Natuurlijk.

De-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren deed gisteren met alle publicitaire ogen op zich gericht – soppend van aandachtsgeilheid – aangifte wegens racisme. Waarom? Omdat ‘wanneer je een probleem niet benoemt dat probleem ook nooit opgelost kan worden’ en omdat het racisme dat haar overkomt ook homo’s, lesbo’s, migranten, etnische minderheden en – nu komt het: ouderen overkomt.

Laat ik duidelijk zijn: ik wens onder geen enkele voorwaarde dat de-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren zich aanmatigt mij als oudere te vertegenwoordigen. Ik voel mij juist in een hoek gedrukt en gediscrimineerd wanneer de-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren in haar pathologisch aandachtzoekend racisme mij ongevraagd naast zich probeert te scharen, of onder haar hoede te nemen. Er zijn grenzen.

Er is al veel te veel gezegd over de-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren en ik ga onder geen voorwaarde de discussie aan over haar racismewindmolengevecht (of moet ik schrijven: racistisch windmolengevecht?).

Deze DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren moet eens bij zichzelf te rade gaan en wat ze zelf aan racistische onzin uitkraamde in een interview met De Volkskrant:

“Wetende dat de zwarte man in de minderheid is en hij overal aan zijn trekken kan komen, maakt hij zich over het algemeen geheel niet druk om wat zij voelt, denkt of wil.”

“Hij is meestal al vanaf jonge leeftijd bezig een harem te vormen, en een nieuwkomertje dat begrip eist is zo vervangen.”

“Voor een zwarte man gaat kwantiteit boven kwaliteit.”

“Vrouwen, wit en zwart, die op zwarte mannen vallen, zijn vaak alleen en lopen tegen dezelfde dingen aan: ontrouw, onbetrouwbaarheid, het onvermogen van die mannen om over gevoelens te praten.”

“In de Surinaamse cultuur is het heel normaal dat je als vrouw je kinderen helemaal alleen opvoedt en ook nog werkt.”

“Zwarte mannen moeten nog een inhaalslag maken, net zoals witte mannen eerder gedaan hebben.”

“Ik heb de indruk dat zwarte mannen gewelddadiger zijn.”

Mag die roetzwarte DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren dit allemaal zeggen? Van mij wel. Misschien is het allemaal zelfs waar wat ze in De Volkskrant uitkraamde. Het zal mij een biet zijn.

Wat mij niet een biet is, is dat wanneer ik, witte senior, hetzelfde zou zeggen de toorn van de DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren mijn deel zal zijn.

Misschien zou ze zelfs aangifte tegen mij doen.

Soms is rechtvaardigheid ver te zoeken, maar laat ik mij niet zo aanstellerig overgevoelig gedragen als de DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren en als de zwarte-meneer-wiens-naam-ik-niet-wil-noemen die het na de MH17 ramp nodig vond te tweeten dat ‘white lives matter more than brown ones’.

Wat hebben we toch een engerdjes rondbanjeren in onze maatschappij. Allemaal ‘nageboorte’ van ons koloniaal verleden.

Wat ik niet begrijp, is dat ze klagen over de slavernij-tijd waarin ze gedwongen op reis werden gezet naar de blanke uitbuiters maar nu die slavernij-tijd voorbij is geheel vrijwillig de reis ondernamen naar die enge, geprivilegieerde witten om zich onder die witten, klagend en wel te mengen.

Wie kan mij dat uitleggen?

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

Alle citaten van dDmwniwumttt met dank aan Jan Dijkgraaf: http://media.tpo.nl/column/aan-mark-rutte-11/

Het ultieme interview met politica en activiste Sylvana Simons

Bossche BolHet heeft wat heen-en-weer bellen gekost, maar uiteindelijk kwamen we tot een afspraak op ons redactiekantoor in de Rode Olifant, Den Haag. Sylvana Simons verschijnt tegen de verwachtingen in alleen. We dachten haar op een typisch Brabantse lekkernij, maar nergens beter dan bij Bakkerij Boohemen aan de Laan van Nieuw-Oost Indië, te trakteren. Hadden we niet moeten doen, want ze gaat meteen op oorlogspad.

‘Proberen jullie mij uit de tent te lokken met een Bossche Bol? Vroeger heette dat een moorkop. En dan ook nog gekocht bij een bakkerij met als adres een laan die rechtstreeks refereert aan het Nederlandse koloniale verleden. Een lekker begin. Je zult begrijpen dat ik die Bossche Bol helemaal niet hebben wil.’

We durven het bijna niet te vragen, maar zal ze haar koffie zwart drinken? Gelukkig kiest ze een cappuccino en het gesprek kan beginnen. Ze spreekt associatief en heeft geen enkele moeite met springen van het ene onderwerp op het andere. Persoonlijke aangelegenheden zijn echter een ‘no go area’.

Niet alleen wisselt ze snel van onderwerp, maar ook van taal, want haar betoog is doorspekt met Engelse termen. Voor een cliché deinst ze niet terug. Zo is de onlangs overleden popmuzikant Prince er een voorbeeld van dat: ‘genie en gekte dicht bij elkaar liggen’.

‘Mij is kwalijk genomen dat ik de uitnodiging van Prince toe te treden tot zijn entourage niet als een ultieme kans op roem zag, maar een invitatie tot deelname aan een gangbang. Daar had ik echt geen trek in. Het was mijn eerste en tegelijk laatste, zeer korte gesprek, dat ik met Prince had. Mijn kennis over hem en zijn muziek stijgt niet uit boven dat van een verre fan. Wel woonde ik later nog een concert van hem bij. Waarom mocht ik van jou niet als expert aanschuiven bij de VARA om over Prince te praten na zijn overlijden? Als het om beroemdheden gaat, heeft in principe iedereen recht om een mening te uiten. Dus ik ook. Natuurlijk begrijp ik dat zoiets ook voor mij als bekende Nederlander geldt. Helaas is het zo dat ik vrijwel nooit beoordeeld wordt op wat ik zeg, maar altijd op wie ik ben: een sterke, geëmancipeerde vrouw met een Surinaamse achtergrond. Vaak voel ik mij om twee redenen gediscrimineerd; omdat ik vrouw ben en omdat ik een Afrikaans uiterlijk heb. Ik moet altijd harder vechten dan anderen om mij gelijkwaardig te profileren. Veel van wat blanke mannen in hun schoot geworpen krijgen, respect en status, moet ik zien te bereiken via voortdurende loopgraven oorlogen. Ik heb in mijn leven niets, maar dan ook niets cadeau gekregen. Ik mag nog blij zijn dat ik een fraai uiterlijk en goed postuur heb waar menig blanke vrouw razendjaloers op is. Bovendien ben ik gezegend met een goed stel hersenen en ben ik prima in staat mijn zegje te doen. Zonder die welkome talenten maakte ik in de bevooroordeelde Nederlandse maatschappij nu de toiletten schoon op het Centraal Station. Okay, okay, misschien niet zo’n goed voorbeeld. Vang mij nu niet op mijn woorden. Ik weet dat publieke toiletten meestal schoongemaakt worden door blanke vrouwen van middelbare leeftijd. Pak me nu niet op het verkeerde voorbeeld en probeer te begrijpen wat de boodschap is, namelijk dat je als zwarte in een blank-chauvinistische maatschappij altijd aan de rand en nooit in het middelpunt staat tenzij je een topsporter of een beroemde muzikant bent. Ik in het middelpunt terwijl ik geen van beide ben? Spits gevonden hoor! Blijkbaar heb ik iets te vertellen waar heel veel mensen wat aan hebben, want anders zou ik niet tot de top tien van het lijstje talkshowgasten behoren die de redacties graag uitnodigen. Of het nu DWDD, PAUW of Umberto is. You name it, and I’ll be there.’

‘Ja, ik weet dat op die damned social media na ieder optreden van mij weer allerlei vuil gespoten wordt. Throw it over your shoulder girl, zeg ik altijd tegen mijzelf. Die negatievelingen zijn helemaal niet geïnteresseerd in de content van wat ik te zeggen heb, en borrelen over van jaloezie en racisme. Ja, ik denk echt dat er vrijwel geen tegenstanders zijn die mij beoordelen op wat ik zeg, maar dat er alleen gereageerd wordt op mijn uiterlijk en achtergrond. Na de confrontatie met Martin Simek in DWDD ging een cesspool aan racisme open. Het was shocking die Simek over zwartjes te horen praten. Zou hij accepteren wanneer ik hem witje noemde? Vooral dat verkleinwoordje maakte mij furious. Wat een slap verweer dat hij zich probeerde te verbergen achter zijn relatie met een zwarte vrouw. Dat moet wel een onderdanige auntie Tom zijn. Jij kan dan wel vinden dat Simek geen racisme kan worden aangewreven omdat hij met een zwarte vrouw getrouwd is; bij mij gaat dat er niet in. Misschien was het wel racisme dat hij met een zwarte vrouw trouwde. zo kan je het ook zien. Nee, ik ben niet geobsedeerd met racisme. Ik ben er het doelwit en slachtoffer van. De obsessie zit bij de angstige racisten. Zij zijn degenen die hun mind geblurred hebben met vooroordelen; zij zijn degenen die integratie en binding in de Nederlandse society onmogelijk maken. We hebben nu een multi-cultural society waar alle partijen moeten integreren. Wanneer ik als zwarte vrouw ook maar iets zou doen dat duidt op onwil te integreren, dan krijg ik alle spotlights op mij. Racisten die in een vluchtelingendebat Daar Moet Een Piemel In staan te schreeuwen zijn zogenaamd uitzonderingen. Zodra een vluchteling, of een Nederlander met buitenlandse achtergrond of niet-blanke etniciteit de fout in gaat wordt meteen de hele groep daar op aangekeken. Ik kan me niet herinneren dat ergens te lezen was dat alle witten nazi’s zijn omdat een kleine groep witten zich als nazi gedraagt. Natuurlijk ben ik trots op deze redenatie. Jouw neiging die belachelijk te maken is voor mij het ultieme bewijs dat je niets tot je verdediging aan te voeren hebt. Alleen al het idee dat je meent dat je je verdedigen moet tegen wat ik zeg, geeft mij een triomfantelijk gevoel. Dan maak je eens mee wat wij dag in dag uit meemaken: wij moeten ons iedere dag verdedigen. Wie wij zijn? Wij minderheden. Hoe kom je erbij dat ik te ongeduldig ben? Kom me nu niet aan met die zogenaamd goed geïntegreerde nieuwe Nederlanders. Ben jij ook zo iemand die Aboutaaleb als smoes gebruikt om succesvolle integratie aan te tonen? Burgemeester van Rotterdam, maar zou jij hem, wees eens eerlijk, als buurman willen hebben als hij niet die beroemde politicus was?’

We nemen even pauze. Simons wil geen koffie meer en drinkt zuinig van haar mineraalwater. De lippenstift laat randen achter op het glas. De inmiddels zweterig Bossche Bollen staan als symbool van haar fanatisme ons vanaf de tafel aan te staren. Ze worden door niemand aangeroerd. Zoals we begonnen, gaan we ook weer door. De vlam slaat meteen in de pan wanneer ik vraagtekens zet bij haar deskundigheid.

‘Dat hele associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne was voor mij een schimmige aangelegenheid. Dat was juist een goede reden om bij PAUW aan te schuiven toen over het referendum gesproken werd. Stond de integrale tekst van het verdrag op het internet? Dat is mij ontgaan. Ik heb mijn mening geprobeerd te vormen met wat ik op TV en radio hoorde en in kranten las. Het gaat je niets aan welke kranten ik lees. Als je mij nu onderuit probeert te halen en in een bepaald hokje duwen alleen al om de krant die ik zou lezen, dan vergis je je. Daar stink ik echt niet in. Wat is er mis mee dat ik tijdens dat gesprek bij PAUW nog niet wist of ik zou gaan stemmen en wat ik zou gaan stemmen? Dat mag jij slecht voorbereid en zelfs dom vinden; ik vind dat ik daar onafhankelijk en openhartig mijn mening gaf. Ik was niet reactief. Wat een raar verwijt. Ik had alle recht de keuzes van de andere deelnemers aan het gesprek kritisch te beschouwen ondanks dat ik zelf nog geen mening had. Daar is niets reactiefs aan. Het is een ultieme vorm van flauwheid mij nu dat gesprek bij PAUW onder mijn neus te duwen omdat ik de politiek in gegaan ben. Ik weet heus wel dat ik mij de dossiers eigen moet maken, maar niet alle dossiers. Ik ga mij straks in het parlement, ik ben er namelijk van overtuigd dat DENK tussen de vijf en tien zetels gaat veroveren, heus wel verdiepen in dossiers over onderwerpen waar ik mij mee ga bemoeien. Kinderachtig om nu te zeggen dat ik dossier-lazy was toen het over het associatieverdrag ging. Kunnen we het over wat anders hebben? Nee, het is nog niet uitgekristalliseerd wat mijn specialismen als DENK-parlementslid zullen worden. Daar ben ik nog met de gentlemen van DENK over in gesprek. Ja, gentlemen. Ik voel mij bij hun beter geaccepteerd dan waar ook. Een warm nest. Het maakt mij niets uit dat ze moslims zijn en ik heb helemaal niet het gevoel dat ik als vrouw de mindere ben. Jij bent niet de eerste die een stupid vergelijking maakt tussen de strijd tegen slavernij en de Armeense kwestie. Nee, niet genocide, kwestie. Er is een Armeense kwestie door de voortdurende beschuldigingen in de westerse pers dat de Turken zich schuldig maakten aan genocide. Waar is het bewijs, vraag ik je. Er is voldoende bewijs dat Nederland eeuwen lang een centrale rol speelde bij de slavernij. Dat kan jij geschiedenis noemen, ik noem het actualiteit, omdat er feitelijk nog dagelijks sprake is van slavernij, discriminatie, racisme en uitbuiting in onze maatschappij. Wie brengt er ‘s morgens vroeg de krant rond? Wie haalt het vuil op en maakt de straten schoon? Wie wonen er in achterstandswijken? Wie hebben een leerachterstand? Hadden we in Nederland ooit een zwarte minister? Hoe zou in Nederland gereageerd zijn wanneer Willem Alexander met een zwarte vriendin op de proppen was gekomen? Kan ik dat ook niet weten? Ik weet dat wel! Hel en verdoemenis zou worden uitgesproken. We wachten af: misschien komt Amalia straks wel met een zwarte, Turkse, of Marokkaanse liefde. De kans is overigens uiterst klein. het zal wel weer een of andere verarmde Duitse jonker zijn. Nee, dat is geen racisme van mij. Leg mij nu geen woorden in de mond!’

We ontkomen er niet aan: Zwarte Piet

‘Dat die hele zaal blanke Brabanders leeg liep omdat ik de LUL-verhalen gebruikte om mijn standpunt over Zwarte Piet toe te lichten, is zwaar overdreven. Er was een kleine groep blanken die zich op hun tenen getrapt voelde en begon te joelen. Een nog kleinere groep verliet de zaal. Het was ultiem weak van de organisatie mij de mond te snoeren en mijn verdere deelname te beëindigen. Weak, very weak. Ik leverde die avond het ultieme bewijs dat de enige zwarte die in Nederland geaccepteerd wordt een zwart geschminkte blanke is. Bijna dagelijks hoor en lees je dat de Islam een achterlijke cultuur is. Wat nou achterlijk! Jezelf zwart schminken en dan een gek taaltje uitslaan en gekke sprongetjes maken: DAT is achterlijk. Grow up, denk ik dan. Achterlijk en dom. Te dom om te begrijpen hoe kwetsend dit is voor een groot deel van de bevolking. Wanneer je tegen deze flauwekul terecht bezwaar maakt, kan je oprotten uit Nederland. Jij mag daar anders over denken, maar dat bezwaar is terecht. Kom me nu niet aan met die valse sentimentaliteit dat Sinterklaas een kinderfeestje is. Oh ja? En wie geven dat feestje van generatie op generatie door? De volwassenen. Ik geloof er niets van dat kinderen spontaan dat feestje bedenken. Dat wordt ideologisch in ze gepompt met leugens en bedrog, net zoals door dat feestje racisme aangeleerd wordt. Wij zwarten en de kinderen, blank of zwart, zijn het slachtoffer van een volwassenenfeestje. Ik heb er helemaal niets mee te maken dat op de Cariben en in Suriname Sinterklaas gevierd wordt met Zwarte Pieten. Binnen een zwarte maatschappij zal dat heus niet leiden tot racisme tegen zwarten. Ik leef als Nederlander met Surinaamse achtergrond in de Nederlandse maatschappij en constateer dat Zwarte Piet leidt tot racisme. Hoe ik dat constateer? Met mijn gezonde verstand. Nee, ik heb er geen bewijzen voor en nee, ik kan je niet verwijzen naar onderzoeken. Moet alles dan bewezen worden? Het feit dat IK er last van heb, is al voldoende bewijs. Niet alleen ik, maar de hele Surinaamse gemeenschap. Als jij andere geluiden hoort, dan hoor je die van Surinaamse Nederlanders die er voor kiezen de goede vrede te bewaren. Dat zijn Surinaamse Nederlanders waar ik mij diep, heel diep voor schaam.’

Meer over haar optredens op TV

‘Ik ben niet de denkster des vaderlands. Dat is iemand anders al. Ik ben er van overtuigd dat ik een zinnige bijdrage kan leveren aan maatschappelijke discussies en aan de verbetering van onze maatschappij. Ik verbind. Dat is mijn sterkte. Als mensen dat niet begrijpen, dan ligt dat niet aan mijn boodschap of aan mijn presentatie. Dan ligt dat aan hun racistische vooroordelen. Nog nooit zag ik een televisie-uitzending met spijt terug. Ik sta achter wat ik zeg. Nee, ik ben geen flapuit. Alles wat ik zeg is goed doordacht en goed onderbouwd. Als jij daar anders over denkt, dan moet je maar met voorbeelden komen. Nee, niet weer dat gezeur over het associatieverdrag. Dat ik Youp van ‘t Hek en Guus Meeuwis ‘typisch mannen’ noemde was geen slip of the tongue. Ik meende wat ik zei. Ze zaten daar straight te liegen over de plannen samen in Parijs op te treden. Probeer je mij nu een spiegel voor te houden met mijn typisch mannen? Natuurlijk is dat wat anders dan mannen die vrouwelijke karakteristieken generaliseren. Het is een bekend gegeven dat mannen een neiging hebben tot liegen. Doe niet zo kinderachtig met je vraag naar cijfers en onderzoeken. Ik hoef toch ook niet met onderzoeken aan te tonen wanneer een tafel een tafel is. Kom op zeg! Mijn opmerking over mannen heeft niets met discriminatie te maken. Het was niets anders dan het benoemen van een feit. Nee, ik ken niet alle mannen op deze globe, maar ken er genoeg om conclusies te trekken. Hoewel we afspraken het niet te hebben over persoonlijke zaken, kan ik je zeggen dat ik meer dan mijn deel heb gehad van wangedrag door mannen. Mijn kaak is al bijna dertig jaar gedeeltelijk ontwricht dankzij een mannenvuist. Keer op keer leverden mannen het bewijs dat ze mij, een sterke vrouw, proberen klein te krijgen. Ik heb het dan niet over moslimmannen, maar westerse, blanke mannen. Het zit in de natuur van mannen om vrouwen te kleineren en te onderdrukken. Vrouwen zijn mentaal en ethisch ver verheven boven mannen. Waarom zou ik bij die conflicten met mannen naar mijzelf kijken? Was ik degene die geweld gebruikte? Ja, die ken ik: de vrouw die de arme, weerloze man zo ver krijgt dat hij zijn handen gaat gebruiken. De smoes aller smoezen, de ultieme smoes.’

Na drie uur praten, is Sylvana Simons aan het einde van haar latijn. Van het ene op het andere moment dooft de vlam en staart ze met gefronste wenkbrauwen, zwijgend voor zich uit. Het lijkt alsof ze na haar woordenvloed in haar schulp kruipt. Heeft ze spijt van wat ze allemaal gezegd heeft? Ik durf het haar niet te vragen en beperk mij tot de vraag of ze nog iets zeggen wil.

Volkomen onverwacht, met een meisjesachtige, verlegen tederheid zegt ze: ‘Zullen we toch maar een Bossche Bol eten?’

Mr. S. A. Tire

 

Sylvana Simons krijgt het gelijk aan haar kant

Sylvana_SimonsDit is een van die zeldzame momenten dat ik me gedwongen voel het hoofdredactionele heft in handen te nemen. Ik wil niet dat de redacteuren van Meditatione Ignis al hun talent verspillen aan flauwekul-onderwerpen. Het mag, ze hebben immers alle vrijheid, maar wanneer onze lezers vermoeid worden met een overkill aan aandacht voor de hardst schreeuwende kleine medemensen dan ontstaat er bij mij ergernis. Niet dat ik de maat der dingen ben, maar als ik mij in toenemende mate erger, dan ga ik er van uit dat vele lezers die ergernis ook voelen.

Mogen de lezers en ik dan niet geërgerd worden? Absoluut. Sterker nog: graag zelfs, want dat is waarvoor we Meditatione Ignis in de digitale lucht houden: prikkelen, ergeren, uitdagen en vooral ontmythologiseren. Maar dan moet het wel ergens over gaan.

We zijn er niet om de behoefte aan aandacht van talentarme typetjes als Ebru Umar en Sylvana Simons te bevredigen. Umar schreeuwt dat ze de beste columnist van Nederland is. Zal ze weleens columns lezen van echte columnisten zoals Bert Wagendorp, Shiela SitalSING, Youp, Henk Hofland, Elsbeth Etty, Mohammed Benzakour, Frits Abrahams, Maxim Februari, Ionica Smeets, Arnon Grunberg, Hassnae Bouazza, of haar vriendje Theodor Holman?

Allemaal columnisten in wier schaduw dit Libellemeisje niet kan staan.

Genoeg is genoeg. Er moet werkelijk iets belangwekkends gebeuren voordat we borstkloppend rijkeluisdochtertje Ebru Umar nog aandacht geven in onze columns. Vanaf vandaag is er een dwingend hoofdredactioneel verzoek aan onze columnisten niet meer over Ebru Umar te schrijven. Ik weiger een verbod uit te spreken en Meditatione Ignis columnisten die mijn verzoek negeren wacht slechts mijn toorn zonder gevolgen. Ik zal ze blijven omarmen.

Van hetzelfde laken een pak: lichtgewicht Sylvana Simons. In mijn ogen valt deze dame in de categorie getraumatiseerd disfunctionerende, psychisch beschadigde medemens. Wie enige kennis heeft over haar persoonlijke geschiedenis kan niet anders dan met mededogen reageren op haar publieke optredens. Ik kan geen enkele logische verklaring bedenken voor de VARA’s keuze haar regelmatig op te laten draven bij DWDD en Pauw, en het besluit mevrouw Simons en beide Turks-Nederlandse Erdoganzen (met dank aan Youp) van DENK een kwartier promotie te gunnen bij Matthijs van Nieuwkerk. De afgelopen maanden zapte ik met angst en beven naar DWDD of Pauw, vrezend dat die onvermijdelijke Sylvana Simons weer uitgenodigd was voor een nutteloos optreden. De vrouw heeft werkelijk nog nooit iets substantieels gepresteerd, maar wordt op het schild geheven alsof ze de denkster des vaderlands is. Iedere keer wanneer ik haar in die praatprogramma’s zie, moet ik denken aan Tofik Dibi die ook om de haverklap uitgenodigd werd toen hij nog kamerlid voor Groen Links was. Later gaf hij openhartig toe dat die uitnodigingen om zijn licht te schijnen over een breed scala onderwerpen oorzaak was van zijn realiteitsverlies en zijn megalomanie. Hij werd hard gestraft en verdween uit de politiek toen hij de strijd met Jolanda Sap aan ging om het leiderschap van Groen Links.

Niet alleen Sylvana Simons’ gebrek aan gewicht in relatie tot alle aandacht is mij een doorn in het oog. Er is meer: haar onverklaarbare optreden in de media, met name over racisme en discriminatie, heeft geleid tot duizenden racistische reacties. Op geen enkele manier mag de schijn ontstaan dat Meditatione Ignis sympathie heeft voor dat racisme. Iedereen mag irritatie over deze dame uiten, maar dan wel op basis van argumenten en niet op basis van smerige racistische scheldpartijen.

De, meestal anonieme, racisten op Twitter en Facebook moeten zich realiseren dat hun verderfelijke schelden Sylvana Simons in een limousine de Tweede Kamer inloodst. Zoals Pechtold al jaren de promotor bij uitstek is van Geert Wilders, zijn de racistische scheldpartijen over Sylvana Simons een welkome steun in de rug bij haar politieke ambities. Ze wordt bevestigd in haar gelijk dat de Nederlandse maatschappij een in- en in-racistische samenleving is waar zij als verbindende Sylvana Luther King tegen ten strijde moet trekken.

Wat mij betreft verstomt terechte kritiek op charlatan Sylvana Simons bij deze racistische vuilspuiterij.

Ik hoop dat de redacteuren van M.I. zo slim zijn niet langer voeding te geven aan de seizoensbloeiertjes Ebru Umar en Sylvana Simons.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis.

(Onze redacteur Mr. Simon A. Tire werkt op het ogenblik het ‘ultieme interview’ met Sylvana Simons uit. Dat interview zal een dezer dagen verschijnen op M.I.)

Je moet slim zijn om discriminatie te bestrijden

racismeIn interviews hoor of lees je vaak, te vaak, dat geïnterviewden zichzelf citeren. Bij het lezen van artikelen door wetenschappers moet ik glimlachen over het aantal zelfcitaten waar het notenapparaat – vreemd woord – naar verwijst.

Toch moet ik nu ook even: vorige week beschreef ik mijn confrontatie met discriminatie door een voormalig vriendin, nu verre kennis.

Was ik zo naïef dat haar discriminatie mij aan het schrikken bracht? Die discriminatie en mijn schrik waren afgelopen weken bron van urenlange overpeinzingen. Haar discriminatie hield mij een spiegel voor.

Niets menselijks is mij vreemd en ook ik neig op zwakke momenten naar vooroordelen over groepen mensen. Vooroordeel is gemakkelijker dan nuance. Mijn verstand weet dat ieder mens op eigen merites beoordeeld moet worden, voor zo ver oordelen op zichzelf al acceptabel is, maar soms redeneer ik met het hart en niet met het hoofd.

Bij vooroordelen ontbreken nuance, begrip en intelligentie. Vooroordelen worden gemaskeerd met quasi ratio, maar hebben zelden met ratio en bijna altijd met onderbuik te maken.

Vooroordelen maken de ingewikkelde maatschappij overzichtelijk.

Datzelfde geldt vaak bij de bestrijding van vooroordelen, discriminatie en racisme. Ook daarbij is behoefte aan overzichtelijkheid. Het help geen zier je vast te bijten in symptomen en symboliek als politiek correct taalgebruik, en als slachtoffer van discriminatie de ‘daders’ aan de schandpaal te nagelen. Sterker nog: dat werkt contraproductief omdat aan beide zijden de standpunten verharden.

Martin Simek’s ‘zwartjes’ in DWDD was onhandig, maar liefdevol (ja, ja, ik weet het: liefde wordt soms gegeven vanuit superioriteit). Ook onhandig en niet slim: de man enkel op dat woord ‘zwartjes’ klem zetten en zijn verweer dat het niets met racisme te maken heeft zonder een seconde na te denken van tafel te vegen. Natuurlijk gaf het feit dat Simek met een zwarte vrouw getrouwd is nuance aan zijn ‘zwartjes’. Nadenken alvorens te toeteren is niet Sylvana Simons’ sterkste kant. Simeks huwelijk met een zwarte vrouw ‘heeft er niets mee te maken’ volgens Simons. Nee, alleen het woord ‘zwartjes’ was voldoende Simek weg te zetten als een verkapte racist.

Sylvana Simons, mogelijk te ingewikkeld voor haar, diende zich te realiseren dat ze met de aanval op Simek met zevenmijlslaarzen achteruit liep in de strijd tegen discriminatie in plaats van vordering te maken. Simeks sentimenteel zachtaardige bedoelingen werden door Simons keihard gemaakt waardoor ze keiharde en vaak vulgaire oppositie op riep.

Simek hebben we sindsdien niet meer teruggezien in praatprogramma’s. Hij zat er geslagen bij en trok zich definitief terug in Calabrië. Tel maar uit je winst, mevrouw Simons. Dit was geen ‘verbinden’, haar motief om toe te treden tot politieke splintergroep DENK, maar polariseren.

Niet slim van Sylvana Simons.

Nog zo’n zelfbenoemde strijder tegen racisme en discriminatie: drammende Quincy Gario. De man ziet overal racisme en werd daardoor, evenals Simons, juist oorzaak van toenemende weerzin tegen zijn eigen persoon. Zijn tweet naar aanleiding van Rutte’s reactie op het neerschieten van MH17 was verbijsterend:

MH17 tweet Quincy Gario

 

 

 

 

 

Hij verwijderde de walgelijk racistische tweet na veel kritiek van zijn Twitter account, maar het kwaad was geschied. Dit was geen foutje, de man presenteert zich immers als een specialistische actievoerder tegen racisme. Gario’s werkelijke aard werd onthuld.

Niet slim van Quincy Gario.

Actievoerder is blijkbaar een beroep, want in het Amsterdamse loopt nog zo’n professional rond: Roy Kaikusi Groenberg die met een klein groepje Nederlands-Surinaamse medestanders op De Dam een boek van Harry Intifada van Bommel verbrandde omdat in dat boekje Prem Radakishun geciteerd werd met het woord neger. Dezelfde Groenberg die de onsmakelijke vergelijking maakte tussen Joden en geroosterd sate-vlees. Net als Sylvana Simons en Quincy Gario verscherpte Roy Groenberg de tegenstellingen.

Niet slim van Roy Groenberg.

Alledrie voeren ze discussie over en acties tegen discriminatie vanuit een ik-ben-okay en jij-bent-niet-okay stelling. Niet slim, want contraproductief. Als je je medeburgers voortdurend voorhoudt dat ze niet okay zijn, dan worden ze niet okay en ben je zelf ook niet okay.

Er is intelligentie nodig om deze dialectiek te zien.

Als je discriminatie en racisme volledig uit wil bannen, vecht je tegen windmolens. Er zullen altijd mensen zijn die de overzichtelijkheid van discriminatie nodig hebben om zich staande te houden. Zoals er ook altijd ‘strijders’ tegen discriminatie zijn die behoefte hebben aan overzichtelijkheid. Beide partijen opereren vanuit dezelfde behoefte en hebben meer gemeen dan ze zich realiseren.

Discriminatie kan een giftige veenbrand zijn. Het bestrijden van een veenbrand kost tijd, maar ik ben optimistisch genoeg om vooruitgang te zien. De op één na grootste stad van Nederland heeft een burgemeester die pas op zijn vijftiende als kind in een immigrantengezin naar Nederland kwam. We hebben in de Tweede Kamer meerdere volksvertegenwoordigers met een niet-Nederlandse achtergrond. In de diverse praatprogramma’s zijn vrijwel dagelijks mensen te zien die eerste, tweede of derde generatie nieuwe Nederlanders zijn. Die groepen zijn vertegenwoordigd in film, theater, cabaret, sport, muziek, wetenschap en onderwijs. Enkele succesvolste cabaretiers in Nederland zijn van niet-Nederlandse oorsprong. Regelmatig zien we documentaires op TV of bioscoop die gemaakt zijn door nieuwe Nederlanders. Nu loopt de reeks fascinerende en vooral dappere documentaires over vrijheid van pers door Fidan Ekiz, dochter van Turkse ouders. Bijzonder onderwijs voor nieuwe religies en bouw van moskeeën worden gesubsidieerd volgens de in ons land geldende regels. Mensen als Sylvana Simons, Quincy Gario en Roy Groenberg krijgen ruim podium om hun mening te uiten.

Er is veel vooruitgang, maar we zijn er nog niet. De weg naar integratie moet afgelegd worden door alle partijen, niet alleen door de oorspronkelijke Nederlanders. Wat voor één-op-één relaties geldt, gaat ook voor maatschappelijke relaties op: als je wilt dat de relatie verandert dan moet je bij jezelf beginnen. Van de ander eisen dat die verandert is een dood spoor.

De ideale maatschappij, vrij van alle vooroordelen, is een utopie.

Er is intelligentie voor nodig om een betere maatschappij dichterbij te brengen. Racistische tweets, verbranden van boeken en onverdraagzaamheid omdat iemand er een woord uit flapt dat je niet zint (Sylvana Simons heeft zelf patent op uitflappen) is dom en zet de klok terug.

Mehmet Murat Abdülhamit