Fundamentalismefobie ontrafeld

Overspelige echtgenote
Een wantrouwige en een wreedaardige echtgenoot. Roman de la Rose, Frankrijk, 1487-95. Oxford, Bodleian Library, Ms. Douce 195, fol. 66v en 60

Fundamentalistische toewijding aan een geloof was in mijn ogen nooit angstaanjagend, eerder lachwekkend. Fundamentalisme is per definitie achterlijk, want het fundament van het geloof, zonder aanpassing aan nieuwe tijden, is leidraad.

November 1961 werd een overspelig, wat een ouderwets woord, stel in Staphorst ingesmeerd met pek en veren op een mestkar door het stadje gereden. De vaderlandse pers sprak er schande van. Ongetwijfeld werd in menig fundamentalistisch-gristelijke zwarte-kousenhuiskamer triomfantelijk handenwrijvend en met instemming de gereformeerde krant gelezen.

Er werden toen nog niet via smartphones van iedere snottebel films gemaakt. Volgens mij zijn er zelfs geen foto’s van dit volksgericht.

Prinses Irene, toen nog zonder boomschors tussen haar tanden, trad 29 april 1964 in het huwelijk met de Spaanse muis en troonpretendent Carlos Hugo. Ze werd katholiek. Dat pikte het Nederlands-Hervormde wereldje niet. Felle protesten waren haar deel en ze moest voor haar huwelijksceremonie uitwijken naar Rome. Hervormde scholen in Zeeland, Zuid-Holland en op de Veluwe haalden in protest de naam Prinses Irene School van hun gevel.

Een bekend fenomeen: verfoei iemands geloof en fundamentalisme is je deel. Irene huwde in het Roomse hol van de fundamentalistisch-katholieke leeuw.

De maatschappelijke sfeer wordt altijd al verziekt door fundamentalisten, of dat nu gristenen of moslims zijn. Fundamentalistisch vastplakken aan etnische roots is ook zo’n vruchtbare bron van ellende. Zonder te ontkennen dat het bestaat, gaat het mij te ver politiek fundamentalisme te omschrijven.

Angst voor fundamentalisme wordt pas fobisch wanneer het fundamentalisme een mix is van vreemde religieuze starheid en vreemde etniciteit. Twee keer vreemd, dus dubbel eng.

Angst voor fundamentalisme, en fundamentalisme zelf, is gebrek aan vertrouwen in de weerbaarheid van de eigen cultuur. Die moslims zouden wel eens onze maatschappij kunnen gaan overnemen ten koste van onze cultuur. Wat onze cultuur ook zijn mag. Het gouden lam van onze cultuur, de vrijheid van meningsuiting, is zijn glans verloren sinds afwijkende meningen op een piemel getrakteerd moeten worden zoals tegenstanders van vluchtelingenopvang fijntjes scandeerden.

Islamofobie en xenofobie en helemaal de combinatie van beide, nu wordt het ingewikkeld, zijn fundamentalistische angsten. Door wederzijds wantrouwen graven alle partijen zich vast in het fundament van hun overtuiging. Zekerheid voor alles als remedie tegen onbeheersbare angst.

Het zou mij werkelijk worst zijn of godsdienstfundamentalisten met sjaaltjes, burka’s, chassidische bontmutsen, keppeltjes, zwarte jassen en hoge hoeden, of in kaftans over straat gaan. Ieder zijn meug. Ik vind het allemaal prima.

Mij zal het niet raken, afgezien van de verandering in ‘uitzicht’. Je voelt je met al die uiterlijke poespas uit de eerste zes eeuwen van onze jaartelling, of zelfs ouder, vervreemd in je leefomgeving. Tegelijkertijd vind ik het ook een verrijking van de wereld waarin we leven.

Fobie? Geen enkele reden voor.

Er is één grens die al die sprookjesaanbidders met hun archaïsche cultuur niet over mogen: mij hun fixatie opdringen.

Zodra dat gebeurt krijgen ze te maken met de verdediging van mijn fundamentalistisch-atheïstische vrijheid.

Het is maar dat ze gewaarschuwd zijn.

Norbertus Herschel

 

 

UNESCOmpromiterend en de Verdeelde Naties

Tempelberg

UNESCO dreigde afgelopen weekend wat mij betreft definitief de aanspraak op educatieve, wetenschappelijke en culturele autoriteit namens de Verenigde Naties te verliezen.

Vlak voor het weekend kondigde UNESCO drie resoluties aan. Eén werd ingediend door de Russische Federatie. In die obligate resolutie wordt UNESCO opgeroepen een rol te spelen bij de bescherming van archeologische plekken als Palmyra.

UNESCO moet volgens een tweede resolutie zijn rol versterken bij het promoten van een cultuur van respect en verdraagzaamheid.

Lachwekkend in het licht van een derde resolutie met de naam ‘Occupied Palestine’. In deze resolutie wordt verklaard dat de Tempelberg in Jerusalem, moslims noemen dit Haram Al-Sharif, noch Hebron en Bethlehem onderdeel zijn van de Joodse geschiedenis, maar volledig toebehoren aan Palestina. Naar Israël wordt in de geschiedenisvervalsende resolutie verwezen als ‘de bezettingsmacht’. De naam Israël komt in de resolutie niet voor.

De historische plaats Tempelberg, die naam wordt ook niet genoemd in de resolutie, moet gezien worden als volledig behorend tot de islamitische geschiedenis, ondanks de aanwezigheid van de oude muur, restant van een Joodse tempel. De klaagmuur wordt wel in de resolutie vermeld, maar dan alleen tussen aanhalingstekens. Die aanhalingstekens staan niet naast de Arabische naam, Al-Buraq, een verwijzing naar de ten hemel opneming van profeet mohammed.

De indieners van deze resolutie ontkennen de unieke historische band tussen het Jodendom en de Tempelberg waar duizenden jaren de twee tempels stonden en waar Joden van over de hele wereld gebeden hebben. Ze herschrijven simpelweg duizenden jaren geschiedenis en kunnen hiermee niet lager zakken. Een schande voor een educatieve en culturele organisatie.

Carmel Shama Hacohen, Israel’s vertegenwoordigster bij UNESCO: ‘al neemt UNESCO duizend resoluties aan, toch zal Jerusalem als hoofdstad van het Joodse volk een integraal onderdeel zijn van de Joodse geschiedenis. Als UNESCO door gaat op dit pad van leugens en terreur, zal de organisatie uiteindelijk irrelevant worden’.
De Jordan Times meent echter dat Jordanië gezegevierd heeft in deze strijd over Jerusalem.
Joden mogen de site wel bezoeken, maar dan alleen op vooraf afgesproken tijden. Joodse erediensten zullen er niet toegestaan zijn.
De resolutie wordt gesteund door landen als Argentinië, Frankrijk, Spanje, Slovenië, Zweden, India en Rusland.
In Israel wordt de resolutie gezien als een overwinning voor anti-Israel hard-liners. Volgens de resolutie zijn Hebron, een stad waar het Joodse leven een geschiedenis heeft van meer dan 3000 jaar, en Bethlehem, de geboorteplaats van Jezus, een integraal onderdeel van Palestina.
Wil je weten welke landen deze resolutie indienden: Jordanië, Egypte, Libanon, Marokko, Oman, Quatar en Soedan. Allemaal Islamitische landen.
Israel zou ‘fake’ joodse graven op islamitische begraafplaatsen hebben geplaatst.

Afgezien van mijn overtuiging dat ieder geloof nonsens is en geen enkel geloof praktiseert wat gepredikt wordt, is het overduidelijk dat zowel de islam als het christendom beide antisemitische religies zijn.

Deze UNESCO resolutie is niet alleen anti-Israël, maar ook antisemitisch. De steun door landen als Argentinië, Frankrijk en Spanje is te herleiden tot diep geworteld antisemitisme in de Christelijke cultuur.

Luther schreef in al 1543 zijn Von den Juden und ihren Lügen en in 1546, vlak voor zijn dood, een waarschuwing voor de Joden (tegen de joden). Zijn anti-Joodse teksten hadden door Hitler’s naziregime geschreven kunnen zijn.

Wanneer Israël de wapens neer legt zal de staat Israël binnen de kortste keren vernietigd worden; wanneer de omringende Arabische landen de wapens tegen Israël neerleggen, zal het binnen de kortste keren vrede zijn.

Bij de zesdaagse oorlog in 1967, veroorzaakt door de omringende Arabische landen, nam Israël land in beslag om veiliger grenzen te hebben. Waren de Palestijnen daar de dupe van? Ongetwijfeld.

Die inname wordt al vele jaren in de Verenigde Naties veroordeeld. Over alle aanvallen die Israël te verduren heeft werd NOOIT een resolutie aangenomen in de VN.

Israël is omringd door landen waar vernietiging van de staat Israël officieel beleid is. De aanslagen waar Europa afgelopen jaren mee geconfronteerd werd, zijn in Israël dagelijkse kost.

Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten. Dat stemt tot nadenken.

Er is ook nog goed nieuws: driekwart van de stemgerechtigden kwam niet opdagen bij de stemming over deze verwerpelijke resolutie. Van degenen die wel kwamen stemde de helft tegen.

Jordanië, Egypte, Libanon, Marokko, Oman, Quatar en Soedan kunnen dat als een duidelijk signaal in hun zak steken.

Verspilling van tijd.

Aron Schoenmaker, Midden Oosten correspondent Meditatione Ignis.

Hollandse jongens moeten leren met onderbroek aan te douchen (Oorlog voorbij…terug naar je intolerante cultuur)

douchen met je onderbroek aan

Er is blijkbaar geen verschil tussen arbeidsmigranten en vluchtelingen.

Zodra vluchtelingen een ‘status’ krijgen wordt door de overheid en goedwillende vrijwilligers de integratiemachinerie op ze los gelaten alsof ze definitief in Nederland zullen blijven.

Ik vind al jaren staatkundige grenzen kunstmatig. Bij die overtuiging hoort dat er geen belemmering zou moeten zijn voor vrij verkeer van mensen. Een te idealistische overtuiging, zo blijkt.

Er zijn naast staatkundige en geografische grenzen ook grenzen die hardnekkig en niet te doorbreken zijn: culturele grenzen.

Uit de falende integratiegeschiedenis van afgelopen jaren is gebleken waar die culturele grenzen toe leiden: ghettovorming, discriminatie, intolerantie, onbegrip en in extremo tot agressie en terrorisme.

Gisterenavond besteedde EenVandaag aandacht aan integratielessen voor vluchtelingenkinderen. Een aandoenlijke, Nederlandse mevrouw zat voor een klas met moslimkinderen in de vroege tienerleeftijd en sprak met hen over homoseksualiteit en huwelijken tussen mannen en tussen vrouwen.

Een lacherig onderwerp; misschien ook voor veel Nederlandse kinderen op die leeftijd. Volgens EenVandaag zaken waar ‘vluchtelingenkinderen die in Nederland komen enorm aan moeten wennen’.

Het is de vraag, ik ben daar somber over, of dat ‘enorm moeten wennen’ in de moslimgemeenschap zal leiden tot een breed gedragen acceptatie. Er is pas werkelijk sprake van acceptatie als homoseksualiteit binnen de moslimgemeenschap zelf wordt geaccepteerd, inclusief huwelijken tussen partners van hetzelfde geslacht. Hoeveel huwelijken zullen er in Europa gesloten worden tussen praktiserende moslims die homo of lesbienne zijn?

De korte interviews met moslimtieners die EenVandaag uitzond waren huiveringwekkend. De kinderen toonden, ongetwijfeld met de hete adem van hun ouders in de nek, nu al hardnekkige onwil tot werkelijke integratie in de Nederlandse maatschappij. Ze papegaaiden hun ouders niet alleen over die gekke homo’s na, maar ook dat wij (de Nederlanders) maar moeten doen wat we willen, maar ‘wij doen gewoon wat wij willen’.

Een van de besjaalde meisjes ventileerde over gezamenlijk douchen na gymnastiekles of sportwedstrijd: ‘De Nederlandse jongens moeten maar leren met hun onderbroek aan te douchen’.

Je vraagt je werkelijk af wat die halsstarrige ouders er toe drijft met hun geïndoctrineerde kinderen te migreren naar een westerse maatschappij die ze diep in hun hart verfoeien en waar ze blijkbaar voorafgaand aan hun vaak riskante reis al over besloten dat ze daar niet in willen integreren.

Sterker nog: die verfoeide maatschappij moet zich maar aanpassen aan hun conservatie overtuigingen en vastgeroeste normen.

Bij mij wordt het draagvlak voor immigratie vanuit deze halsstarrige culturen razendsnel smaller.

We moeten uit humanitaire overwegingen mensen, ook uit moslimlanden, die vluchten voor oorlogen een veilig onderdak geven, maar wel een tijdelijk onderdak. Een klein duiveltje in mijn hoofd blijft overigens de vraag stellen: als je vlucht voor oorlog en geweld, waarom reis je dan door een aantal veilige landen totdat je in West-Europa bent? Waarom niet blijven in het dichts bij zijnde veilige land totdat je terug naar huis kan?

Oorlog voorbij…terug naar je land met intolerante cultuur.

Ik moet denken aan wat een bevriende student medicijnen mij twintig jaar geleden al vertelde: tijdens praktijklessen waar studenten medische handelingen op elkaar oefenden, stonden: ‘de meisjes met sjaaltjes altijd vooraan, maar wanneer hen gevraagd werd wederzijds deel te nemen aan de oefeningen mochten ze van hun geloof niet gedeeltelijk uit de kleren’.

Wie kan mij zeggen of in twintig jaar tijd de integratie zo veel succes opleverde dat er nu wel sprake is van reciprociteit bij de praktijkcollege’s medicijnen?

Ik hoor het graag.

Clifford Mead, sociologische overpeinzingen.

 

Je ne suis pas Charlie

Heerlijk dat we in een werelddeel leven waar iedereen alles mag zeggen, schrijven en tekenen. Echter, als ik kijk naar die puberale tekeningen uit Charlie Hebdo, kan ik slechts de conclusie trekken: je ne suis pas Charlie omdat ik me met deze humor-arme kinderachtigheid niet wil associëren.

Laten ze vooral hun gang gaan. ik heb de vrijheid het een onvolwassen blaadje te vinden, ook al verwacht ik tegen allerlei politiek-correcte weerstanden te lopen door dit te verkondigen. Het zal mij worst zijn.

Schermafbeelding 2016-01-07 om 10.39.48.png
kinderen kijken meer uit naar Pasen dan naar Kerst

Voor de duidelijkheid (als dat al nodig is): de moslims van 7 januari 2015 zijn in mijn ogen niets anders dan de uitkomst van mongoloïde inteelt en horen (hoorden) niet thuis in een democratische samenleving. Daar waren ze te dom voor. Er is namelijk enige intelligentie nodig om het principe van vrije meningsuiting te begrijpen. Er vallen slachtoffers wanneer niet begrepen wordt dat dit principe in de eerste plaats betekent dat je anderen de vrijheid gunt te zeggen wat zij willen in plaats van je eigen vrijheid van expressie het primaat te geven.

Zo gun ik de uitgever, redactie en tekenaars van Charlie Hebdo alle vrijheid hun ongeremde gang te gaan. Net zoals ik de vrijheid heb hun blaadje zelden grappig en meestal ouderwets, de jaren zestig van de vorige eeuw, en onvolwassen te vinden. Kijkend naar de striptekeningen uit Charlie Hebdo moet ik denken aan de vader van Theo van Gogh die na de walgelijke moord door Mohammed Bouyeri in een interview vertelde dat hij zoon Theo had voorgehouden: “Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet.”

Ik voel mij overigens bij dat marginale, want dat was het tot aan de aanslag, Franse blaadje veel meer thuis dan bij het achterlijke wereldje van moslims die elkaar uitmoorden omdat ze soenniet en niet sjiiet zijn (of andersom), juichend ongelovigen de keel doorsnijden, zich gerechtigd voelen de redactie van een onbelangrijk stripkrantje te vermoorden, menen een fundamentalistisch motief te hebben om terras- en theaterbezoekers uit te moorden, of laf groepsgewijs tientallen vrouwen aanranden en beroven tijdens de jaarwisseling.

Je hoort mij niet klagen wanneer de mitrailleur gericht wordt op die misbaksels.

Als ik moet kiezen dan ben ik wel Charlie.

Bertus Gerardus Antonissen

 

 

Kalashnikovvandalisme en verheerlijking van geweld

In Pauw van 19 november 2015 voerden twee Nederlandse politici een voornamelijk semantische discussie over terrorisme, geweld en oorlog en de Jihadsnotneuzen in Europa. Jesse Klaver, van het minipartijtje Groen Links, mini want qua zetels een partijtje tussen de Christen Unie en de SGP, hijgbabbelde in de schaduw van een rustige en volwassen Halbe Zijlstra. Zijlstra wees op een bestaand wetsartikel dat Nederlanders die in vreemde krijgsdienst gaan hun Nederlanderschap afneemt. Een artikel waar tijdens de Spaanse burgeroorlog regelmatig gebruik van werd gemaakt. Mochten Syriëgang(st)ers slechts 1 nationaliteit hebben, dan worden ze automatisch statenloos. Mochten ze twee nationaliteiten hebben dan kunnen ze enkele reis retour naar het kansarme land van herkomst. Duidelijk en dus een eigen keuze. Je weet wat je te wachten staat. Geheel in de onthechtende politieke discussietraditie kwam Jesse Klaver niet verder dan een “ja maar..” reactie. Al dat ‘gejamaar’ is precies de oorzaak van de besluiteloosheid die dagelijks in ons politieke theater te horen en zien is en waardoor het niet eens mogelijk is gebruik te maken van een bestaand wetsartikel.

Sybrand van Haersma Buma – sluit je ogen als hij spreekt en je hoort een Wim T. Schippers Fabeltjeskranttypetje – vond het vandaag in de Tweede Kamer nodig langdurig door te zeuren over de betekenis en gevolgen van het door premier Rutte gebruikte woord oorlog. Ja, met zo’n zijkpoliticus kan je echt de oorlog winnen.

Terug naar Pauw. Vol medelijden met de slachtoffers werd de ene wijsheid na de andere gedelibereerd over het kalashnikovvandalisme van een stelletje tweedegeneratie mislukkelingen waarna, “nu over op een luchtiger onderwerp” (Jeroen Pauw), uitgebreid aandacht werd besteed aan een commerciele, ‘copycat’ Nederlandse TV-serie over een geresocialiseerde kickbokser. Waldemar Toornstra, narcistisch trots op het met ‘gezonde voeding’ en veel trainen opgeblazen lijf, etaleerde zonder schaamte zijn zogenaamd realistische rol in de serie, inclusief de blessures die hij bij het trainen en de opnames opliep. Echt lekker al dat geweld. Genieten!

Daar ligt nu precies het probleem in onze van geweld doordrenkte maatschappij (zie mijn vorige column…ook al veracht ik sprekers die zichzelf citeren): geweld is zo langzamerhand normaal, onvermijdelijk en zelfs vermakelijk geworden.

DAT is de voedingsbodem waarop gefrustreerde, door koffiehuis- en moskeefrequenterende vaders en slaafse moeders affectief verwaarloosde, op westerse leeftijdsgenoten jaloerse moslimkinderen gedijen.

Als ze dan ook nog voorzien worden van automatische wapens heb je de poppen aan het dansen. Niets terrorisme: uit de klauw gelopen vandalisme overgoten met een ongeloofwaardig moslimfundamentalistisch sausje, juichend gestimuleerd en gefaciliteerd door voormalige officieren uit het leger van Saddam Hussein die na de overbodige en leugenachtige Amerikaanse inval in Irak collectief de zak kregen.

Tel uit je winst van bemoeizuchtige westerse interventies in Arabische brandhaarden. Laffe interventies ook. Wanneer er een werkelijke en krachtige tegenstander is zoals IS in Irak en Syrië, dan is diezelfde westerse wereld ineens te bang om in te grijpen en beperkt zich tot aantoonbaar ineffectieve bombardementen.

Het intermezzo waarin Davide Martello bij Pauw Imagine van John Lennon speelde, stond in schril contrast tot het modieuze ach-en wee over de kalashnikovvandalen en de verheerlijking van geweld in een ordinair en bovendien grotendeels geplagieerd TV-verhaaltje.

Bertus G. Antonissen