Harry van Bommel nieuwe aanwinst DENK

Bijna-dood ervaring: deelde Harry van Bommel de klamme Palestijnse vlag met Gretta Duisenberg?
Bijna-dood ervaring: deelde Harry van Bommel de klamme Palestijnse vlag met Gretta Duisenberg?

Er dwaalt een spook door het Binnenhof – het spook Harry van Bommel (a.k.a. Harry Hamas, a.k.a. Harry Intifada, a.k.a. Harry Billenknijper). Alle oude machten van het Binnenhof hebben zich verenigd om een heilige klopjacht tegen dit spook te voeren: Buma van het CDA, Wilders van de PVV, Samson van de PvdA, Pechtold van D’66 en alle autochtoon Nederlandse radicalen ter rechter- en linkerzijde van ons vaderlandse parlement.

Welke partij is niet door Harry van Bommel uitgemaakt voor rechts revisionistisch en slaaf van wereldzionisme en Israel? Welke gevestigde partij kreeg niet door Harry Hamas en zijn medestanders – hoe weinig dat ook zijn – het verwijt van zionistische sympathieën in het gezicht gesmeten?

Twee dingen kunnen we hieruit concluderen. Ten eerste: Harry Intifada staat binnen het parlement al jaren moederziel alleen. Ten tweede: het is de hoogste tijd dat deze aan zijn zetel vastgeplakte parlementariër zijn opvattingen, zijn doeleinden, zijn streven tot vernietiging van de Israëlische staat klip en klaar aan iedereen presenteert en het sprookje over zijn opvattingen confronteert met een duidelijke manifest van eigen hand.

Daar klemt echter de schoen. Het schrijven van een manifest is voor Harry Hamas van Bommel net een stap te ver. Zijn ware intenties bleven daarom jarenlang als een ongrijpbaar spook door het Binnenhof waren.

Harry zocht in het verleden zijn activistische heil onder meer bij de feeks, waar moet een spook anders zijn heil zoeken, Gretta Duisenberg. Boze tongen beweren dat Harry zijn vertier zocht en vond onder de klamme Palestijnse vlaggen van Gretta. Harry deinst nergens voor terug. Niet voor ongewenste billenknijperij, en naar het schijnt zelfs niet voor de vleesloze zitknokkels van Arafat-knuffelaar Gretta.

Ook politiek deinst Harry nergens voor terug. Hoewel hij de afgelopen jaren niet alleen Israel, heel de Europese Unie en recent Oekraïne schoffeerde, denkt domme Harry dat er voor hem een toekomst is weggelegd als Nederlandse minister van buitenlandse zaken.

Misschien was die ambitie de reden dat hij, al zijn eerdere weerzin verbijtend, als een Balkenende voor president Bush gisteren onderdanig en zelfs angstig tegenover de Israëlische premier stond bij diens bezoek aan ons parlement. Dappere Harry leek het in zijn broek te doen.

De Ottomaanse held en zeteldief Kuzu van ongekozen partij DENK toonde meer ruggengraat. Hij ging als een onbetrouwbare boef uit Duizend-en-één-nacht staan in het rijtje parlementariërs die Netanyahu wilden begroeten en weigerde demonstratief Netanyahu de hand te schudden. Een verzetsdaad om je petje voor af te nemen. Een heldendaad die internationaal de kranten haalde. Trucje geslaagd.

Voor Harry van Bommel was het alsof een verlosser van Stalinistisch formaat opstond. Onder de beschermende vleugels van Kuzu en DENK kan spook Van Bommel uit de as van zijn politieke verleden oprijzen.

DENK heeft hem met open armen ontvangen. Volgens Kuzu niet omdat hij verwacht dat Harry van Bommel bij de verkiezingen van 2017 zetels oplevert, maar omdat toetreden van Van Bommel tot DENK in het oog van de buitenwereld bewijst dat DENK waarmaakt wat de partij belooft: Verbinden.

Mr. Simon A. Tire

 

Billenknijper Harry Intifada van Bommel verlaat fractie Socialistische Partij

Harry Intifada van Bommel en Gretta Hamas Duisenberg
Harry Intifada van Bommel en Gretta Hamas Duisenberg

In de NRC van gisteren staat te lezen: Van Bommel verlaat SP-fractie in Tweede Kamer. Een van de langst zittende Tweede Kamerleden vertrekt. Hij wil politici en partijen in „opkomende democratieën” gaan begeleiden. Als hij namens de SP in een volgend kabinet minister van Buitenlandse Zaken kan worden, is hij zo terug. (……) In 2007 raakte Van Bommel in opspraak door een klacht van een ambassademedewerker in Jordanië: zij vond dat ze door Van Bommel was lastiggevallen, hij bood zijn excuus aan. Afgelopen voorjaar was er een ex-militair die met een aanklacht tegen Van Bommel kwam: het Kamerlid zou in Paramaribo de vrouw van de ex-militair hebben aangerand. Van Bommel deed daarna zelf aangifte tegen de man wegens smaad en laster. Van Bommel voerde in 2005 fel campagne tegen de EU-grondwet en afgelopen voorjaar opnieuw tegen het EU-verdrag met Oekraïne. Begin dit jaar zei Van Bommel dat het zijn droom was om minister van Buitenlandse Zaken te worden. „Daar blijf ik voor beschikbaar.”

Hitsige Van Bommel kwam internationaal negatief in het nieuws toen hij in 2009 als Nederlands kamerlid meestrompelde in een anti-Israëldemonstratie en als een eendimensionale puber “Intifada, Intifada, Palestina vrij” liep te blaten. Fractievoorzitter Agnes Kant, over haantjegedrag in de politiek gesproken, tikte Van Bommel op de vingers en glibberige Harry verdedigde zich dat hij slechts op had willen roepen tot geweldloos verzet. Leuk gevonden van Harry. De letterlijke vertaling van het Arabische woord intifada is opstand. Laten die Palestijnse intifada’s iedere keer gewelddadige opstanden zijn geweest. Volgens Harry liep hij dus in de anti-Israëldemonstratie mee om de Palestijnen op te roepen tot geweldloos verzet. En gij gelooft dat! Wat is die man toch een paling in een emmer snot. Dat was hij in 2009 en hij is dat in 2016 nog steeds.

Toen een slimme grappenmaker subsidiegeld wist te bemachtigen om pleerollen te laten bedrukken met teksten tegen het associatieverdrag met Oekraïne stond geile Harry weer vooraan te schreeuwen dat hij die rollen op zou gaan hangen op de plees van de Tweede Kamer. Kwam het daarvan? Welnee, natuurlijk niet. Harry blaft wel, maar bijt niet. Te laf.

Nu laat hij bij zijn aanstaande vertrek weten dat hij in een nieuw kabinet best minister van buitenlandse zaken wil worden. Denkt hij werkelijk daar enige kans op te maken?

Misschien dat Harry’s geheugen langzaam aan minder wordt, hij is inmiddels de 55 gepasseerd, maar hij kan er op rekenen dat zijn bemoeienis met buitenlandse politiek in die anti-Israëldemonstratie door meerdere partijen, inclusief Israël, nog niet vergeten is. Zal hij Europees geaccepteerd worden na zijn demonstraties tegen het associatieverdrag met Oekraïne en zijn verzet tegen de Europese ‘grondwet’? Hij kan dan wel het langst zittende kamerlid zijn, maar van internationale politiek en het internationale politieke geheugen heeft hij absoluut geen sjoege. Minister van buitenlandse zaken, hoe bedenkt die naïeveling het.

De anti-democraat loopt schaamteloos publiekelijk te solliciteren naar een rol bij het ondersteunen van opkomende democratieën. Bij een dergelijke sollicitatie hoort een standaard afwijsbrief: “U voldoet niet aan de functie-eisen”.

De man heeft al moeite genoeg zijn weg te vinden in een traditionele democratie als de Nederlandse, laat staan dat hij nieuwe democratieën aan de hand kan nemen.

Om Henk Spaan te citeren: “VUILNISMAN, MAG DEZE ZAK OOK MEE!”

H.A.F.M.O. Hoek, politiek commentator Meditatione Ignis

Wachtgeldpopulisme

Wassila Hachchi

Je moet er niet aan denken dat regeringen en parlementen tientallen jaren in dezelfde combinatie actief zijn. Laat die ellende maar beperkt blijven tot Cuba, Zimbabwe en Rusland.

Basis van democratie is, dat er regelmatig een stoelendans plaatsvindt met wisselingen van de wacht.

Gebeurt dat niet dan schort er wat aan het democratisch proces.

Die wisselingen van de wacht gaan gepaard met maatschappelijke onzekerheid voor hen die in de politiek acteren. Er is daarom een regeling die een bepaalde tijd continuïteit van inkomen garandeert na afloop van de politieke carrière: de wachtgeldregeling.

Zou dat wachtgeld niet bestaan, dan zouden gekwalificeerde mensen het niet in hun hoofd halen de politiek in te gaan en zouden in het parlement alleen nog maatschappelijk kanslozen als Harry Intifada Van Bommel, gefrustreerde fractieverlaters als Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, en slordigen als Henk Krol zitten.

Bij iedere financiële vangnetregeling bestaat de kans op misbruik. Luister maar naar graaiende, belastingontwijkende werkgeversvoorzitter Hans de Boer en zijn klacht over labbekakken in de bijstand.

Hoewel het gemene volk tandenknarsend kijkt naar de wachtgeldregeling voor ex-politici, zijn mij geen voorbeelden bekend van misbruik, met uitzondering van D’66 kamerlid Wassila Hachchi.

De stunt die mevrouw Hachchi uithaalde is uniek. Deze parasiet had geen zin meer in de Tweede Kamer en koos voor onbezoldigd foldertjes uitdelen voor Hillary Clinton in de Verenigde Staten. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van de wachtgeldregeling. Dat kamerleden wachtgeld krijgen wanneer ze bij verkiezingen buiten de boot vallen is verdedigbaar, maar halverwege de rit geheel vrijwillig de pijp aan Maarten geven en dan de wachtgeldmunten in je gretige klauwtje laten vallen, is van geen kant verdedigbaar.

Echt verbaasd ben ik natuurlijk niet. Ging de fractievoorzitter van Wassila Hachchi niet gratis in het privévliegtuig van een vriendje naar de Oekraïne om het Nederlandse kiezersvolk te overtuigen dat we vóór het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne moesten stemmen? Een vergeefse tocht, want de uitslag van het referendum was overtuigend NEE. Ik stemde voornamelijk NEE vanwege die actie van Pechtold en vanwege de belastingontwijking door miljardair en president van Oekraïne Porosjenko.

Het was natuurlijk geen toeval dat het vriendje van Pechtold zakelijke belangen heeft in Oekraïne. Pechtold ‘vergat’ deze gesponsorde vlucht te melden. Hij had het te druk. Zo zie je maar: het verschil tussen Jos van Rey van de VVD die nu voor de rechter staat wegens corruptie en Alexander Pechtold is niet groot.

Ook dat verbaast niet: Pechtold komt immers uit de wereld van kunstveilingen. Wat in die wereld aan gerotzooid wordt is als in een spannende thriller te lezen in Peter Watson’s Sotheby’s, the inside story. Een aanrader voor iedereen die het karakter van Pechtold beter wil begrijpen.

Terug naar het wachtgeld..

Alle anti-wachtgeldpopulisten kropen sinds het misbruik door Wassila Hachchi uit hun holen om te fulmineren tegen de wachtgeldregeling. Ten onrechte. Liever wachtgeld betalen aan Hachchi dan het risico dat het parlement en de regering toevluchtsoord worden voor verliezers.

Eén Harry van Bommel in ons parlement is al meer dan genoeg.

Hans A. F.M.O. Hoek, politiek commentator

De Porosjenko Poetin Pechtold Leaks

Associatieverdrag Oekraïne
Afbeelding: http://oekrainee.eu/associatieverdrag-zal-corruptie-alleen-maar-belonen/

De Oekraïense president, miljardair Porosjenko, sluist zijn geld weg via Panama en de Maagdeneilanden en ontwijkt belastingen in zijn land. Deze man wil een associatieverdrag met de Europese Unie om hulp te krijgen bij de bestrijding van de corruptie. Een gotspe.

Oekraïne is een wespennest waar we onze Europese handen niet in moeten stoppen. Alle twijfel is bij mij nu definitief weg: ik stem NEE tegen dat verdrag. De enige reden om VOOR te stemmen was dat Harry Intifada van Bommel van de Socialistische Partij tegen is en het laatste dat ik wil, is aan de zijde van Van Bommel staan.

Dat bezwaar weegt echter niet op tegen de corruptie van leugenachtige Porosjenko. Toen hij aangesteld werd als president twee jaar geleden, beloofde hij zijn snoepimperium te verkopen. Wat deed meneer: hij probeerde zijn inkomen uit die fabricage te verdoezelen via een BV in Nederland.

Er zal de komende tijd nog veel meer opborrelen uit de Porosjenko beerput. De man verdiende zijn kapitaal, meerdere miljarden, en dan heb ik het niet over Oekraïense grivna maar Amerikaanse dollars,  met de productie van tandbedervend snoepgoed. Bezoek de Oekraïne, probeer in gesprek te komen met de bevolking en zie zodra ze hun mond open doen hoe populair dat snoep van Porosjenko is.

Petro Oleksiyovytsj Porosjenko (Петро Олексійович Порошенко) begon na zijn studies economie en rechten een bedrijf in cacaobonen, dat uitgroeide tot de Roshengroep, de grootste zoetwarenfabrikant van Oekraïne. Dit leverde hem de bijnamen Chocoladekoning en de Willy Wonka van Oekraïne op. Daarnaast bezit Porosjenko een aantal auto- en -busfabrieken, een scheepswerf en een televisiekanaal. Porosjenko stond in 2012 op de 1153e plaats op de lijst van rijkste mensen ter wereld (Wikipedia).

Petro Porosjenko is de Berlusconi van Oekraïne. We weten allemaal wat een ellende voortkomt uit de combinatie regeringsleider en eigenaar van een televisiekanaal: manipulatie.

Petro Porosjenko Heeft voldoende kennis in huis om te weten in welke bochten je je met je kapitaal kan wringen om uit handen van de belasting te blijven via allerlei brievenbusfirma’s op tropische eilanden.

Het is niet gezegd dat zijn slimme belastingontwijkingconstructies onwettig zijn. Dat ze hartstikke onethisch zijn staat buiten kijf. De maandelijkse bijstandsuitkering is in Oekraïne € 45,00. Een bedrag waar niemand, ook in de Oekraïne niet, van kan leven, maar de president sluist zijn kapitaal het land uit om geen belasting te hoeven betalen.

Er rust al lang een smet op Porosjenko. De voormalig minister van buitenlandse zaken en van handel heeft vanaf de jaren negentig een uitgebreid netwerk opgebouwd in de Oekraïense politiek en zakenwereld. Hij is een kind van de Oost Europese ondemocratische, egocratische cultuur waar oligarchen als hij onbelemmerd rijkdom bijeen kunnen schrapen.

Zijn streven naar een associatieverdrag met de EU is gemotiveerd door eigenbelang. Door dat verdrag worden in één klap alle handelsbelemmeringen van tafel geveegd en vergroot de markt voor zijn snoepjes van 45 miljoen naar 500 miljoen potentiële klanten. De natte droom voor iedere kapitalist.

Het zal druk worden op de administratiekantoortjes in Panama en op de Britse (!) Maagdeneilanden. Porosjenko bezat al van die belastingontwijkende firma’s voordat hij president van Oekraïne was. Sinds zijn aantreden zijn die financiële activiteiten buiten Oekraïne toegenomen, maar wel de bek vol over bestrijding van corruptie.

Het is onbegrijpelijk dat Poetin en Porosjenko politiek met elkaar overhoop liggen. Zakelijk en financieel vormen ze een ééneiige tweeling. In corruptie, belastingontwijking, misbruik van hun machtspositie en misleiding van de bevolking zijn ze 100% elkaars gelijken. Je zou maar als goedwillende burger in Rusland of Oekraïne wonen en aan deze nare mannen overgeleverd zijn.

Porosjenko is in eigen land verplicht eventuele inkomsten uit het buitenland op te geven op een openbaar aangifteformulier. Afgelopen vrijdag publiceerde Porosjenko zijn aangifte voor 2015, maar hij gaf daarbij geen inkomsten uit het buitenland op. Hetzelfde geldt voor de aangiften in 2013 en 2014 (Financieel Dagblad).

Onbetrouwbare Pechtold, die op kosten van een bevriende zakenrelatie met belangen in de Oekraïne een reisje maakte naar Kiev, en Porosjenko hebben mij overtuigd dat een stem vóór het associatieverdrag met Oekraïne een stem is vóór corruptie.

Je gaat toch geen associatieverdrag aan met een president die vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week zijn land en bevolking van vele miljoenen berooft via allerlei onethische constructies?

Het lijkt allemaal zo onfris en corrupt, dat het niet lukt hier grapjes over te maken.

S.A.Tire

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

Meditatione Ignis maakte in de maand maart 2016 een stevige groei door. We mochten vijf nieuwe redacteuren verwelkomen met even zo veel boeiende bijdragen aan onze internet publicatie. In dertig dagen zagen 26 blogs het licht. Bijna alle blogs werden gemotiveerd door woede en verontwaardiging. Ook deze maand viel er weer heel weinig te lachen.

Kabwe Tuskers zal zich in de toekomst richten op kwesties over Afrika. Zijn eerste bijdrage was een persoonlijke hommage aan Traude Rogers, de veel te vroeg overleden voormalig onderdirecteur van de nationale musea in Zimbabwe. De titel van Tuskers’ blog is ontleend aan het Zuid-Afrikaanse volkslied Nkosi Sikelel’Africa dat bij de uitvaartdienst van Traude werd gezongen. De melodie van dit lied, in allerlei versies te beluisteren via YouTube, werd ook gebruikt voor het volkslied van Zambia en enkele andere Afrikaanse landen.

Levinus Zwertbroek volgt de media. Zijn eerste bijdrage ging over de struikelpartij van Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door waar hij Esther Gerritsen per ongeluk Esther Verhoef noemde. Voor Gerritsen niet leuk. Ze schreef het boekenweekgeschenk van 2016 en werd tijdens die week voortdurend herinnerd aan de verspreking van Van Nieuwkerk. Zwertbroek kaderde die verspreking in de context van spotterijen door DWDD over versprekingen door televisiepersoonlijkheden. DWDD en Van Nieuwkerk kregen een koekje van eigen deeg. Zwertbroek ergert zich al geruime tijd aan het gemakkelijke roosteren door Lucky TV van bekende Nederlanders en 80% Duitsers, zoals onze koning.

Paul Papinianus. ook nieuw in het Meditatione Ignis redactieteam, bracht zijn ergernis over een idiote Nederlandse rechter onder woorden. Een handtastelijke medewerker die zijn chef voor ‘vuile flikker’uitschold mocht van de rechter niet ontslagen worden omdat hij jong en allochtoon is. Wat een klootzak van een rechter (ik mag schelden omdat ik oud ben; niemand kan mij ontslaan want ik ben eigen baas). Die rechter maakt het onmogelijk de Nederlandse rechterlijke macht serieus te nemen. Papinianus had het niet beter kunnen benoemen: allochtonenknuffelaar.

Clifford Mead, onze aanwinst met sociologische deskundigheid, prikte op basis van enige voorbeelden uit de praktijk de kansarme-jonge-terroristen ballon door. Saleh Abdeslam, kansrijker dan X., is 100% verantwoordelijk voor de chaos die hij in zijn leven, en erger nog in dat van anderen, aanrichtte, evenals X. die vanuit een kansarme positie vele kansen schiep en benutte. Na deze tekst van Mead zal ik voortaan extra kritisch luisteren naar platitudes over kansarme jongeren.

Leendert Koerts schreef over Reinder Zwolsman, de branden in Haagse panden en de manier waarop de overheid het oude Haagse stadsgezicht definitief verziekte. Een sterke aanklacht tegen machtsmisbruik door stedelijke en landelijke overheden.

De maand begon met de jaloersmakend goed, en heerlijk profane woede-uitbarsting over de ‘culture of pure assholery’ door een Amerikaanse presentator van een praatprogramma. Die uitbarsting sprak hij uit na de aanslagen in Parijs en werd door de aanslagen in Brussel weer actueel.

S.A.Tire schreef een fictieve recensie van een fictief boek door de fictieve professor Victor Lamme. Lamme die zich misdroeg na de euthanasie van Hannie Goudriaan. Het hele redactieteam is nog steeds met stomheid geslagen dat een ‘minkukel’ als Victor Lamme deel uit maakt van het Nederlandse gezelschap professoren. Je kan met zo’n man toch nauwelijks geloven dat Nederlandse universiteiten internationaal hoog scoren. We kunnen slechts concluderen dat Victor Lamme er in zijn eentje de oorzaak van is dat Nederland niet een hogere plaats inneemt op de internationale ranglijst.

Clifford Mead en Hans Hoek zien een parallel tussen Femke Halsema en Hans Janmaat. Beide vertegenwoordigers van splinterpartijen en beiden toebedeeld met onevenredig veel aandacht in de pers. Janmaat leeft niet meer. Halsema kwam met een boekje, Pluche, en kreeg een overdaad aan belangstelling op radio, TV en de schrijvende pers. Buiten alle proportie.

Norbertus Herschel boog zich over de idiotie van over islamofobie klagende moslims. Al vele jaren wordt uit naam van de islam en allah gruwel na gruwel gepleegd en dan klagen de moslims dat er angst is ontstaan voor hun achterlijke cultuur. Angst mobiliseert angst. De moslims, bang geworden door de angst van de heidenen voor de islam, draaien de boel om en klagen dat zij zich bedreigd voelen door die heidenen. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Moordenaars die klagen dat ze bang zijn door de angst van nazaten van hun slachtoffers. Doet mij denken aan die enge Volkert van der Graaf die klaagt dat zijn mensenrechten geschonden worden, maar maling had aan de mensenrechten van Pim Fortuyn. Soms denk je dat de wereld gek geworden is.

Harry van Bommel meldde zich ook weer, deze keer met bedrukt pleepapier. Hij zou dat anti Oekraïne Associatieverdrag pleepapier overal in het gebouw van de Tweede Kamer ophangen zodat iedereen zijn gat af kon vegen met dat verdrag. Onze laffe verzetsheld kwam op het laatste moment op zijn schreden terug. Harry Hamas, of Harry Intifada, zoals hij bekend is bij de redactie van Meditatione Ignis zal, zo vrees ik, nog menig keer in onze kolommen terugkeren. Schaamt die man zich nooit? We danken hem dat hij zo zijn best doet de Socialistische Partij klein te houden.

Soms, heel soms valt er wel iets te lachen op Meditatione Ignis. Deze maand zorgde het Commissariaat Voor De Media voor een gulle lach door een bijdrage van S.A.Tire serieus te nemen en er bezwaar tegen aan te tekenen. Ze maakten zich daarmee onsterfelijk.

Ook onsterfelijk: Annet Veenstra met haar puberale briefje in De Volkskrant. Het zijn volgens snotneus Annetje, de Marty Feldman uit de Nederlandse journalistiek, de ouderen die in het Concertgebouw kuchen, tekstboekjes laten vallen, hoesten en proesten, in slaap vallen en luid klappen terwijl ze alleen in het Concertgebouw zijn om gezien te worden. Annet Veenstra is bij ons ook gezien. We zullen haar vanaf nu ieder jaar op Goede Vrijdag om exact drie uur aan het kruis nagelen. De Mattheus Passie is door ons omgedoopt en heet vanaf dit jaar de Annet Veenstra Passie.

Maart 2016 zal de geschiedenis in gaan als de maand van Daan Roosegaarde. De maand waarin Roosegaarde ontmaskerd werd. Lees de bijdragen over Roosegaarde.

Lees ook de bijdrage van nieuwe redacteur literatuur Tim van Dool over Jelle Brandt Corstius en diens boekje over zijn vader: De lul van Jelle.

Een van de woedendste stukken van deze maand is van de hand van Frans Ira. Hij veegt de vloer aan met Marcel van Dam. En terecht. Het smoezelige VARA/PvdA monster dat karaktermoord trachtte te plegen op Pim Fortuyn. Van Dam, de duivel hebbe zijn ziel, kon niet in de schaduw staan van Pim Fortuyn. Volgens de griezel Van Dam is/was Fortuyn ‘een buitengewoon minderwaardig persoon’. Hoe durfde die uit zijn straatje ruftende sigarenkauwer!

Maart 2016 was de maand van smerige, laffe aanslagen in Brussel door een stelletje mongolen. Wij deden er bij Meditatione Ignis zo veel mogelijk het zwijgen toe. Uit piëteit, niet uit desinteresse.

‘Hier staan wij; we kunnen niet anders’.

Dieter Korbjuhn, hoofd redacteur Mediaitione Ignis.

Daar heb je hem weer: Harry Intifada van Bommel

Harry van Bommel

Die meneer Van Bommel krijgt eigenlijk veel te veel aandacht op Meditatione Ignis, dus ik zal het deze keer kort houden. Harry Hamas liep in het verleden al eens in een verkeerde optocht mee, schreeuwend om een intifada tegen Israël. Dat hij een onfrisse Stalinistische antisemiet is, valt niet te betwijfelen. Dat hij een specialist is in het maken van verkeerde keuzes staat eveneens buiten kijf.

Er is een nieuw voorbeeld van Harry’s onvermogen juiste keuzes te maken.

Nu zit hij diep in de stront door zijn bluffen over WC-rollen met anti EU-Oekraïne-associatieverdrag teksten die dappere Harry, onze nationale verzetsheld, op zou hangen op de plees van de Tweede Kamer. Die actie gaat helaas niet door omdat meneer, twee dagen nadat hij via Twitter ‘dreigde’ de rollen te verspreiden – ‘dan kan iedereen zijn … afvegen met het associatieverdrag’ – bedacht heeft dat het een verkeerde keuze zou zijn. Ons socialistische warhoofd realiseert zich dat de subsidie voor die rollen, € 50.000,-, weggegooid geld is.

Ja, wat moet je met zo’n man?

Je zou bijna blij zijn dat een stelletje zwarte frustraten Harry’s laatste boekje op de Dam verbrand heeft. Helaas stuit mij een boekverbranding principieel tegen de borst, zoals iedere vorm van censuur mij tegen de borst stuit.

Harry Hamas heeft daar geen enkele moeite mee. Hij wandelt parmantig rond over de digitale wereld van Twitter om zijn kreten te slaken. Als Harry? Nee, als Harry van de SP. Als politicus en publiek figuur dus, maar wat doet Harry: meningen die hem niet zinnen blokkeren.

Kijk, daarmee is de kloof tussen democratische Harry en maffe boekverbranders in één klap overbrugd en schudden ze elkaar halverwege de hand.

Met mannen als Harry van Bommel in ons parlement zou ik me zorgen moeten maken over de democratie. Echter: dankzij mannen als Harry Intifada zal de Socialistische Partij altijd een splinter blijven, dus wat zou ik me zorgen maken.

Laat ik deze parlementariër maar archiveren onder de L van laf.

Zo, Harry: weer genoeg aandacht gehad.

Bertus Gerardus Antonissen

 

“Wij maken toch ook geen vergelijking tussen joden en geroosterd sate-vlees?”

Roy (Kaikusi) Groenberg
Roy (Kaikusi) Groenberg

In een eerdere column besteedde ik al aandacht aan anti-democraat Roy Kaikusi Groenberg en zijn verbranding op de dam van het boek Surinamers in Nederland door Harry Intifada van Bommel. In een commentaar op YouTube is te zien en horen hoe Groenberg zonder enige moeite vergelijkingen maakt met de Tweede Wereldoorlog en Nederlandse NSB’ers die heulden met de nazi’s. Die NSB’ers werden volgens helderschijnend historisch licht Groenberg na de oorlog ‘aangepakt’ net zoals hij ‘alle racisme en discriminatie’ aanpakt.

De cliché’s kotsende Kaikusi (Surinaams voor jaguar) legt helaas niet uit wat de overeenkomst is tussen racisme en heulen met de vijand door NSB’ers. De man kletst uit zijn nek, geobsedeerd door facetten uit de geschiedenis waar hij geen enkel benul van heeft.

Er zit iets engs in die Groenberg. Niet incidenteel maar structureel. De boekverbranding is onderdeel van een karaktertrek en niet slechts een vergeeflijke emotionele oprisping.

In 2008, naar aanleiding van een discussie-avond van de PvdA, afdeling Amsterdam Oud-West over het thema WE VERGADEREN TEVEEL EN ZIJN TE WEINIG ‘BUITEN’ liet Groenberg al het achterste van zijn tong zien op de PvdA-site met:

Roy Groenberg

Ik ben het eens met de reactie van dhr. Adriaan m.b.t. zijn ervaring op een Pvda-vergadering uit Oud-west. Wij maken toch ook geen vergelijking tussen joden en geroosterd sate-vlees?
Wanneer gaan wij het ‘ontkennend’ racisme en de superioriteitswaanzin binnen de PvdA voorgoed verbannen?

De man is niet alleen een engerd, maar bovendien oliedom. Blijkbaar beseft hij niet dat zijn ‘Wij maken toch ook geen vergelijking tussen joden en geroosterd sate-vlees?’ juist wel een vergelijking is, en door hemzelf gemaakt. Laat ik proberen deze gedachtekronkel via een geheel fictief voorbeeld aan hem uit te leggen. Stel ik zeg/schrijf: “Ik maak toch ook geen vergelijking tussen Roy Groenberg en Surinaamse racisten”, dan is juist door deze ontkenning meteen een verband gelegd tussen Groenberg en Surinaamse racisten.

Er is meer. Dat verband is dan niet alleen gelegd, maar over mij wordt ook iets onthuld, namelijk dat ik om een of andere reden het nodig vindt de niet-bestaande relatie te schetsen tussen Groenberg en Surinaamse racisten. Niemand die nu de conclusie trekt dat deze vergelijking werkelijk iets over mij zegt, zal door mij worden tegengesproken..

Dat geldt dus ook voor meneer Groenberg en zijn ‘Wij maken toch ook geen vergelijking tussen joden en geroosterd sate-vlees?’  enkel en alleen doordat hij joden koppelt aan sate-vlees komen we veel te weten over Kaikusi, en meer dan alleen dat een jaguar een (sate)vleeseter is.

Een walgelijke vergelijking gemaakt door een griezelige man.

Het kan niet anders, de Partij van de Arbeid zal zich intens gelukkig prijzen met zo’n discussiedeelnemer. Dat blijkt ook wel, want zelfs zes jaren na deze onfrisse inbreng door Groenberg ging PvdA-burgemeester Van der Laan juni 2014 doodleuk op de foto met deze enge meneer (de boekverbranding op de Dam moest toen nog plaatsvinden):

Opening Keti Koti maand 01 juni 2014, St Eer en Herstel, ondersteuners en grassroot organisaties, voorzitter Roy Kaikusi Groenberg. HellenJeanetteGill20140601 for Roy K Groenberg. Foto made by Steve I.J. Biervliet.
Opening Keti Koti maand 01 juni 2014, St Eer en Herstel, ondersteuners en grassroot organisaties, voorzitter Roy Kaikusi Groenberg. HellenJeanetteGill20140601 for Roy K Groenberg. Foto made by Steve I.J. Biervliet.

Interessant is dat de naam van narcist Groenberg wel op Groenbergs internet site te vinden is onder de foto, maar niet die van burgemeester Van der laan.

Ik ben benieuwd of de Amsterdamse burgemeester bij de opening van het Keti Koti (afschaffing slavernij) Festival in 2016 weer met de boekverbrander op de foto gaat.

De stichting waar meneer Groenberg oprichter en voorzitter van is, gaat gesierd met de naam Stichting Eer en Herstel. Een mond vol fraais.

Wat heeft de vergelijking tussen ‘joden en geroosterd sate-vlees’ en verbranden van een boek te maken met ‘eer’ en ‘herstel’?

Als er al historisch onrecht hersteld moet worden, dan vrees ik dat schreeuwlelijk Groenberg daar eerder een belemmering voor is, dan dat hij ook maar iets positiefs kan bijdragen. Ik, blanke Nederlander, was nooit slavenhandelaar en voel me niet schuldig. Roy Kaikusi Groenberg was nooit slaaf van blanke overheersers, maar is overduidelijk slaaf van zijn obsessie met een belast verleden.

Ik wens meneer Groenberg een goede gezondheid en volledig herstel toe.

Bertus G. Antonissen

Negroïde nazi’s verbranden boek Harry Intifada van Bommel

Schermafbeelding 2016-01-08 om 11.57.25
Roy (Kaikusi) Groenberg verbrandt op de Dam, Amsterdam, boek Harry van Bommel

SP-Kamerlid Harry van Bommel is niet te spreken over de actie gisteren op de Dam in Amsterdam, waarbij een exemplaar van zijn boek Surinamers in de polder in brand gestoken werd door zo’n twintig demonstranten. Dat deden ze omdat het woord ‘neger’ voorkomt in het boek. “Ik ben tegen boekverbrandingen”, zegt Van Bommel in het NOS Radio 1 Journaal. “Ik vind dat een middeleeuws instrument dat de discussie niet bevordert. Het leidt tot verwijdering.” (Aldus NOS nieuws op het Internet).

Krijgt die Harry Intifada van Bommel daar even een koekje van eigen deeg. Wel doodleuk tijdens een demonstratie met Arabische mongolen meeschreeuwen om ‘verbranding’ van Israëliërs en nu op zijn marxistische snikkel getrapt omdat een slordig boekje van hem verbrand is.

Let wel, natuurlijk ben ik tegen iedere boekverbranding, ook al ben ik geneigd voor Harry Hamas van Bommel een uitzondering te maken. Dit commerciële wanproduct werd helaas niet verbrand omdat het een stuitende verspilling van grondstoffen is, maar omdat het woord ‘neger’ in het boekje wordt gebruikt. Flapdrol Van Bommel zegt nu in al zijn laffe witheid dat hij zelf ook bedenkingen heeft bij het woord ‘neger’, maar dat hij slechts een ander, Prem, citeerde. Harry heeft geen moeite Arabieren te steunen in anti-Israel moordzucht en heeft begrip voor negroïde nazi’s die zijn boek verbranden. Hij is het er natuurlijk niet mee eens dat deze historische onbenullen zo stom zijn dat boek van hem te verbranden omdat verbranden van boeken middeleeuws is, maar begrip heeft de laffe bleekscheet van de Socialistische Partij wel.

Sinds de boekverbranding op de Bebelplatz bij Unter den Linden, Berlijn, in 1933 ligt er een loodzware hypotheek op het verbranden van boeken. Jammer dat die 20 negertjes op de Dam zich dat niet gerealiseerd hebben.

Mag ik verwijzen naar die beladen verbranding uit 1933? Ja dat mag ik; luister en kijk maar naar wat een van de brandstichters – doet mij erg denken aan een zwarte Sinterklaas – voor onzin uitkraamde om zijn daad te rechtvaardigen: https://youtu.be/EPwLzEd00po

Roy (Kaikusi) Groenberg
Roy (Kaikusi) Groenberg

Harry Intifada: neger komt van het latijn voor zwart: nigrum. Niets mis mee. Blanke mensen worden blank of wit genoemd omdat ze een blanke/witte huidskleur hebben. Mensen met een negroïde, donker gekleurd, uiterlijk worden heel chique naar een Latijns woord neger genoemd op basis van de kleur van hun huid. Ook helemaal niets mis mee. Alhoewel: mag ik, blanke Europeaan, daar wel een mening over hebben? Neger kwetst mij immers niet, want ik ben geen neger. Wat ik wel ben: een makamba. Het vaste scheldwoord voor blanken op de Cariben. Stoort het mij dat negers mij makamba noemen? Van geen kant. Geen enkele moeite mee, net zo min als ik er moeite mee heb zwarte mensen naar een Latijnse verbastering ‘neger’ te noemen.

DE voorman van de nigrum emancipatie, Martin Luther King, gebruikte in 1964 in een van de meest imponerende speeches ooit gemiddeld eens per minuut het woord negro. Blijkbaar moeten zijn woorden met terugwerkende kracht verbrand en uit de geschiedenis gewist worden.

Ik heb een tip voor die absurde kokerkijkers op de Dam: neem contact op met YouTube en vraag onverwijld de speech van King te verwijderen van het internet omdat die lelijke racist het woord neger gebruikte.

De verbranding van Harry van Bommel’s boek bevindt zich aan de grens van de vrijheid van meningsuiting. Geen fraaie actie, maar het mag. Zeker niet verbieden denk ik, juist omdat het zo heerlijk is dat we in een wereld leven waar de grens van deze vrijheid zo ver mogelijk is opgerekt. Er is echter een duiveltje in mijn hoofd dat voortdurend aan mij vraagt: “Vinden die demonstranten dat deze rekbare vrijheid van meningsuiting ook geldt voor degenen die het, zoals ik, faliekant met hen oneens zijn?”

In de ene Nederlandse gemeente (Bonaire) mag een billboard langs de weg gezet worden met de oproep MINDER MAKAMBAS en in de andere, Amsterdam, mag men een boek verbranden omdat de Nederlandse vertaling van Nigrum er in voor komt. Het mag allemaal, net zo goed als een beunhazende, antisemitisch marxistische politicus een quasi sociologisch boek mag schrijven.

Lang leve de vrijheid!

B.G. Antonissen

Jan Marijnissen liegt glashard bij Pauw

Nam mij voor welwillend naar het interview van Jeroen Pauw met Jan Marijnissen te kijken en niet meer over deze man (Marijnissen) te schrijven. Helaas maakte jokkende Jan mij dat onmogelijk.

Ik zal het kort houden. Jan beweert zich helemaal niet met de verkiezing van de nieuwe voorzitter van de Socialistische Partij te bemoeien en in het NRC draaikontinterview van vorige week slechts het standpunt van het voltallige bestuur – Ron Meyer en niet Sharon Gesthuizen moet Jan Marijnissen opvolgen – te hebben verwoord.

Kom op Jan, verschuil je niet achter dat bestuur met je leugenachtige rotsmoesjes. Is het het standpunt van dat voltallige bestuur dat het ‘niet chic’ is dat zich twee gegadigden meldden voor die functie en er dus een verkiezing moet komen? Het NRC-interview was met jou als individu, niet als vertegenwoordiger van het bestuur.

In het interview met de NRC liet Jan, verwijzend naar de VVD-ellende rondom Rutte en Verdonk, weten dat er wat hem betreft helemaal geen verkiezing moet plaatsvinden.

Hij maakt het in het interview met Jeroen Pauw heel erg bont door weer te herhalen, daartoe geprest door Pauw, dat het Tweede-Kamerlidmaatschap van Gesthuizen niet relevant is voor de functie van partijvoorzitter.

Daarvoor is, nog steeds volgens Jan Marijnissen, ervaring in de lokale politiek wel relevant. Hij heeft natuurlijk even de CV van Sharon bekeken en gezien dat ze slechts een zeer korte tijd ervaring heeft in de lokale (Haarlemse) politiek en toen dat argument er aan de haren bij gesleept. Overigens: laat hij de relevantie van ervaring in lokale politiek voor landelijk partijvoorzitterschap maar eens uitleggen. Ik zie die relevantie in ieder geval nog niet.

Een doorzichtige, oude truc van Jan. Je hebt voorkeur voor een kandidaat en om die kandidaat dan bij je organisatie door de strot te duwen, bedenk je achteraf aanstellingseisen die 1 op 1 passen op de door jou gewenste kandidaat. Walgelijk manipulatief en bovendien een beledigende onderschatting van de intelligentie van degenen die je denkt te kunnen overtuigen van je gelijk.

In De Volkskrant van gisteren, 26 november 2015,  noemt Jan Marijnissen de kritiek onzinnig. ‘Ik wijs klachten dat het niet eerlijk ging echt van de hand. Sharon is geen strobreed in de weg gelegd.’

Geen strobreed? Dus vorige week in de NRC beweren dat Ron Meyer veel beter gekwalificeerd is voor de functie en dat de ervaring van Sharon Gesthuizen ‘volstrekt irrelevant’ is voor de functie van partijzitter betekent ‘geen strobreed in de weg leggen’? Hoe moet je dan omschrijven dat Jan Marijnissen met zijn volle gewicht Gesthuizen aan de klant schuift? Zelfs Harry Intifada van Bommel vindt de actie van Jan Djoegasjvili Marijnissen riskant omdat het nu ‘lijkt’ dat de partij centraal aangestuurd wordt. Daar komt hij wel erg laat achter. Het is toch al jaren zo dat de Socialistische Partij een Stalinistisch anachronisme is? Is dat Harry Hamas al die tijd ontgaan? Zeker te druk geweest met geweldgeile demonstraties.

Jan blijft over zijn graf heen regeren. Hij zal zijn gronden hebben om de kandidatuur van Meyer te steunen. Ik kan niet overzien of Jan’s beweegredenen objectief en realistisch zijn, maar vermoed dat Sharon Gesthuizen te weinig bagage meeneemt om partijvoorzitter te worden. Van Ron Meyer weet ik het helemaal niet, want van die man had ik nog nooit gehoord.

Het was schrikken toen Jan zich door Pauw liet verleiden Sharon Gesthuizen eventueel te zien, “alles is mogelijk binnen de Socialistische Partij”, als opvolger van Emile Roemer. Een instinkerdje, en dat voor zo’n ervaren politicus. De reactie had natuurlijk moeten zijn: “We denken nog helemaal niet na over de opvolging van Roemer”.

Wat ik zie en hoor, is dat Jan principieel niets voelt voor een democratische verkiezing van de nieuwe partijvoorzitter, maar dat hij zelf, met het bestuur, autocratisch het enige recht heeft te kiezen.

Er mag dus wel gekozen worden, maar dan alleen door Jan c.s.

Waar doet dit alles mij aan denken?

Aan de manier waarop in de voormalige Sovjetunie opvolgers van partijleiders werden ‘gekozen’.

Bertus G. Antonissen

Jan Djoegasjvili Marijnissen draaikontinterview

Jan Marijnissen heeft het volste recht op groeiend inzicht. Dat hij in het NRC-interview helemaal niets meer zegt over het standpunt van een paar dagen eerder, zelfs geen enkel excuus, schurkt aan tegen geschiedvervalsing. Je kletst op de nationale radio uit je SP-nek en doet na een paar dagen in een toonaangevend dagblad doodleuk alsof er niets gebeurd is.

Katholieke onbetrouwbaarheid van een afvallige misdienaar.

Jan blaast nu geen deuntje meer op zijn antisemitische carnavalstrompet, maar ziet – het is een man van gevarieerde wijsheden – de maatschappelijke achterstand en discriminatie in de Banlieus als oorzaak. Natuurlijk is het geen makkie op te groeien in een achterstandswijk, maar of dat die achterlijke slachtpartijen op onschuldige burgers verklaart? Daar is heel wat op af te dingen. Wat te denken van de discriminatie tegen andersdenkenden die al eeuwen woekert in de geest van moslims en de bloedige, vaak onderlinge, strijd die daar ook al eeuwen uit voortkomt?

Vanuit zijn Osse Datsja weet Jan het allemaal heel goed, maar oh wee wanneer het voormalige SP-kamerlid Ewout Irrgang kritiek levert op de aanstaande Stalinistische verkiezingen voor een SP-voorzitter, want slechts 1 door het huidige bestuur geaccepteerde kandidaat, dan reageert Josef Marijnissen met: “Dat is echt onzinnig. Kom op, zeg! Irrgang zit al jaren in Afrika. Die weet echt niks van wat er hier gebeurt.”

Wat komt mij dat bekend voor! Toen in de jaren zestig en zeventig vanuit het westen kritiek geleverd werd op het apartheidsregime in Zuid-Afrika verweerde dat verderfelijke regime zich regelmatig met vergelijkbare verklaringen: de protesterenden in Europa en de VS konden op afstand niet weten wat er werkelijk gaande was in Zuid-Afrika.

Vanuit Oss mag Jan Djoegasjvili Marijnissen wel van alles blaten over IS en psychopatische aanslagen in Parijs, maar als hij uit Afrika kritiek krijgt van een ingewijde, dan is het ineens onzinnige kritiek omdat de citicaster zich bevindt op een te grote geografische afstand. Wat een kulargument.

Ik was nooit in Oss, maar acht mij zeer wel in staat op basis van beschrijvingen en het draaikontinterview met de kleinsteedse Stalin, een beeld te vormen van Oss en de lokale politiek. Geen enkel probleem.

De Jerusalem Post viel vorige week volkomen terecht over de anti-semitische invalshoek van Marijnissen, een SP-invalshoek zoals bleek uit de verderfelijke deelname van Harry Intifada van Bommel aan een pro Hamas demonstratie, maar Jan neemt nu de kou uit de lucht. Wanneer je je op afstand van een politiek strijdtoneel bevindt heb je simpelweg geen recht van spreken.

Opgelost!

Bertus G. Antonissen