Dikkerdje Abou Jahjah, een clichérepeteergeweer

Zomergasten 2016We zijn in huize Braun er goed voor gaan zitten. Een BBQ-feestje werd verplaatst naar de middag want mevrouw Braun en ik wilden in alle rust en geconcentreerd kijken naar de eerste aflevering van Zomergasten 2016. We konden ons niet vinden in alle heisa vooraf over Dyab Abou Jahjah als gast. Mocht het een foute man zijn, dan zou het alleen maar goed zijn dat hij zijn foutheid drie uur lang in volle glorie toonde. Mocht hij niet een foute maar een boeiende man met visie zijn, dan was het in onze ogen goed dat hij dat bij Thomas Erdbrink aan tafel kon laten zien.

Beide kregen we niet bevestigd. De man is voornamelijk oersaai en vuurt als een repeteergeweer het ene cliché na het andere af, en dat dan ook nog eens in een doodvermoeiend brabbeltaaltje dat moeilijk te verstaan is. Je zou van zo’n doorgewinterde – is hij dat eigenlijk wel? – debater, activist en provocateur beter verwachten. We rekenden niet bij voorbaat op een geloofwaardige boodschap, maar wel dat hij die boodschap na twintig jaar activisme, wat dat dan ook mag zijn, duidelijk over kon brengen. We stonden er open voor, maar vonden hem een omgevallen archief aan rommelige, incoherente, oubollige clichés, en bovendien stuitend glibberig.

Na de aanval op het Joods Museum in Brussel verkondigde Bart de Wever (Nieuwe Vlaamse Alliantie) dat Joodse instellingen beter beveiligd moesten worden. Een te rechtvaardigen voorstel in een Europese omgeving waar Joden steeds vaker hun keppeltje na synagogebezoek uit veiligheidsoverwegingen in de zak stoppen. De Wever’s suggestie ontlokte de Vlaamse troetelprovocateur een tweet waarin hij De Wever een ‘zionistenpijper’ noemde. Reden genoeg voor Erdbrink Abou Jahjah aan de tand te voelen omdat zijn tweet het Jodendom en zionisme op één hoop gooide en feitelijk puur antisemitisch was. Glibberige Abou Jahjah, met dat ingestudeerde glimlachje van hem, palingde door het snot en verdedigde zijn tweet omdat De Wever niets van zich had laten horen over extra beveiliging van allochtonen nadat een autochtone mafkees in Antwerpen het vuur opende op moslims. Niet op een moslimorganisatie, maar op moslims die duidelijk herkenbaar over straat liepen. Een walgelijke daad. Dat is overigens precies de reden waarom steeds minder Joden herkenbaar over straat durven.

Een puberale discussietechniek: je wordt aangesproken op die zionistenpijpertweet en gaat dan helemaal voorbij aan de inhoud van die tweet en de interpretatie daarvan, maar hinkebeent met een verwijtende vingertje snel naar een niet gerelateerd probleem.

Even later ging ie weer: islamofobie was een verkeerd woord volgens de Libanese betweter, net als homofobie. Weer een vergelijking die helemaal nergens op slaat. Fobie uit islamofobie heeft wel degelijk te maken met angst. In homofobie is dat discutabel, ook al speelt een angst voor het andere daar mogelijk ook een rol.

Bij simpele ziel Abou Jahjah is fobie in islamofobie helemaal fout omdat fobie in homofobie niet klopt. Wat een logica. Bovendien is islamofobie, nogmaals volgens het orakel van Antwerpen, puur racisme. WAT? Hoe zit het dan nu met homofobie? Ook een vorm van racisme? De man plakt alles aan elkaar wanneer het hem zo uit komt en scheurt de door hemzelf bedachte overeenkomsten binnen een minuut weer uit elkaar wanneer dat gerieflijker is.

Wat een slordige denker. Het historisch besef van deze voortratelende minkukel is volledig zoek. Zouden er echt zo veel moslims in Europa geaccepteerd zijn, zouden er echt duizenden moskeeën in Europa zijn wanneer we hier allemaal geïnfecteerd waren met het islamofobe, islamo-racistische virus? Natuurlijk niet. Kokerkijker Jahjah is blind voor het feit dat die islamofobie, een heel begrijpelijke en terechte angst, pas ontstaan is doordat veel moslims weigerden te integreren toen ze hun vrijwillige toevlucht zochten in Europa en nadat er sinds de door Khomeini uitgesproken doodstraf voor Salmon Rushdie keer op keer uit naam van de islam de ene gruwelijke aanslag en onthoofding na de andere plaatvond. Zijn alle moslims hier voor verantwoordelijk? Nee, ik zal dit geheel overbodig, mocht de ongenuanceerd denkende Libanese Belg het niet begrijpen, maar weer eens benadrukken. Niet alle moslims zijn verantwoordelijk voor de gruwelijkheden, maar al die gruwelijkheden vonden wel plaats uit naam van de islam. Sterker nog, Abou Jahjah vertelde zelf dat hij bij de moord op drieduizend kantoorwerkers in New York moeite had een lach te onderdrukken. Eng, heel eng. Je zou er bang van worden.

Waar kennen we die rare discussietechniek ook alweer van? Juist van die andere zelfbenoemde activist Quincy Gario. Die tweette als een schor vogeltje WHITE LIVES MATTER MORE THAN BROWN ONES nadat Rutte zijn medeleven uitte over de nabestaanden van de MH17 slachtoffers. Een Gario-tweet van het niveau zionistenpijper. En wat deed racist Gario nadat hij ontdekte dat die tweet eigenlijk niet kon: hij kwam met een lang en ongeloofwaardig verhaal over de ellende van de Palestijnen waar Rutte nooit zijn medeleven over toonde. Een verdediging van een hoog appels-met-peren gehalte.

Zo zie je maar dat ‘activist’ niets met professionaliteit of deskundigheid te maken heeft. Zelfs niet met intelligentie. Je zou haast willen dat er een gedegen activistenopleiding komt. Quicy Gario en Dyab Abou Jahjah hebben, met vele andere activisten, een onwrikbare overtuiging van het eigen gelijk gemeen waardoor ze in discussies altijd alleen maar op zenden staan en niet op ontvangen. Dat maakt gesprekken met hen nutteloos; zo nutteloos als Zomergasten met Abou Jahjah uiteindelijk ook was.

Na een klein uur haakten we af bij deze eerste aflevering van Zomergasten 2016. Zonde van de tijd om te blijven kijken en luisteren naar deze moeilijk verstaanbare, oersaaie man, die niets, maar dan ook helemaal niets boeiends te melden heeft. Zijn hyperventilerende spreektempo leek geen ander doel te hebben dan zich bij voorbaat te beschermen tegen kritische vragen door Thomas Erdbrink die druk handengebarend keer op keer pogingen ondernam.

We hebben ons niet geërgerd aan Abou Jahjah’s uitspraken door de onsamenhangendheid daarvan, noch schenen die uitspraken enig licht op in duister gehulde problemen.

Jammer is dat de vraag niet aan bod kwam waarom deze ontevreden man er voor gekozen heeft met zijn gezin een bestaan op de bouwen in Europa. Hij ging ooit weer terug naar Libanon, maar wist niet hoe snel hij een retourtje moest nemen naar dat vermaledijde, islamofobe, racistische Europa. Wat een masochistische migratiekeuze.

Voor ons staat Dyab Abou Jahjah sinds gisterenavond voor een zwart gat aan de activistische hemel waar alle activistische bagger in gezogen wordt.

Ferdinand Braun

 

Rot toch op met je racisme aandachttrekkerij

Smerige tweet racist Quincy Gario

Is er racisme in onze maatschappij? ja!

Is er discriminatie in onze maatschappij? JA!

Is racisme alleen een blanke karaktertrek? Nee!

Is discriminatie alleen een blanke karaktertrek? Nee!

Is er sprake van geïnstitutionaliseerd, wettelijke, racisme? Nee!

Is er sprake van idem discriminatie? Nee!

Word ik als oudere (68) gediscrimineerd? Absoluut! Heb ik er last van? Niet echt. Wil ik me er tegen verzetten? Natuurlijk.

De-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren deed gisteren met alle publicitaire ogen op zich gericht – soppend van aandachtsgeilheid – aangifte wegens racisme. Waarom? Omdat ‘wanneer je een probleem niet benoemt dat probleem ook nooit opgelost kan worden’ en omdat het racisme dat haar overkomt ook homo’s, lesbo’s, migranten, etnische minderheden en – nu komt het: ouderen overkomt.

Laat ik duidelijk zijn: ik wens onder geen enkele voorwaarde dat de-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren zich aanmatigt mij als oudere te vertegenwoordigen. Ik voel mij juist in een hoek gedrukt en gediscrimineerd wanneer de-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren in haar pathologisch aandachtzoekend racisme mij ongevraagd naast zich probeert te scharen, of onder haar hoede te nemen. Er zijn grenzen.

Er is al veel te veel gezegd over de-DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren en ik ga onder geen voorwaarde de discussie aan over haar racismewindmolengevecht (of moet ik schrijven: racistisch windmolengevecht?).

Deze DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren moet eens bij zichzelf te rade gaan en wat ze zelf aan racistische onzin uitkraamde in een interview met De Volkskrant:

“Wetende dat de zwarte man in de minderheid is en hij overal aan zijn trekken kan komen, maakt hij zich over het algemeen geheel niet druk om wat zij voelt, denkt of wil.”

“Hij is meestal al vanaf jonge leeftijd bezig een harem te vormen, en een nieuwkomertje dat begrip eist is zo vervangen.”

“Voor een zwarte man gaat kwantiteit boven kwaliteit.”

“Vrouwen, wit en zwart, die op zwarte mannen vallen, zijn vaak alleen en lopen tegen dezelfde dingen aan: ontrouw, onbetrouwbaarheid, het onvermogen van die mannen om over gevoelens te praten.”

“In de Surinaamse cultuur is het heel normaal dat je als vrouw je kinderen helemaal alleen opvoedt en ook nog werkt.”

“Zwarte mannen moeten nog een inhaalslag maken, net zoals witte mannen eerder gedaan hebben.”

“Ik heb de indruk dat zwarte mannen gewelddadiger zijn.”

Mag die roetzwarte DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren dit allemaal zeggen? Van mij wel. Misschien is het allemaal zelfs waar wat ze in De Volkskrant uitkraamde. Het zal mij een biet zijn.

Wat mij niet een biet is, is dat wanneer ik, witte senior, hetzelfde zou zeggen de toorn van de DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren mijn deel zal zijn.

Misschien zou ze zelfs aangifte tegen mij doen.

Soms is rechtvaardigheid ver te zoeken, maar laat ik mij niet zo aanstellerig overgevoelig gedragen als de DENK-mevrouw-wier-naam-ik-weiger-uit-mijn-toetsenbord-te-toveren en als de zwarte-meneer-wiens-naam-ik-niet-wil-noemen die het na de MH17 ramp nodig vond te tweeten dat ‘white lives matter more than brown ones’.

Wat hebben we toch een engerdjes rondbanjeren in onze maatschappij. Allemaal ‘nageboorte’ van ons koloniaal verleden.

Wat ik niet begrijp, is dat ze klagen over de slavernij-tijd waarin ze gedwongen op reis werden gezet naar de blanke uitbuiters maar nu die slavernij-tijd voorbij is geheel vrijwillig de reis ondernamen naar die enge, geprivilegieerde witten om zich onder die witten, klagend en wel te mengen.

Wie kan mij dat uitleggen?

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

Alle citaten van dDmwniwumttt met dank aan Jan Dijkgraaf: http://media.tpo.nl/column/aan-mark-rutte-11/

Je moet slim zijn om discriminatie te bestrijden

racismeIn interviews hoor of lees je vaak, te vaak, dat geïnterviewden zichzelf citeren. Bij het lezen van artikelen door wetenschappers moet ik glimlachen over het aantal zelfcitaten waar het notenapparaat – vreemd woord – naar verwijst.

Toch moet ik nu ook even: vorige week beschreef ik mijn confrontatie met discriminatie door een voormalig vriendin, nu verre kennis.

Was ik zo naïef dat haar discriminatie mij aan het schrikken bracht? Die discriminatie en mijn schrik waren afgelopen weken bron van urenlange overpeinzingen. Haar discriminatie hield mij een spiegel voor.

Niets menselijks is mij vreemd en ook ik neig op zwakke momenten naar vooroordelen over groepen mensen. Vooroordeel is gemakkelijker dan nuance. Mijn verstand weet dat ieder mens op eigen merites beoordeeld moet worden, voor zo ver oordelen op zichzelf al acceptabel is, maar soms redeneer ik met het hart en niet met het hoofd.

Bij vooroordelen ontbreken nuance, begrip en intelligentie. Vooroordelen worden gemaskeerd met quasi ratio, maar hebben zelden met ratio en bijna altijd met onderbuik te maken.

Vooroordelen maken de ingewikkelde maatschappij overzichtelijk.

Datzelfde geldt vaak bij de bestrijding van vooroordelen, discriminatie en racisme. Ook daarbij is behoefte aan overzichtelijkheid. Het help geen zier je vast te bijten in symptomen en symboliek als politiek correct taalgebruik, en als slachtoffer van discriminatie de ‘daders’ aan de schandpaal te nagelen. Sterker nog: dat werkt contraproductief omdat aan beide zijden de standpunten verharden.

Martin Simek’s ‘zwartjes’ in DWDD was onhandig, maar liefdevol (ja, ja, ik weet het: liefde wordt soms gegeven vanuit superioriteit). Ook onhandig en niet slim: de man enkel op dat woord ‘zwartjes’ klem zetten en zijn verweer dat het niets met racisme te maken heeft zonder een seconde na te denken van tafel te vegen. Natuurlijk gaf het feit dat Simek met een zwarte vrouw getrouwd is nuance aan zijn ‘zwartjes’. Nadenken alvorens te toeteren is niet Sylvana Simons’ sterkste kant. Simeks huwelijk met een zwarte vrouw ‘heeft er niets mee te maken’ volgens Simons. Nee, alleen het woord ‘zwartjes’ was voldoende Simek weg te zetten als een verkapte racist.

Sylvana Simons, mogelijk te ingewikkeld voor haar, diende zich te realiseren dat ze met de aanval op Simek met zevenmijlslaarzen achteruit liep in de strijd tegen discriminatie in plaats van vordering te maken. Simeks sentimenteel zachtaardige bedoelingen werden door Simons keihard gemaakt waardoor ze keiharde en vaak vulgaire oppositie op riep.

Simek hebben we sindsdien niet meer teruggezien in praatprogramma’s. Hij zat er geslagen bij en trok zich definitief terug in Calabrië. Tel maar uit je winst, mevrouw Simons. Dit was geen ‘verbinden’, haar motief om toe te treden tot politieke splintergroep DENK, maar polariseren.

Niet slim van Sylvana Simons.

Nog zo’n zelfbenoemde strijder tegen racisme en discriminatie: drammende Quincy Gario. De man ziet overal racisme en werd daardoor, evenals Simons, juist oorzaak van toenemende weerzin tegen zijn eigen persoon. Zijn tweet naar aanleiding van Rutte’s reactie op het neerschieten van MH17 was verbijsterend:

MH17 tweet Quincy Gario

 

 

 

 

 

Hij verwijderde de walgelijk racistische tweet na veel kritiek van zijn Twitter account, maar het kwaad was geschied. Dit was geen foutje, de man presenteert zich immers als een specialistische actievoerder tegen racisme. Gario’s werkelijke aard werd onthuld.

Niet slim van Quincy Gario.

Actievoerder is blijkbaar een beroep, want in het Amsterdamse loopt nog zo’n professional rond: Roy Kaikusi Groenberg die met een klein groepje Nederlands-Surinaamse medestanders op De Dam een boek van Harry Intifada van Bommel verbrandde omdat in dat boekje Prem Radakishun geciteerd werd met het woord neger. Dezelfde Groenberg die de onsmakelijke vergelijking maakte tussen Joden en geroosterd sate-vlees. Net als Sylvana Simons en Quincy Gario verscherpte Roy Groenberg de tegenstellingen.

Niet slim van Roy Groenberg.

Alledrie voeren ze discussie over en acties tegen discriminatie vanuit een ik-ben-okay en jij-bent-niet-okay stelling. Niet slim, want contraproductief. Als je je medeburgers voortdurend voorhoudt dat ze niet okay zijn, dan worden ze niet okay en ben je zelf ook niet okay.

Er is intelligentie nodig om deze dialectiek te zien.

Als je discriminatie en racisme volledig uit wil bannen, vecht je tegen windmolens. Er zullen altijd mensen zijn die de overzichtelijkheid van discriminatie nodig hebben om zich staande te houden. Zoals er ook altijd ‘strijders’ tegen discriminatie zijn die behoefte hebben aan overzichtelijkheid. Beide partijen opereren vanuit dezelfde behoefte en hebben meer gemeen dan ze zich realiseren.

Discriminatie kan een giftige veenbrand zijn. Het bestrijden van een veenbrand kost tijd, maar ik ben optimistisch genoeg om vooruitgang te zien. De op één na grootste stad van Nederland heeft een burgemeester die pas op zijn vijftiende als kind in een immigrantengezin naar Nederland kwam. We hebben in de Tweede Kamer meerdere volksvertegenwoordigers met een niet-Nederlandse achtergrond. In de diverse praatprogramma’s zijn vrijwel dagelijks mensen te zien die eerste, tweede of derde generatie nieuwe Nederlanders zijn. Die groepen zijn vertegenwoordigd in film, theater, cabaret, sport, muziek, wetenschap en onderwijs. Enkele succesvolste cabaretiers in Nederland zijn van niet-Nederlandse oorsprong. Regelmatig zien we documentaires op TV of bioscoop die gemaakt zijn door nieuwe Nederlanders. Nu loopt de reeks fascinerende en vooral dappere documentaires over vrijheid van pers door Fidan Ekiz, dochter van Turkse ouders. Bijzonder onderwijs voor nieuwe religies en bouw van moskeeën worden gesubsidieerd volgens de in ons land geldende regels. Mensen als Sylvana Simons, Quincy Gario en Roy Groenberg krijgen ruim podium om hun mening te uiten.

Er is veel vooruitgang, maar we zijn er nog niet. De weg naar integratie moet afgelegd worden door alle partijen, niet alleen door de oorspronkelijke Nederlanders. Wat voor één-op-één relaties geldt, gaat ook voor maatschappelijke relaties op: als je wilt dat de relatie verandert dan moet je bij jezelf beginnen. Van de ander eisen dat die verandert is een dood spoor.

De ideale maatschappij, vrij van alle vooroordelen, is een utopie.

Er is intelligentie voor nodig om een betere maatschappij dichterbij te brengen. Racistische tweets, verbranden van boeken en onverdraagzaamheid omdat iemand er een woord uit flapt dat je niet zint (Sylvana Simons heeft zelf patent op uitflappen) is dom en zet de klok terug.

Mehmet Murat Abdülhamit

Heeft Quincy Gario schnabbel bij Concurrentnews?

Aanslag Ivoorkust
Aanslag Ivoorkust

Countercurrentnews.com (via Enom Inc. op het WWW geregistreerd; Enom is waarschijnlijk afkomstig uit de USA) plaatste een tendentieus artikel om aan te tonen dat we in Europa en de USA alleen geïnteresseerd zijn in terrorisme slachtoffers uit onze eigen regio (het wat vreemde Engels is voor rekening van Concurrentnews):

Terrorists Kill 22 At Beach Resort, Nobody Cares Because It Wasn’t In U.S. or Europe – Here’s Why:

While America and Europe changes their social media profile pictures to show solidarity with victims of one European country, then another, victims of terrorism in non-European and American countries are receiving virtual no attention – let alone sympathy – when they receive even higher death tolls from ISIS. After the horrific attack on Brussels, it’s worth noting how the major attacks that have recently been carried out by ISIS, or ISIS-sympathizing groups, have been reported in the media – and subsequently how they have been received on social media:

March 22, 2016, Brussels, 34 killed – HEADLINE NEWS
March 20, 2015, Yemen, 137 killed – no headline

April 18, 2015, Afghanistan, 33 killed – no headline
June 26, 2015, Tunisia, 38 killed – no headline
June 29, 2015, Yemen, 35 killed – no headline
October 10, 2015, Ankara, Turkey, 97 killed – no headline
October 31, 2015, Russian plain, 224 killed – HEADLINE NEWS
November 21, 2015, Beirut, 43 killed – no headline

November 13, 2015, Paris, 130 killed – HEADLINE NEWS
December 2, 2015, San Bernardino, 14 killed – HEADLINE NEWS

January 8, 2016 Libya, 50 killed – no headline
March 6, 2016 (only two weeks ago), Baghdad, 47 killed – no headline
March 13, 2016 (last week), Grand-Bassam, 22 killed – no headline
March 15, 2016 (last week), Ankara, Turkey, 35 killed – no headline

ISIS is killing more Muslims and Africans than any other group. Yet for some reason Western media is only highlighting when Europeans and Americans get killed.

Lees verder op: http://countercurrentnews.com/2016/03/terrorists-22-at-beach-resort-but-nobody-cares-because-it-wasnt-in-u-s-or-europe/

Laten ze van Countercurrentnews nu groot gelijk hebben in de feitelijkheid, maar niet in de interpretatie.

Ik zal proberen hun primitieve klacht op een simpele wijze uit te leggen.

Wanneer mijn vrouw of één van mijn (klein)kinderen vermoord wordt, erger nog: als meerderen vermoord worden, zal mijn wereld instorten. Een slag die ik waarschijnlijk nooit meer helemaal te boven kom. Er zal een wond op mijn ziel ontstaan die jaren nodig heeft om gedeeltelijk te helen. Helemaal genezen zal hij nooit.

Wanneer mijn buurman of buurvrouw vermoord wordt, dan zal dat in huize Mead een schok veroorzaken en ons gevoel van veiligheid ondermijnen. Mocht die moord verderop in de straat plaatsvinden, dan zal de reactie minder sterk zijn, maar menig woord zal er aan gewijd worden en we zullen maar wat graag alles willen horen over de omstandigheden en de betrokkenen.

Wanneer die moord een paar straten verder gepleegd wordt, dan zal de aandacht misschien minder, maar niet veel minder zijn, mits we het slachtoffer en de dader niet kennen. Mochten we beiden of één van beiden kennen, dan zullen we het er waarschijnlijk nog lang over hebben.

Wanneer in een andere wijk iemand vermoord wordt en we kennen dader noch slachtoffer, dan is het nieuws dat lichte vrees geeft: ‘De ellende komt steeds dichterbij’.

Wanneer de moord in een andere stad, ander land, ander werelddeel plaats vindt, dan is het nieuws dat mij zeer waarschijnlijk ontgaat, al is het alleen al omdat het op pagina acht, rechtsonder gepresenteerd wordt in onze krant.

Het is weer anders wanneer het een al of niet gewaardeerde, beroemde persoonlijkheid betreft, zoals John Kennedy, Robert Kennedy, Martin Luther King. Geografisch ver weg, maar emotioneel dichtbij.

Het zal in Afrikaanse, Arabische, of Aziatische landen niet veel anders gaan.

De aanslagen in Parijs en Brussel kregen mogelijk in verre landen meer aandacht dan aanslagen in landen ver weg aandacht krijgen in Europa en de USA. Dat komt doordat ‘onze’ cultuur, met name cultuur uit de USA, de hele wereld overspoelt.

Toch lijkt het mij sterk dat de 35 Brusselse doden in Afrika, Azië en Arabische landen evenveel aandacht kregen als in Europa.

Maar Concurrentnews ziet het anders. De aanslagen in Brussel en Parijs krijgen veel meer aandacht dan die in Jemen en Tunesië omdat we in Europa en de USA alleen met onszelf bezig zijn en maling hebben aan slachtoffers in andere landen.

Hoeveel Jemenieten en Tunesiërs zullen wakker gelegen hebben van de aanslagen in Brussel? Ik weet het niet, maar ik verwacht niet dat er een stormloop is geweest van slapeloze Jemenieten op de Jemenitische apotheken.

Quinsy GarioHet zal toch niet zo zijn, dat de narcistische dorpsgek Quincy Gario naast zijn bijstandsuitkering heel stiekem een schnabbel heeft bij Concurrentnews om alsnog zijn gelijk te halen dat ‘white lives matter more than brown ones’ zoals hij walgelijk tweette na het neerschieten van MH17?

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

 

 

 

NEGERIN SYLVANA SIMONS DISCRIMINEERT

Ik heb zo langzamerhand mijn buik vol van gezeur over discriminatie en racisme, vooral wanneer dat afkomstig is van mensen die veilig ingebed zijn in onze maatschappij en nog meer indien gesuggereerd wordt dat discriminatie een blank fenomeen is.

In De Wereld Draait Door van 11 november 2015 presenteerden Guus Meeuwis en Youp van ’t Hek hun voornemen maart 2016 op te treden in Parijs. Meeuwis vertelde dat dit plan ontstaan was tijdens een etentje in Brugge waar hij Youp informeerde een zaal bemachtigd te hebben in Parijs. Youps reactie zou zijn geweest: “Daar ga jij niet zonder mij naartoe”. Tafeldame, negerin Sylvana Simons, meende voorafgaand aan de uitzending een andere lezing te hebben gehoord en kraamde zelfingenomen overtuigd van de leugenachtigheid van de heren triomfantelijk uit: “Dat is nou typisch mannen”!

Nu sluit ik niet uit dat mevrouw Simons een bovengemiddelde persoonlijke statistiek heeft waar het relaties met mannen betreft, maar of ze daarmee ook statistisch relevante conclusies mag trekken over ruim 3 miljard bewoners van dit ondermaanse, is de vraag. Dezelfde mevrouw Simons die zich, ook in het mediatieke inteeltdorp DWDD, gerechtigd voelde frontaal in de aanval te gaan tegen Martin Simek omdat deze zo onhandig was het over ‘zwartjes’ te hebben tijdens een gesprek over in Calabrië aangespoelde negers uit Afrika. Simeks verweer dat hij getrouwd is met een zwarte vrouw, ramde onze maat-aller-dingen Simons van tafel met “Dat heeft er niets mee te maken”. Volgens mij was dat wel relevant.

Deze arrogante en vooral paranoïde flater van Sylvana Anorexia Simons staat niet op zichzelf. Haar deelname aan de LULverhalen, ja ons negerinnetje werkt als een magneet op hogere cultuur, misbruikte ze om door te drammen over Zwarte Piet.

Betreft mijn groeiende irritatie alleen Sylvana Simons? Absoluut niet.

Er is meer, veel meer.

Voor mijn werk was ik de afgelopen jaren op de Nederlandse Cariben. Op Curacao fietste ik vanaf mijn logeeradres meerdere keren naar Willemstad. Tijdens al die ritten werd ik onderweg nageroepen. Omdat ik fietste? Nee, omdat ik als blanke man daar fietste. Individuen zittend voor hun huisjes riepen mij na, en zelfs een keer een complete schoolklas.

Op de Cariben is het volkomen normaal blanken uit te schelden voor makambas (indringers). Dat zowel de zwarte bevolking als de blanke van elders komt, maakt iedereen daar echter tot ‘indringer’. Vorige week nog vond een protestactie plaats op Bonaire met een groot billboard waarop de tekst ‘minder makambas’.

MINDER MAKAMBAS zoals geplaatst langs de weg door Chago Melaan
MINDER MAKAMBAS zoals geplaatst langs de weg door Chago Melaan

Protest op Bonaire tegen de aanwezigheid van makambas

Minder makambas? Wat van een billboard in Nederland met daarop de tekst: MINDER SYLVANA SIMONS? Over het ‘minder, minder’ van onze politieke Amadeus zal ik maar niet beginnen. Bedoelden die protesterenden op Bonaire ook te zeggen dat ze voortaan geen Makambageld meer willen ontvangen?

Op dat protestbord op Bonaire staat dat de slavernij in 1863 is afgeschaft. Ik, blanke makamba, ben nooit slavendrijver geweest en geen van de zwarten op de Cariben was ooit slaaf.

Aan Bonaire heb ik een bijzondere herinnering over gehouden. Bij een bezoek aan dat eiland had ik beroepshalve contact met een projectmedewerkster van het Bonaire Museum. Tijdens het uitwisselen van trivialia voorafgaande aan een zakelijke bijeenkomst vertelde ik hoe verbaasd ik was tijdens een bezoek aan Zambia (met mijn zwarte Zambiaanse partner) dat de ‘zwarten’ – nee, ik gebruikte geen verkleinwoord – daar klaagden over de warmte. “De zwarten, de ZWARTEN?” reageerde de plaatselijke Sylvana Simons. “Zeg ik iets fout?” Ja, ik zei zeker iets fout. Ik mocht het niet hebben over ‘zwarten’, maar moest ‘lokale bevolking’ gebruiken volgens de negerin met wie ik in gesprek was. Het was, ik overdrijf niet, nog geen vijf minuten later in ons gesprek dat deze lokale negerin mij toevoegde dat ‘alle Nederlanders gierig zijn’. Kijk, dat mag dan blijkbaar weer wel. Die vermeende gierigheid was voor deze makamba overigens geen enkele belemmering voor beide negerinnen met wie ik lunchte de rekening te betalen, net zo min als het voor hen een belemmering bleek mijn betaling zonder dank te aanvaarden.

Met mijn Zambiaanse partner wandelde ik ooit twee prachtige zomerweekendavonden door het Kralingse Bos in Rotterdam. De eerste avond werden we achterna gelopen door een groepje mediterrane, scheldende jongens. Een tamelijk bedreigende en in ieder geval ongemakkelijke gebeurtenis. Toch waagden we het er de volgende avond weer op een wandeling te maken door de zomerse drukte in het Kralingse Bos waar honderden nieuwe Nederlanders – mag dat, mag dat? – aan de BBQ zaten. Totdat er een zwarte man naast ons kwam fietsen die het nodig vond meerdere keren tegen mij te zeggen: “Zo, wat een mooie vrouw heb jij…”. Een staaltje puur racisme. Dat zou hij nooit gedaan hebben wanneer wij beiden blank, of beiden zwart waren geweest. We hebben, hoe jammer ook, na die twee confrontaties besloten nooit meer op drukke zomeravonden te gaan wandelen door het Kralingse Bos en het bos te laten aan zwarten, bruinen, Marokkanen, Turken..

Worden zwarten in onze maatschappij gekwetst en gediscrimineerd vanwege hun huidkleur? Geen enkele twijfel over mogelijk. Worden blanken, Marokkanen, Turken, Chinezen, Afrikanen, Homo’s, hetero’s, Lesbo’s, vrouwen, mannen (zie Sylvana Simons hier boven), moslims, christenen, atheïsten in onze maatschappij gediscrimineerd? Ongetwijfeld. Discriminatie zit in de menselijke aard gebakken. Of het nu over ras, huidkleur, nationaliteit, geloof, gender of sexuele geaardheid gaat…gediscrimineerd zal er worden. Sterker nog: discriminatie is de lijm die groepen bij elkaar houdt. Hoe vaak hoor je niet etnische groepen zelf benadrukken waar ze specifiek in zijn? Borstkloppend worden juist karakteristieken, of dat nu gaat over de groepseigen keuken of normen, met trots benadrukt. Moslims hebben het ware geloof. Alle anderen zijn heidenen. Joden vinden zich het uitverkoren volk met uitsluiting van andere religies. Christenen vinden dat joden terecht gestraft worden omdat ze ‘aan het kruis met hem’ geschreeuwd hebben voor Pontius Pilatus. Alle gereformeerde Irenescholen veranderden de naam van hun school toen Irene uit opportunisme katholiek werd. Ik kan nog wel even door gaan. Tijdens een reis naar Toronto kreeg ik van een Canadese negerin te horen: “I do not talk to offspring of slave traders”. Daar kon ik het mee doen. Discriminatie en racisme is overal en van alle tijden.

Durft Sylvana Simons, ze is nu eventjes het uitgangspunt, staande te houden dat zij nooit discrimineert of zich laatdunkend over een groep uitlaat? Helaas, dat kan ze niet sinds haar ‘typisch mannen’ opmerking van 11 november 2015 in DWDD. Want discriminatie is: “…situatie waarbij personen wegens hun geslacht, ras, huidkleur, afkomst of etnische afstamming, gezondheidstoestand, geloof of levensbeschouwing verschillend worden behandeld zonder dat dat verschil objectief en redelijkerwijs kan worden gerechtvaardigd.” Mevrouw Simons moet zich binnen deze definitie thuis voelen. Het kan niet anders.

Discriminatie is vooroordeel zonder rechtvaardiging.

Durft Simons staande te houden dat ze geheel onbevooroordeeld ieder feit op eigen merites beoordeelt? Ook dat zal ze niet kunnen. Haar uitval naar Martin Simek was niet een beoordeling op eigen merites, maar ingegeven door een vooroordeel. Indien ze Simek’s ‘zwartjes’ op eigen merites had beoordeeld, dan had ze dat oordeel gevormd binnen de context van Simek’s sentimentele persoonlijkheid en het feit dat hij met een zwarte vrouw getrouwd is. Alleen al om dat laatste ben ik bereid hem te zuiveren van enige racistische blaam ten aanzien van de gekleurde medemens. Maar Sylvana Simons veroordeelde zonder enige tolerantie stampvoetend overtuigd van haar gelijk.

Fidan Ekiz noemde ooit, ook in de onvermijdelijk doordraaiende wereld, Quincy Gario een narcistische drammer. Fidan sloeg daarmee de spijker op de kop. Onze medelanders, de Sylvana’s en Quincy’s, zijn door de voortdurende paranoïde focus op racisme niets anders dan navelstaarders en door dat voortdurende focus 100% drammers. Niet alleen narcistische drammers, maar zelfs racistische drammers, omdat hun drammen racistische trekken heeft.

De voortdurende beschuldiging van racisme is per definitie racistisch. Dat werd overduidelijk toen de stiekeme malloot Quincy Gario naar aanleiding van de droefenis rondom het neerschieten van de MH17 met de onthullende en smerige tweet naar buiten trad dat blanke levens er meer toe zouden doen dan bruine.

Quinsy Gario
Blanke levens doen er volgens racist Gario meer toe dan bruine.

Hier liet Quincy even zijn ware aard zien. De door hem aangezwengelde Zwarte Pietendiscussie heeft minder te maken met vermeend racisme in onze maatschappij, dan met in Quincy Gario zelf diep geworteld racisme. Ik moet ook weer even denken aan het gesprek dat ik destijds op Bonaire had en waar ik gekapitteld werd over mijn ‘zwarten’. Dat mocht niet volgens mijn negroïde gesprekspartner. Maar, het wit en bruin van neger Quinsy mag wel? Ik vraag maar.

Gario heeft zijn inzichtverschaffende tweet enkele dagen later als een paling in een emmer snot getracht te rechtvaardigen met tegelijkertijd een laf en ongeloofwaardig excuus aan de nabestaanden van MH17. Ineens waren de Palestijnen in zijn ogen ook ‘bruinen’ – wat heeft die man toch met kleur? –  en werden deze bruinen er door hem aan de haren bijgesleept om zijn tweet te rechtvaardigen. Zwarte Piet Gario realiseerde zich niet dat zeker de helft van de inzittenden van MH17 bruinen waren. Wat heeft het Israelisch-Palestijns conflict in hemelsnaam te maken met de MH17 schurkenstreek? Gario’s tweet ging niet over het midden-oostenconflict. Dat werd er pas door hem bij verzonnen nadat hij merkte dat hij door de mand viel met zijn tweet. Een griezelige man die Gario; een slaaf van zijn eigen vooroordelen. Narcistisch, racistisch, griezelig en laf. Echt een aanwinst voor onze samenleving. Maar, wel zijn (subsidie)handje ophouden. Gario is een makamba in onze maatschappij.

Is racisme en discriminatie een typisch blanke karakteristiek? Ik denk het niet, ook al suggereren de Sylvana’s en Quincy’s onder ons dat wel. Laag opgeleide, boze Marokkaantjes lijken geen volzin te kunnen formuleren zonder het gebruik van kankerjood. Grote delen van de (arabische) moslimwereld zijn luid schreeuwend antisemitisch. Het is nog niet zo lang geleden dat er een etnisch, nationalistische oorlog woedde op de balkan. In Europa hadden we ons portie discriminerende massamoord in de periode 1933-1945. Afrika is voortdurend verscheurd door racistisch gemotiveerde conflicten. Een nieuwe Rwandese genocide tussen Hutu’s en Tutsi’s ligt op de loer. Toen Mugabe destijds aan het bewind kwam, gesteund door het linkse westerse wereldje, laten we dat niet vergeten, was zijn eerste daad een veldtocht tegen de Ndebele met als resultaat tienduizenden doden. Het westen zweeg. Het Israëlische beleid ten aanzien van Palestijnen is niet alleen ingegeven door bescherming tegen terrorisme, maar vindt zeer waarschijnlijk ook zijn oorsprong in de superioriteit van het ‘uitverkoren volk’ tegenover de omringende nationaliteiten.

In toenemende mate voel ik verzet tegen dat racistische geblaat van Gario en de zijnen omdat het alleen maar gaat over de splinters, misschien zelfs balken, in onze blanke ogen, zonder enige introspectie in eigen discriminerende en racistische trekjes. Negers als Gario en Simons moeten zich realiseren dat hun gefoeter op de blanke medemens een racistisch vooroordeel en racistisch, narcistisch gedram is. Niets meer en niets minder.

Als Sylvana Simons bereid is Martin Simek excuus aan te bieden voor haar frontale aanval op zijn integriteit, dan ben ik bereid excuus aan te bieden voor het feit dat Nederlanders uit vroegere eeuwen – niet mijn voorouders, want die maakten daar geen deel van uit – zich schuldig maakten aan die verderfelijke slavenhandel. Een zwarte (oeps!) bladzijde uit onze geschiedenis. Overigens, een zwarte bladzijde die niet geschreven had kunnen worden zonder de hulp die de blanke slavenhandelaren kregen van zwarten op het Afrikaanse continent. Net zoals de Nederlandse uitbuiting van de Javaan niet mogelijk was geweest zonder de hulp van de lokale, Indische machthebbers.

Haar faux pas in DWDD van 11 november 2015 en dat maffe vooroordeel over ‘mannen’ vergeef ik Sylvana Simons graag omdat je mensen dommigheid nu eenmaal niet kan verwijten.

Met Zwarte Piet heb ik niets meer. De bezwaren tegen die archaïsche figuur deel ik helemaal met Gario c.s.. Het hoort niet in deze tijd dat blanken zich zwart schminken en dan ineens een raar taaltje uitslaan. Dat is racistisch en beledigend. Bovendien: er zijn ruim voldoende zwarten in onze maatschappij die deze mallotige rol veel beter kunnen vervullen. Zie Gario en Simons.

Ik geef toe, door het gedram van een neuroot als Gario moet ik mij keer op keer manen Zwarte Piet niet te verdedigen. Ik wil echter niet de fout maken die neger Gario en zijn maten maken: eigen racisme projecteren op anderen.

Ten slotte: in zijn beroemde I have a dream speech (Washington 1963) gebruikt Martin Luther King zestien keer het woord negro. Dat komt neer op gemiddeld 1 keer per minuut. Martin Luther King, DE voorman, niet alleen in de Verenigde Staten, van de zwarte emancipatie wordt, zo lijkt het, met terugwerkende kracht verweten dat hij het woord neger gebruikte.

Hoe ik dat weet? Laat iedereen die bovenstaande tekst gelezen heeft maar bij zichzelf te rade gaan welke negatieve emoties mijn gebruik van het woord neger opriep..

Degenen die beweren dat ‘neger’ afkomstig zou zijn van ‘negeren’ slaan de plank mis: http://www.etymologiebank.nl/trefwoord/neger.

Ik ben een blanke en Gario en Simons zijn negers. Daar is niets mis mee.

Bertus Gerardus Antonissen

12 november 2015