Zelfmoord Harry van Bommel

Harry van Bommel, AKA Harry Intifada, AKA Harry Hamas

Nog eventjes en dan weten wie de uitverkorenen zijn om de komende jaren – als het kabinet Rutte III zo lang stand houdt – de diverse ministersposten te bemensen. In deze tijd van onderhandelen, formeren en baantjes verdelen moet ik iedere keer weer denken aan die SP malloot Harry van Bommel die negentien volle jaren namens dat Stalinistische partijtje met zijn morsige zitvlak kleefde aan een kamerzetel.

Harry Intifada van Bommel vond dit jaar wat ik al vele jaren vind: het is lang genoeg geweest. Toch was meneer bij zijn naderende afscheid nog zo naïef te denken dat er in de toekomst misschien, heel misschien een kabinet zijn onmisbare hulp in zou roepen om minister van Buitenlandse Zaken te worden.

Ja, brave lezers, u ziet het goed Buitenlandse Zaken.

“Van Bommel op Buitenlandse Zaken?” zal iedereen met een geheugen dat beter functioneert dan dat van de Stalinistische meningenhopper zich verbijsterd afvragen. De man die in een anti-Israel demonstratie ‘Intifada nu’ liep te blèren Nederland vertegenwoordigen in Israel? Hoe bedenkt hij het!

De man die zich hard maakte tegen het associatieverdrag met de Oekraïne en zelfs aankondigde pleerollen met anti-Oekraïne teksten op de toiletten te hangen in het parlement, denkt Nederland te kunnen vertegenwoordigen in Kiev?

De man die ooit activistisch demonstreerde tegen de ‘Europese Grondwet’ wil minister van Buitenlandse Zaken worden voor Nederland? Denkt die man werkelijk dat hij binnen de EU als minister van Buitenlandse Zaken geaccepteerd zal worden?

Tot drie keer toe pleegde Harry Intifada van Bommel anticiperend zelfmoord als minister van Buitenlandse Zaken. Die simpele ziel is zijn geheugen volledig kwijt of, nog kwalijker, hij meent in al zijn fundamentalistisch socialistische arrogantie dat heel Nederland lijdt aan geheugenverlies.

Het lijkt mij het beste dat hij aan de opgewarmde koffie gaat aan de keukentafel in Oss bij zijne heiligheid Jozef Djugashvili Marijnissen, ook zo’n toonbeeld van zelfingenomen leugenachtigheid, en zich niet meer in het openbaarheid vertoont.

Mocht hij toch zo dom zijn weer de publiciteit te zoeken, dan moet ik de vuilnisman luidkeels vragen: “MAG DEZE ZAK OOK MEE!!?”

H.A.F.M.O. Hoek, Meditatione Ignis politiek commentator.

 

Jan Marijnissen liegt glashard bij Pauw

Nam mij voor welwillend naar het interview van Jeroen Pauw met Jan Marijnissen te kijken en niet meer over deze man (Marijnissen) te schrijven. Helaas maakte jokkende Jan mij dat onmogelijk.

Ik zal het kort houden. Jan beweert zich helemaal niet met de verkiezing van de nieuwe voorzitter van de Socialistische Partij te bemoeien en in het NRC draaikontinterview van vorige week slechts het standpunt van het voltallige bestuur – Ron Meyer en niet Sharon Gesthuizen moet Jan Marijnissen opvolgen – te hebben verwoord.

Kom op Jan, verschuil je niet achter dat bestuur met je leugenachtige rotsmoesjes. Is het het standpunt van dat voltallige bestuur dat het ‘niet chic’ is dat zich twee gegadigden meldden voor die functie en er dus een verkiezing moet komen? Het NRC-interview was met jou als individu, niet als vertegenwoordiger van het bestuur.

In het interview met de NRC liet Jan, verwijzend naar de VVD-ellende rondom Rutte en Verdonk, weten dat er wat hem betreft helemaal geen verkiezing moet plaatsvinden.

Hij maakt het in het interview met Jeroen Pauw heel erg bont door weer te herhalen, daartoe geprest door Pauw, dat het Tweede-Kamerlidmaatschap van Gesthuizen niet relevant is voor de functie van partijvoorzitter.

Daarvoor is, nog steeds volgens Jan Marijnissen, ervaring in de lokale politiek wel relevant. Hij heeft natuurlijk even de CV van Sharon bekeken en gezien dat ze slechts een zeer korte tijd ervaring heeft in de lokale (Haarlemse) politiek en toen dat argument er aan de haren bij gesleept. Overigens: laat hij de relevantie van ervaring in lokale politiek voor landelijk partijvoorzitterschap maar eens uitleggen. Ik zie die relevantie in ieder geval nog niet.

Een doorzichtige, oude truc van Jan. Je hebt voorkeur voor een kandidaat en om die kandidaat dan bij je organisatie door de strot te duwen, bedenk je achteraf aanstellingseisen die 1 op 1 passen op de door jou gewenste kandidaat. Walgelijk manipulatief en bovendien een beledigende onderschatting van de intelligentie van degenen die je denkt te kunnen overtuigen van je gelijk.

In De Volkskrant van gisteren, 26 november 2015,  noemt Jan Marijnissen de kritiek onzinnig. ‘Ik wijs klachten dat het niet eerlijk ging echt van de hand. Sharon is geen strobreed in de weg gelegd.’

Geen strobreed? Dus vorige week in de NRC beweren dat Ron Meyer veel beter gekwalificeerd is voor de functie en dat de ervaring van Sharon Gesthuizen ‘volstrekt irrelevant’ is voor de functie van partijzitter betekent ‘geen strobreed in de weg leggen’? Hoe moet je dan omschrijven dat Jan Marijnissen met zijn volle gewicht Gesthuizen aan de klant schuift? Zelfs Harry Intifada van Bommel vindt de actie van Jan Djoegasjvili Marijnissen riskant omdat het nu ‘lijkt’ dat de partij centraal aangestuurd wordt. Daar komt hij wel erg laat achter. Het is toch al jaren zo dat de Socialistische Partij een Stalinistisch anachronisme is? Is dat Harry Hamas al die tijd ontgaan? Zeker te druk geweest met geweldgeile demonstraties.

Jan blijft over zijn graf heen regeren. Hij zal zijn gronden hebben om de kandidatuur van Meyer te steunen. Ik kan niet overzien of Jan’s beweegredenen objectief en realistisch zijn, maar vermoed dat Sharon Gesthuizen te weinig bagage meeneemt om partijvoorzitter te worden. Van Ron Meyer weet ik het helemaal niet, want van die man had ik nog nooit gehoord.

Het was schrikken toen Jan zich door Pauw liet verleiden Sharon Gesthuizen eventueel te zien, “alles is mogelijk binnen de Socialistische Partij”, als opvolger van Emile Roemer. Een instinkerdje, en dat voor zo’n ervaren politicus. De reactie had natuurlijk moeten zijn: “We denken nog helemaal niet na over de opvolging van Roemer”.

Wat ik zie en hoor, is dat Jan principieel niets voelt voor een democratische verkiezing van de nieuwe partijvoorzitter, maar dat hij zelf, met het bestuur, autocratisch het enige recht heeft te kiezen.

Er mag dus wel gekozen worden, maar dan alleen door Jan c.s.

Waar doet dit alles mij aan denken?

Aan de manier waarop in de voormalige Sovjetunie opvolgers van partijleiders werden ‘gekozen’.

Bertus G. Antonissen

Meer vrouwen aan de top? Niet bij de Socialistische Partij

Jan Marijnissen zet Socialistische Partij voor schut
Jan Marijnissen zet Socialistische Partij voor schut

 

Anti-democraat Jan Djoegasjvili Marijnissen vindt het, aldus het megalomane interview in de NRC van zaterdag 21 november, maar niets dat er wat te kiezen valt bij het aanstellen van een nieuwe voorzitter voor de Socialistische Partij.

Sterker nog; hij vindt het niet chic dat zich twee kandidaten hebben aangediend. Met name SP-Tweede Kamerlid Sharon Gesthuizen had zich buiten deze strijd om het voorzitterschap moeten houden.

Nee, Ron Meyer (nooit van gehoord) SP-fractievoorzitter in Heerlen, DAT is de door Josef Marijnissen gewenste kandidaat om hem op te volgen. Marijnissen maakt het liefst in zijn eentje de dienst uit bij de Socialistische Partij. Jan toont hier een onthullende overeenkomst met de alleenheerschappij van Geert Wilders bij de PVV. Jan en Geert zijn beiden mannen die denken democratische besluiten het beste in hun eentje te kunnen nemen (vrij naar Peter van Straaten). Over chic gesproken!

In Oss vestigde hij in de gemeenteraad zijn stalinistische familiekongsi en nu wil hij als voorzitter van de Socialistische Partij een Limburgse carnavalsvriend en kameraad dorpsgrootheid.

Jan over de verkiezing van de nieuwe voorzitter: “Je kunt een situatie krijgen waarin partijgenoten lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Als je alleen al kijkt naar de strijd tussen Verdonk en Rutte; die heeft bijna tot een scheuring binnen de VVD geleid. Zo’n verkiezing draagt dus risico’s in zich. Voor mij is het veel belangrijker om te kijken naar wat ons bindt. Al vind ik dat het bij ons tot nu toe heel volwassen verloopt.”

Heel volwassen? Ondanks Jan..

Hij lijkt niet alleen op Wilders en zijn afsplitsing van de VVD, maar spiegelt zich blijkbaar ook aan de VVD bij de procedure om een nieuwe voorzitter aan te stellen.

Jan Marijnissen toont hier een eng trekje. Hij is bang voor democratische processen die, het is niet anders, af en toe gepaard gaan met stevige discussies. Dat is nu juist het aantrekkelijke van democratie: de mogelijkheid te debatteren over verschillende inzichten.

Angst voor discussie is een dictatoriaal kenmerk. Jan onderschat de interne kracht van zijn partij om verschillen te overbruggen. Of vergis ik mij nu, en schat Jan de beperkte veerkracht van de Socialistische Partij, na zijn jarenlange heerschappij, juist goed in?

Hoewel ik van Jan al geen hoge pet op had, schrik ik hier toch van.

Het is ongebruikelijk dat een vertrekkend voorzitter zich bemoeit met zijn opvolging. Jan heeft daar geen probleem mee. Hij vindt het maar niets dat er iets te kiezen valt binnen de SP, maar nu dat mogelijk is, bemoeit hij zich maar wat graag met die verkiezing: “Ron heeft een schat aan ervaring. Hij is zeer actief geweest als voorzitter van een plaatselijke afdeling, en bij het FNV heeft hij buitengewoon succesvol campagne gevoerd. Hij brengt in dat opzicht absoluut méér in.”

Wat vreemd dat al die prachtverdiensten van Ron mij helemaal ontgaan zijn.

Dat Sharon Gesthuizen daar Kamer-ervaring tegenover kan zetten is niet belangrijk, vindt Marijnissen. „Die ervaring is voor een partijvoorzitter volstrekt irrelevant.”

Volstrekt irrelevant? Wat jammer nu dat Jan deze loze kreet slaakt en geen toelichting geeft.

Het zal je voorzitter maar zijn, beste Sharon. Het lijkt mij, laat ik voorzichtig zijn, behoorlijk relevant dat de nieuwe voorzitter ervaring heeft in de landelijke politiek.

Wat jammer dat de Socialistische Partij door de autocratische bemoeiienis van onze Osse lasser de kans voorbij moet laten gaan de scheefgroei man-vrouw in leidinggevende functies te corrigeren.

B.G. Antonissen

Jan Djoegasjvili Marijnissen draaikontinterview

Jan Marijnissen heeft het volste recht op groeiend inzicht. Dat hij in het NRC-interview helemaal niets meer zegt over het standpunt van een paar dagen eerder, zelfs geen enkel excuus, schurkt aan tegen geschiedvervalsing. Je kletst op de nationale radio uit je SP-nek en doet na een paar dagen in een toonaangevend dagblad doodleuk alsof er niets gebeurd is.

Katholieke onbetrouwbaarheid van een afvallige misdienaar.

Jan blaast nu geen deuntje meer op zijn antisemitische carnavalstrompet, maar ziet – het is een man van gevarieerde wijsheden – de maatschappelijke achterstand en discriminatie in de Banlieus als oorzaak. Natuurlijk is het geen makkie op te groeien in een achterstandswijk, maar of dat die achterlijke slachtpartijen op onschuldige burgers verklaart? Daar is heel wat op af te dingen. Wat te denken van de discriminatie tegen andersdenkenden die al eeuwen woekert in de geest van moslims en de bloedige, vaak onderlinge, strijd die daar ook al eeuwen uit voortkomt?

Vanuit zijn Osse Datsja weet Jan het allemaal heel goed, maar oh wee wanneer het voormalige SP-kamerlid Ewout Irrgang kritiek levert op de aanstaande Stalinistische verkiezingen voor een SP-voorzitter, want slechts 1 door het huidige bestuur geaccepteerde kandidaat, dan reageert Josef Marijnissen met: “Dat is echt onzinnig. Kom op, zeg! Irrgang zit al jaren in Afrika. Die weet echt niks van wat er hier gebeurt.”

Wat komt mij dat bekend voor! Toen in de jaren zestig en zeventig vanuit het westen kritiek geleverd werd op het apartheidsregime in Zuid-Afrika verweerde dat verderfelijke regime zich regelmatig met vergelijkbare verklaringen: de protesterenden in Europa en de VS konden op afstand niet weten wat er werkelijk gaande was in Zuid-Afrika.

Vanuit Oss mag Jan Djoegasjvili Marijnissen wel van alles blaten over IS en psychopatische aanslagen in Parijs, maar als hij uit Afrika kritiek krijgt van een ingewijde, dan is het ineens onzinnige kritiek omdat de citicaster zich bevindt op een te grote geografische afstand. Wat een kulargument.

Ik was nooit in Oss, maar acht mij zeer wel in staat op basis van beschrijvingen en het draaikontinterview met de kleinsteedse Stalin, een beeld te vormen van Oss en de lokale politiek. Geen enkel probleem.

De Jerusalem Post viel vorige week volkomen terecht over de anti-semitische invalshoek van Marijnissen, een SP-invalshoek zoals bleek uit de verderfelijke deelname van Harry Intifada van Bommel aan een pro Hamas demonstratie, maar Jan neemt nu de kou uit de lucht. Wanneer je je op afstand van een politiek strijdtoneel bevindt heb je simpelweg geen recht van spreken.

Opgelost!

Bertus G. Antonissen

Stalinistische imam Jan Marijnissen weet wie de schuld is van de moorden in Parijs: Israel

Jan Marijnissen
Jan Marijnissen

Anti-democraat Jan Marijnissen wijsneusde op NPO Radio1 over de motieven van geweldsfetisjisten uit Molenbeek ook al weet hij niet of het mannen of vrouwen betreft of waar ze vandaan komen. Wat hij wel weet: de oorzaak ligt in Israel.

Wat hadden die mensen op de terrasjes in Parijs en in het Bataclan te maken met Israel? NIETS, helemaal niets. Dat krijg je ervan als een anti-intellectueel niet verder kan kijken dan Oss.

Stalinistische Jan is diep van binnen een 100% anti-semiet.

Marijnissen wordt geciteerd in de Jerusalem Post: “Jan Marijnissen linked the Nov. 13 attacks, which left at least 129 dead and which French President Francois Hollande said were planned by the Islamic State terrorist group in Syria, to the Palestinian issue during an interview for the Dutch radio station NPO Radio1 on Monday. “Their behavior eventually is connected also to the Palestinian-Israeli conflict,” said Marijnissen about the perpetrators. “The guys – I assume they were guys – who carried out the attacks probably come from a group of outraged people from the French suburbs,” he said. The Palestinian-Israeli conflict, he added, “is the growth medium for such an attack.

Een man van vele talenten die Oss-dorpeling Jan Marijnissen. De hele wereld breekt zich de kop over de oorzaak van ellende als in Parijs en over de mogelijke oplossing, maar onze oprichter van de stalinistische familiedictatuur in de lokale politiek, weet precies hoe het zit. Israel – lees de Joden – is de schuld. Hoe dom kan je het bedenken.

Losers uit Molenbeek en een Parijse banlieu, een stel lafbekken, schieten ongewapende terras- en theaterbezoekers overhoop en dan zeg je dat het komt door een conflict in het Midden-Oosten. Als deze agressie gemotiveerd wordt door de problematiek in en rond Israel, waarom stappen die mafkezen dan niet op een vliegtuig, of in een bootje – ik begrijp dat de bootjes alleen richting Europa uitverkocht zijn – om zich daar op een dappere manier in dat conflict te mengen?

De Molenbeekse psychopaten gebruiken verdediging van de bedreigde islam, het streven naar islamisering van de hele wereld en vestiging van het ISIS kalifaat in het Midden-Oosten als motief voor hun achterlijke moordpartijen, maar Janneman weet het beter. Het is de schuld van Israel. Ten overvloede: Israel, de enige democratie in de Arabische wereld. Jan zou beter moeten weten, maar wordt belemmerd door zijn antisemitische, stalinistische kokervisie.

Een gevaarlijke man die Jan.

Overigens: geen enkele serieuze moslim gelooft in de verknipte motivatie van de laffe criminelen met hun kalashnikovs. Het heeft natuurlijk niets met de islam te maken, nog los van mijn overtuiging dat iedere religie waanzin is en dat geen enkele religie de naastenliefde praktiseert die gepreekt wordt.

Domme Jan – waarom krijgt die simpele ziel het woord op de nationale radio – ziet de Joden als het kwaad. Dat schurkt heel dicht aan tegen de complottheorie die beweert dat ISIS eigenlijk een door de Joden en Amerika gevormde vijfde kolonne is binnen de Arabische wereld.

De Joden hebben het gedaan. Dat vond Jan’s grote voorbeeld Iosif Dzjoegasjvili en diens bondgenoot Hitler ook. Ik vraag mij zo langzamerhand af wat griezeliger is: criminelen uit Molenbeek of antisemitische excuusbedenkers als Jan Marijnissen. Het zou mij niet verbazen dat Jan diep in zijn hart er van overtuigd is dat zijn hernia en burnout ook veroorzaakt zijn door de zionistische samenzwering.

Nog zo’n excuus/verklaring voor het pornografische geweld door moslimlosers: ze zouden in onze maatschappij kansarm zijn. Laten we wel wezen: hun ouders kwamen naar het westen juist omdat ze leefden in kansarme maatschappijen. Pleegden die ouders excessief geweld in die kansarme maatschappijen waar ze uit kwamen? Vermoordden ze terras- en theaterbezoekers in Marakesh omdat ze zo kansarm waren? Nee, ze pakten hun koffers en probeerden elders hun kans te vergroten. Natuurlijk konden ze niet verwachten dat hun kansen alleen al zouden vergroten door de reis die ze maakten of dat ze met open armen ontvangen zouden worden in een maatschappij met een compleet andere cultuur waar op de kades van de havens en de ‘arrivals’ op vliegvelden stapels kansen voor het grijpen klaar lagen.

Nee, ze moesten en konden in die nieuwe wereld hun eigen kansen scheppen. Velen lukte dat; velen ook niet. Kansloos blijf je wanneer je star vasthoudt aan de cultuur die je achterliet. Kansloos blijf je ook wanneer je al je energie richt op het overbrengen van je cultuur naar die nieuwe wereld zonder energie te stoppen in assimilatie. Zeer vele mannen en vrouwen van de tweede generatie grepen hun kansen, maakten opleidingen af en werkten aan een succesvolle carrière.

We leven in toenemende mate in een maatschappij doordesemd van geweld. Geweld dat we zo langzamerhand als heel gewoon gaan zien. Ik ben nog van de generatie waar Gary Cooper ons rolmodel was. We kregen een deel van onze mores mee via Hollywood westerns waarin op ‘sportieve’ wijze conflicten op de vuist werden uitgevochten. Schoppen was fout; iemand die neergeslagen was mishandelen was fout. Alleen de slechterikken en hun bestrijders liepen de kans tegen een kogel op te lopen. Al vele jaren wordt geweld, liefst zo grof mogelijk verheerlijkt in speelfilms en computerspelletjes. Hoe explicieter hoe mooier. De populariteit van de bokssport, op zichzelf al een twijfelachtige sport, wordt steeds meer teruggedrongen door de smeerlapperij van kooigevechten en allerlei andere ‘sporten’ waar mannen en vrouwen elkaar total-loss slaan en schoppen. Hoe meer bloed hoe beter.

Geweld is geil en lekker; een gemakkelijke kick voor verliezers die niet in staat zijn zich een rol te verwerven in de maatschappij. Is dat de schuld van de maatschappij? Anders: biedt de maatschappij een kansloze omgeving, of zijn de individuen zelf kansloos? Ik ben geneigd dat laatste te denken.

Hoe komt het dat uit een en dezelfde groep nieuwkomers in het westen succesvolle, zelfs zeer succesvolle mensen voortkomen en tegelijkertijd mensen die er helemaal niets van maken?

Het is niet vol te houden dat succesvolle carrières dankzij persoonlijke kwaliteiten ontstaan, maar mislukking veroorzaakt wordt door maatschappelijke beperkingen. Dat is voor degenen die er niets van maken een veel te gemakkelijke uitvlucht.

Alleen al de suggestie dat er een ideologische grondslag is voor de moordpartij in Parijs is absurd. Is de moord boven Egypte op meer dan 200 Russische toeristen volgens de tomaatrode Jan ook begaan op ideologische grondslag? Ik vrees dat hij die mening is toegedaan, en wie zullen volgens onze Brabo de schuldigen zijn? Ik vraag maar, ik vraag maar.

In de Tweede Kamer schold Jan Stalin mei 2009 de minister voor Ontwikkelingssamenwerking Bert Koenders uit voor ‘flapdrol‘. De woordkeus van deze tweederangs ex-politicus die volgens Ischa Meijer (1994) al vanaf 1972 ‘marxistisch-leninistische onzin verkocht, is niet bepaald oorstrelend. De betekenis van ‘flapdrol’ heb ik op moeten zoeken; het vreemde woord hoort namelijk niet tot mijn dagelijkse woordenschat. Ik vond onder andere zot, dwaas, oppervlakkig en sufferd. De enig logische conclusie is dat de marxistisch-leninistische onzinverkoper Jozef Marijnissen, les 1 uit het psychologieboekje voor dummies, zijn verstandelijke handicap op Koenders projecteerde toen hij hem uitschold.

Marijnissen staat niet alleen. Zijn collegapartijlid Harry van Bommel bestond het in een demonstratie luid op te roepen tot een intifada tegen Israel. De kletspraat van Marijnissen voor Radio 1 was geen vergissing. Nee, het is de visie van de Socialistische Partij.

De Jantjes Marijnissen en Van Bommeltjes onder ons die excuus, bijna rechtvaardiging, voor geweld zien in de Joodse samenzwering zijn eerder oorzaak van de regelmatig terugkerende explosies van geweld dan dat ze ook maar iets bijdragen aan de oplossing. In die zin zijn Josef Marijnissen en Vladimir Intifada van Bommel zuivere geestverwanten van haatzaaiende imams in duistere moskeeën.

Bertus G. Antonissen

Volledige tekst uit de Jerusalem Post:

Politician refers to Palestinian-Israeli conflict as “growth medium for such an attack.”

11.18.2015 | 6 Kislev, 5776

Dutch politician: Paris attacks result of frustration over Palestinian-Israeli conflict

  • Israel condemns ‘hostile’ Swedish comments linking Paris attacks to Israeli-Palestinian conflict

  • Post poll: Sweden is least supportive of Israel in Europe

AMSTERDAM — The chairman of the Dutch Socialist Party said the perpetrators of the attacks in Paris acted in part out of frustration over the Palestinian-Israeli conflict.

Jan Marijnissen linked the Nov. 13 attacks, which left at least 129 dead and which French President Francois Hollande said were planned by the Islamic State terrorist group in Syria, to the Palestinian issue during an interview for the Dutch radio station NPO Radio1 on Monday.

“Their behavior eventually is connected also to the Palestinian-Israeli conflict,” said Marijnissen about the perpetrators. “The guys – I assume they were guys – who carried out the attacks probably come from a group of outraged people from the French suburbs,” he said. The Palestinian-Israeli conflict, he added, “is the growth medium for such an attack.”

On Monday, Israel’s foreign ministry and the European Jewish Congress harshly condemned similar comments by Swedish Foreign Minister Margot Wallstrom, who said that: “To counteract the radicalization, we must go back to the situation such as the one in the Middle East of which not the least the Palestinians see that there is no future: We must either accept a desperate situation or resort to violence.”

EJC President Moshe Kantor said her view was “borderline racist” because she focused on the one conflict involving Jews in explaining the attacks, whereas Israel said her comments were “appallingly impudent.”

Susanne Sznajderman-Rytz, a Swedish Jewish linguist, said she confronted the minister about the issue on the street, and that the minister told her: “The Jews are campaigning against me,” though a ministry spokesperson later denied that the minister had said this.

Sweden’s foreign ministry issued a statement saying Wallstrom “has neither directly nor indirectly linked the terrorist attacks in Paris to the situation in Israel and Palestine,” adding the controversy owes to “a misunderstanding” that “will be clarified shortly.”