Annet Veenstra, Maarten ‘t Hart, Johann Sebastian Bach

De Teutoonse kinnebak van Annet Veenstra

Sinds maart 2016 is voor mij de Mattheus Passie onlosmakelijk verbonden met snotneus-journalistje Annet Veenstra.

Waarom?

Leest u maar de tekst die ik destijds schreef naar aanleiding van een aanmatigend en vooral leeftijddiscriminerend stukkie dat Veenstra schreef in De Volkskrant, misschien wel de slechtste krant van Nederland; de spreekbuis voor gefrustreerde trutjes als Annet Veenstra en Nadia Ezzeroili die in een huilend stuk verkondigde geen Nederlander meer te willen zijn, maar in plaats van te vertrekken naar haar paradijs op aarde, Marokko, lekker blijft zitten waar ze zit omdat ze in ons lage landje aan de Noordzee, ook al heeft ze nog zoveel aversie tegen dat landje, veel meer kansen heeft carrière te maken en uit een welgevulde ruif te schransen dan daar aan de noordkust van Afrika.

Maar goed, het gaat niet over deze frustraat met Marokkaanse wortels, maar over puur-Hollandse, ondanks haar Teutoonse koppie, Annet Veenstra en haar heiligverklaring van de Mattheus Passie.

In 2016 nam ik mij voor ieder jaar in de ‘heilige week’ voor Pasen even aandacht te besteden aan mevrouw Veenstra en haar Mattheus Passie terreur tegen ouderen, waarbij ze er niet voor terugdeinst te dreigen met fysiek geweld.

Dit jaar speelt ze iets langer door mijn hoofd. Dat komt door het geweldige boek dat Maarten ‘t Hart in 2000 schreef over Johann Sebastian Bach. Dit jaar verscheen eindelijk een nieuwe en gewijzigde editie. Een boek om te verslinden en van te smullen, net zoals Maarten ‘t Hart al van kindsbeen af smult van Bach, en terecht.

Bach (1685-1750) leefde in de tijd van voor het elektrisch licht en door CV verwarmde gerieflijke kerken. Reken maar dat in die kerken heel wat gehoest en geproest is en de bacteriën vrij spel hadden door de bedompte lucht van walmende kaarsen. Het was destijds in de kerken tijdens de winter en zeer vroege lente bij een uitvoering van de Mattheus Passie van begin tot eind een geroezemoes van jewelste.

Wat een geluk dat die vermaledijde Annet Veenstra niet in 1729 of een van de navolgende jaren tijdens het leven van Bach de passie bij moest wonen. Ze had het van woede, met name woede over de oudere bezoekers, absoluut niet overleefd.

Al meer dan twee jaar vraag ik mij af: “Heeft die Veenstra geen ouders, of grootouders en heeft ze er werkelijk geen seconde bij stil gestaan dat ze ook over hen dat denigrerende stukkie schreef?”

Ik (70) weet niet hoe oud het kind is, maar vrees dat ze nog zo jong is dat ik niet de triomf mag beleven om haar oude huig lawaai te horen maken in het Concertgebouw.

Het is helaas niet anders.

Ik acht de kans gering, maar wil hopen op een positieve wending waarbij job-hopper, ze lijkt het nergens lang uit te houden, Veenstra terugkijkend denkt dat ze het in haar quasi-humoristische stukkie uit 2016 over ouderen bij de Mattheus Passie in het Concertgebouw eigenlijk te bont maakte.

Ach, en dat gezeur over mensen die tijdens concerten kuchen, in hun stoel schuiven, een programmaboekje laten vallen – Veenstra weet dankzij haar bionische oren perfect wie de daders zijn – is zo oud als de weg naar Kralingen.

Annet Veenstra dacht misschien in haar historieloze jeugdigheid dat ze in De Volkskrant origineel was, maar dan moet ik haar helaas teleurstellen: niet origineel en stinkend elitair. Dat was haar tekst.

Bertus G. Antonissen

Multatuli over sociale media

In concurrentie met sociale media zijn conventionele media bereid onbezonnen oprispingen van snotneusjes op Twitter of Facebook een podium te bieden. Je maakt dan mee dat een kind als Christa Noëlla die ‘altijd’ met respect deelnam aan de dodenherdenking van 4 mei ineens landelijk nieuws is als ze besluit ‘Geen vier mei voor mij’ omdat ze het maar een hypocriet gedoe vindt. Ongecensureerd en ongenuanceerd blaten op Facebook krijgt met hulp van De Volkskrant een status die het helemaal niet verdient. Een Nederlandse twintiger met Marokkaanse roots mag in diezelfde Volkskrant janken dat ze geen Nederlander meer wil zijn, en een leeftijdsgenootje van deze Nadia Ezzeroili, Annet Veenstra krijgt alle ruimte zich laatdunkend discriminerend uit te laten over ‘de oudere generatie’.

Er is geen kritische, seniore zeef meer die deze kinderen tegen zichzelf beschermt. Anna Stein die onder de aanstellerige Afrikaanse naam Anousha Nzume een Amerikaans product imiteerde (plagieerde) in het boekje Hallo witte mensen is weliswaar geen kind meer, maar heeft nog alle stampvoetende, racistische, discriminerende en bevooroordeelde kenmerken van een puber.

En dat allemaal dankzij de digitale podia. De ultieme democratie en VvMU (ja, zoek die maar op via Google) waar bloggers zoals ik dankbaar gebruik van maken. Als je niet uitkijkt, loop je het risico nerveus en zelfs opgefokt te raken van alle halfbakkenmeningenexhibitionisme.

Gelukkig manifesteren zoveel mensen zich op het digitale Hyde Park Speaker’s Corner, dat tweets en Facebook postings een beperkte houdbaarheid hebben. Tenzij kranten en praatprogramma’s in hun onderwerpenarmoede onderdelen uit de digitale stortvloed vissen en ze een iets langer leven gunnen.

Multatuli zag eind vorige eeuw deze bui al hangen toen hij schreef (in ‘Max Havelaar aan Multatuli’, verzamelde werken bezorgd door Stuiveling, Deel I, pp 455 en 456): “Zonder geheel te delen in het gevoelen van hen, die de uitvinding der boekdrukkunst een ramp noemen, moet ik toch bekennen dat die zogenaamde kunst veel kwaads heeft te weeg gebracht; vooral sedert men van boekenschryven een beroep gemaakt heeft. Men mag onderstellen van iemand, die, vóór die uitvinding, iets voortbracht dat de moeite van ‘t op- en overschryven waardig werd gekeurd, dat hy werkelyk iets te zeggen had. De kans is groter althans, dan ná Coster. Maar sedert men het schryven heeft verheven, – of verlaagd, – tot een broodwinning, spreekt het van zelf, dat er om het lieve brood gedurig iets moet geleverd worden van weinig gehalte.

Wat een schrijver was die man. Wanneer je in zijn tekst ‘boekenschryven’ vervangt door ‘tweeten’ (ik begrijp niet waarom velen dat ‘twitteren’ noemen) dan is hij (de tekst) bijna één op één toepasbaar op de kwaliteitsarme overdaad aan geschreven woord die in de 21ste eeuw beschikbaar is via digitale media.

Gelukkig is de invloed van de ‘boekenschryvery’ niet desastreus geweest op de samenleving zoals Multatuli leek te vrezen. De invloed van boeken moet nooit overdreven worden omdat het lezen van een boek meer inspanning vergt dan velen opbrengen.

Het lezen van vluchtige tweets kost geen moeite. Het is een zege dat er sinds kort meer tekens beschikbaar zijn om te tweeten. De bereidheid tweets te lezen is omgekeerd evenredig aan de lengte er van. Hoe langer de tweets, deste meer inspanning moet worden geleverd om ze te lezen. Bovendien is de overdaad aan tweets een garantie tegen werkelijke invloed van individuele tweets.

Geen groter zege dan de exponentiële groet van het aantal tweets.

Nog steeds geldt dat teksten die de moeite waard zijn over te schrijven per definitie meer kwaliteit hebben dan vluchtige kreten via het toetsenbord.

Dat ik de tekst van Multatuli overtypte is daar het bewijs van; zou ik nooit hebben gedaan met de voorspelbare tweets van Wierd Duk.

Ferdinand Braun.

 

fundamenteel taoïstische klaagchinezen

Eind jaren 1950 – ja, lieve lezers, zo oud ben ik inmiddels – stond in een halletje naast de ingang van bioscoop Asta aan het Haagse Spui een kleine, bejaarde chinees met een houten bord voor zijn buik zakjes pinda’s te verkopen. In die late jaren vijftig al bijna een anachronisme, een verdwijnend fenomeen. Ik kan me hem nog goed voor de geest halen.

Over Chinezen werd toen gezegd dat de eerste generatie op straat pinda’s verkocht. De tweede generatie had een restaurant en de derde generatie studeerde aan de universiteit medicijnen en werd succesvol arts. Sterker nog: artsen die vaardiger waren dan de autochtone artsen.

De Chinees werd en wordt geaccepteerd en gerespecteerd.

Ik moest hieraan denken toen ik afgelopen zondag samen met M. in Hoofddorp bij de Chinees Lucky City eten ging halen. In het restaurant was slechts één tafel bezet; bij ‘de afhaal’ stond een lange rij. Bijna vertrokken we om elders eten te halen, maar er is in Toolenburg geen ‘elders’, dus we schaarden ons in de rij wachtenden. Een kleine twintig minuten keken we vol bewondering naar de twee Chinezen achter de balie. Accentloos Nederlands sprekende Nederchinezen, waarschijnlijk 2de of 3de generatie, maar overduidelijk met de ijver en behendigheid van hun ouders en grootouders. In razendsnel tempo, ondersteund door een perfecte logistiek, werd klant na klant geholpen. Geen stress te merken en tegen iedereen vriendelijk.

Er wonen circa 70.000 Chinese allochtonen in Nederland. Hoeveel mensen met een 2de, 3de, of 4de generatie Chinese achtergrond in Nederland wonen heb ik nergens kunnen vinden. Hebben ze dubbele paspoorten? Geen idee.

Je ziet ze niet op de TV in praatprogramma’s klagen over onze voor nieuwkomers vijandige maatschappij; ik lees geen columns van quasi-journalistieke klaagchinezen die zoals Nadia Ezzeroili geen Nederlander meer willen zijn; geen Chinese snotneusjes die een selfie maken met ‘Geen 4 mei voor mei’ zoals Christa Noëlla; geen semi-Chinees die een warrig boekkie schrijft met de titel Hallo bologen, zoals half-zwartje Anna Steijns dat onder een aanstellerig pseudoniem als Anousha Nzume deed: Hallo witte mensen. Geen Chinese Arzu Aslan die met het schuim op haar fascistische bekkie pleit voor raszuiverheid en tegelijk, hoe tegenstrijdig, fulmineert tegen het verwerpelijk racisme in onze maatschappij.

Chinezen die massaal met vlaggen staan te zwaaien op de Willemsbrug in Rotterdam omdat er politieke problemen zijn in China? Nooit gezien. Chinezen die de Nederlandse pers bedreigen en het werken onmogelijk maken? Non-existent. Chinezen die luid toeterend door Nederlandse steden of over Nederlandse snelwegen rijden omdat er weer iets te vieren valt? Nooit gezien. Groepjes jonge Chinezen die straatroven plegen? Ik moet nog van de eerste horen. Criminele afrekeningen midden op straat tussen winkelend publiek? Chinees gejeremineer over discriminatie en racisme? Janken over achterstelling, kansloosheid? Anoniem solliciteren eisen, vrouwen onderdrukken? Kindhuwelijken? Verminking van vrouwelijke genitalia? Chinezen die het nodig maken dat buurtwachten worden opgericht die dan weer door Chinees tuig in elkaar worden geramd? Is zestig procent van de populatie in Nederlandse gevangenissen Chinees? Is bijna de helft van de allochtone Chinezen werkloos? Zijn Chinezen oververtegenwoordigd in de bijstand? Komt 1 op de 8 Chinese jongeren in aanraking met de politie? Zie ik op de TV Chinezen die zich etnisch geprofileerd voelen? Staan Chinezen op politieauto’s te dansen? Chinese treitervloggers die filmen hoe hun maatjes winkelend publiek bedreigen en politiemensen schofferen? Chinese zakkenrollers? Aanslagen op burgers door Confuciaanse of taoïstische fundamentalisten? Chinese vechtsporters die in een Ajax skybox een zakenman total loss schoppen? Groepsaanrandingen tijdens de nieuwjaarsnacht door Chinese jongeren? Zijn het Chinese teringlijertjes die niet met hun poten van meisjes in zwembaden af kunnen blijven? Vallen er in Europa doden door confucianistische of taoïstische eerwraak? Plegen tweedegeneratiechinezen plofkraken in de landen waar hun ouders naartoe trokken op zoek naar een beter leven? Schooluitval door Chinese jongens? Dat zal er ongetwijfeld zijn, maar massaal? Worden Chinezen die het confucianisme of taoïsme vaarwel zeggen door fundamentalistische confucianen of taoisten afgeslacht? Zijn er taoïstische voormannen die vanuit het moederland naar het westen trekken om haat te prediken tegen het westen? Hoeveel Chinezen bekeerden zich tot de fundamentalistische islam en sloten zich aan bij IS? (Er vechten circa 5.000 Oeigoer-Chinezen mee met IS, maar dat is dan ook weer een islamitische bevolkingsgroep). Zitten leraressen op scholen met de handen in het haar omdat Chinese jongens hun gezag niet accepteren? Passen scholen de lesstof aan omdat sommige onderwerpen teveel botsen met de taoïstische overtuigingen van Chinese kinderen? Schoppen Chinese rotjongens op 4 mei de herdenkingskransen over straat? Moeten Chinese aanslagen met vrachtwagens in Nice en Berlijn, moeten het overhoop schieten van de redactie van een kinderachtig blaadje en de moord op tientallen in een Parijs theater geduid worden vanwege de achterstandspositie van Chinezen in Banlieues?

Is er een Chinese, taoïstische cultuur van zelfbeklag en beschuldigende vingers naar de westerse maatschappij?

Wat is dat toch dat Chinezen slechts mondjesmaat integreren en desondanks geen loodzware last vormen op de Nederlandse maatschappij? Hoe komt het toch dat er geen Chinese tweedegeneratieproblematiek is waarbij door die mislukkelingen met beschuldigende vinger gewezen wordt naar racisme en discriminatie in de Nederlandse maatschappij als oorzaak van hun falen?

Ik kan maar één verklaring bedenken: het succes van nieuwkomers in een bestaande maatschappij wordt niet bepaald door de gastvrijheid, of het gebrek daaraan, van de ontvangende maatschappij – laten we wel wezen: alle klaagallochtonen kwamen vrijwillig naar Nederland en konden vrijwel zonder belemmering ons land in – maar wordt in eerste instantie bepaald door de ideologische, culturele en persoonlijke bagage die de nieuwkomers meenemen.

De chinees, als ik even mag generaliseren, kwam niet naar Nederland om lui achterover hangend zijn hand op te houden, maar om schouders-eronder een eigen, autonoom bestaan op te bouwen. Als er al zoiets bestaat als volksaard, dan is de Chinese aard die van zelfredzaamheid binnen een nieuwe omgeving. Geldt dat alleen voor Chinezen? De grootste groep Kaapverdianen buiten Kaapverdië woont in Rotterdam. Een groep die ook vrijwel zonder problemen een eigen bestaan wist op te bouwen.

Turken, Marokkanen, Eritreeërs, Somaliërs, Chinezen, Kaapverdianen en vele andere nieuwkomers uit tientallen landen zijn allemaal even kansrijk of kansarm wanneer ze in Nederland aankomen. Ik hou het, kijkend naar de landen van herkomst, op ‘even kansrijk’. Er zijn geen speciale belemmeringen voor Turken, Marokkanen, Eritreeërs, of Somaliërs, net zomin als er speciale faciliteiten zijn voor Chinezen en Kaapverdianen.

Toch is er een groot verschil in kans om te slagen in Nederland. Ligt dat aan Nederland?

Nee, dat ligt aan de cultuur, ideologie, mentaliteit van de nieuwkomers. Moeten ze persé integreren volgens politiek-correcte routes? Wat mij betreft niet. De Chinezen zijn er het overtuigende bewijs van dat diversiteit betekent op harmonieuze wijze naast en door elkaar wonen van diverse culturen met respect voor elkaars cultuur, taal, geloof, ideologie, politieke overtuiging.

Als je je in Nederland vestigt op basis van een superieure, expansionistische ideologie zoals de onverdraagzame fundamentalistische islam, dan weet je van tevoren dat de kans op slagen in Nederland beperkt is. Als je gemotiveerd wordt naar het westen te reizen omdat het westen gerieflijke sociale voorzieningen heeft, maar je niet realiseert dat het nemen maar ook geven is in ons wereldje, dan is de kans op slagen gering.

Ik begrijp er sowieso geen bal van dat moslims er massaal voor kiezen vanuit moslimlanden te migreren naar westerse landen waar ze vol minachting op neer kijken. Dan heb je het enig ware geloof en kies je er vrijwillig voor je te vestigen in de heidense poel des verderfs. En dan maar klagen, klagen, klagen..

Waarom is dat?

Zal het dan toch waar zijn wat velen vrezen dat de migratie door moslims naar westerse landen ideologisch gemotiveerd is en het uiteindelijke doel islamisering van de westerse wereld?

Ik kan niets anders bedenken.

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

PS: voor ik het vergeet: bovenstaande gaat natuurlijk niet over alle immigranten uit moslimlanden……maar wel over alle Chinezen en ja: ik weet dat er gelukkig ook veel nieuwkomers met een islamitisch-ideologische achtergrond zijn die in alle redelijkheid en probleemloos zich wisten te vestigen in het westen. Zo PoliCor genoeg?

C.M.

Witje – want slechts half zwart – Anousha Nzume valt door de mand.

Anna Steijn schreef het boekje Hallo witte mensen onder haar belachelijke quasi Afrikaanse artiestennaam Anousha Nzume. Mevrouw worstelt met haar warrige wortels en besloot op haar achttiende dat Anna Steijn veel te Hollands klonk en had toen al door dat je in Nederland met een exotische naam veel meer kansen maakt geknuffeld en gepamperd te worden, dan wanneer je gesierd bent met een ordinaire inheemse naam. Bovendien is je minderheidskleur met een Afrikaanse naam overtuigender.

Zo werkt het: je zoekt vrienden als racist Arzu Aslan en consorten, neemt een Afrikaanse naam aan en vercommercialiseert je zelfgecreëerde slachtofferschap.

Kassa!

Juichend in je gediscrimineerde en achtergestelde gelijk kan je je natuurlijk niet veroorloven dat beargumenteerd weerwoord tegen je zelfbeklag publiek gemaakt wordt. Dus wat doe je: je vertrapt met je buitenproportionele, zwarte voet iedere oppositie.

Anna Anousha Steijn Nzume is het selectieve succes naar haar obese koppie gestegen. Het lot van kokerkijkertje is haar deel, want ze ziet niet dat alle support uit slechts één hoek komt en dat dat succes een eendagsvlieg is. De aandacht gaat van de ene aandachtszieke frustraat naar de andere. Is het eerst raciste Arzu Aslan, dan is het een jankmarokkaantje als Nadia Ezzeroili, of snotneusje Christa Noëlla die niet meer mee wil doen aan die huichelachtige dodenherdenking op 4 mei, of partijen en relaties hoppende Sylvana Simons, of van Joop naar Geen Stijl zwabberende links-fascistische Anne Fleur Dekker, of naar met een bionisch gehoor geoutilleerde Annet Veenstra, om nu, voor heel even, terecht te komen bij Anna Anousha Steijn Nzume.

Ik besloot niet te trappen in de STER priet-praat van Anna Anousha Steijn Nzume in diverse media en kocht haar boekje niet. Over dat boekje heb ik dan ook geen mening, anders dan de vraag die ik mij stel: zou een witte een uitgever weten te vinden die Hallo zwarte mensen, wil publiceren? Een boekje waarin een witte aan zwarten uitlegt hoe ze zich in onze maatschappij dienen te gedragen tegen witten?

Vanmorgen las ik een boeiende column door Robert Vuijsje waarin hij onder de titel Zelfbenoemde keurmeester de vraag stelt of Anna Anousha Steijn Nzume het recht heeft hem als witte man, met een overigens zeer diverse komaf, te verbieden mensen met een integratie-achtergrond te interviewen. Een imponerende column die ik via Twitter stuurde naar Anna Anousha Steijn Nzume. Het enige commentaar dat ik bij de column voegde was ‘OEPS’:

Tweet aan Anna Anousha Steijn Nzume

 

Ik bekritiseerde het boekkie van Anna Anousha Steijn Nzume niet, voegde haar geen verwijten toe, schold haar niet uit, gebruikte geen vulgaire taal, discrimineerde haar niet, behandelde haar niet racistisch…niets van dat al. Het enige dat ik deed was de column van Vuijsje aan haar sturen, een column die er niet om liegt, met de toevoeging ‘OEPS’. Volgens mij niet een toevoeging om aanstoot aan te nemen.

Binnen twee minuten kreeg ik een reactie van Anna Anousha Steijn Nzume: “Heb ik niet gezegd. Doei”. Nu besef ik maar al te goed dat Twitter gedegen inhoudelijk reageren alleen mogelijk maakt voor de werkelijk getalenteerden, maar zo karig en dan door iemand die zich theatermaker, actrice en nu ook auteur noemt, is teleurstellend.

Doei?

Ja Doei, want Anna Anousha Steijn Nzume heeft mij ook meteen geblokkeerd als Twittervolger:

Lafbekje Anna Anousha Steijn Nzume

 

Ja, deze allesbehalve bescheiden aanwinst in ons polderland matigt zich aan de meerderheid van de inwoners de norm te stellen hoe met elkaar om te gaan, maar scoort zelf op de verdraagzaamheidschaal een dikke onvoldoende. Zo werkt dat bij Anna Anousha Steijn Nzume blijkbaar: volop gebruik maken, en terecht, van de vrijheid van meningsuiting in ons landje, maar met haar maatje 48 keihard op de rem trappen zodra ze een tegengeluid verneemt.

Wat mij betreft verdwijnt ze in de afvalcontainer waar alle parasieten horen die spugen in de bron waar ze smakelijk uit drinken.

Misschien mag ik van een Russisch-Kameroense-Nederlandse (stiefvader) ook niet te veel verwachten.

Simon Aernout Tire.

De Volkskrant en jankende islamist Izz Ad-Din Ruhulessin

Izz Ad-Din Ruhulessin verdedigt steniging overspelige vrouw
Izz Ad-Din Ruhulessin verdedigt steniging overspelige vrouw

Walgelijke smeerlapperij van De Volkskrant en Izz Ad-Din Ruhulessin. De door deze islamist publiek aangevallen beveiliger kan zich niet verdedigen. De Volkskrant en Izz Ad-Din Ruhulessin wisten dat en handelden in strijd met het journalistieke principe dat 1 bron geen bron is. 100% misbruik van de zo machtige pen.

De Volkskrant – zo langzamerhand het ideale podium voor klagende exoten zoals Nadia Ezzeroili die geen Nederlander meer wil zijn en consorten, of een mevrouw Annet Veenstra die prominent mag klagen over kuchende bejaarden – plaatste 8 februari een huilerig stuk van Izz Ad-Din Ruhulessin. Meneer Izz Ad-Din Ruhulessin deed boodschappen voor zijn moesje bij de Coop en werd door een beveiliger bij de kassa verzocht zijn pet en capuchon af te doen.

Geheel voorspelbaar bij deze Izz Ad-Din Ruhulessin escaleerde dat tot een rel omdat meneer weigerde. Nu kan ik mij voorstellen dat hij verzet voelde bij het verzoek van die beveiliger. Ook kan ik mij voorstellen dat Izz Ad-Din Ruhulessin best wel begrijpt wat de motivatie van de beveiliger was. Alle supermarkten maken tegenwoordig, wat leven we toch in moeilijke tijden, gebruik van observatie met camera’s en wanneer klanten het dan nodig vinden zich via pet + capuchon – wat een combinatie – onherkenbaar te maken, dan loop je het risico dat een ijverige beveiliger zich met je verhulling bemoeit.

Handig en noodzakelijk? Ik weet het niet.

Izz Ad-Din Ruhulessin had twee keuzes: aan het verzoek voldoen of in de discriminatie- en racismestuip schieten, weigeren en de boel op de spits drijven. Hij koos voor het laatste. Meneer Izz Ad-Din Ruhulessin wilde het verzoek van de beveiliger zwart-op-wit hebben en als dat niet mogelijk was dan maar de manager spreken.

Wil je zijn eenzijdig gekleurde relaas lezen, dan is dat (nog) te vinden op: http://www.volkskrant.nl/opinie/ik-vroeg-om-de-manager-en-lag-ineens-in-een-nekklem~a4459270/

Meer weten over de manieren en denkwijze van exoot Izz Ad-Din Ruhulessin? Dat kan via Youtube waar meneer zich in gruwelijke bochten wringt om bij Pauw & Witteman uit te leggen waarom binnen de juridische context van islam en sharia steniging van een overspelige vrouw te rechtvaardigen is.

Stenigen van een vrouw moet kunnen, maar oh wee wanneer meneer uit een supermarkt wordt gezet. Dan is de wereld te klein en De Volkskrant maar al te graag bereid veel ruimte vrij te maken voor Izz Ad-Din Ruhulessin’s klaagzang, inclusief – hoe trendy – een verhaal over de nekklem die hij nog net overleefde.

Kijk en huiver: https://youtu.be/-tufF4zgolg

Gelukkig is er een simpele wijze om van dat stemmingmakende, bevooroordeelde krantje, De Volkskrant, af te komen: https://www.opzeggen.nl/krant_tijdschrift/volkskrant/opzeggen

Stephan O. Krates

 

 

 

 

Nadia Ezzeroili: “OPDONDEREN”!

Nadia Ezzeroili wil geen Nederlander meer zijn
Nadia Ezzeroili wil geen Nederlander meer zijn

Januari 2016 ging er een golf van huiver en diepe teleurstelling door ons lage land aan de Noordzee. In een huilerig stuk vol zelfbeklag liet Nadia Ezzeroili in De Volkskrant weten geen Nederlander meer te willen zijn. Ze kon dat niet langer uit haar mond krijgen: veel gemakkelijker noemde zij zich Marokkaan. Want, Nederland is een in- en inracistisch land waar je als nieuwkomer tegen de bierkaai vecht als je in deze witte maatschappij mee wilt doen. Ezzeroili, liefhebber van Hollandse stamppot, bezoekt geen witte kroegen meer, maar rookt onder haarsgelijken een waterpijp in een exotentent en gaat alleen nog maar bij de Marokkaan of Turk buiten de deur eten. Dat is haar goed recht. Sterker nog: wat mooi dat we in ons land honderden van die exotische tentjes hebben, waar niet alleen gefrustreerde Nadia’s eten, maar ook veel van die enge, racistische Nederlanders. Ik koop zelf al jaren mijn brood en croissants bij de Turkse bakker, eet regelmatig in een Turks restaurant, ga niet meer naar de Turkse slager die mij verneukte en een geitenbout aan mij verkocht als lamsbout en koop mijn Hollandse nieuwe – leuker kan het haast niet – bij een Marokkaanse visboer aan de Rotterdamse Zwaanhals. Het is iedere keer weer genieten van de multiculturele haring: gekocht bij een paar vriendelijke en vlotte Marokkanen die vrolijk rood-wit-blauw in de schoongemaakte haring prikken. Met mijn kaapverdiaanse buren trek ik al meer dan twintig jaar op. Ze zijn eigenlijk de beste vrienden die ik heb. Ik zag hun kinderen, neven en nichten opgroeien en zich ontwikkelen tot tevreden volwassen mensen met goede opleidingen en meestal dito banen.

Tevredenheid is iets dat Nadia Ezzeroili blijkbaar helemaal kwijt geraakt is. Nee, (zelf)beklag is de fuik waar ze in klem liep. Dat ze dat zelfbeklag mag uiten in een nationale krant, De Volkskrant, doet daar bij haar blijkbaar niets aan af. Dat haar verdriet breed uitgemeten werd in Neerlands meest bekeken TV programma, De Wereld Draait Door, opent haar niet de ogen, want als je eenmaal vindt dat Nederland, met zijn 500 moskee-en en 1 miljoen moslims, een racistisch land is, dan helpt niemand je meer van die overtuiging af. De innerlijke tegenstrijdigheid tussen de overtuiging dat Nederland racistisch is en het podium dat overal beschikbaar is om daarover te klagen, is voor Nadia Ezzeroili te moeilijk om te begrijpen.

Mevrouw Nadia Ezzeroili heeft gelukkig nog een restje empathie voor de laag-opgeleide Nederlandse arbeider die achter de PVV aan loopt. Hier mist ons Marokkaanse prinsesje wat informatie. Het zijn niet alleen laagopgeleiden die hun heil zoeken bij de PVV. Het zijn ook niet alleen racistische witte Hollanders die PVV stemmen. Als je eenmaal je vastgebeten hebt in een overtuiging dan is het moeilijk de klem van je kaak te halen en weer om je heen te kijken. Laat ik Nadia Ezzeroili een handje helpen: 50% (!) van de Nederlanders met een Surinaamse achtergrond overwegen PVV te stemmen in maart. De afgelopen paar jaar voerde ik in het Rotterdamse Oude Noorden menig gesprek met exotische – allochtoon mag blijkbaar niet meer – Nederlanders, soms tamelijk felle gesprekken, om ze van het plan PVV te stemmen af te brengen.

Een kinderhand, ook die van Nadia Ezzeroili, is snel gevuld, want: “Afgelopen zomer was ik in de Marokkaanse havenstad Tanger. Op de markt raakte ik in gesprek met een oude man. Ik excuseerde me voor mijn slechte beheersing van de Marokkaanse taal en vertelde dat mijn ouders een paar honderd kilometer verderop zijn geboren. ‘Vandaag is een mooie dag’, zei hij. ‘Want je bent weer bij ons thuisgekomen.’ In een land waar ik als vrouw veel slechter af ben dan hier in jouw huis ervoer ik meer warmte dan ik van jou heb gekregen.

De tranen schieten er van in je ogen. Sindsdien nooit meer iets van Nadia Ezzeroili gehoord over in Marokko – of in Nederland door Marokkanen – mishandelde homo’s; niets over de Marokkaanse actrice die haar vaderland uit vluchtte nadat ze in Nadia’s verheerlijkte Tanger op straat in elkaar was geramd enkel en alleen om een filmrol die ze speelde, niets van frustraat Nadia Ezzeroili gehoord over de gewelddadige acties door de Marokkaanse oproerpolitie tegen betogers in Marokko; helemaal niets van het kokerkijkertje gehoord over de criminele Marokkaanse migranten die misbruik maken van de Europese asielprocedures en de ene misdaad na de andere plegen in Europa. Nee, mevrouw Ezzeroili krijgt de tranen in ogen en broek van een marktkoopman die haar warm in de armen sluit. Hoe naïef kan je zijn. Als je jezelf, geboren in Nederland, liever Marokkaan noemt, wees dan ook zo consequent en dapper om kritisch naar dat oord van levensgeluk te kijken.

Tweetende Nadia Ezzeroili plaatste op haar Twitter account een bericht over de te witte Nederlandse politie en het gebrek aan diversiteit. Laat ik daar eens op reageren, meende ik en ik wees haar op: http://www.artikel7grondwet.nl/het-nos-journaal-toetert-klakkeloos-discriminaatsjie/.

Een tekst die kanttekeningen plaatst bij de vermeende discriminatie bij de politie. Een tekst waar geen onvertogen woord in staat. Nadia Ezzeroili mag het met die tekst oneens zijn – wat leven we toch in een heerlijk land – maar niets, helemaal niets rechtvaardigde haar reactie per kerende post:

Zo zijn de manieren van Nadia Ezzeroili
Zo zijn de manieren van Nadia Ezzeroili

Hmm….mag ik dan ook even: Als je het hier zo weinig naar je zin hebt en Marokko blijkbaar ziet als het paradijs op aarde, donder dan zelf op!

Maar ja, het vreet zo lekker uit de Nederlandse ruif. Dat weet Nadia Ezzeroili maar al te goed. Ze drinkt maar wat graag uit die goedgevulde Nederlandse bron om er dan ook weer haar smerige frustratengal in te spugen.

De ideale maatschappij bestaat niet, ook niet voor autochtone (inheemse) Nederlanders. Die hebben helaas niet het gemakkelijke excuus dat ze bij voorbaat geen kans hebben omdat de wieg van hun (voor)ouders in een ander land stond en Nederland niet gastvrij is. Zal jankende Ezzeroili zich wel eens afvragen wat het voor inheemse bejaarden betekent om met hun boodschappennetje in de Crooswijksestraat of omgeving Afrikaanderplein naar de supermarkt te gaan? Ze schuifelen daar door een wereld die allang niet meer de wereld is waar ze opgroeiden. Ja, en die inheemse bejaarden, ook jongere  inheemse generaties, moeten het niet in hun hoofd halen een janktoon aan te slaan zoals Nadia Ezzeroili over het feit dat ze zich niet meer Nederlander in Nederland voelen.

DISCRIMINAATSJIE en OPDONDEREN zal Ezzeroili’s strenge oordeel zijn.

Een klein duveltje in mijn hoofd vraagt zich af: bedoelt gefrustreerde Nadia met haar ‘ik wil geen Nederlander meer zijn’ dat ze alle, of een grote meerderheid van de Nederlanders verfoeit? Mocht dat zo zijn, zo fluistert het duiveltje verder, dan begeeft Nadia zich op een door-de-mand-vallende wijze over de grens van xenofobie en racisme. Blijkbaar toch niet zo’n slim meisje die Nadia. Zal het dit gebrek aan intelligentie en haar vooroordeel, per definitie niet slim, zijn waardoor ze niet in alle kringen met open armen ontvangen wordt?

Om met Henk Spaan te spreken: VUILNISMAN, MAG DEZE ZAK NADIA EZZEROILI OOK MEE!!

Stephan Olmert Krates

 

De Volkskrant – zonder twijfel de slechtste krant van Nederland

Jankorgel Nadia Ezzeroili

Als ik al niet besloten had mijn abonnement op De Volkskrant, misschien wel de slechtste krant van Nederland, op te zeggen dan had ik dat nu zeker gedaan.

Politieke opportunist en nitwit, relatiehopper Sylvana Simons besloot DENK het kunstje te flikken dat DENK de PvdA flikte en gunde De Volkskrant de primeur van dit dorpsnieuws. Want dorpsnieuws is het. Mevrouw S.S. heeft nog nooit iets in de politiek gepresteerd, heeft nog nooit aan verkiezingen deelgenomen, maar wordt op het Volkskrant podium getild alsof we hier te maken hebben met DE politica van de 21ste eeuw.

Het staat mij nog helder voor de geest hoe ze deelnam aan een gesprek bij PAUW over het naderende referendum in april 2016 waar de NL kiezers de regering raad mochten geven over het associatieverdrag met de Oekraïne. Geheel op zijn Simonsiaans zat Sylvana daar reactief te blaten over alles dat de andere deelnemers aan de discussie vonden en beweerden totdat aan het einde van het gesprek de aap – mag ik dat schrijven? – uit de mouw kwam. Mevrouw S.S. had dat verdrag helemaal niet gelezen, begreep er geen bal van en wist zelfs niet of ze wel zou gaan stemmen.

Tenenkrommend.

Lichtgewicht Simons trad toe tot het walgelijke, racistische en discriminerende ongekozen partijtje DENK en besloot na een paar maanden weer op te stappen. Ook over DENk had deze politica pur sang zich niet ‘ingelezen’ en het poppie wist niet wat bijna heel Nederland wist dat DENK-ers vulgaire volgers van Erdogan zijn, de Armeense genocide ontkennen en onbetrouwbare anti-feministische en anti-homo ratten zijn. Rat Simons heeft besloten dat tot zinken gedoemde schip te verlaten, waarschijnlijk omdat ze op een niet verkiesbare plaats op de DENK-lijst staat en dus alleen maar gebruikt werd als lijstduwer, en stapte naar De volkskrant om dat blaadje de primeur te gunnen.

Twijfelachtig allemaal, maar vooruit. Wie was de gelukkige om Mevrouw S.S, te interviewen? Nadia Ezzeroili. Wie? Ja, die! De mevrouw die ongeveer een jaar geleden een klagend stukkie schreef waarin ze aankondigde dat ze geen Nederlander meer wil zijn en die hitsig eufoor raakte omdat een oude marktkoopman in Marokko haar ‘welkom thuis’ wenste. Marokko, het paradijs op aarde. Ezzeroili liet subiet haar Nederlanderschap vallen en sloot heel Marokko in de armen. Hysterisch, maar ze heeft het recht op die keuze. Wat jammer nu dat deze Marokkofan wel blijft vreten uit de Nederlandse ruif en geen poot, maar dan ook geen enkele journalistieke poot uitstak ter verdediging van de Marokkaanse actrice Loubna Abidar die dat moslimland ontvluchtte naar Frankrijk omdat ze haar leven in Ezzeroili’s paradijs op aarde niet meer zeker was enkel en alleen vanwege een filmrol die ze speelde. In dat vrouwvriendelijke door afvallige Nederlander Nadia Ezzeroili verheerlijkte land werd de actrice zelfs op straat in elkaar geslagen vanwege haar rol in een film.

Kijk dat is dus de jeugdige journalist van De Volkskrant die geheel objectief en onbevooroordeeld mevrouw S.S. langdurig aan het woord laat. En de redactie van De Volkskrant stond erbij en keek er naar.

Heerlijk die journalistieke vrijheid en de vrijheid van het gesproken en geschreven woord. Jammer nu, dat die journalistiek alles behalve objectief is.

Het enige dat ik hiertegen kan doen, deed ik al enkele maanden eerder: mijn abonnement op dat enge krantje opzeggen.

JAKKIE!

Voor degenen die ook genoeg hebben van die amateuristische snotneusjournalistiek van De Volkskrant is hier de link om snel en eenvoudig het abonnement op te zeggen: https://www.opzeggen.nu/kranten/de-volkskrant/

H.A.F.M.O Hoek

Bang zwijgen of boos roepen, that’s the question

Indonesië - Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol
Indonesië – Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol

Zodra lichtvoetigheid en relativiteit verdwijnen en discussies geobsedeerd serieus worden, krijg ik het verlangen mijn ogen en oren te sluiten en me terug te trekken in een veilige cocon.

We namen ons al voor geen aandacht meer te besteden aan narcistisch, exhibitionistische engerdjes zoals de dame-wier-naam-we-niet-meer-willen-vermelden, of aan snotneusjes die ineens geen Nederlander meer willen zijn omdat een bejaarde marktkoopman ze in Marakech welkom thuis heet, of aan nat-achter-de-oren ‘theaterjournalistjes’ die alle ouderen over één kam scheren en beschuldigen van kuchen, telefoons af laten gaan of met oorverdovend kabaal laten vallen van tekstboekjes tijdens uitvoeringen van de Mattheus Passie, of aan besjaalde moslimmeisjes die klagen over discriminatie maar geen bek open doen over hun moslimbroertjes die autochtoon Nederlandse vrouwen uitschelden voor kankerhoer, of gluiperds die een etnisch profilerend partijtje begonnen nadat ze zetels roofden van de PvdA en er niet voor schromen te kotsen in de bron waar ze uit dronken, of aan ramadanzakkenwassers die uitschreeuwen ‘we zijn er nu eenmaal, wen er maar aan’, of aan ondoorgrondelijke redacties van kranten die al deze schreeuwerd een podium bieden, of aan hyperracisten die 24 uur per dag klaaggrammofoonplaten draaien over het blanke racisme, of aan een racistische in Nederland steuntrekkende Antilliaan die Zwarte Piet racistisch vindt, of aan voormalige koloniën in de Cariben die bij het verfoeide moederland financieel aan de borst blijven hangen maar wel klagen over de al 150 jaar geleden opgeheven slavernij, over Antilliaanse racisten die stampvoetend respect eisen en tegelijkertijd een bord met MINDER MAKAMBA’S langs de weg zetten op Bonaire, aan stenengooiende criminele carrièremakers die huilen over etnisch profileren terwijl ze zelf zo racistisch als de pest zijn, aan Marokkaanse meisjes die en bloc wegblijven bij het klasje creativiteit omdat er Turkse meisjes bij gekomen zijn, aan vluchtelingenpubers die vinden dat ‘Hollandse jongens maar moeten leren na de sportles met hun onderbroek aan te douchen’, aan islamistisch antisemitisme….

Ik wil me niet meer druk maken over nieuw in Nederland gesettelde, goed verdienende middenklassers die spugen op onze maatschappij. Ik wil me niet meer druk maken over moslims wier alfabet begint en eindigt met de I van Islamofobie zonder door te hebben dat fobie angst betekent en die angst volkomen logisch is door alle gruwelijkheden die verricht worden uit naam van de islam. Ik wil niet meer somber worden over de ramadanpolitie in Indonesië die een eettentje leegrooft omdat een bejaarde uitbaatster tegen hun zelfverzonnen regels in tijdens de ramadan eten bereidt. Ik wil niet meer piekeren over het onbegrijpelijke partnership tussen de westerse wereld en het achterlijke Saoedie-Arabië waar stok- en zweepslagen en onthoofdingen aan de orde van de dag zijn omdat burgers overspel zouden plegen. Ik wil geen hoofdbrekens meer hebben over de stokslagen die vrouwen in Iran krijgen omdat ze hun haar niet bedekken. Niet meer peinzen over al die in Nederland geboren islamtrutjes die ‘geheel vrijwillig’ het haar bedekken en geen moment nadenken over solidariteit met onderdrukte vrouwen in Arabische landen. Besjaalde meisjes in Nederland die ‘geheel vrijwillig’ met sjaaltjes om op straat koketteren met hun geloof maar zich geen moment afvragen wat hun lot binnen de moslimgemeenschap zal zijn wanneer ze besluiten geen sjaaltje meer te dragen. Ik wil me niet meer ergeren aan Tofik Dibi die in een TV interview de woorden homoseksualiteit en homofilie niet uit zijn islamitische muil kan krijgen maar het heeft over ‘wat ik heb’. Wat ik heb? Alsof het een ziekte is NONDEJU.

Moet ik somber worden van een Amerikaans-Afghaanse homo die 50 andere homo’s afslacht om aan zijn fantasie-allah te bewijzen dat hij braaf volgens de koran leeft en niet pijpte en gepijpt werd? Moet ik me druk maken over de stiekeme moslims die stijf in het pak zomers glurend langs de vloedlijn van de Nederlandse naaktstranden lopen? Wat maken mij die honderden Arabische schoften uit die hun klauwen niet van westerse vrouwen, die kankerhoeren, af kunnen houden tijdens massa manifestaties? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat diezelfde schooiers het niet in hun hoofd zouden halen besjaalde geloofsgenoten zo te behandelen? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat die Marokkaanse teringcrimineeltjes nooit tasjes roven van bejaarde Marokkaanse oma’s? Moet ik me nog afvragen waarom Marokkaantjes in Enschede alleen de auto’s van niet-Marokkanen in brand steken?

Moet ik het raar vinden dat de gemeente Den Haag het goed gevonden heeft dat in de Wagenstraat een moskee gevestigd werd in een 18-de eeuwse synagoge? Moet ik het raar vinden dat ieder bouwvoorstel in Den Haag langs schoonheidscommissies moet, maar dat nu naast die klassieke synagoge twee gigantische plastic minaretpikken boven de synagoge en de omliggende oude gebouwen uitsteken? Moet ik verbaasd zijn over de honderden moskeeën in ons land die gebruikt worden om haat te prediken en leerregels te verkondigen die rechtstreeks indruisen tegen onze rechtsorde? Mag ik het raar vinden dat overal moskeeën en gebedsruimtes verschijnen om moslims te gerieven en dat diezelfde moslims vol zelfbeklag ‘islamofobie!’ roepen? Moet ik er trots op zijn dat wij in ons land moskee na moskee laten bouwen en zelfs subsidiëren op grond van dat idiote grondwetsartikel over vrijheid van godsdienst terwijl bij onze bondgenoot Saoedie-Arabië christelijke kerken verboden zijn? Moet ik het maar gewoon vinden dat in Egypte koptische christenen vermoord worden en in de gehele Arabische wereld bijna alle Christenen verdreven zijn, maar dat Europa de grenzen tientallen jaren open zette voor de westerse waarden verwerpende Arabische moslims? Moet ik vragen stellen bij het besluit door een islamitische Turkse gouverneur dit jaar de gay-parade te verbieden in Istanbul?

Zal ik maar doen of er geen vaginale verminking plaatsvindt in Nederland? Zal ik maar wegkijken bij gedwongen huwelijken in ons polderlandje? Ach, wat zal ik mij druk maken over af en toe een slachtoffer van eerwraak in Rotterdam. Wat moet het mij bommen dat een groepje Turkse hangjongeren mij in Rotterdam voor een moskee uitschelden voor kale klootzak terwijl hun bebaarde en bejurkte opvoeders er passief goedkeurend bij staan? Zal ik maar wennen aan de nieuwe marktcultuur waarbij een stelletje Marokkaanse vishandelaars op de Haagse markt mij opzettelijk rotte makrelen meegeven? Zal ik maar niet meer praten over nieuw-Nederlandse racisten die mij en mijn zwarte Zambiaanse vrouw het Kralingse Bos uit jagen? Zal ik maar doodsbedreigingen van uittredende moslims zien als een boeiende exotische cultuur?

Moet ik leerlingen van het Elde College in Schijndel die scanderen dat joden zo goed branden maar negeren?

Moet ik mij druk maken over de onderdrukking van persvrijheid? Over de aanslagen in Madrid, Londen, Parijs, Brussel? Over de verderfelijke vluchtelingendeal tussen de EU en Turkije? Over de machteloosheid van de EU? Over Brexit? Over de moord op een Britse parlementariër? Over Nederlandse scholen die Tweede Pinksterdag om willen ruilen voor een dag vrij met het suikerfeest? Over Trump, Poetin, Wilders, Marie le Pen, de FPÖ?

Voor mijn gemoedsrust moet ik al die vragen en ergernissen over mijn schouder gooien.

Toch knaagt er iets aan mij..

Alle ellende in de wereld wordt mogelijk gemaakt door de ongeïnteresseerde en angstige zwijgers. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Bij die zwijgers wil ik niet horen.

Meditatione Ignis gaat dus door, maar met een somber en bezorgd hart.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

 

Discriminatieparanoia

Nederlandse-vlag

Mevrouw Umar, de door zichzelf meest overgewaardeerde columnist van Nederland, is weer terug in ons land. Ik onderdruk de neiging nog over haar te schrijven. Dat kan ik sowieso niet beter dan Daniëlle Pinedo en Enzo van Steenbergen vandaag in NRC Next deden onder de titel ‘Ebru Umar: het schreeuwmeisje’.

Dat mevrouw Umar blij is met dat artikel, zoals blijkt uit een Tweet van haar, toont aan dat ze werkelijk een gigantisch blad voor haar hoofd heeft. ‘Beledigen is haar tweede natuur’, aldus Pinedo en Van Steenbergen. Umar wordt geciteerd: “De clown van Nederland”, zei ze over Geert Wilders. „Een ijdel leeghoofd” over Jeroen Pauw, „Een lulletje rozewater” over Job Cohen, en „een manipulatieve despotische einzelgänger”, over Ayaan Hirsi Ali.

Al die kwalificaties zeggen niets over de slachtoffers van Umar, maar alles over haar persoontje. Pinedo en Van Steenbergen wonnen voor hun artikel zelfs inlichtingen in bij het Erasmiaans Lyceum in Rotterdam waar Umar samen met twee zussen op school zat. Ook daar was ze al iemand die kleinigheden tot grote proporties op blies. Bovendien was ze jaren later een jokkebrok over de school. Ze zat helemaal niet in een ‘allochtonenklasje’ zoals ze, als een spinnende poes zich wentelend in de slachtofferrol, beweerde.

“Is er dan werkelijk niemand in dit land die moslims duidelijk kan maken dat je best je geloof kunt aanhangen zonder dat je daar op straat mee hoeft te koketteren”, schreef Umar in een opiniestuk in NRC over een leerkracht in Laren die besloot voortaan een hoofddoek te dragen. Kijk, daar kan ik mij prima in vinden. ‘Duidelijk maken’ is wat anders dan verbieden, want daar zou ik op tegen zijn.

Deze blog gaat helemaal niet over Ebru Umar, ook al vormt ze wel een aanleiding.

Een paar weken geleden ontmoetten mijn echtgenote en ik een jongedame van 37 (op onze leeftijd vind je dat jong) waarmee we een prettig gesprek hadden. Pas na een klein uurtje praten kwamen te weten dat ze in Turkije geboren is. Haar Nederlands is accentloos, misschien een beetje Zuid-Hollands accent. Haar donkere ogen en donker haar riepen bij ons niet meteen de gedachte op te maken te hebben met een nieuwe Nederlander.

Het gesprek werd al snel min of meer persoonlijk. Dat gebeurt soms wanneer persoonlijkheden goed op elkaar aan lijken te sluiten. Vanwege haar Turkse achtergrond spraken we even over Ebru Umar, maar aan die persoon wil ik nu geen woord meer besteden.

S., vertelde over het spaak lopen van een relatie, enkele relaties. “Ik loop blijkbaar steeds tegen de verkeerde mannen aan”.

Wij wisten iemand voor haar, een leeftijdgenoot, de zoon van vrienden van wie wij hoorden dat hij maar wat graag een leuke vriendin vindt. Dus toonden wij S. een Facebookfoto van B. en vertelden haar wat over hem. “Wat een leuke man!”

Kwamen we daar onverwacht in de relatiebemiddelingsbranche terecht, want we stuurden een foto van S. naar de moeder van B. Moeder belde ons bijna juichend op en overlaadde ons met enthousiaste dankbetuigingen. “Wat leuk dat jullie aan B. gedacht hebben”.

We vertelden moederlief een en ander over S. Zij zou het doorgeven aan B. en hem attent maken op het Facebookprofiel van S.

Totdat mijn vrouw een WhatsApp-bericht kreeg van B.’s moeder:

‘Is het een Nederlandse?”

“Nee, ze is Turks”.

“Okay, Thnx”.

Waarop een doodse stilte.

Ik vertelde mijn vrouw dat ze verkeerde informatie had gegeven. S. heeft de Nederlandse en niet de Turkse nationaliteit. We voelden ons beiden niet prettig bij de vraag naar het Nederlanderschap en de daarop ingetreden communicatiestilte, dus stuurde ik een dag of tien later een mail naar B.’s moeder:

“Van M. hoorde ik dat je gevraagd hebt of S. Nederlandse is. Ze heeft een Turkse achtergrond, maar is Nederlandse.”

Per ommegaande kwam het antwoord: “Dank voor je bericht”.

Niets meer, niets minder. Er bereikten ons geen andere vragen over S. Alleen “Is ze Nederlandse?”

Zo worden wat ons betreft hoogopgeleide vrienden snel gedegradeerd tot kennissen.

Hebben we in ons land nog een lange integratie- en acceptatieweg te gaan, of heb ik last van discriminatieparanoia? Wie zal het zeggen.

Misschien is wel het ergste dat ik het niet ga vragen omdat ik bij voorbaat het antwoord niet vertrouw.

Ik moet toch maar nog eens dat artikel van Nadia Ezzeroili in De Volkskrant lezen.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije