Gekkie met hete aardappel in bekkie

Femke Halsema maakt het mij wel heel gemakkelijk. Ik hoef haar helemaal niet te archiveren onder Gekkies, want ze loopt geheel vrijwillig dat archief in.

Nadat een idioot – gekkies en idioten onder ons – in Christchurch 50 moslims het ondermaanse uit schoot, rechtte Femke de rug en sprak vol onvolwassen emotie de betekenisloze woorden dat ‘onze vrijheid’ door deze daad bedreigd wordt. Leest u het goed? Ja, u leest het goed. Er is één gek aan het andere einde van de wereld en dan wordt ‘onze vrijheid’ bedreigd volgens de Amsterdamse burgermoeder. Hoe bedenkt ze het: ‘Onze Vrijheid’.

Laat ik dat gevoel nu helemaal niet hebben dat mijn vrijheid bedreigd wordt door een moordpartij 20.000 kilometer van ons vlakke landje achter de zee vandaan?

Femke siddert wel, maar de voorvrouw van het Groen Linkse verzet staat parmantig klaar om onze vrijheid te verdedigen. Bij die gedachte neemt mijn gevoel van veiligheid eerder af dan toe.

Jammer dat ik haar nooit hoorde over de bedreiging van onze vrijheid toen keer op keer Koptische Christenen door Moslimbroeders in hun Egyptische kerken werden vermoord. Toen was er met onze vrijheid niksaandehanda volgens dame Halsema.

Misschien is met onze vrijheid ook helemaal niets aan de hand nu in Sri Lanka moslims bijna 300 kerkgangers en hotelgasten naar het hiernamaals zonden.

Joseph Luns draait zich in zijn graf om bij dit schoolvoorbeeld van selectieve verontwaardiging.

Je zou toch maar in een stad wonen waar zo’n lichtgewicht de burgemeestersketting om de uitgezakte borst draagt.

B. G. Antonissen

“Volkert, waar ben je?” (Jesse, Rob, Femke, Lilian, Lodewijk waar zijn jullie nu?)


Corné Hanssen (Teacher Humanities, Philosophy and Religious Studies, Islam and Arabic) aan de universiteit van Utrecht – de man geeft les aan de bacheloropleiding Islam en Arabisch – riep woensdagavond toen de uitslagen van de verkiezingen bekend werden Volkert van der Graaf op Baudet te vermoorden.

Zijn “Volkert, waar ben je?” op Facebook kan niet anders uitgelegd worden.

In de week waarin een moslim in een Utrechtse tram een aantal mensen vermoordde, vindt een docent islam het nodig op te roepen tot moord op een Nederlandse politicus.

Ik zal maar niet de gemakkelijke weg kiezen en sarcastische opmerkingen maken over de ellende die wereldwijd veroorzaakt wordt door aanhangers van het geloof der liefde.

Waar zijn nu de beroepsverontwaardigden Jesse Klaver, Rob Jetten, Femke Halsema, Lillian Marijnissen, Lodewijk Asscher die zich deze week zo druk maakten over Baudet?

Het zou ze sieren ook nu vooraan in de rij te staan om een collega-politicus luidkeels te verdedigen tegen deze oproep tot moord.

Ik vrees dat Baudet binnen afzienbare tijd in dezelfde positie terecht komt waar Wilders al 15 jaar in verkeert: geheim adres en 24/7 bewaking.

Jesse, Rob, Femke, Lilian, Lodewijk waar zijn jullie?

B.G. Antonissen

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

Meditatione Ignis maakte in de maand maart 2016 een stevige groei door. We mochten vijf nieuwe redacteuren verwelkomen met even zo veel boeiende bijdragen aan onze internet publicatie. In dertig dagen zagen 26 blogs het licht. Bijna alle blogs werden gemotiveerd door woede en verontwaardiging. Ook deze maand viel er weer heel weinig te lachen.

Kabwe Tuskers zal zich in de toekomst richten op kwesties over Afrika. Zijn eerste bijdrage was een persoonlijke hommage aan Traude Rogers, de veel te vroeg overleden voormalig onderdirecteur van de nationale musea in Zimbabwe. De titel van Tuskers’ blog is ontleend aan het Zuid-Afrikaanse volkslied Nkosi Sikelel’Africa dat bij de uitvaartdienst van Traude werd gezongen. De melodie van dit lied, in allerlei versies te beluisteren via YouTube, werd ook gebruikt voor het volkslied van Zambia en enkele andere Afrikaanse landen.

Levinus Zwertbroek volgt de media. Zijn eerste bijdrage ging over de struikelpartij van Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door waar hij Esther Gerritsen per ongeluk Esther Verhoef noemde. Voor Gerritsen niet leuk. Ze schreef het boekenweekgeschenk van 2016 en werd tijdens die week voortdurend herinnerd aan de verspreking van Van Nieuwkerk. Zwertbroek kaderde die verspreking in de context van spotterijen door DWDD over versprekingen door televisiepersoonlijkheden. DWDD en Van Nieuwkerk kregen een koekje van eigen deeg. Zwertbroek ergert zich al geruime tijd aan het gemakkelijke roosteren door Lucky TV van bekende Nederlanders en 80% Duitsers, zoals onze koning.

Paul Papinianus. ook nieuw in het Meditatione Ignis redactieteam, bracht zijn ergernis over een idiote Nederlandse rechter onder woorden. Een handtastelijke medewerker die zijn chef voor ‘vuile flikker’uitschold mocht van de rechter niet ontslagen worden omdat hij jong en allochtoon is. Wat een klootzak van een rechter (ik mag schelden omdat ik oud ben; niemand kan mij ontslaan want ik ben eigen baas). Die rechter maakt het onmogelijk de Nederlandse rechterlijke macht serieus te nemen. Papinianus had het niet beter kunnen benoemen: allochtonenknuffelaar.

Clifford Mead, onze aanwinst met sociologische deskundigheid, prikte op basis van enige voorbeelden uit de praktijk de kansarme-jonge-terroristen ballon door. Saleh Abdeslam, kansrijker dan X., is 100% verantwoordelijk voor de chaos die hij in zijn leven, en erger nog in dat van anderen, aanrichtte, evenals X. die vanuit een kansarme positie vele kansen schiep en benutte. Na deze tekst van Mead zal ik voortaan extra kritisch luisteren naar platitudes over kansarme jongeren.

Leendert Koerts schreef over Reinder Zwolsman, de branden in Haagse panden en de manier waarop de overheid het oude Haagse stadsgezicht definitief verziekte. Een sterke aanklacht tegen machtsmisbruik door stedelijke en landelijke overheden.

De maand begon met de jaloersmakend goed, en heerlijk profane woede-uitbarsting over de ‘culture of pure assholery’ door een Amerikaanse presentator van een praatprogramma. Die uitbarsting sprak hij uit na de aanslagen in Parijs en werd door de aanslagen in Brussel weer actueel.

S.A.Tire schreef een fictieve recensie van een fictief boek door de fictieve professor Victor Lamme. Lamme die zich misdroeg na de euthanasie van Hannie Goudriaan. Het hele redactieteam is nog steeds met stomheid geslagen dat een ‘minkukel’ als Victor Lamme deel uit maakt van het Nederlandse gezelschap professoren. Je kan met zo’n man toch nauwelijks geloven dat Nederlandse universiteiten internationaal hoog scoren. We kunnen slechts concluderen dat Victor Lamme er in zijn eentje de oorzaak van is dat Nederland niet een hogere plaats inneemt op de internationale ranglijst.

Clifford Mead en Hans Hoek zien een parallel tussen Femke Halsema en Hans Janmaat. Beide vertegenwoordigers van splinterpartijen en beiden toebedeeld met onevenredig veel aandacht in de pers. Janmaat leeft niet meer. Halsema kwam met een boekje, Pluche, en kreeg een overdaad aan belangstelling op radio, TV en de schrijvende pers. Buiten alle proportie.

Norbertus Herschel boog zich over de idiotie van over islamofobie klagende moslims. Al vele jaren wordt uit naam van de islam en allah gruwel na gruwel gepleegd en dan klagen de moslims dat er angst is ontstaan voor hun achterlijke cultuur. Angst mobiliseert angst. De moslims, bang geworden door de angst van de heidenen voor de islam, draaien de boel om en klagen dat zij zich bedreigd voelen door die heidenen. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Moordenaars die klagen dat ze bang zijn door de angst van nazaten van hun slachtoffers. Doet mij denken aan die enge Volkert van der Graaf die klaagt dat zijn mensenrechten geschonden worden, maar maling had aan de mensenrechten van Pim Fortuyn. Soms denk je dat de wereld gek geworden is.

Harry van Bommel meldde zich ook weer, deze keer met bedrukt pleepapier. Hij zou dat anti Oekraïne Associatieverdrag pleepapier overal in het gebouw van de Tweede Kamer ophangen zodat iedereen zijn gat af kon vegen met dat verdrag. Onze laffe verzetsheld kwam op het laatste moment op zijn schreden terug. Harry Hamas, of Harry Intifada, zoals hij bekend is bij de redactie van Meditatione Ignis zal, zo vrees ik, nog menig keer in onze kolommen terugkeren. Schaamt die man zich nooit? We danken hem dat hij zo zijn best doet de Socialistische Partij klein te houden.

Soms, heel soms valt er wel iets te lachen op Meditatione Ignis. Deze maand zorgde het Commissariaat Voor De Media voor een gulle lach door een bijdrage van S.A.Tire serieus te nemen en er bezwaar tegen aan te tekenen. Ze maakten zich daarmee onsterfelijk.

Ook onsterfelijk: Annet Veenstra met haar puberale briefje in De Volkskrant. Het zijn volgens snotneus Annetje, de Marty Feldman uit de Nederlandse journalistiek, de ouderen die in het Concertgebouw kuchen, tekstboekjes laten vallen, hoesten en proesten, in slaap vallen en luid klappen terwijl ze alleen in het Concertgebouw zijn om gezien te worden. Annet Veenstra is bij ons ook gezien. We zullen haar vanaf nu ieder jaar op Goede Vrijdag om exact drie uur aan het kruis nagelen. De Mattheus Passie is door ons omgedoopt en heet vanaf dit jaar de Annet Veenstra Passie.

Maart 2016 zal de geschiedenis in gaan als de maand van Daan Roosegaarde. De maand waarin Roosegaarde ontmaskerd werd. Lees de bijdragen over Roosegaarde.

Lees ook de bijdrage van nieuwe redacteur literatuur Tim van Dool over Jelle Brandt Corstius en diens boekje over zijn vader: De lul van Jelle.

Een van de woedendste stukken van deze maand is van de hand van Frans Ira. Hij veegt de vloer aan met Marcel van Dam. En terecht. Het smoezelige VARA/PvdA monster dat karaktermoord trachtte te plegen op Pim Fortuyn. Van Dam, de duivel hebbe zijn ziel, kon niet in de schaduw staan van Pim Fortuyn. Volgens de griezel Van Dam is/was Fortuyn ‘een buitengewoon minderwaardig persoon’. Hoe durfde die uit zijn straatje ruftende sigarenkauwer!

Maart 2016 was de maand van smerige, laffe aanslagen in Brussel door een stelletje mongolen. Wij deden er bij Meditatione Ignis zo veel mogelijk het zwijgen toe. Uit piëteit, niet uit desinteresse.

‘Hier staan wij; we kunnen niet anders’.

Dieter Korbjuhn, hoofd redacteur Mediaitione Ignis.

Femke Halsema en Hans Janmaat

Centrum DemocratenAfgelopen week presenteerde Femke Halsema ‘Pluche, een politiek memoire’.

Is de ‘s’ achter memoires weggevallen, of heeft ze slechts één noemenswaardige herinnering? Femke mocht aantreden bij Pauw, kwam uitgebreid aan het woord in het Magazine van De Volkskrant, werd geïnterviewd in het NRC Handelsblad – dat allemaal op vrijdag en zaterdag – en maandag was het Algemeen Dagblad aan de beurt.

Naast de landelijke kranten kwam mevrouw Halsema aan bod in de regionale bladen. Het Utrechts Nieuwsblad tekende op dat Halsema ‘nooit meer’ in de politiek terugkeert.

Halsema heeft na haar politieke loopbaan gekozen voor ‘privacy’. Privacy? Dan moet je je memoire(s) gaan schrijven en aanschuiven bij praatprogramma’s en je uitgebreid laten interviewen in allerlei kranten..

Er schuurt iets bij de presentatie van deze memoires. Volgens Halsema kan je in de Verenigde Staten de straten plaveien met memoires van politici. Een traditie die in Nederland niet bestaat.

Worden die straten in de VS ook geplaveid met memoires van politici die vanuit een splinterpartijtje aan de kant hebben staan schreeuwen, zonder ooit enige bestuurlijke verantwoordelijkheid te nemen? Een terechte vraag (stel je voor dat ik mijn eigen vragen onterecht zou vinden), want dat is de positie geweest van Halsema in de Nederlandse politiek. Eén keer, slechts één keer werd ze gevraagd voor een ministerspost: “Ik kreeg 24 uur bedenktijd, maar wist al meteen: dat doe ik niet”. De flessen werden opengetrokken in huize Halsema en ze overlegde met politieke vrienden. Jammer van de wijn, want een van de partijen in de nieuw te vormen coalitie had sowieso geen zin in Halsema als minister.

Tofik Dibi verloor de strijd om het politieke leiderschap van de Socialistische Partij van Jolande Sap. Dat kon iedereen voorspellen, behalve Dibi zelf. Het was meteen einde oefening voor Dibi in de politiek. Meer dan een jaar later gaf hij in een openhartig interview toe dat hij blind was geweest voor zijn werkelijke positie binnen de politiek. Die blindheid, ik citeer Dibi, was ontstaan doordat hij keer op keer uitgenodigd werd in nationale praatprogramma’s. Dat tilde hem hoger op het paard dan hij kon waarmaken. Zijn gewicht binnen de media was groter dan binnen de politiek.

Datzelfde aanschouwde ik jarenlang bij Femke Halsema. Ook nu, bij de presentatie van haar memoires. Mevrouw wordt door de media hoog op het paard geheven. De verhouding tussen werkelijk politiek belang en de aandacht van de media is buiten proportie.

Er lijkt een afspraak te bestaan tussen De Volkskrant, het NRC Handelsblad, Pauw, het Algemeen Dagblad en de uitgever. Wat een hausse aan publiciteit en gratis (?) reclame.

Halsema is na haar vertrek uit de politiek een opportunistische uit-de-school-klapper geworden. In een poging mee te drijven op het succes van Netflix’ House of cards en het Deense Borgen, schreef ze een TV-serie over de Nederlandse politiek: De fractie. Een flop. Ik zie helemaal voor me hoe het idee voor De fractie is ontstaan: een paar flessen wijn opengetrokken en in een alcoholroes samen met een paar vrienden dat De Fractie eureka-moment ervaren.

Mevrouw klapt niet alleen uit de school, onvermijdelijk wanneer je je memoires schrijft, maar deinst er ook niet voor terug te spugen in de bron waar ze jarenlang met smaak uit dronk. De Groen Links medekamerleden waren in haar ogen een stelletje rollebollende malloten. Sterker nog: ze heeft zich nooit bij enige politieke partij thuis gevoeld.

Ik vraag mij in alle ernst af hoeveel aandacht de memoires van Bas van der Vlies, voorzitter van de Tweede Kamer fractie van de Staatkundig Gereformeerde Partij in ongeveer dezelfde periode als Halsema in de Haagse politiek actief was, zouden krijgen. Let wel: Van der Vlies acteerde, net als Halsema, in een kleine oppositiepartij en droeg geen bestuurlijke verantwoordelijkheid. Duidelijke overeenkomsten.

Wat maakt dat Halsema in het brandpunt staat alsof hier een groot staatsvrouw van nationaal en historisch belang haar memoires schreef? Halsema krijgt al deze promotie voor haar boek omdat linkse politici nu eenmaal veel meer door journalisten op schoot worden genomen dan rechtse politici. Het historisch belang van Halsema is volgens mij verwaarloosbaar.

Toen Wil Schuurman van de Centrum Democraten, destijds de aanstaande echtgenote van Hans Janmaat, bij een aanslag door krakers voor haar leven invalide werd, was dat nieuws op pagina vijf rechtsonder. Schuurman was fractiesecretaris van de Centrum Democraten. Kreeg ze een bloemetje uit de vreugde-en-leed pot van de Tweede Kamer? Niente. Het was niet politiek correct in de Tweede Kamer om medeleven te tonen aan iemand van de Centrum Democraten.

Een interne kwestie van de Tweede Kamer, maar waarom koos ook de pers er vrijwel unaniem voor die aanslag op een partijbijeenkomst met het voor Schuurman noodlottige gevolg dood te zwijgen? De bom door de gevel van Aad Kosto (PvdA) kreeg heel wat meer aandacht, ook al vielen daar geen slachtoffers. Zelfs zijn kat overleefde het.

Hoe zouden de reacties in de Tweede Kamer en in de pers zijn geweest wanneer een D’66 congres te maken kreeg met geweld en de echtgenote van Pechtold de rest van haar leven in een stoel moest rollen?

Vrije pers moet volgens mij niet alleen betekenen dat de pers vrij mag bepalen wat de lezers en kijkers voorgeschoteld krijgen, maar ook dat die pers vrij van vooroordelen en persoonlijke voorkeuren informeert. Als journalisten schrijven op basis van vooroordelen manipuleren ze de lezers.

Een moeilijke opgave waarbij zelfinzicht en zelfkritiek nodig is.

Het vergt voor journalisten kracht om tegen de stroom van politieke correctheid te zwemmen. Ik weet hoe zelfcensuur werkt.

De wijze waarop Halsema al een paar decennia op het schild geheven wordt, is journalistiek bedrijven op grond van persoonlijke voorkeur.

H(ans) A. F.M.O. Hoek, politiek commentator

 

Op eigen merites oordelen en Pluche van Femke Halsema

Halsema PlucheVoormalig politica Femke Halsema schreef haar politieke memoire (waarom niet memoires?) Pluche ‘juist omdat dit genre in Nederland nauwelijks beoefend wordt’. Dat niet alleen. Femke schreef Pluche ook omdat ze jarenlang in de politiek acteerde op een toonaangevende plaats. De kiezers hebben recht op verantwoording. Of die kiezers ook zitten te wachten op die verantwoording is de vraag.

Ik moet een bekentenis doen: jarenlang voelde ik weerzin tegen het optreden van Halsema in de kamer en in de publiciteit. Dat geaffecteerde stemmetje en die aanmatigende stampvoeterij stuitten mij tegen de borst. Haar partij, Groen Links, was in haar tijd een van de kleinere partijen in het parlement, maar Halsema trad in praatprogramma’s en in de Kamer op alsof ze een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking vertegenwoordigde. Dat zie je trouwens nog steeds. Het aantal keren dat groenlinkser Jesse Klaver aanschuift in praatprogramma’s staat in geen verhouding tot het aantal zetels die zijn partij in de kamer heeft.

Halsema schoffeerde VVD’er, toen nog wel, Rita Verdonk in de Tweede Kamer tijdens het debat over jokkenbrokkende Hirsi Ali. Verdonk werd door Halsema op kijvende (Eva Jinek zou zeggen ‘wijverige’) wijze beschuldigd van liegen. Dezelfde Halsema die soms haar mond vol had over ‘meer vrouwen’ in de politiek als tegenwicht tegen het haantjesgedrag van mannen. Haantjesgedrag? Wat van het haantjesgedrag van vrouwen als Halsema zelf en van Rita Verdonk, Agnes Kant, Margareth Thatcher (pas in dienst als premier en meteen oorlog tegen Argentinië), Guusje ter Horst en de meest memorabele voorzitter van de Tweede Kamer uit de Nederlandse parlementaire geschiedenis: Anouchka van Miltenburg? Haantjes pur sang.

Alhoewel, pur sang? Niemand heeft mij ooit kunnen uitleggen dat het verwijt ‘haantjesgedrag’ iets anders is dan vooroordeel in plaats van oordelen op eigen merites. Haantjesgedrag is een verwijt dat gemaakt wordt door vrouwen die zich blijkbaar niet realiseren dat ze daarmee een kwalitatief onderscheid maken tussen het functioneren van mannen en vrouwen ten nadele van de man. ‘Haantjesgedrag’ is een hanerig verwijt. De geëmancipeerde vrouw van de 21ste eeuw dient meteen in verzet te komen als mannen een dergelijk kwalitatief onderscheid ten gunste van de man zouden maken.

Om over na te denken…

‘s Morgens, bij mijn cappuccino, kijk ik via Uitzendinggemist naar praatprogramma’s die ‘s avonds laat worden uitgezonden. Gisterenavond schoof Halsema aan bij Pauw om te praten over haar boek Pluche. Toen ik dat vanmorgen ontdekte verdween meteen mijn appetijt om te kijken. Ik moest mijzelf streng toespreken en dwingen Femke Halsema op de merites van het gesprek te beoordelen en mijn oude irritaties overboord te gooien. Een nuttige oefening onbevooroordeeldheid.

Alle opmerkingen en gedragingen moeten zo veel mogelijk op die eigen merites, zonder vooraf plaats te nemen in een loopgraaf, beoordeeld worden. Veel discussies lopen op niets uit juist doordat niet op eigen merites en inhoud geoordeeld wordt, maar vanuit vooraf ingenomen stellingen. Ik zag onlangs nog hoe Tofik Dibi (SP), de nationale moslimtroetelhomo, volledig de fout in ging omdat hij onwillig was opmerkingen van Dion Graus (PVV) op eigen merites te beoordelen. Dibi probeerde slechts via zijn vooroordelen te scoren. Graus was te slim voor Dibi en liet zich niet uit de tent lokken. Gênant om te zien hoe Dibi, niet voor de eerste keer, in zijn eigen kuil donderde.

Goed, ik spande mij dus in om naar Halsema te kijken en luisteren, vrij van enig vooroordeel. Het was even oefenen, maar het lukte. Dat geaffecteerd slissende stemmetje maakte het er niet gemakkelijker op, maar zelfs die kleine irritatie wist ik mindful van mij af te schuiven. Ik spande mij in te oordelen op inhoud en niet op vorm.

En wat zag en hoorde ik: een verbaal talent met een interessant verhaal. Enige zelfingenomenheid is Halsema niet vreemd en haar politieke wereldje lijkt te bestaan uit engeltjes en duiveltjes, links-rechts.

Haar neiging tot populistisch op de man te spelen, bleek toen het over voormalig premier Balkenende ging. Met Pechtold heeft ze het altijd goed kunnen vinden. Ze zijn vrienden. Kinderachtig was het verhaal hoe ze zich beiden ergerden aan twee kabinetformateurs en hoe Pechtold en zij tijdens formatie-overleg onder tafel SMS-en uitwisselden om hun ’emoties’ te delen.

Agnes Kant die in de Tweede Kamer naast Halsema zat, zou ze ‘s morgens regelmatig begroet hebben met: “En Agnes, waar gaan we ons vandaag weer boos over maken?” Met dat ‘ons’ bedoelde ze, dat werd niet duidelijk, waarschijnlijk Agnes Kant. Het zal echter geen moeite kosten een compilatie TV-opnames te maken met een kwade Halsema in de hoofdrol.

Halsema heeft niet meteen mijn volledige sympathie gewonnen, maar ik luisterde geboeid naar een intelligente, goedgebekte vrouw. Werd Halsema inmiddels volwassener en interessanter, of is mijn vermogen volwassen te kijken en luisteren toegenomen?

Misschien zijn beide het geval. Resultaat is dat de Halsema die ik nu zag, veel acceptabeler, en meer dan dat, is dan de Halsema in de politieke arena.

Hopelijk keert ze nooit meer terug in de politiek. Haar vertrek heeft de politiek, maar vooral ook de persoon Halsema goed gedaan.

Dat boek ga ik echter niet kopen omdat ik niet de moeite wil nemen ook dat nog op eigen merites te beoordelen. Er zijn grenzen.

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

 

Geert Wilders eregast op verjaardagsfeest PvdA

Janmaat en echtgenote
Janmaat en echtgenote

NRC-media 9 februari 2016: Het optreden van Geert Wilders brengt de democratie in gevaar, zegt PvdA-voorzitter Hans Spekman bij de zeventigste verjaardag van zijn partij. “De geest moet terug in de fles.”

Spekman laat geen kans voorbij gaan zich als vrijwilliger in te zetten voor het Geert Wilders promotieteam. Ook nu weer, in een lang interview over de verjaardag van zijn zo langzamerhand marginale partijtje, richt hij de spotlichten op Wilders. Deze zal in zijn vuistje lachen en heeft ongetwijfeld een vernietigende kwinkslag bedacht als hem om commentaar gevraagd wordt. Spekman kreeg er al op cabareteske manier van langs toen hij moest ‘kotsen’ van Wilders minder-minder-Marokkanen actie tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in Den Haag. “Een mooie gelegenheid om eindelijk eens een schone trui aan te trekken”, sloeg Wilders terug.

Is die Wilders werkelijk zo’n gevaar voor de democratie? Dat zal nog moeten blijken bij de landelijke verkiezingen volgend jaar. Mocht Spekman’s angstdroom uit komen, dan is enige introspectie geboden. Hij, Alexander Pechtold vindt er ook een dagtaak in, heeft een aanzienlijke rol gespeeld bij de populariteit van Wilders. Niet alleen vanwege zijn voortdurende gefoeter op Wilders, maar vooral ook omdat zijn partij, samen met de andere gevestigde partijen, het vacuüm gecreëerd heeft waarbinnen Wilders acteert.

Het stigmatiseren van Wilders als rechtse rakker heeft Wilders steeds verder naar extreme uitspraken en uiterst rechtse – wat dat dan ook mag betekenen – stellingname gedrongen.

Dat kwam eerder in de parlementaire geschiedenis voor. Hans Janmaat, Centrum Democraten, was aanvankelijk een centrum, de naam zegt het al, democratisch politicus. Hij werd door de politieke gevestigde orde uit de jaren tachtig van de vorige eeuw voortdurend bestempeld als ultra-rechts en werd daardoor langzaam maar zeker steeds rechtser. Pas na zijn dood in 2002 werd duidelijk dat de man jarenlang onrecht werd gedaan. Zijn vrouw werd bij een linkse aanslag op een Centrum Democraten bijeenkomst voor haar leven invalide. Dat hadden rechtse mafkezen eens moeten flikken met de vrouw van Spekman. De wereld zou te klein zijn. Straten en pleinen zouden naar haar vernoemd worden; een standbeeld voor het PvdA hoofdkwartier aan de Herengracht (een typisch modaal socialistische lokatie) zou haar deel zijn plus een jaarlijks anti-rechts congres met mevrouw Spekman als naamgever. Over het welbevinden van mevrouw Janmaat deed links Nederland de bek niet open.

Ik wil geenszins betogen dat Wilders eenzelfde onrecht overkomt als Janmaat. Er zijn enkele wezenlijke verschillen. Belangrijkste verschil is dat Wilders een veel slimmere presentatie heeft en beter dan wie ook, met heldere, stotterloze dictie, kan debatteren. Die gave ontbrak bij Janmaat. Bovendien hadden in Janmaat’s tijd de moorden op Fortuyn en Van Gogh nog niet plaatsgevonden, en lagen 9/11, de golfoorlogen, gruwelijke IS-acties en smerige Jihad aanslagen nog in de schoot van de toekomst verborgen.

Wilders zal iedere keer wanneer hij fel bekritiseerd wordt door Spekman, Samson, Pechtold (Femke Halsema en haar mini-partijtje kon er destijds ook wat van) in zijn handen knijpen. Het maakt niet uit hoe ze over je praten, als ze maar over je praten. Liever de hemel in vervloekt, dan het graf in geprezen.

Het politieke beeld werd de afgelopen tien jaar bepaald door een economische crisis met als gevolg afbraak van allerlei zekerheden, forse bezuinigingen en stijgende werkloosheid. De Arabische lente die zich vanaf Tunesië verspreidde over Libië, Egypte en Syrië is uitgedraaid op een Arabische nachtmerrie met miljoenen vluchtelingen richting West-Europa.

Chaos alom. ‘Stoere’ leiders als Wilders gedijen als kool op deze voedingsbodem doordat nette partijen als de PvdA (momenteel regeringspartij) vleugellam, passief toekijken.

De vluchtelingenvolksverhuizing is vervuild doordat tienduizenden, vooral mannen, uit veilige landen zonder kans op asielstatus in Europa vrijwel onbelemmerd met deze volksverhuizing meeliften. De Europese samenwerking is een fictie. Alle daadkracht ontbreekt. Daadkracht is precies wat nodig is om de democratie te beschermen tegen mensen als Wilders en Le Pen.

De democratie wordt niet bedreigd door het onkruid dat welig tiert in de slecht onderhouden politieke tuin, maar door de democratisch gekozen tuinlieden die de kracht ontberen orde op zaken te stellen.

Het verwijt van Spekman aan Wilders is projectie. Hans denkt Wilders te zien, maar kijkt in de spiegel naar zijn eigen machteloze, democratie-ondermijnende slappe tronie.

Mr. Jean Morve, politiek commentator