De Porosjenko Poetin Pechtold Leaks

Associatieverdrag Oekraïne
Afbeelding: http://oekrainee.eu/associatieverdrag-zal-corruptie-alleen-maar-belonen/

De Oekraïense president, miljardair Porosjenko, sluist zijn geld weg via Panama en de Maagdeneilanden en ontwijkt belastingen in zijn land. Deze man wil een associatieverdrag met de Europese Unie om hulp te krijgen bij de bestrijding van de corruptie. Een gotspe.

Oekraïne is een wespennest waar we onze Europese handen niet in moeten stoppen. Alle twijfel is bij mij nu definitief weg: ik stem NEE tegen dat verdrag. De enige reden om VOOR te stemmen was dat Harry Intifada van Bommel van de Socialistische Partij tegen is en het laatste dat ik wil, is aan de zijde van Van Bommel staan.

Dat bezwaar weegt echter niet op tegen de corruptie van leugenachtige Porosjenko. Toen hij aangesteld werd als president twee jaar geleden, beloofde hij zijn snoepimperium te verkopen. Wat deed meneer: hij probeerde zijn inkomen uit die fabricage te verdoezelen via een BV in Nederland.

Er zal de komende tijd nog veel meer opborrelen uit de Porosjenko beerput. De man verdiende zijn kapitaal, meerdere miljarden, en dan heb ik het niet over Oekraïense grivna maar Amerikaanse dollars,  met de productie van tandbedervend snoepgoed. Bezoek de Oekraïne, probeer in gesprek te komen met de bevolking en zie zodra ze hun mond open doen hoe populair dat snoep van Porosjenko is.

Petro Oleksiyovytsj Porosjenko (Петро Олексійович Порошенко) begon na zijn studies economie en rechten een bedrijf in cacaobonen, dat uitgroeide tot de Roshengroep, de grootste zoetwarenfabrikant van Oekraïne. Dit leverde hem de bijnamen Chocoladekoning en de Willy Wonka van Oekraïne op. Daarnaast bezit Porosjenko een aantal auto- en -busfabrieken, een scheepswerf en een televisiekanaal. Porosjenko stond in 2012 op de 1153e plaats op de lijst van rijkste mensen ter wereld (Wikipedia).

Petro Porosjenko is de Berlusconi van Oekraïne. We weten allemaal wat een ellende voortkomt uit de combinatie regeringsleider en eigenaar van een televisiekanaal: manipulatie.

Petro Porosjenko Heeft voldoende kennis in huis om te weten in welke bochten je je met je kapitaal kan wringen om uit handen van de belasting te blijven via allerlei brievenbusfirma’s op tropische eilanden.

Het is niet gezegd dat zijn slimme belastingontwijkingconstructies onwettig zijn. Dat ze hartstikke onethisch zijn staat buiten kijf. De maandelijkse bijstandsuitkering is in Oekraïne € 45,00. Een bedrag waar niemand, ook in de Oekraïne niet, van kan leven, maar de president sluist zijn kapitaal het land uit om geen belasting te hoeven betalen.

Er rust al lang een smet op Porosjenko. De voormalig minister van buitenlandse zaken en van handel heeft vanaf de jaren negentig een uitgebreid netwerk opgebouwd in de Oekraïense politiek en zakenwereld. Hij is een kind van de Oost Europese ondemocratische, egocratische cultuur waar oligarchen als hij onbelemmerd rijkdom bijeen kunnen schrapen.

Zijn streven naar een associatieverdrag met de EU is gemotiveerd door eigenbelang. Door dat verdrag worden in één klap alle handelsbelemmeringen van tafel geveegd en vergroot de markt voor zijn snoepjes van 45 miljoen naar 500 miljoen potentiële klanten. De natte droom voor iedere kapitalist.

Het zal druk worden op de administratiekantoortjes in Panama en op de Britse (!) Maagdeneilanden. Porosjenko bezat al van die belastingontwijkende firma’s voordat hij president van Oekraïne was. Sinds zijn aantreden zijn die financiële activiteiten buiten Oekraïne toegenomen, maar wel de bek vol over bestrijding van corruptie.

Het is onbegrijpelijk dat Poetin en Porosjenko politiek met elkaar overhoop liggen. Zakelijk en financieel vormen ze een ééneiige tweeling. In corruptie, belastingontwijking, misbruik van hun machtspositie en misleiding van de bevolking zijn ze 100% elkaars gelijken. Je zou maar als goedwillende burger in Rusland of Oekraïne wonen en aan deze nare mannen overgeleverd zijn.

Porosjenko is in eigen land verplicht eventuele inkomsten uit het buitenland op te geven op een openbaar aangifteformulier. Afgelopen vrijdag publiceerde Porosjenko zijn aangifte voor 2015, maar hij gaf daarbij geen inkomsten uit het buitenland op. Hetzelfde geldt voor de aangiften in 2013 en 2014 (Financieel Dagblad).

Onbetrouwbare Pechtold, die op kosten van een bevriende zakenrelatie met belangen in de Oekraïne een reisje maakte naar Kiev, en Porosjenko hebben mij overtuigd dat een stem vóór het associatieverdrag met Oekraïne een stem is vóór corruptie.

Je gaat toch geen associatieverdrag aan met een president die vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week zijn land en bevolking van vele miljoenen berooft via allerlei onethische constructies?

Het lijkt allemaal zo onfris en corrupt, dat het niet lukt hier grapjes over te maken.

S.A.Tire

Geert Wilders ongeneeslijk ziek

Wilders

Er was ooit een tijd, lang, lang geleden, echt lang geleden, dat ik, hoe politiek incorrect, in het geniep moest lachen om Geert Wilders. Ik beken het, maar dat was echt, ik kan het niet genoeg zeggen, lang, zeer lang geleden. Het lachen is mij helemaal vergaan. Nu bekruipt me iedere keer wanneer ik Geert Waterstofperoxide zie een moeilijk te omschrijven, onaangenaam gevoel. Somberte overvalt me, alsof er diep vanuit mijn ziel een depressie naar boven borrelt. Ik wil de gordijnen dicht doen, mijn internet- en kabelabonnement opzeggen, de deur op slot houden – aanbellen heeft geen zin – en me als een struisvogel met de kop in het zand beschermen tegen alle rumoer van de buitenwereld. De man is de spreekbuis van hen in onze maatschappij die niet spreken, wel schreeuwen, kunnen; die de woorden rationaliteit, verdraagzaamheid, begrip en democratie niet in hun woordenboek hebben staan. Het alfabet begint daar met de E van Eigen Gelijk. Een ander gelijk bestaat niet.

Het lukt me ook al lang niet meer Wilders als sluw, of slim te zien. De man is niet intelligent maar ziek en hulpbehoevend. Ik vrees dat zelfs vele jaren intensieve psychotherapie geen garantie biedt op genezing.

Wilders verwoordt geen onvredegevoelens, maar creëert ze. Keer op keer blijkt uit onderzoeken dat wij Hollanders tot het gelukkigste volk ter wereld horen. Ons landje is stinkend rijk. Geen van de door Wilders gemanipuleerde ontevredenen kan een land bedenken waar men liever wil wonen. Niemand, bijna niemand, volgt Aboutaalebs advies ‘als het je hier niet bevalt, dan rot je toch op’. Nee, blijf zitten waar je zit en dan vanuit het Hollandse gerief kankeren op vluchtelingen die met hun kinderen over water en land zwerven op zoek naar een veilig heenkomen uit de Syrische hel (of welke andere hel dan ook).

Nu bemoeit de messias van het gemene volk zich met het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne. In de nieuwsbrief van de dictatoriaal geleide groepering van de Limburgse anti-democraat staat te lezen: Geert Wilders zal met Olaf Stuger, Harm Beertema en andere PVV-collega’s gaan flyeren op verschillende lokale markten in het land. Ook zal Geert Wilders aanwezig zijn bij de speciale NOS-uitzending ‘Nederland Kiest – het Referendum’, aan de vooravond van het referendum. Geert Wilders: “Het is belangrijk dat iedereen gaat stemmen op 6 april. Dit referendum gaat over meer dan alleen het akkoord tussen de EU en Oekraïne. Het is een kans voor Nederland om een tegengeluid te laten horen. Een stem tegen het verdrag betekent namelijk ook een stem tegen Rutte en tegen de Brusselse elite.”

Dat goedkope ‘Brusselse elite’; om van over je nek te gaan. Niet door het woordgebruik, maar doordat de meute deze nonsens voor zoete koek slikt.

Wilders kaapt het referendum door het tot een anti-Rutte motie van wantrouwen te maken. Hij kent zijn pappenheimers en weet dat er in zijn aanhang vrijwel niemand is die kan overzien wat dat associatieverdrag inhoudt.

Nu, geef ik toe, kan ik dat ook niet. Voornamelijk omdat ik niet de motivatie kan vinden mij te verdiepen in deze materie. Ik weet het niet, maar heb sterke vermoedens dat een aanzienlijke meerderheid van Wilders aanhangers ook niet de moeite neemt, als ze het al verstandelijk aan kunnen, zich in dat verdrag te verdiepen. Nee, het is veel gemakkelijker de Venlose bleekscheet te volgen in zijn simplisme: een stem tegen het verdrag is een stem tegen Rutte.

Stel dat de uitkomst van dat referendum duidelijk JA is…zal die geblondeerde Venlose idioot dan de moed hebben naar voren te stappen en te verklaren dat die uitslag een duidelijke stem vóór Rutte is? Ik vrees van niet.

Dat iedere stem vóór Wilders een stem tegen verdraagzaamheid en democratie is, zal zijn aanhang pas merken als het te laat is.

Toch, denk ik niet dat Wilders een wezenlijke bedreiging voor de democratie is. Daartoe heb ik te veel vertrouwen in de democratie. Hoe irritant dom zijn uitspraken ook zijn, toch ben ik blij te leven in een maatschappij waar hij zijn onzin uit mag kramen. Wilders bijna onbelemmerde onbeschaamdheid toont voor mij dat we leven in een beschaafde maatschappij, want juist in een ontwikkelde, beschaafde maatschappij mag iedereen zeggen wat hij wil.

Wilders mag zijn onzin uitkramen. Ik mag zeggen en schrijven dat het onzin is.

De vraag waarom de man zich zo opstelt, kan ik niet beantwoorden. Misschien zit er niets anders achter dan een psychiatrische problematiek.

‘Vrijheid’ uit Partij voor de vrijheid, staat voor vrij van zelfstandig denken.

Wat doe je wanneer je je vrijheid – eigenlijk een plicht – tot zelfstandig denken uit handen geeft? Dan onderwerp je je aan een sterke man.

Eng.

Frans Ira, Meditatione Ignis, verbale straatvechter.

 

Alexander Pechtold – staatsman van postzegelformaat

referendum april 2016

In 2005, ruim vijftien jaar na de opening van het ijzeren gordijn, bezocht ik vijf dagen de Oekraïense hoofdstad Kiev. Waarom? Nieuwsgierigheid. Nooit eerder was ik in Oost-Europa.

Het werden vijf dagen verbijsterende confrontatie met oost Europees chagrijn. Zelden zag ik zoveel sombere koppen bij elkaar. Nooit eerder zag ik ook zoveel extreem dure auto’s rijden. De corruptie droop toen al over de straattegels.

Mijn gewoonte mensen die je in een smalle hotelgang of op nauwe hoteltrappen passeert te groeten, ontlokte nooit een wederzijdse groet. Kiev maakte op mij een gedeprimeerde indruk. Toch kwam ik in de Kievse MacDonald in gesprek met twee Engels sprekende Oekraïense autochtonen. Een leuke ontmoeting. Goed opgeleide, kritische mensen. Toen ik een foto van hen wilde maken, werd ik onverwacht op mijn schouder getikt door een man in grijze broek en zwart leren jack: ‘No photographs’.

Hé, geen foto’s in de MacDonald in vrij Oekraïne? De dagen daarna zag ik, achterdochtig geworden, overal mannetjes in grijze broeken en zwarte leren jacks. Het voelde alsof Oekraïne nog steeds onderdeel was van de oude Sovjet Unie waar iedereen iedereen in de gaten hield.

Aan die trip naar Kiev moest ik denken toen ik vandaag in De Volkskrant, allang niet meer de beste krant van Nederland, las over het eendagsbezoek dat Alexander Pechtold, zonnebankgebronsd staatsmannelijk boegbeeld van D’66, naar Oekraïne maakte, op zoek naar argumenten om JA te zeggen tegen het associatieverdrag met dat land. Volgens het verslag in de krant miste Pechtold in Kiev zijn busje en moest een taxi nemen. De chauffeur van de taxi bleek niet alleen te weten waar Nederland ligt – hoeveel taxichauffeurs in Nederland weten dat over Oekraïne – maar ook dat er in ons land een referendum komt over het associatieverdrag en dat er in Nederland lustig en ongestraft op los geblowd wordt.

Ik moest meteen denken aan de mannetjes in grijze broeken en zwartleren jacks.

Naïeve Pechtold bazuinde de hele dag tegen zijn gesprekspartners onder de indruk te zijn dat in Kiev zelfs een taxichauffeur gehoord had over ons matrozenpetjereferendum. Hij vertederde daarmee de zielen van zijn gesprekspartners, zoals president Porosjenko. Geen moment kwam het in ijdele Alexander op, dat hij al in de taxi op z’n Oekraïens gemanipuleerd werd. Wat moeten ze in politiek Kiev gegrinnikt hebben om de Nederlandse toonaangevende politicus van postzegelformaat. De dorpspoliticus uit een kikkerland die zich alles laat wijsmaken.

Pas bij zijn bezoek aan premier Arseni Jatsenjoek komt de aap, wiens staart de hele dag al voor iedereen behalve Alexander zichtbaar uit zijn scheerwollen maatkostuum hing, volledig uit de mouw.

Pechtolds verhaal aan Arseni Jatsenjoek over zijn ontmoeting met de Oekraïense taxichauffeur bracht verlichting na een verhitte tirade door de premier. “Dat geeft toch aan dat de gewone Oekraïner zich wil spiegelen aan de normen en waarden van Europa”, aldus de D66-leider. Jatsenjoek: “Die taxichauffeur werkt voor mij. U begrijp toch wel dat het hier zo gaat?” Dan begint Arseni, volgens De Volkskrant, keihard te lachen. “Uw chauffeur was een groot liefhebber van marihuana”, zegt Pechtold. En ook daar moet de premier van Oekraïne om lachen.

Pechtold bij Porosjenko

Plaatsvervangende schaamte krijg je door de stupiditeit van Pechtold. Een schaamte die alleen maar toeneemt wanneer je dwerg Pechtold onderdanig en angstig naast president Porosjenko op de foto ziet. Een ‘déja vu’, want waar doet die foto mij meteen aan denken: aan de foto’s van het bezoek dat Balkenende en De Hoop Scheffer september 2003 als twee onderdanige snotneusjes brachten aan president George Bush. Alsof ze bij god zelf op audiëntie waren.

Het bezoek van Pechtold aan Oekraïne leert ons veel. Je moet er niet aan denken dat een lichtgewichtpoliticus als Pechtold ons land internationaal vertegenwoordigt. Poetin zal het prachtig vinden; ik niet.

Het bezoek leert ons ook hoe manipulatief en corrupt de politiek in Oekraïne werkt, van taxichauffeur tot politieke top.

Genoeg redenen, zo lijkt het, 6 april tegen dat associatieverdrag te stemmen. Mijn vertrouwen in Nederlandse politici die stampvoeten dat we vóór moeten stemmen is even diep gedaald als in de Oekraïense machthebbers.

Pechtold heeft zich in Kiev belachelijk gemaakt. Maar, er gloort licht: zijn optreden heeft getoond hoe onbelangrijk de uitkomst van het referendum op 6 april zal zijn. Zowel Poetin als Porosjenko zal, JA of NEE,  er geen nacht minder om slapen.

Mr. Jean Morve, politiek commentaar