Kuzu: oprotten (en neem Jeroen Pauw mee)

Mustafa Kemal Pasja

Je moet mensen niet op hun uiterlijk beoordelen, maar iedere keer wanneer ik die zweterige – of is het gel dat uit zijn haar lekt – Kuzu met zijn mongoloïde glimlach op de tullufisie zie borrelt weerzin bij mij op en kost het mij moeite te luisteren naar wat hij te vertellen heeft. De zeldzame momenten waarop het wel lukt naar hem te luisteren, denk ik – overigens nog zeldzamer – dat hij zinnige dingen zegt. Echter, ik vertrouw hem voor geen cent en heb echt moeite enige zinnigheid van deze Erdoganeske gluiperd te accepteren.

Gisterenavond – 23 maart 2017 – was hij te gast bij Jeroen Pauw en kreeg volop de lengte kotsend te argumenteren. Jeroentje, als het om echte journalistiek gaat blijft hij een SBS roddeltante, had zich voorbereid en probeerde af en toe kritisch te interpelleren. Tevergeefs want op glibberige Kuz`u kreeg hij geen moment vat.

Dat krijg je ervan wanneer je te blind bent om voorzetten voor open doel aan te zien komen en de bal dan keihard over de zijlijn knalt. Tot drie keer toe blaaskaakte Kuzu dat onvrede onder Turken, falen van integratie en toenemende discriminatie veroorzaakt wordt door een premier die het heeft over “oprotten”.

Overduidelijk rommelen met de chronologie en zelfs geschiedvervalsing door de voorman van een 100% racistische minipartij. Want, waar verwees engerd Kuzu naar? Naar een uitspraak van Rutte in Zomergasten. In dat programma werden de beelden getoond van twee achterlijke, agressieve Nederturken die de Nederlandse pers via fysiek en verbaal geweld op de Erasmusbrug in Rotterdam het werken onmogelijk maakten. Een van die exotische parels schreeuwde naar een NOS medewerker “OPROTTEN”. Rutte – wat lijkt dat op ‘rotten’ – werd gevraagd om een reactie.

Die reactie was, volkomen terecht, “Als ik dat hoor dan denk ik: rot zelf op”. Niets mis mee. Dus niet, zoals vette Kuzu nu beweert dat Rutte vindt dat ALLE Turken moeten oprotten. Nee, Rutte reageerde op het ‘oprotten’ van een glorieuze Turkse aanwinst in de Nederlandse maatschappij.

Pauw liep met open ogen in de demagogische en leugenachtige val die Kuzu tot drie keer toe opzette.

Alle Turkse opstandigheid en vijandigheid zou dus veroorzaakt zijn door Rutte’s oprotten.

Rot toch zelf op meneer Kuzu met je leugenachtige praatjes en neem die amateuristische Pauw lekker mee naar Turkije. Misschien kan hij in het Ottomaanse depressieve rijk nog iets publicitairs betekenen voor de posthume bestrijder van Kemal Pasha’s scheiding van kerk en staat: meneer Erdogan.

H.A.F.M.O. Hoek

Gerard Spong: antisemiet

PUBLICITEITSGEIL
PUBLICITEITSGEIL

Wilt U meer of minder advocaat Spong op de televisie? Wat mij betreft: MINDER, MINDER, MINDER; zeker na zijn leugenachtige optreden in PAUW van 23 november.

Het laatste woord van Geert Wilders in het proces tegen hem werd in dit aftakelende praatprogramma besproken. Spong, het bluffertje, kakelde dat Wilders’ “Dit proces zet de bijl aan de wortel van de rechtspraak” in strijd was met de grondwet. En dan hoopt die Spong dat de tafelgenoten in eerbied hun hoofd buigen voor zijn juridische deskundigheid en niet doorhebben dat hij uit zijn stiekeme nek lult. Want uit zijn nek lullen deed hij.

Sprong ging van start met een doorzichtige discussietruc en stak de loftrompet af over de voortreffelijkheid waarmee Wilders het woord voerde. Je zag hem al aan komen: na alle complimenten volgde een voorspelbaar venijnig staartje, want die toespraak van Wilders was ‘demagogisch’ en ‘in strijd met de grondwet’.

Is Spong werkelijk een jurist of laten we ons al jaren, van het ene praatprogramma na het andere, door deze publiciteitsgeile charlatan bij de neus nemen? Wilders had het in zijn relaas helemaal niet over die ‘bijl aan de wortel van de rechtspraak’. Spong’s demagogieverwijt was niets anders dan projectie, want iemand iets in de mond leggen en dan verwijten dat die persoon dat gezegd zou hebben is draaikonterige demagogie pur sang. Spong zat hier keihard te liegen.

Maar, stel dat Wilders wel de ‘bijl aan de wortel’ van de rechtspraak zag liggen? Wat dan nog? Zou dat in strijd zijn met de grondwet? Wat een kletskoek. Als ik zeg dat de oorzaak van heel veel ellende op de wereld veroorzaakt wordt door religies, handel ik dus volgens de kokervisie van Spong in strijd met de grondwet omdat die grondwet vrijheid van godsdienst garandeert? Als ik zeg dat de katholieke kerk een pederastenkliek is en als criminele organisatie verboden zou moeten worden, dan handel ik dus volgens joker Spong in strijd met de grondwet? Als ik zeg dat Spong zijn smakkende kunstgebitbekkie dicht moet houden, handel ik dus in strijd met de grondwet omdat artikel 7 vrijheid van meningsuiting voorschrijft?

De man is geen jurist maar ‘knettergek’.

Het kan nog erger. Spong hield een opponent in Pauw’s babbelshow voor dat er een analogie zou zijn tussen ‘minder marokkanen’ en ‘minder Joden’. Schreef ik ‘knettergek’? Hmm…een te milde kwalificatie.

Spong liegt en bluft niet alleen, maar komt ook nog met een absurde vergelijking. Staan Joden net als Nederlanders met een Marokkaanse origine boven aan de criminaliteitsstatistieken? Vormen Joden net als Nederlanders van Marokkaanse origine de grootste groep bijstandstrekkers in Nederland? Hebben vele Nederlandse steden overlast van Joden?

Spong’s vergelijking ‘minder Joden’ stemt tot nadenken. Waarom kwam deze gluiperd met Joden op de proppen? Niets, maar dan ook helemaal niets in de discussie verklaarde dit duveltje uit een doosje.

Ik kan geen andere conclusie trekken dan dat Mr. Gerard Spong diep van binnen een vastgeroeste antisemiet is.

Mag ik nog eens Henk Spaan citeren: “VUILNISMAN, MAG DEZE ZAK OOK MEE?!!”

Ferdinand Braun. Meditatione Ignis mediacommentator

Sylvana Simons krijgt het gelijk aan haar kant

Sylvana_SimonsDit is een van die zeldzame momenten dat ik me gedwongen voel het hoofdredactionele heft in handen te nemen. Ik wil niet dat de redacteuren van Meditatione Ignis al hun talent verspillen aan flauwekul-onderwerpen. Het mag, ze hebben immers alle vrijheid, maar wanneer onze lezers vermoeid worden met een overkill aan aandacht voor de hardst schreeuwende kleine medemensen dan ontstaat er bij mij ergernis. Niet dat ik de maat der dingen ben, maar als ik mij in toenemende mate erger, dan ga ik er van uit dat vele lezers die ergernis ook voelen.

Mogen de lezers en ik dan niet geërgerd worden? Absoluut. Sterker nog: graag zelfs, want dat is waarvoor we Meditatione Ignis in de digitale lucht houden: prikkelen, ergeren, uitdagen en vooral ontmythologiseren. Maar dan moet het wel ergens over gaan.

We zijn er niet om de behoefte aan aandacht van talentarme typetjes als Ebru Umar en Sylvana Simons te bevredigen. Umar schreeuwt dat ze de beste columnist van Nederland is. Zal ze weleens columns lezen van echte columnisten zoals Bert Wagendorp, Shiela SitalSING, Youp, Henk Hofland, Elsbeth Etty, Mohammed Benzakour, Frits Abrahams, Maxim Februari, Ionica Smeets, Arnon Grunberg, Hassnae Bouazza, of haar vriendje Theodor Holman?

Allemaal columnisten in wier schaduw dit Libellemeisje niet kan staan.

Genoeg is genoeg. Er moet werkelijk iets belangwekkends gebeuren voordat we borstkloppend rijkeluisdochtertje Ebru Umar nog aandacht geven in onze columns. Vanaf vandaag is er een dwingend hoofdredactioneel verzoek aan onze columnisten niet meer over Ebru Umar te schrijven. Ik weiger een verbod uit te spreken en Meditatione Ignis columnisten die mijn verzoek negeren wacht slechts mijn toorn zonder gevolgen. Ik zal ze blijven omarmen.

Van hetzelfde laken een pak: lichtgewicht Sylvana Simons. In mijn ogen valt deze dame in de categorie getraumatiseerd disfunctionerende, psychisch beschadigde medemens. Wie enige kennis heeft over haar persoonlijke geschiedenis kan niet anders dan met mededogen reageren op haar publieke optredens. Ik kan geen enkele logische verklaring bedenken voor de VARA’s keuze haar regelmatig op te laten draven bij DWDD en Pauw, en het besluit mevrouw Simons en beide Turks-Nederlandse Erdoganzen (met dank aan Youp) van DENK een kwartier promotie te gunnen bij Matthijs van Nieuwkerk. De afgelopen maanden zapte ik met angst en beven naar DWDD of Pauw, vrezend dat die onvermijdelijke Sylvana Simons weer uitgenodigd was voor een nutteloos optreden. De vrouw heeft werkelijk nog nooit iets substantieels gepresteerd, maar wordt op het schild geheven alsof ze de denkster des vaderlands is. Iedere keer wanneer ik haar in die praatprogramma’s zie, moet ik denken aan Tofik Dibi die ook om de haverklap uitgenodigd werd toen hij nog kamerlid voor Groen Links was. Later gaf hij openhartig toe dat die uitnodigingen om zijn licht te schijnen over een breed scala onderwerpen oorzaak was van zijn realiteitsverlies en zijn megalomanie. Hij werd hard gestraft en verdween uit de politiek toen hij de strijd met Jolanda Sap aan ging om het leiderschap van Groen Links.

Niet alleen Sylvana Simons’ gebrek aan gewicht in relatie tot alle aandacht is mij een doorn in het oog. Er is meer: haar onverklaarbare optreden in de media, met name over racisme en discriminatie, heeft geleid tot duizenden racistische reacties. Op geen enkele manier mag de schijn ontstaan dat Meditatione Ignis sympathie heeft voor dat racisme. Iedereen mag irritatie over deze dame uiten, maar dan wel op basis van argumenten en niet op basis van smerige racistische scheldpartijen.

De, meestal anonieme, racisten op Twitter en Facebook moeten zich realiseren dat hun verderfelijke schelden Sylvana Simons in een limousine de Tweede Kamer inloodst. Zoals Pechtold al jaren de promotor bij uitstek is van Geert Wilders, zijn de racistische scheldpartijen over Sylvana Simons een welkome steun in de rug bij haar politieke ambities. Ze wordt bevestigd in haar gelijk dat de Nederlandse maatschappij een in- en in-racistische samenleving is waar zij als verbindende Sylvana Luther King tegen ten strijde moet trekken.

Wat mij betreft verstomt terechte kritiek op charlatan Sylvana Simons bij deze racistische vuilspuiterij.

Ik hoop dat de redacteuren van M.I. zo slim zijn niet langer voeding te geven aan de seizoensbloeiertjes Ebru Umar en Sylvana Simons.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis.

(Onze redacteur Mr. Simon A. Tire werkt op het ogenblik het ‘ultieme interview’ met Sylvana Simons uit. Dat interview zal een dezer dagen verschijnen op M.I.)

Geniale Sylvana Simons en Lullien Althuisius ontluisteren nagedachtenis Prince

The Artist Formerly Known As Prince
The Artist Formerly Known As Prince

Lullien Althuisius schreef in De Volkskrant, al lang niet meer de beste krant van Nederland, vandaag een sarcastisch stukkie over het onvermogen van De Wereld Draait Door adequaat te reageren op het overlijden van Prince.

MvNBij dat stukkie werd een flauwe foto van Matthijs van Nieuwkerk, met wapperende handen naast zijn voorhoofd, geplaatst. Het lijkt er op dat De Volkskrant en Lullien Althuisius hun kans hebben afgewacht ‘Het Vlaggenschip (De Volkskrant meent dat de spelling vlaggeschip moet zijn) DWDD het onderspit’ te laten delven. Te laat, want die kans nam Meditatione Ignis al meerdere keren.

Wat gebeurde: tijdens het bekende DWDD autocue-ratelintro door Van Nieuwkerk, met naast zich tafeldame Halina Reijn (ik ga haar steeds sympathieker vinden; het was even wennen, maar toch..), fluisterde de redactie in Van Nieuwkerk’s oortje dat Prince was overleden.

Ja, wat moet je dan? Op dat moment kon Van Nieuwkerk maar één ding doen, en dat deed hij in mijn ogen goed: verbijsterd reageren. Reijn sloeg de handen voor de mond, Mart Smeets zat er aangeslagen bij en er vielen stiltes in ADHD-DWDD. Begrijpelijk. Een menselijk moment.

Maar Althuisius (een naam uit het Friese Heeg; herinneringen aan Gerard Reve dringen zich op) vond het allemaal maar niks. DWDD had volgens Lullien Althuisius stante pede het hele programma om moeten gooien en er een Prince special van moeten maken.

Een onmogelijke eis. Zonder dat er allemaal beeldmateriaal en over elkaar tuimelende specialisten beschikbaar waren, lukte het Van Nieuwkerk tussen alle vooraf geplande onderwerpen een impliciet huldebetoon te geven aan Prince.

Mijn waardering.

PAUW had vier uur meer tijd om zich voor te bereiden op herdenking van Prince’s dood. Vier weggegooide uren, want waar kwam de redactie mee op te proppen: met die onvermijdelijke bet- en allesweter Sylvana Simons. ‘Uit die TV’ was mijn eerste reactie. Een reactie die ik twee dagen geleden van een goede vriend ook hoorde: ‘Wanneer ik die Simons op TV zie, zap ik meteen weg’.

Waarom doe ik dat eigenlijk niet? Ben ik te masochistisch om me te beschermen tegen de tenenkrommende walging wanneer ik dat mens op TV zie?

De voorraad boeiende commentatoren is blijkbaar zo armetierig dat redacties in wanhoop maar kiezen voor Simons. Of het nu gaat over racisme en discriminatie, glazen plafonds voor vrouwen, Zwarte Piet (maar wel geblondeerd als een negroïde Wilders op TV verschijnen), het associatieverdrag met Oekraïne of het overlijden van Prince: die mevrouw kan en weet alles.

Ivo Niehe en zijn regisseur Egbert van Hees hadden interessante verhalen over hun ontmoetingen met Prince. Sylvana Simons had niets anders te vertellen dan dat Prince haar ooit uitgenodigd had toe te treden tot zijn musicale entourage.

We kunnen dat helaas niet meer verifiëren maar ik geloof er geen snars van. Simons, alsof ze dagelijks door topartiesten wordt uitgenodigd, sloeg dat aanbod af omdat ze al voor zich zag ‘in een gangbang met de band van Prince terecht te komen’.

(Voor de heel jonge en heel oude lezers van Meditatione Ignis: een gangbang is een seksorgie waarbij een groep mannen, bij voorkeur zwaargeschapen negers, met zijn allen één vrouw in al haar openingen neukt waarna ieder op zijn beurt haar smoeltje volspuit met imponerende kwakken sperma.)

Je moet er toch niet aan denken om met die anti-conceptuele Simons sex te hebben. Ik moet er sowieso niet aan denken speler in een gangbang te zijn. Simons’ natte droom, maar dan niet met de band van Prince.

Simons ‘ontmoette’ Prince nog een keer. Ze waren ‘in dezelfde ruimte’ (ziggo Dome?) en keken elkaar aan. Om zo’n gedegen Prince-expert kan een gerenommeerd praatprogramma niet heen.

Simons zat niet voor niets bij PAUW, want zonder haar cliché-filosofie hadden we nooit geweten dat bij ‘Prince, zoals bij vele genieën, genialiteit en gekte dicht bij elkaar lagen’.

Dat kan je wat Simons betreft niet beweren. Bij haar gekte is genialiteit ver te zoeken.

Mag die mevrouw a.u.b. als curiositeit op sterk water gezet en diep weg geborgen worden in de depots van het Instituut voor Beeld en Geluid.

Ferdinand Braun, Meditatione Ignis media commentator.

Op eigen merites oordelen en Pluche van Femke Halsema

Halsema PlucheVoormalig politica Femke Halsema schreef haar politieke memoire (waarom niet memoires?) Pluche ‘juist omdat dit genre in Nederland nauwelijks beoefend wordt’. Dat niet alleen. Femke schreef Pluche ook omdat ze jarenlang in de politiek acteerde op een toonaangevende plaats. De kiezers hebben recht op verantwoording. Of die kiezers ook zitten te wachten op die verantwoording is de vraag.

Ik moet een bekentenis doen: jarenlang voelde ik weerzin tegen het optreden van Halsema in de kamer en in de publiciteit. Dat geaffecteerde stemmetje en die aanmatigende stampvoeterij stuitten mij tegen de borst. Haar partij, Groen Links, was in haar tijd een van de kleinere partijen in het parlement, maar Halsema trad in praatprogramma’s en in de Kamer op alsof ze een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking vertegenwoordigde. Dat zie je trouwens nog steeds. Het aantal keren dat groenlinkser Jesse Klaver aanschuift in praatprogramma’s staat in geen verhouding tot het aantal zetels die zijn partij in de kamer heeft.

Halsema schoffeerde VVD’er, toen nog wel, Rita Verdonk in de Tweede Kamer tijdens het debat over jokkenbrokkende Hirsi Ali. Verdonk werd door Halsema op kijvende (Eva Jinek zou zeggen ‘wijverige’) wijze beschuldigd van liegen. Dezelfde Halsema die soms haar mond vol had over ‘meer vrouwen’ in de politiek als tegenwicht tegen het haantjesgedrag van mannen. Haantjesgedrag? Wat van het haantjesgedrag van vrouwen als Halsema zelf en van Rita Verdonk, Agnes Kant, Margareth Thatcher (pas in dienst als premier en meteen oorlog tegen Argentinië), Guusje ter Horst en de meest memorabele voorzitter van de Tweede Kamer uit de Nederlandse parlementaire geschiedenis: Anouchka van Miltenburg? Haantjes pur sang.

Alhoewel, pur sang? Niemand heeft mij ooit kunnen uitleggen dat het verwijt ‘haantjesgedrag’ iets anders is dan vooroordeel in plaats van oordelen op eigen merites. Haantjesgedrag is een verwijt dat gemaakt wordt door vrouwen die zich blijkbaar niet realiseren dat ze daarmee een kwalitatief onderscheid maken tussen het functioneren van mannen en vrouwen ten nadele van de man. ‘Haantjesgedrag’ is een hanerig verwijt. De geëmancipeerde vrouw van de 21ste eeuw dient meteen in verzet te komen als mannen een dergelijk kwalitatief onderscheid ten gunste van de man zouden maken.

Om over na te denken…

‘s Morgens, bij mijn cappuccino, kijk ik via Uitzendinggemist naar praatprogramma’s die ‘s avonds laat worden uitgezonden. Gisterenavond schoof Halsema aan bij Pauw om te praten over haar boek Pluche. Toen ik dat vanmorgen ontdekte verdween meteen mijn appetijt om te kijken. Ik moest mijzelf streng toespreken en dwingen Femke Halsema op de merites van het gesprek te beoordelen en mijn oude irritaties overboord te gooien. Een nuttige oefening onbevooroordeeldheid.

Alle opmerkingen en gedragingen moeten zo veel mogelijk op die eigen merites, zonder vooraf plaats te nemen in een loopgraaf, beoordeeld worden. Veel discussies lopen op niets uit juist doordat niet op eigen merites en inhoud geoordeeld wordt, maar vanuit vooraf ingenomen stellingen. Ik zag onlangs nog hoe Tofik Dibi (SP), de nationale moslimtroetelhomo, volledig de fout in ging omdat hij onwillig was opmerkingen van Dion Graus (PVV) op eigen merites te beoordelen. Dibi probeerde slechts via zijn vooroordelen te scoren. Graus was te slim voor Dibi en liet zich niet uit de tent lokken. Gênant om te zien hoe Dibi, niet voor de eerste keer, in zijn eigen kuil donderde.

Goed, ik spande mij dus in om naar Halsema te kijken en luisteren, vrij van enig vooroordeel. Het was even oefenen, maar het lukte. Dat geaffecteerd slissende stemmetje maakte het er niet gemakkelijker op, maar zelfs die kleine irritatie wist ik mindful van mij af te schuiven. Ik spande mij in te oordelen op inhoud en niet op vorm.

En wat zag en hoorde ik: een verbaal talent met een interessant verhaal. Enige zelfingenomenheid is Halsema niet vreemd en haar politieke wereldje lijkt te bestaan uit engeltjes en duiveltjes, links-rechts.

Haar neiging tot populistisch op de man te spelen, bleek toen het over voormalig premier Balkenende ging. Met Pechtold heeft ze het altijd goed kunnen vinden. Ze zijn vrienden. Kinderachtig was het verhaal hoe ze zich beiden ergerden aan twee kabinetformateurs en hoe Pechtold en zij tijdens formatie-overleg onder tafel SMS-en uitwisselden om hun ’emoties’ te delen.

Agnes Kant die in de Tweede Kamer naast Halsema zat, zou ze ‘s morgens regelmatig begroet hebben met: “En Agnes, waar gaan we ons vandaag weer boos over maken?” Met dat ‘ons’ bedoelde ze, dat werd niet duidelijk, waarschijnlijk Agnes Kant. Het zal echter geen moeite kosten een compilatie TV-opnames te maken met een kwade Halsema in de hoofdrol.

Halsema heeft niet meteen mijn volledige sympathie gewonnen, maar ik luisterde geboeid naar een intelligente, goedgebekte vrouw. Werd Halsema inmiddels volwassener en interessanter, of is mijn vermogen volwassen te kijken en luisteren toegenomen?

Misschien zijn beide het geval. Resultaat is dat de Halsema die ik nu zag, veel acceptabeler, en meer dan dat, is dan de Halsema in de politieke arena.

Hopelijk keert ze nooit meer terug in de politiek. Haar vertrek heeft de politiek, maar vooral ook de persoon Halsema goed gedaan.

Dat boek ga ik echter niet kopen omdat ik niet de moeite wil nemen ook dat nog op eigen merites te beoordelen. Er zijn grenzen.

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

 

Kalashnikovvandalisme en verheerlijking van geweld

In Pauw van 19 november 2015 voerden twee Nederlandse politici een voornamelijk semantische discussie over terrorisme, geweld en oorlog en de Jihadsnotneuzen in Europa. Jesse Klaver, van het minipartijtje Groen Links, mini want qua zetels een partijtje tussen de Christen Unie en de SGP, hijgbabbelde in de schaduw van een rustige en volwassen Halbe Zijlstra. Zijlstra wees op een bestaand wetsartikel dat Nederlanders die in vreemde krijgsdienst gaan hun Nederlanderschap afneemt. Een artikel waar tijdens de Spaanse burgeroorlog regelmatig gebruik van werd gemaakt. Mochten Syriëgang(st)ers slechts 1 nationaliteit hebben, dan worden ze automatisch statenloos. Mochten ze twee nationaliteiten hebben dan kunnen ze enkele reis retour naar het kansarme land van herkomst. Duidelijk en dus een eigen keuze. Je weet wat je te wachten staat. Geheel in de onthechtende politieke discussietraditie kwam Jesse Klaver niet verder dan een “ja maar..” reactie. Al dat ‘gejamaar’ is precies de oorzaak van de besluiteloosheid die dagelijks in ons politieke theater te horen en zien is en waardoor het niet eens mogelijk is gebruik te maken van een bestaand wetsartikel.

Sybrand van Haersma Buma – sluit je ogen als hij spreekt en je hoort een Wim T. Schippers Fabeltjeskranttypetje – vond het vandaag in de Tweede Kamer nodig langdurig door te zeuren over de betekenis en gevolgen van het door premier Rutte gebruikte woord oorlog. Ja, met zo’n zijkpoliticus kan je echt de oorlog winnen.

Terug naar Pauw. Vol medelijden met de slachtoffers werd de ene wijsheid na de andere gedelibereerd over het kalashnikovvandalisme van een stelletje tweedegeneratie mislukkelingen waarna, “nu over op een luchtiger onderwerp” (Jeroen Pauw), uitgebreid aandacht werd besteed aan een commerciele, ‘copycat’ Nederlandse TV-serie over een geresocialiseerde kickbokser. Waldemar Toornstra, narcistisch trots op het met ‘gezonde voeding’ en veel trainen opgeblazen lijf, etaleerde zonder schaamte zijn zogenaamd realistische rol in de serie, inclusief de blessures die hij bij het trainen en de opnames opliep. Echt lekker al dat geweld. Genieten!

Daar ligt nu precies het probleem in onze van geweld doordrenkte maatschappij (zie mijn vorige column…ook al veracht ik sprekers die zichzelf citeren): geweld is zo langzamerhand normaal, onvermijdelijk en zelfs vermakelijk geworden.

DAT is de voedingsbodem waarop gefrustreerde, door koffiehuis- en moskeefrequenterende vaders en slaafse moeders affectief verwaarloosde, op westerse leeftijdsgenoten jaloerse moslimkinderen gedijen.

Als ze dan ook nog voorzien worden van automatische wapens heb je de poppen aan het dansen. Niets terrorisme: uit de klauw gelopen vandalisme overgoten met een ongeloofwaardig moslimfundamentalistisch sausje, juichend gestimuleerd en gefaciliteerd door voormalige officieren uit het leger van Saddam Hussein die na de overbodige en leugenachtige Amerikaanse inval in Irak collectief de zak kregen.

Tel uit je winst van bemoeizuchtige westerse interventies in Arabische brandhaarden. Laffe interventies ook. Wanneer er een werkelijke en krachtige tegenstander is zoals IS in Irak en Syrië, dan is diezelfde westerse wereld ineens te bang om in te grijpen en beperkt zich tot aantoonbaar ineffectieve bombardementen.

Het intermezzo waarin Davide Martello bij Pauw Imagine van John Lennon speelde, stond in schril contrast tot het modieuze ach-en wee over de kalashnikovvandalen en de verheerlijking van geweld in een ordinair en bovendien grotendeels geplagieerd TV-verhaaltje.

Bertus G. Antonissen