Van god los: menselijk cordon om moskee

Ik sta als goddeloze toeschouwer langs de lijn en kijk met verbazing naar de waanzin van het geloof. Naar alle vormen van geloof, maar het meest naar de onvermijdelijke, geruchtmakende islam. Christendom, jodendom, hindoeïsme, boeddhisme en alle afsplitsingen daar weer van leiden een min of meer geruisloos bestaan (totdat ze gewelddadig onderdrukt worden door de expansionistische islam) en komen zelden in het nieuws.

Hoe anders is dit met de islam en de moslims. Er gaat geen dag voorbij of er valt wel iets te melden. Moslims en de islam hebben niet te klagen over gebrek aan aandacht. Daar weten ze zelf goed voor te zorgen. Smerige aanslagen gemotiveerd door koran en islam hebben de wereld, ook de moslimwereld, al decennia in een huiveringwekkende greep. Sinds de door Khomeini uitgesproken fatwa, veroordeling ter dood, van Salman Rushdie kent de hele wereld het gruwelijke gezicht van de islam. Jammer is dat de niet-islamitische wereld in 1989 verzaakte keihard te reageren op deze islamitisch-perzische inmenging in de westerse vrijheid. Erger nog: schrijver Roald Dahl en filosoof Karl Popper bogen de onderdanige apekont naar Khomeini omhoog en verklaarden dat Salman Rushdie de veroordeling aan zichzelf te danken had door zijn boek De Duivelsverzen.

Sinds die fatwa door Khomeini vonden wereldwijd meer dan 30.000 islamitisch gemotiveerde aanslagen plaats op moslims en heidenen. Moslims vechten elkaar al sinds de dood van Mohammed, 1400 jaar geleden, de woestijntent uit.

Er is een onderdeel waar de verdeelde islam en moslims elkaar prima kunnen vinden: onverdraagzaamheid tegen andere religies, ongelovigen en afvalligen. De islam is immers het ware geloof en andere religies en vooral ongelovigen wacht het kromzwaard. Op afvalligheid staat de doodstraf. Alle moslims hebben de opdracht te vuur en te zwaard de islam te verdedigen en te verspreiden.

Je zou er bang voor worden, en velen worden dat ook. Er is een alleszins begrijpelijke en rationele fobie ontstaan. En wat deden de sluwe moslims? Die bedachten het nieuwe racisme: islamofobie. Een schizofrene situatie. Je jaagt via de ene smerige aanslag na de andere op onschuldige burgers de hele wereld angst aan en verwijt dan die angstige wereld zijn angst en ziet die angst als rechtvaardiging voor nieuwe aanslagen. Om gek van te worden.

Vorige week vond een aanslag plaats op een moskee in Quebec. De dader was een eenling, geen groep, geen organisatie, niet iemand die zijn daad rechtvaardigde door zich te beroepen op allah, god, of jahweh, niet op bijbel, koran of torah. Nee, weerzin tegen en angst voor de islam was zijn drijfveer. Laat het duidelijk zijn: een laffe aanslag waar ik geen goed woord voor over heb. Ik vind namelijk, in tegenstelling tot vele moslims, dat iedereen de vrijheid moet hebben achter zijn voordeur of in gemeenschappelijke ruimtes zijn geloof te beleven. Wat voor geloof dan ook. Dat ik het allemaal nonsens vind en er niet mee lastig gevallen wil worden, is daar niet op van invloed.

De aanslag in Quebec was echt geen reden voor moslims wereldwijd een fobie te ontwikkelen voor christenen, joden, hindoes, boeddhisten, of ongelovigen. Christenen, joden, hindoes, of boeddhisten plegen geen aanslagen uit naam van hun geloof.

Moslims hebben. zo is keer op keer gebleken, het primaat op klagen over discriminatie en onderdrukking. Projectie in z’n meest pure vorm. Er zijn meer dan 20 miljoen moslims en duizenden moskeeën in Europa, alleen in Nederland staan er al bijna 500, en maar klagen over islamofobie. Te absurd voor woorden.

Een stelletje Nederlandse goede-mensen ging mee in het islamitische zelfbeklag en vormde gisteren een levend cordon rond een moskee om de moslims bij het vrijdaggebed te beschermen tegen de gevaarlijke buitenwereld.

Daar stonden ze met z’n allen voor schut: christenen en joden die zich geroepen voelden het meest intolerante geloof ter wereld te beschermen; een geloof dat desnoods bereid is met geweld andere religies, met name het christelijke en joodse, en ongelovigen te bestrijden.

Als je blind voor de realiteit hand in hand rondom een Rotterdamse moskee gaat staan, ben je in mijn ogen van god en jahweh los.

Norbertus Herschel, afvallige theoloog

Geloof als discriminerende keuze en het recht op zelf-discriminatie

He boiled for our sins
He boiled for our sins

Je wordt als man of vrouw geboren; als homo of hetero; blank of zwart, Aziaat of Europeaan; al of niet met lichamelijke of geestelijke beperkingen. Er is geen keuze. Je bent wie je bent en loopt het risico in onze onvolmaakte wereld op je uiterlijk, geaardheid of etniciteit gediscrimineerd te worden. Racisme en discriminatie kunnen je lot zijn op grond van kenmerken en uiterlijkheden waar je niet voor gekozen hebt; kenmerken en geaardheid waar je niet aan kan ontsnappen.

Het is absurd om, zoals het Libanees-Belgische zelfbenoemde orakel Abou Jahjah deed in Zomergasten van afgelopen zondag, islamofobie gelijk te stellen aan racisme. Geloof is namelijk geen onvermijdelijk, aangeboren kenmerk maar een keuze. Niet voor kinderen die in een islamitische, christelijke, samaritaanse, koptische, hindoestaanse of wat dan ook voor religieuze cultuur geboren worden, maar wel voor volwassenen. In onze Europese wereld vond de afgelopen zeventig jaar, sinds het einde van de tweede wereldoorlog, een religieuze kaalslag plaats. De kerken raakten leeg en de maatschappij werd snel geseculariseerd. Niet gedwongen, maar omdat de individuele en maatschappelijke keuze werd gemaakt afstand te doen van het geloof.

Dat geloof en etniciteit, zoals Abou Jahjah suggereert met zijn racismebeschuldiging, niet met elkaar te maken hebben, blijkt al uit het feit dat, hoewel islam gezien wordt als onlosmakelijk onderdeel van de arabische, zeer diverse etniciteit, in Indonesië de grootste moslimgemeenschap ter wereld leeft en moslims en moslimbekeerlingen zijn op alle werelddelen, inclusief de westerse wereld.

Islamofobie heeft helemaal niets met racisme te maken, maar uitsluitend met de islam.

Wanneer je met je volwassen verstand kiest voor een geloof en alle aan dat geloof verbonden voorschriften op het gebied van kleding, voeding, vasten, seksualiteit, slachten van dieren, man-vrouw relatie, gebedsrituelen en alle andere door mensen met het geloof als smoes verzonnen dwingelandij dan ben je zelf verantwoordelijk voor de consequenties van je keuze. Wanneer je er voor kiest uit naam van je geloof je uiterlijk en je gedrag te onderscheiden van mensen die niet jouw geloof aanhangen en jezelf ziet als uitverkoren boven niet gelovigen, dan discrimineer je jezelf. Je kiest voor een uitzonderingspositie wanneer je met je geloof in je bagage op stap gaat naar landen waar dat geloof en die cultuur van je een minderheid vormen.

Iedereen is vrij welk geloof dan ook aan te hangen van pastafarian tot islam, iedereen heeft de vrijheid zichzelf te onderscheiden en zelfs als beter dan anderen te zien. Maar dan niet klagen wanneer je bevestigd wordt in die keuze voor zelf-discriminatie. Wanneer twee in Amsterdam geboren meiden met een plat-Amsterdams accent het nodig vinden op een Franse camping in burkini het zwembad in te stappen, dan moeten ze niet zeuren dat ze gediscrimineerd worden omdat hen op grond van zwembadregels die reguliere badkleding voorschrijven de toegang tot dat zwembad ontzegd wordt. Als je dan gaat lopen schreeuwen over discriminatie, dan verzet je je feitelijk tegen de zelf gekozen discriminatie.

Wil je gemaskerd over straat – de Europese landen die dat toestaan roepen het onheil over zich af – dan moet je niet zeuren dat je gediscrimineerd wordt, want voor die discriminatie koos je zelf. Als je op grond van je geloof eist dat na de gymles alle jongens met hun onderbroek aan douchen, dan zet je jezelf buiten spel omdat je jouw absurde regels opdringt aan anderen. Een gebedsruimte eisen in openbare gebouwen, op vliegvelden en treinstations? Eisen dat ons parlement niet vergadert omdat jij je suikerfeest wilt vieren? Vergeet het maar. Dat is een stap te ver.

De vergelijking met christelijke feestdagen gaat mank omdat die feestdagen dateren, en ook breed geaccepteerd worden, uit een tijd dat heel Europa christelijk was. Die christelijke feestdagen zoals Pasen, Kerst en Pinksteren zijn inmiddels grotendeels losgezongen van de oorspronkelijke religieuze betekenis en al eeuwen maatschappelijk aanvaard, ook door niet-christenen die vaak de betekenis zelfs niet kennen. Ramadan en suikerfeest zijn wel nog volledig verbonden aan het geloof van een minderheid in Europa. Alleen al omdat die feesten rechtstreeks verbonden zijn aan een geloof, kan niet verlangd worden dat niet-gelovigen zich daaraan onderwerpen. Moslims hoeven, net zoals de meeste Europeanen, helemaal geen Kerst, Pasen of Pinksteren te vieren anders dan dat het maatschappelijk aanvaarde vrije dagen oplevert. Er is niets op tegen dat moslims de kans krijgen suikerfeest te vieren en door hun werkgevers in staat gesteld worden een verlofdag op te nemen. Er is alles op tegen suikerfeest tot een vrije dag te maken voor de hele maatschappij enkel omdat een zichzelf discriminerende geloofsminderheid dat eist.

Iedere stap met je geloof binnen de belevingswereld van niet-gelovigen is een stap te ver. Beleef je geloof in je eigen hersenpan en binnen je eigen huis, of desnoods je eigen gebedshuis, maar blijf met je handen af van mijn belevingswereld en dring je archaïsche geloofsprincipes niet aan mij op.

Geloofsregels zijn mensenregels, wat de kokerkijkers die in een hogere macht geloven ook beweren, en mogen nooit botsen met regels die wij binnen onze maatschappij met elkaar afspraken. Botsen jouw geloofsregels met die van onze maatschappij, dan zijn er twee mogelijkheden: onmiddellijk vertrekken naar een maatschappij waar jouw geloofsregels niet botsen met algemeen geldende maatschappelijke regels en verworvenheden, of je geloofsregels aanpassen aan de maatschappij waar je vrijwillig voor gekozen hebt.

Kies je voor de wereld waar je vrijwillig naar migreerde, dan moet je vooral niet zeiken wanneer die wereld een grens trekt en een halt toeroept aan je opdringerige geloofsbelevenis.

Ik zie geen wezenlijk verschil tussen een vergiet als hoofddeksel bij de pastafarians en hoofddoek, sluier, burka en mannenjurken bij moslims, of keppeltjes, monumentale bontmutsen en pijpenkrullen bij joden.

Draag dat vergiet op je hoofd als je dat wilt, maar accepteer dan ook dat ik je zie als een zonderling met zonderlinge principes.

Er ontstaat een fobie, angst is bescherming tegen gevaar, wanneer sluipend of zelfs met geweld geloofsabsurditeiten worden opgedrongen aan ‘heidenen’.

Als dat gebeurt dan heb ik er geen enkele moeite mee in ieder geval één onderdeel van monomane religies over te nemen: discriminatie.

Norbertus Herschel

Godsdienstwaanzin of waanzinnige godsdienst

onverdraagzame cultuur

Jan Siebelinks roman Knielen op een bed violen is een luchtig relaas van Nederlandse christelijke orthodoxie vergeleken met de dagelijkse praktijk in ons polderland.

Zelfs op religieus gebied ontstond in de jaren zestig van de vorige eeuw een knusse poldervariant, oecumene genoemd. Het bewijs werd geleverd dat het binnen een en dezelfde maatschappij mogelijk is dat aanhangers van verschillende irrationele fantasieën vredig naast elkaar leven.

Sinds het binnensijpelen van de onverdraagzame islam wordt de polder weer onder water gezet. Weg verdraagzaamheid en vredig samenleven. Natuurlijk is het niet zo dat het samenleven in ons vredige landje altijd even harmonieus was. Gelukkig niet. Uit rust groeit niets. Een maatschappij heeft zo af en toe onrust nodig om lethargie te bestrijden en te groeien. De instroom van nieuwe culturen kan een stimulans zijn voor groei en een land rijker maken.

Op de instroom van islamitische onrust zaten we volgens mij met ons allen niet te wachten.

Bij samenleven hoort verdraagzaamheid en begrip voor vele politieke standpunten, meningen en religies. Verdraagzaamheid impliceert wederkerigheid. En juist aan die wederkerigheid schort het. Je kan niet schreeuwen om begrip en vrijheid voor je mening en godsdienst – lijkt mij dubbelop, want ik zie godsdienst als niets anders dan een mening – zonder de ander ook die vrijheid te gunnen.

Ik voelde mij nooit in mijn vrijheid belemmerd door met hun geloof koketterende medebewoners in dit ondermaanse. Zo lang ik mij niet belemmerd voel, wordt er ook niet geknaagd aan mijn tolerantie. Het eerste knagen aan tolerantie voor de islam ontstond toen die woestijnbaardaap Ayatollah Ruhollah Khomeini in 1989 een fatwa, zelfs een doodstraf, uitsprak over de schrijver Salmon Rushdie om zijn boek De Duivelsverzen. Het hele analfabete moslimwereldje sjouwde slaafs achter geitenneuker Ayatollah Ruhollah Khomeini aan en schreeuwde om de dood van Rushdie.

Wat is dat nu? Ga ik mij ook al bezondigen aan dat populistische ‘geitenneuker’? Het is geen bezondigen, want hier wordt onze vriend Khomeini bijna letterlijk geciteerd. De smoezelige islamitische conservatief verkondigde volgens Theo van Gogh, niet bepaald een objectieve bron, in al zijn wijsheid namelijk dat wanneer een vrouw haar maandelijkse onreinheid heeft manlief beter een geit kan pakken dan zijn vrouw aanraken. Dus, ben je aanhanger van de achterlijke ideeën van Khomeini, dan ben je in mijn ogen een geitenneuker. Zo, dan is dat ook weer duidelijk.

Er zijn echter meerdere visies op de etymologie van het woord geitenneuker. Kijk maar op: http://www.maxpam.nl/2014/11/geschiedenis-van-het-woord-geitenneuker/.

Wanneer Abou JahJah in een paginagroot opiniestuk in de NRC Handelsblad van 26 juli 2016 keer op keer het woord geitenneuker gebruikt, en dat dan door een uit Jordanië afkomstige moslim, dan voel ik mij, hoewel geen liefhebber van platvloerse scheldwoorden, vrij dat woord ook te gebruiken.

Geitenneuker is een woord dat bij mij beelden oproept van profeten in gortdroge woestijngebieden die de hele dag op een houtje bijten, bizarre geloofsregeltjes bedenken en bij het ontberen van vrouwelijk schoon of omdat de begeerde dame ongesteld dus onrein is hun libido botvieren op een geit. Het zij zo.

Ieder zijn meug. Het is niet aan mij daarover te oordelen, laat staan bezwaar te maken. Dat bezwaar, vermindering van tolerantie, ontstaat bij mij wanneer ik het gevoel krijg dat geloofsabsurditeit binnendringt in mijn leefsfeer. Wat moet ik met een als een olievlek verspreidende religie waar ik helemaal niets mee heb, maar waar ik steeds meer mee geconfronteerd word? Zelfs mee lastig gevallen word?

Iedereen mag in zijn hoofd de meest bizarre gedachten rond laten tollen. Wil je een fantastiegod volgen? Ga je gang. Geloof je in een opperwezen en in profeten die op deze aardkloot spreekbuis waren van die god? Ga je gang. Hoe komt het overigens dat die profeten zich alleen manifesteerden in oude tijden en vanuit de woestijn of de top van een berg het woord van god verkondigden? Waarom hult god zich in stilzwijgen en weet hij niemand te vinden om nu zijn spreekbuis te zijn? Waarom is die almachtige god blijven steken in een wereld die al lang niet meer bestaat?

Geloven die moslims, joden, samaritanen, christenen en wat er allemaal nog meer aan religies bestaat dat er een god is die het ook maar een moer uitmaakt wat je eet, wanneer je niet eet, wat je voor kleding draagt, wat je allemaal aan textiel bedenkt om je hoofd mee te bedekken, dat er een god is die bepaalt dat de natuurlijke cyclus van een vrouw die vrouw een smerig, onrein wezen maakt, dat je de vellen van je pik of kut moet snijden, dat je iedereen die niet in jouw god gelooft moet haten of zelfs doden, dat die god van je eist dat afvalligen gestenigd moeten worden, dat homo’s van daken moeten worden gegooid, dat je strotten van medemensen door mag snijden? Dat er een god bestaat die bepaalt dat zijn aanhangers superieur en uitverkoren zijn? Dat er een god bestaat die de enig ware god is? Is er werkelijk een god die dikke boeken liet schrijven waarin bepaald wordt dat een vrouw die een zoon baart veertig dagen in quarantaine moet totdat ze weer rein is en zelfs tachtig dagen na het baren van een dochter? Is er een god die bepaalt dat een vieze, ongestelde vrouw tijdens de menstruatie zeven dagen lang niets aan mag raken en in een aparte kamer moet slapen? Maakt het die god nu echt wat uit dat vrouwen een auto besturen? Is er een god die roken en drinken van alcohol verbiedt, maar het wel prima vindt dat vrouwen onderdrukt en mishandeld worden? Is er echt een god die het ook maar een jota interesseert dat mensen sex hebben voor het huwelijk? Maakt het die autoritaire god echt wat uit dat je op vrijdag vis eet in plaats van vlees? Is er echt een god die bepaalt dat je of op zaterdag, of op zondag rust? Is er nu echt een god die bepaalt hoe je dieren moet slachten? Moet je van een of andere god veertig dagen vasten, of is het toch zo dat mensen dat bedachten? Ik vraag maar, ik vraag maar..

Kom op nou. Als er werkelijk een god zou zijn die al deze mensonterende en mensenonderdrukkende regeltjes bedacht, dan is dat geen opperwezen, maar een gefrustreerde loser.

Al die geloofsregels zijn natuurlijk niets anders dan door mensen bedachte regels. Veel van die regels zijn misschien zelfs te verklaren in de maatschappelijke context van honderden tot duizenden jaren geleden, maar verloren met de tijd hun rationaliteit.

Ik kan het niet langer aanhoren: “Omdat het moet van mijn geloof”. Een sjaaltje op je kop ‘omdat het moet van je geloof’ en dat dan doen ‘als vrije keuze’ omdat je dan ‘dichter bij je god bent’? Vrije keuze en ‘moeten van je geloof’ is sowieso tegenstrijdig. Hoe zal het al die meiden vergaan wanneer ze het vrijwillig om hun hoofd geknoopte sjaaltje weer even vrijwillig af doen? Wat blijft er dan nog over van die zogenaamde vrijwilligheid? Wat vinden de meiden die geheel vrijwillig een sjaaltje om hun hoofd doen van de verplichting tot sjaals of zelfs burka’s in Arabische landen en dat dan vanuit hetzelfde geloof? Mag ik dat allemaal niet begrijpen? Eén en hetzelfde geloof en vanuit dat geloof draag je in het ene land vrijwillig een sjaal en in het andere land verplicht datzelfde geloof je een sjaal te dragen.

Ikke niet begrijpuh.

Een geloof dat bepaalt wat je eet of niet eet, dat bepaalt welke kleding je draagt, dat bepaalt dat je in je lichaam snijdt, is niets anders dan collectieve, door mensen verzonnen waanzin.

Wat hebben aanhangers van dergelijke woestijnfantasieën te zoeken in landen die ze zien als verderfelijk ongelovig? Hoe haal je het in je hoofd om te vertrekken uit een land waar jouw geloof en jouw cultuur algemeen geaccepteerd zijn om te gaan naar landen waar je cultuur noch je geloof standaard zijn? Naar landen waar alleen heidenen wonen die volgens jouw geloof minderwaardig zijn? Het lijkt wel masochistisch om naar zo’n land te gaan. Je hebt daar toch niets te zoeken? Sterker nog: hoe haal je het in je hoofd om naar die landen te gaan en daar dan van een gastvrije maatschappij waar jouw achterlijke geloof absoluut niet standaard is te eisen dat jij met je geloof gerespecteerd en geaccepteerd wordt en dat terwijl jij het ongeloof van die landen helemaal niet respecteert en accepteert?

Nee, sterker nog, je neemt niet alleen je conservatieve geloof mee naar die landen, maar exporteert de inherente onverdraagzaamheid uit je land van oorsprong naar je nieuwe land, inclusief de gewelddadigheid uit je woestijncultuur. Om het helemaal absurd te maken: wanneer het land dat je aanvankelijk gastvrij ontving met angst en weerzin reageert op al het smerige geweld dat gepleegd wordt uit naam van jouw geloof, dan ga je lopen klagen dat die angst, fobie, er is en wordt zelfs een nieuw woord voor die angst bedacht: islamofobie.

Importmoslim Abou JahJah noemt die islamofobie antisemitisme 2.0. Over deze jij-bak hoeven we niet lang na te denken. Islamofobie heeft helemaal niets te maken met antisemitisme. Islamofobie hebben de moslims zelf veroorzaakt, of in ieder geval een klein deel van de moslims, door uit naam van de islam meer dan honderd mensen te vermoorden in het Bataclan Theater in Parijs, door uit naam van de islam de redactie van Charlie Hebdo uit te moorden, door uit naam van de islam met geweld een kalifatische dictatuur te vestigen, door uit naam van de islam 84 mensen te vermoorden in Nice, door uit naam van de islam 3.000 Amerikaanse kantoorwerkers te vermoorden in New York, door uit naam van de islam metro’s en bussen op te blazen in Londen, door uit naam van de islam metro’s op te blazen in Madrid, door uit naam van de islam de ene na de andere bomaanslag op burgers te plegen in Bagdad en Kabul, door uit naam van de islam een moeder en drie dochters neer te steken in een Duits vakantiepark omdat die moeder en dochters te zomers gekleed waren, door uit naam van de islam tientallen mensen te onthoofden in Saoedie-Arabië, door vanwege islamitische onenigheid vele duizenden moslims af te slachten in het Midden-Oosten, door uit naam van de islam een 86-jarige priester in Normandië de strot door te snijden, door uit naam van de islam vrouwen te onderdrukken…..

En dan klagen over islamofobie? Klagen dat er angst is ontstaan voor die onverdraagzame en agressieve islam en dat vanuit die angst gedacht en gehandeld wordt? Kan de waanzin van een godsdienst nog erger zijn dan dit?

Om in geloofstermen te blijven, ook al vind ik ieder geloof absurd en constateer ik dat geloof te vaak synoniem is voor onverdraagzaamheid: ik zal de dag heiligen wanneer onze westerse wereld bevrijd is van alle moslimterreur, van de gewelddadige islam en van het langzaam doorsijpelend islamitische gif.

Waarom hebben we met ons allen alleen overlast van de islam en niet van andere religies? Ligt dat aan ons en die andere religies, of wordt het zo langzamerhand tijd voor moslims de hand in eigen boezem te steken en goed, heel goed na te denken over de positie van hun geloof in de 21ste eeuw?

Laat ik het historisch-positief benaderen: alle huidige moslimgeweld is een stuiptrekkend gevecht tegen onvermijdelijke toekomstige secularisatie of modernisering van de islam.

Ik kan het niet meer opbrengen een obligate alinea te schrijven over geïntegreerde, moderne moslims. Misschien ooit nog eens…

Norbertus Herschel

 

 

Deprimerende wandeling door tolerant Den Haag

keppelOp onregelmatige tijden zie ik, als ik met de hond de Benoordenhoutseweg oversteek richting Haagse Bos, op de Laan van Clingendael een Joods gezin lopen. Meestal vader met een zoon van een jaar of 12, beiden herkenbaar Joods gekleed (lange zwarte jas, zwarte hoed). Heel soms is de moeder erbij. Schichtige passanten met de ogen op de horizon of de grond gericht. Iedere keer weer groet ik ze niet, ik loop aan de andere kant van de Laan, en iedere keer weer zou ik ze aan willen spreken en een blijk van sympathie geven. Ik durf dat niet omdat ze zich gehuld hebben in een ondoordringbare cocon. Bovendien: wat moet ik ze zeggen?

Eergisteren wandelde ik met Mo en de hond naar de Theresiastraat om wat boodschappen te doen. Het was mooi weer en we maakten een omweg naar huis via het Bezuidenhout.

We liepen door een straat waar we nooit eerder samen door liepen en passeerden drie zwaar bewapende politiemensen met kogelvrije vesten. In de straat stonden hoge palen met camera’s. Aan het einde van de straat, bij een t-kruising stond zo’n stalen container op stalen poten zoals je die in Den Haag vaak ziet bij ambassades van risicolanden.

De politiebewakers, twee mannen en een vrouw, stonden voor een laag gebouwtje, tegenover een school waar tientallen ouders wachtten op hun kinderen. Aan het lage gebouwtje viel niets anders op dan de aanwezigheid van de politiemensen. Achter een paar ramen hingen wat foto’s. We liepen door, maar keerden uit nieuwsgierigheid terug om de foto’s te bekijken en de teksten bij de foto’s te lezen. Een kleine vrouw, vooraan in de dertig schat ik, met zwart haar en zwarte ogen wilde op dat moment naar binnen gaan met een kleuter.

Een van de politiemensen kwam naar ons toe: ‘Kan ik u ergens mee helpen?’

We wilden weten wat dit voor gebouwtje was.

Een Joods kinderdagverblijf.

Een Joods kinderdagverblijf tegenover een ‘gewone’ lagere school moet in ons vrije landje blijkbaar zwaar bewaakt worden. Dat overviel ons op deze zomerse, zonnige dag met somberte, verdriet en vooral woede.

We leven in een land waar Joden na synagogebezoek het keppeltje in hun zak stoppen uit vrees op straat lastig gevallen te worden, terwijl moslims ongehinderd op straat, in het openbaar vervoer, op het overheidswerk koketteren met hun geloof. Waar geen Jood het zal wagen met keppel, pijpenkrullen, hoed, zwarte jas, duidelijk herkenbaar als Jood, door de Schilderswijk of het centrum van Den Haag te lopen. Waar ‘kankerjood’ tot het vaste vocabulaire hoort van islamitisch straattuig en je nooit, helemaal nooit hoort dat tegen deze discriminatie opgetreden wordt, maar oh wee als iemand het waagt zich negatief uit te laten over moslims. Dan janken mannen in jurken en vrouwen met sjaaltjes of burka’s in koor over islamofobie. Een land waar leerlingen van het Brabantse Elde College onderweg naar een galafeestje doodleuk zingen dat Joden zo goed branden en de school dat afdoet alsof het een kwestie is tussen de school en de leerlingen. Waar een Joods kinderdagverblijf blijkbaar continu bewaakt moet worden. Waar moslims veertig jaar geleden al doodleuk een leegstaande synagoge kraakten om hun stampvoetend gelijk te halen bij de gemeente Den Haag. Waar moslims het aangezicht van die vroeg-negentiende eeuwse synagoge verziekten met kitsch-minaretpriapen.

De islamitische koekoeksjongen duwen stelselmatig de oorspronkelijke bewoners het nest en ook een synagoge uit. Ze bepalen met hun middeleeuwse, religieuze carnavalsuitdossingen het straatbeeld, maar een Joods gezin moet zich angstig over straat begeven, gelovige Joden moeten zich onherkenbaar in de massa verstoppen en onschuldige Joodse kleuters moeten bewaakt worden door tot de tanden bewapende politiemensen.

De weerstand die moslims in ons land ondervinden valt in het niet tegenover de onderdrukking en angst waar Joden mee geconfronteerd worden.

Volgens mij gaat er iets niet goed in ons vrije landje.

Aron Schoenmaker

Bang zwijgen of boos roepen, that’s the question

Indonesië - Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol
Indonesië – Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol

Zodra lichtvoetigheid en relativiteit verdwijnen en discussies geobsedeerd serieus worden, krijg ik het verlangen mijn ogen en oren te sluiten en me terug te trekken in een veilige cocon.

We namen ons al voor geen aandacht meer te besteden aan narcistisch, exhibitionistische engerdjes zoals de dame-wier-naam-we-niet-meer-willen-vermelden, of aan snotneusjes die ineens geen Nederlander meer willen zijn omdat een bejaarde marktkoopman ze in Marakech welkom thuis heet, of aan nat-achter-de-oren ‘theaterjournalistjes’ die alle ouderen over één kam scheren en beschuldigen van kuchen, telefoons af laten gaan of met oorverdovend kabaal laten vallen van tekstboekjes tijdens uitvoeringen van de Mattheus Passie, of aan besjaalde moslimmeisjes die klagen over discriminatie maar geen bek open doen over hun moslimbroertjes die autochtoon Nederlandse vrouwen uitschelden voor kankerhoer, of gluiperds die een etnisch profilerend partijtje begonnen nadat ze zetels roofden van de PvdA en er niet voor schromen te kotsen in de bron waar ze uit dronken, of aan ramadanzakkenwassers die uitschreeuwen ‘we zijn er nu eenmaal, wen er maar aan’, of aan ondoorgrondelijke redacties van kranten die al deze schreeuwerd een podium bieden, of aan hyperracisten die 24 uur per dag klaaggrammofoonplaten draaien over het blanke racisme, of aan een racistische in Nederland steuntrekkende Antilliaan die Zwarte Piet racistisch vindt, of aan voormalige koloniën in de Cariben die bij het verfoeide moederland financieel aan de borst blijven hangen maar wel klagen over de al 150 jaar geleden opgeheven slavernij, over Antilliaanse racisten die stampvoetend respect eisen en tegelijkertijd een bord met MINDER MAKAMBA’S langs de weg zetten op Bonaire, aan stenengooiende criminele carrièremakers die huilen over etnisch profileren terwijl ze zelf zo racistisch als de pest zijn, aan Marokkaanse meisjes die en bloc wegblijven bij het klasje creativiteit omdat er Turkse meisjes bij gekomen zijn, aan vluchtelingenpubers die vinden dat ‘Hollandse jongens maar moeten leren na de sportles met hun onderbroek aan te douchen’, aan islamistisch antisemitisme….

Ik wil me niet meer druk maken over nieuw in Nederland gesettelde, goed verdienende middenklassers die spugen op onze maatschappij. Ik wil me niet meer druk maken over moslims wier alfabet begint en eindigt met de I van Islamofobie zonder door te hebben dat fobie angst betekent en die angst volkomen logisch is door alle gruwelijkheden die verricht worden uit naam van de islam. Ik wil niet meer somber worden over de ramadanpolitie in Indonesië die een eettentje leegrooft omdat een bejaarde uitbaatster tegen hun zelfverzonnen regels in tijdens de ramadan eten bereidt. Ik wil niet meer piekeren over het onbegrijpelijke partnership tussen de westerse wereld en het achterlijke Saoedie-Arabië waar stok- en zweepslagen en onthoofdingen aan de orde van de dag zijn omdat burgers overspel zouden plegen. Ik wil geen hoofdbrekens meer hebben over de stokslagen die vrouwen in Iran krijgen omdat ze hun haar niet bedekken. Niet meer peinzen over al die in Nederland geboren islamtrutjes die ‘geheel vrijwillig’ het haar bedekken en geen moment nadenken over solidariteit met onderdrukte vrouwen in Arabische landen. Besjaalde meisjes in Nederland die ‘geheel vrijwillig’ met sjaaltjes om op straat koketteren met hun geloof maar zich geen moment afvragen wat hun lot binnen de moslimgemeenschap zal zijn wanneer ze besluiten geen sjaaltje meer te dragen. Ik wil me niet meer ergeren aan Tofik Dibi die in een TV interview de woorden homoseksualiteit en homofilie niet uit zijn islamitische muil kan krijgen maar het heeft over ‘wat ik heb’. Wat ik heb? Alsof het een ziekte is NONDEJU.

Moet ik somber worden van een Amerikaans-Afghaanse homo die 50 andere homo’s afslacht om aan zijn fantasie-allah te bewijzen dat hij braaf volgens de koran leeft en niet pijpte en gepijpt werd? Moet ik me druk maken over de stiekeme moslims die stijf in het pak zomers glurend langs de vloedlijn van de Nederlandse naaktstranden lopen? Wat maken mij die honderden Arabische schoften uit die hun klauwen niet van westerse vrouwen, die kankerhoeren, af kunnen houden tijdens massa manifestaties? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat diezelfde schooiers het niet in hun hoofd zouden halen besjaalde geloofsgenoten zo te behandelen? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat die Marokkaanse teringcrimineeltjes nooit tasjes roven van bejaarde Marokkaanse oma’s? Moet ik me nog afvragen waarom Marokkaantjes in Enschede alleen de auto’s van niet-Marokkanen in brand steken?

Moet ik het raar vinden dat de gemeente Den Haag het goed gevonden heeft dat in de Wagenstraat een moskee gevestigd werd in een 18-de eeuwse synagoge? Moet ik het raar vinden dat ieder bouwvoorstel in Den Haag langs schoonheidscommissies moet, maar dat nu naast die klassieke synagoge twee gigantische plastic minaretpikken boven de synagoge en de omliggende oude gebouwen uitsteken? Moet ik verbaasd zijn over de honderden moskeeën in ons land die gebruikt worden om haat te prediken en leerregels te verkondigen die rechtstreeks indruisen tegen onze rechtsorde? Mag ik het raar vinden dat overal moskeeën en gebedsruimtes verschijnen om moslims te gerieven en dat diezelfde moslims vol zelfbeklag ‘islamofobie!’ roepen? Moet ik er trots op zijn dat wij in ons land moskee na moskee laten bouwen en zelfs subsidiëren op grond van dat idiote grondwetsartikel over vrijheid van godsdienst terwijl bij onze bondgenoot Saoedie-Arabië christelijke kerken verboden zijn? Moet ik het maar gewoon vinden dat in Egypte koptische christenen vermoord worden en in de gehele Arabische wereld bijna alle Christenen verdreven zijn, maar dat Europa de grenzen tientallen jaren open zette voor de westerse waarden verwerpende Arabische moslims? Moet ik vragen stellen bij het besluit door een islamitische Turkse gouverneur dit jaar de gay-parade te verbieden in Istanbul?

Zal ik maar doen of er geen vaginale verminking plaatsvindt in Nederland? Zal ik maar wegkijken bij gedwongen huwelijken in ons polderlandje? Ach, wat zal ik mij druk maken over af en toe een slachtoffer van eerwraak in Rotterdam. Wat moet het mij bommen dat een groepje Turkse hangjongeren mij in Rotterdam voor een moskee uitschelden voor kale klootzak terwijl hun bebaarde en bejurkte opvoeders er passief goedkeurend bij staan? Zal ik maar wennen aan de nieuwe marktcultuur waarbij een stelletje Marokkaanse vishandelaars op de Haagse markt mij opzettelijk rotte makrelen meegeven? Zal ik maar niet meer praten over nieuw-Nederlandse racisten die mij en mijn zwarte Zambiaanse vrouw het Kralingse Bos uit jagen? Zal ik maar doodsbedreigingen van uittredende moslims zien als een boeiende exotische cultuur?

Moet ik leerlingen van het Elde College in Schijndel die scanderen dat joden zo goed branden maar negeren?

Moet ik mij druk maken over de onderdrukking van persvrijheid? Over de aanslagen in Madrid, Londen, Parijs, Brussel? Over de verderfelijke vluchtelingendeal tussen de EU en Turkije? Over de machteloosheid van de EU? Over Brexit? Over de moord op een Britse parlementariër? Over Nederlandse scholen die Tweede Pinksterdag om willen ruilen voor een dag vrij met het suikerfeest? Over Trump, Poetin, Wilders, Marie le Pen, de FPÖ?

Voor mijn gemoedsrust moet ik al die vragen en ergernissen over mijn schouder gooien.

Toch knaagt er iets aan mij..

Alle ellende in de wereld wordt mogelijk gemaakt door de ongeïnteresseerde en angstige zwijgers. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Bij die zwijgers wil ik niet horen.

Meditatione Ignis gaat dus door, maar met een somber en bezorgd hart.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

 

Lieserpfad mijmeringen

Lieserpfad Vibram Five FingersHet is twaalf jaar geleden dat ik voor de eerste keer het Lieserpfad in de Vulkaneifel van Manderscheid naar Wittlich wandelde. Uit alle wandelmogelijkheden in die omgeving koos ik voor etappe 2, de eerste etappe gaat van Daun naar Manderscheid, omdat die etappe in een gidsje werd omschreven als ‘alpinisch’. Een sportieve uitdaging dus. Ik logeerde in Hotel Tara in Manderscheid. Het hotel kende beperkte bedrijfstijden: alleen van vrijdag tot zondag. Nu, 2016, is het misschien zelfs helemaal gesloten. De website is niet meer op het internet.

De eigenaar van Hotel Tara beheerde het hotel samen met zijn Aziatische vrouw. Zijn geld verdiende hij in de loop der jaren met handel in Nepalese kunst. Mijn ‘Das is doch alles geklaut’ beantwoorde hij met: ‘Sonst kann mann nichts verdienen!” Kijk, zo wordt gesproken over de handel in antiquiteiten uit bronlanden. Unverfroren als een dappere Indiana Jones. Dat is precies de reden waarom ik zo’n bloedhekel heb aan die films waarin de roofzuchtige, slimme blanke man de domme lokale bevolking altijd te slim af  is en er met hun kostbaarheden vandoor gaat. Honderd procent kolonialistische propaganda en verwerpelijk racisme. De Hotel Tara eigenaar verstijfde toen ik hem vertelde over mijn werk: de bescherming van cultuurgoed.

Afgelopen zaterdag liep ik het Lieserpfad voor de zevende keer. Nu samen met Mo, mijn zoon T. en zijn vriendin, de ideale schoondochter, G.

Een zware wandeling met enkele stevige klimmen en dito afdalingen. Een aanslag op benen en rug. Voor mij vooral een aanslag op mijn kuiten omdat ik de hele route liep op mijn Vibram Fivefingers.

G. had nergens last van. Maar goed, tussen Mo en mij en G. zitten ruim drie decennia. Fit as a fiddle begon ik aan de wandeling en ondanks mijn 68 jaar, we liepen op mijn verjaardag, merkte ik geen verschil in prestatie met 12 jaar eerder. Een hele geruststelling en genoegdoening. Mo had het vooral zwaar bij de beklimmingen, maar zette de tanden op elkaar en hield vol. Zo ken ik haar.

Na de wandeling van ruim zes uur wachtten we in Wittlich op de komst van de bus terug naar Manderscheid. Dat half uurtje zitten werd een benenbreker. Acute spierpijn. De lever was blijkbaar niet in staat snel genoeg alle melkzuur uit het systeem te zeven. Het werd bijna strompelen naar de bus en na de rit van een half uur van de bus naar het terrasje met Hefenweizen bier.

De bus zat vol met een groep uitbundige Duitse wandelaars. De fles wijn ging van hand tot hand; helaas niet naar onze handen.

In Wittlich zagen we al een aantal niet-Europese mensen, waarschijnlijk asielzoekers, rond lopen. In de bus zaten acht kennelijke vluchtelingen. Vier dames met moslimsjaaltjes, twee kinderen en twee mannen. Je verwacht dat niet in de omgeving van een slaperige Duitse provinciestad. Ik moest denken aan de discussiehype in Europa over racisme door white-privilege autochtone Europeanen en maakte mij weer kwaad over die idiote discussie. Zelfs in buitengebieden van Europa kom je vluchtelingen tegen die hier een veilig onderkomen vonden, maar tegelijk moeten autochtone Europeanen zich aan laten leunen dat we in- en in-racistisch en xenofoob zijn. Er wonen miljoenen  moslims in Europa; er staan duizenden moskeeën in Europa; je kan geen stad, en blijkbaar ook dorp, bezoeken of je struikelt over met hun geloof koketterende moslims, maar wat zijn we islamofoob.

De volgende ochtend speelden de beschadigde spieren op en moesten we, niet alleen ik, op de tanden bijten door de pijnlijke startproblemen. Alleen G. liep rond alsof ze de wandeling van gisteren zonder moeite zo weer over kon doen.

In de auto onderweg naar huis werden we wakker geschud uit onze Eifeldroom. Een Amerikaanse moslim met Afghaanse achtergrond vermoordde in een homodancing Orlando, Florida, vijftig mensen omdat hij zich twee maanden eerder geërgerd zou hebben aan zoenende mannen. In sommige over islamofobie klagende moslimkringen staat blijkbaar de homofobe doodstraf op homofilie.

De Europese kampioenschappen voetbal zijn begonnen en Russische en Engelse supporters vechten elkaar in Marseille al drie dagen de tent uit.

Nederlandse middelbare scholieren uit Schijndel haalden een Israëlische krant omdat ze onderweg naar een examenfeestje zongen dat Joden zo goed branden.

De toon is gezet en we staan meteen weer met beide spierpijnbenen op de grond.

Na een goed weekend voel ik altijd weemoed. Deze keer weemoed versterkt met droefenis over het afscheid van T. en G.

Dit weekend smaakt naar meer.

Bertus G. Antonissen

Islamofobidiotie

 

Islamofobie

Het aantal aanslagen op moskeeën neemt toe. Gevels worden beklad, varkenskoppen voor de deur gegooid, anonieme dreigbrieven gestuurd en er vond een aanslag plaats met een Molotov cocktail. De moslims in Europe voelen zich bedreigd door islamofobie. Op dat zelfmedelijden is veel af te dingen.

De islam heeft in de recente geschiedenis, sinds de fatwa door Khomeini waarmee hij schrijver Salman Rushdie ter dood veroordeelde, keer op keer met allerlei aanslagen zijn lelijkste kant laten zien. Een lelijke kant waar wereldwijd, maar vooral in het Midden Oosten ook de moslims zelf last van hebben.

Sinds de dood van profeet Mohammed in 632 van onze jaartelling vechten moslims elkaar de woestijntent uit over de erfopvolging van hun religieuze roerganger.

De islam lijkt gebaseerd op haat en vernietiging. Onderling, maar vooral ook vernietiging van iedereen die geen moslim is: de heidenen.

Zo lang die cultuur van uitmoorden een islamitisch onderonsje is, vind ik het allemaal prima. Ze zoeken het maar uit. Geen nacht zal ik wakker liggen van Sjiieten en Soennieten die elkaar naar het leven staan. Ik kan er slechts met verbazing naar kijken. Je bedenkt een god; je volgt slaafs een profeet die alles over die god weet en nauw met hem in contact staat; je onderwerpt je aan archaïsche regeltjes die ontsproten zijn aan een brein zo dor en droog als de grond waarop de profeet leefde, en na zijn dood ga je eeuwenlang bloederig op de vuist met soortgenoten die in dezelfde god en profeet geloven enkel en alleen omdat er een meningsverschil is over de opvolging van de profeet. Wat een folklore.

Tussen neus en lippen door bedenk je dan ook nog dat iedereen die geen moslim is met geweld bekeerd of, indien die bekering niet succesvol is, afgeslacht moet worden.

Ben je overtuigd van je gelijk wanneer je je zo gewelddadig opstelt, of is dat geweld een symptoom van twijfel aan het eigen gelijk? Wie zal het zeggen.

Van de 8ste tot de 10de eeuw probeerde de islam al met geweld de landen ten noorden van de Middellandse Zee te islamiseren. Karel Martel (737), hofmeier van het Frankische rijk, en de latere kruisridders dreven de islamitische bende terug in hun hok. Het was toen niet een strijd tussen sjiieten en soennieten, maar van christenen tegen moslims. De zegeningen van het geloof.

Totdat, een keerpunt in mijn denken over de islam, Khomeiny – waarom zien die islamvoormannen er altijd zo onfris en eng uit? – de doodstraf uitsprak over Salman Rushdie vanwege zijn boek De duivelsverzen. De nare kop van de islam stak daarmee op in ons westers leefgebied.

Sinds die fatwa door Khomeini liet de islam keer op keer zijn onaantrekkelijke gezicht zien door gruwelijkheden gepleegd uit naam van de islam.

De gewelddadige manifestatie van de islam heeft de islam zelf geen goed gedaan. De aanslagen op cartoonisten toonden overduidelijk dat er in ons deel van de wereld geen plaats is voor de onverdraagzame, moordzuchtige islam.

Aanslagen uit naam van de islam zoals die op het wereldhandelscentrum in New York, hebben een nieuwe fobie gecreëerd: islamofobie. Een terechte angst voor de agressieve islam.

Wanneer een cartoonist een tekening maakt van Mohammed met een bom in zijn tulband wordt er schreeuwend gedemonstreerd in het Midden Oosten door analfabeten die opgejut zijn door hun imams. Exemplaren van Rushdie’s De duivelsverzen verdwenen op de brandstapel. Uitgevers en vertalers werden bedreigd en zelfs vermoord.

Zag ik woedende massabetogingen toen de islam beledigd werd door een stelletje schoften die de Twin Towers binnen vlogen en 3.000 burgers vermoordden? Zag ik massale betogingen tegen de belediging van de islam door bomaanslagen in Kenia, Bagdad, Madrid, London of Parijs uit naam van de islam? Heb ik wat gemist misschien? Zag ik massale betogingen in de islamitische wereld toen de islam, het geloof van liefde en verdraagzaamheid, vernederd werd door twee klootzakken die uit naam van allah de redactie van een kinderachtig Frans tijdschriftje vermoordden? Zag ik massale demonstraties in islamitische landen toen allahu akbar schreeuwende viespeuken terras- en theaterbezoekers in Parijs uitmoordden? NERGENS, helemaal nergens zag ik in de islamitische wereld massale demonstraties tegen deze vernedering van de islam.

Nu weet ik, dat het niet altijd gemakkelijk is te demonstreren in de islamitische wereld. Er is immers geen enkel land met een islamitische meerderheid waar een diep gewortelde democratische traditie bestaat.

Maar…er leven zo langzamerhand miljoenen moslims in de democratische westerse wereld. Zag ik daar moslims die het verschrikkelijk vinden dat uit naam van hun geloof gruwelijke moorden worden gepleegd, massaal de straat op gaan om te demonstreren tegen ettertjes die hun geloof ik een kwaad daglicht stellen?

Na de aanslagen in Parijs op het theater Bataclan en op terrasbezoekers en na de aanslag op Charlie Hebdo vonden er wereldwijd, vooral in Parijs massale demonstraties plaats om de vrijheid van meningsuiting te verdedigen.

Waar bleven de moslims die veilig in onze westerse wereld wonen? Gingen zij als moslimgemeenschap massaal de straat op om hun agressieve medegelovigen duidelijk te maken ‘Dit is niet onze islam’?

Niets van dat al, maar wel klagen over een toenemende islamofobie. Fobie, beste moslims, betekent angst. Er is een terechte angst voor de islam ontstaan. Islamofobie is geen losstaand fenomeen dat uit de hemel (!) is komen vallen, maar een reactie op wangedrag uit naam van de islam.

Moslims in Europa die die fobie de wereld uit willen hebben, moeten zich niet terugtrekken onder sjaaltjes en boerka’s, die moeten niet keer op keer achterlijke haatimams geweld laten prediken in moskeeën, die moeten zich niet binnen hun eigen kliek terugtrekken, maar die moeten, gebruikmakend van onze vrijheid van meningsuiting, uit hun schulp komen en massaal de straat op gaan om protest aan te tekenen tegen de oorzaak van de fobie in plaats van zich als slachtoffers van die fobie in zelfmedelijden te wentelen.

Demonstraties tegen islamofobie zijn net zo absurd als demonstraties tegen arachnofobie. Neem de oorzaak weg in plaats van domme demonstraties tegen het gevolg.

De enigen die islamofobie doeltreffend kunnen bestrijden zijn de moslims zelf.

Oh ja, voordat ik het vergeet, ook nog even wat politieke correctheid: natuurlijk zijn niet alle moslims gewelddadig; natuurlijk zijn de meeste moslims van goede wil; natuurlijk bedoelen die meisjes in Europese steden gehuld in boerka’s niet dat ze anti-westers zijn; natuurlijk is het maar een heel kleine minderheid die antisemitisch is; natuurlijk zijn de meeste moslims verbolgen over 9/11 en de aanslagen tegen Charlie Hebdo en de Bataclan moordpartij; natuurlijk zijn alle goedwillende moslims zelf slachtoffer van de wandaden door hun mede-moslims, natuurlijk, natuurlijk, natuurlijk…

De islamitische, vriendelijk onderdanige, Turkse beveiligingsmedewerker die na 9/11 tegen zijn blonde Nederlandse chef zei: ‘Uiteindelijk krijgen we jullie allemaal te pakken’, meende dat natuurlijk niet echt. Natuurlijk niet.

Om de moslims de wind uit de zeilen te nemen: natuurlijk zijn de meeste katholieken gekant tegen de pedofilie van hun priesters. Natuurlijk.

Natuurlijk.

Maar: het kwaad wordt mogelijk gemaakt door de zwijgers…..

Tsja..

Norbertus Herschel, theologische kwesties.

Theofobie

Luca Giordana - Salomo ontvangt wijsheid van god
Luca Giordana – Salomo ontvangt wijsheid van god

Macht wordt uitgeoefend via angst. De macht van autoriteiten is gebaseerd op angst. Angst om ontslagen te worden, angst om niet verkozen te worden, angst afgewezen te worden, angst voor straf. Dit gaat op voor zakelijke werkgever-werknemer relaties, professionele relaties in de politieke en wetenschappelijke sfeer, rangverschillen in de ambtelijke en militaire beroepswereld, maar ook in onevenwichtige persoonlijke relaties. In de persoonlijke, relationele sfeer kan sprake zijn van een machtsverhouding mogelijk gemaakt door de angst verlaten, afgewezen te worden.

Onderwerping aan autoriteit vermindert angst, of maakt angst beheersbaar. Dienen van een autoriteit is niets anders dan verantwoordelijkheid uit handen geven. Dreiging van oorlog en economische of sociale onzekerheid biedt een vruchtbare bodem waarop autoriteit kan groeien. De beloning is veiligheid en zekerheid. Schijnveiligheid en -zekerheid, allemaal mogelijk gemaakt door de angst der angsten: angst voor vrijheid.

Onafhankelijkheid van autoriteiten vereist de durf vrij verantwoordelijk voor eigen keuzes te zijn. Dat lijkt maar weinigen, belemmerd door sociale structuren, gegeven te zijn.

Angst mobiliseert angst. Angstige mensen wakkeren de angst bij anderen aan. Zo ontstaat angstgroepvorming. De absurde discussie over de opvang van vluchtelingen en het wangedrag van tegenstanders is niets anders dan manifestatie van angst. Angst die niet op feiten gebaseerd is, zo lang Prof. Dr. Sywert van Lienden niet in beeld is tenminste. Zijn ‘vergissing’ bij de interpretatie van onderzoekgegevens over criminaliteit onder allochtone jongeren was gebaseerd op zijn angst voor sociale ontwrichting door de komst van vluchtelingen. Van Liendens excuus dat de misinterpretatie van wetenschappelijke data ontstond door de spanning van de discussie in DWDD is ongeloofwaardig. De jongeman is al meerdere jaren tot vervelens toe stamgast aan de DWDD borrelpraattafel. Nee, Sywertje keek door een angstkoker; DAT veroorzaakte zijn miskleun.

Angst en ratio botsen. Een existentiële botsing waarvoor al vele eeuwen op te gemakkelijke manier soelaas gevonden wordt: de in apocriefe geschiedenissen en in starre regels vastgelegde fantasie over een autoriteit die alle menselijke falen overstijgt en veiligheid biedt. Bij voorkeur veiligheid na het aardse leven. Zo’n ideologie en autoriteit valt nooit door de mand, want niemand keert terug na de dood om te getuigen dat er sprake is van gebakken lucht en oplichterij.

God(sdienst) is een bedreiging voor de vrijheid, ook al denkt René Luijk in zijn boekje Leven zonder theofobie – God is geen gevaar voor onze vrijheid, daar heel anders over. De naam van de uitgever stemt tot glimlachende reflectie: Brave new books.

Godsdienst is angst en dreiging met hel en verdoemenis. Godsdienst is ook onverdraagzaamheid vanwege het monopolie dat godsdiensten op de waarheid menen te hebben. Het wordt pas echt eng wanneer de zelfbedachte en zelfopgelegde, archaïsche regels van de eigen godsdienst ook voor anderen moeten gelden. Onvermijdelijk worden niet-gelovigen, of aanhangers van een andere godsdienst gezien als minderwaardigen en heidenen die, volgens sommige godsdienstrichtingen, met geweld bekeerd of bestreden moeten worden.

“Omdat het moet van mijn geloof” is misschien wel de meest voorkomende drogreden omdat ‘moet’ niets anders is dan een vrije keuze of omdat ‘van mijn geloof’ niets anders is dan onderwerping aan regels bedacht door woestijnprofeten, middeleeuwse godsdienst goeroe’s of dwangmatige pogingen eigen angsten te onderdrukken. Alleen al de waanzin dat vrouwen verstopt in hobbezakken zich buitenshuis moeten begeven. Eerder een bewijs van mannelijk gebrek aan zelfvertrouwen dan noodzaak tot bescherming van weerloze vrouwen. Raadselachtig dat moslimmannen – nee, niet alle muzelmannen, dat weet ik zo langzamerhand wel – die fanatiek de met burka of sjaal bedekte rol van de vrouw eisen, zonder enige zelfkritiek en met groot enthousiasme vrouwen die niet tot hun geloofscultuur horen voor hoer uitschelden en aanranden, liefst verkrachten. Je besneden pik met graagte in minderwaardige westerse vrouwen, of ze willen of niet, rammen en tegelijkertijd je eigen vrouwen neurotisch bedekken uit angst dat ze misschien belangstelling hebben voor een andere man dan jezelf. Hoe schizofreen kan je het bedenken? Of is dat wat de profeet en je god voor ogen hebben?

Godsdienst is angst voor vrijheid. Afvalligheid vergroot die angst en moet daarom in sommige godsdienstrichtingen desnoods met geweld bestreden worden. De afvallige is nog erger dan de heiden, want komt uit de eigen groep voort en brengt de stabiliteit van het geloof aan het wankelen.

Zelf groeide ik jaren vijftig van de vorige eeuw op in een conservatief katholiek milieu. Op niet-gelovigen werd neergekeken. We werden als kinderen door graaiende priesters en benedictijner broeders bedreigd met god en gebod en bang gemaakt met ‘dagelijkse’ en ‘doodzonden’. Voor dagelijkse zonden werd tijdens je leven, via de biecht – over onderdrukking gesproken – vergiffenis geschonken. Doodzonden, zoals op zondag niet naar de kerk gaan, draag je tot na je dood mee. En dan was er ook nog de erfzonde. Iedereen die niet christelijk gedoopt werd, zo indoctrineerde men ons, kwam in de hel terecht. Er was voor mij als klein mens, maar één conclusie mogelijk: iedereen uit de Copernicusstraat die niet katholiek was en niet op zondag naar de kerk ging, wachtte de hel. Een somber vooruitzicht want in de jaren 50 van de vorige eeuw waren er maar drie gezinnen bij ons in de straat die naar de Agneskerk aan de Beeklaan gingen. Mijn broer G. en ik in onze ‘nette’ plus-four broeken. Wat hebben we gesmeekt om ‘normale’ broeken zoals alle jongens bij ons in de straat. Kriebelende, wollen plus-four broeken en Robinson schoenen van keihard leer dat de blaren op je hielen veroorzaakte. Alleen daarom al was de kerkgang een marteling. Het katholieke gezinsleven isoleerde ons en isoleerde de omgeving, allemaal zondaars.

Als het meezit zouden onze hoofdzonden in het limbo tussen dood en hemel van de ziel gewassen worden. Zo niet, pech gehad en eeuwig branden in de hel. En dat allemaal uit naam van de barmhartige, liefdevolle god van naastenliefde.

Angst, allemaal angst.

Als 14-jarige scholier maakte ik voor geschiedenis een werkstuk over de islam. In mijn ogen, en niet alleen in mijn, een godsdienstcultuur uit verre landen. Een vreemde cultuur met vrouwen in sluiers, minaretten, ramadan, geen alcohol en bedevaart naar het heiligdom in Mekka. We leerden op school over de kruistochten in de 11de-13de eeuw tegen de moren die de heilige stad Jeruzalem bezet hadden en zich via Spanje verspreidden naar het noorden. In 732 had Karel Martel al een islamitisch leger onder emir Abdul Rahman verslagen bij Poitiers. Van jongs af aan is mij bijgebracht dat de islam bereid was met het kromzwaard het geloof te verspreiden. Toch was er geen sprake van islamofobie, dat woord bestond nog niet.

De eerste keer dat ik mij realiseerde dat er dreiging uit gaat van de islam – politiek-correct nuancering: een deel van de islam – was toen ayatollah Ruhollah Musavi Khomeini 14 februari 1989 de doodstraf uitsprak over Salmon Rushdie vanwege diens boek De duivelsverzen. In historisch perspectief: tien maanden voordat november 1989 een andere ideologie, het communisme, met de val van de muur ten onder ging. Het lijken wel communicerende vaten: als op één plaats de druk daalt, gaat hij elders omhoog.

De islam – ja, ja, een deel van de islam – liet via Khomeini zijn onverdraagzame, moordzuchtige gezicht zien. Dat niet alleen, want we wisten al van de  executies in Iran en andere moslimlanden: we kregen dat ware gezicht te zien binnen onze westerse wereld omdat Salmon Rushdie leefde en werkte in Engeland. Ineens kwam die ‘rare cultuur’ van lijfstraffen bedreigend dichtbij.

In de jaren na 1989 kregen we dat enge gezicht van de islam – zucht, een deel van de islam – steeds meer te zien via gruwelijke onderlinge oorlogen en moordaanslagen met als dieptepunt binnen onze levenssfeer 9/11 waar uit naam van allah 3.000 onschuldige burgers werden geslachtofferd in New York.

Naar schatting is ‘slechts’ ongeveer 25% van de moslims supporter van de agressieve, moordzuchtige, expansionistische islam. Die 25% komt neer op circa 300 miljoen fundamentalistisch agressieve moslims; ongeveer net zo veel mensen als er wonen in de U.S.A. Een aantal om rekening mee te houden en om een fobie voor te ontwikkelen als niet-moslim, of gematigde moslim.

De islam toonde de afgelopen 30 jaar keer op keer via aanslagen en dreigementen zijn gruwelijke gezicht. Begrijpelijk dat zich een fobie tegen deze islam ontwikkelde.

Islamofobie heeft een betekenis gekregen die haaks staat op de oorspronkelijke betekenis, waardoor de slachtoffers dader zijn geworden en de daders slachtoffer. Islamofobie is het verwijt geworden dat moslims maken tegen niet-moslims alsof islamofobie synoniem is aan discriminatie van moslims. Die angst voor moslims was er aanvankelijk niet; hij is gecreëerd door moslims….ja, ja: niet alle moslims.

Zo lust ik er nog wel een paar: je pleegt de ene aanslag na de andere ‘allah akbar’ schreeuwend, Deense cartoonisten worden ‘allah akbar’ met de dood bedreigd, in de Twin Towers massamoord worden ‘allah akbar’ duizenden om het leven gebracht. IS(IS) snijdt ‘allah akbar’ koppen af of steken gevangenen in ijzeren kooien levend in brand, de redactie van een Frans puberblaadje wordt ‘allah akbar’ vermoord en Parijse theater- en terrasbezoekers worden ‘allah akbar’ met kalashnikovs afgeslacht….en dan staan moslims – niet alle – te schreeuwen dat ze slachtoffer zijn van islamofobie.

Ik wou dat ik bevrijd was van het gezeur van opstandige moslimtrutten dat ze gediscrimineerd worden omdat ze in een Frans zwembad geweigerd worden in hun burkini. Self-made slachtofferschap.

Ik wou dat de maatschappij zich zo herstelde dat niet alleen sjaaltjes en baardige sandalenmannen-in-jurken vrij over straat kunnen, maar ook joden die nu uit angst hun keppeltje in hun zak stoppen na synagogebezoek.

Liefst nog wou ik dat al die godsdiensten mij bevrijdden van iedere vorm van theofobie door eindelijk eens in de praktijk te brengen wat ze allemaal prediken: liefde en verdraagzaamheid.

God is klein.

Norbertus Herschel, theoloog