Deprimerende wandeling door tolerant Den Haag

keppelOp onregelmatige tijden zie ik, als ik met de hond de Benoordenhoutseweg oversteek richting Haagse Bos, op de Laan van Clingendael een Joods gezin lopen. Meestal vader met een zoon van een jaar of 12, beiden herkenbaar Joods gekleed (lange zwarte jas, zwarte hoed). Heel soms is de moeder erbij. Schichtige passanten met de ogen op de horizon of de grond gericht. Iedere keer weer groet ik ze niet, ik loop aan de andere kant van de Laan, en iedere keer weer zou ik ze aan willen spreken en een blijk van sympathie geven. Ik durf dat niet omdat ze zich gehuld hebben in een ondoordringbare cocon. Bovendien: wat moet ik ze zeggen?

Eergisteren wandelde ik met Mo en de hond naar de Theresiastraat om wat boodschappen te doen. Het was mooi weer en we maakten een omweg naar huis via het Bezuidenhout.

We liepen door een straat waar we nooit eerder samen door liepen en passeerden drie zwaar bewapende politiemensen met kogelvrije vesten. In de straat stonden hoge palen met camera’s. Aan het einde van de straat, bij een t-kruising stond zo’n stalen container op stalen poten zoals je die in Den Haag vaak ziet bij ambassades van risicolanden.

De politiebewakers, twee mannen en een vrouw, stonden voor een laag gebouwtje, tegenover een school waar tientallen ouders wachtten op hun kinderen. Aan het lage gebouwtje viel niets anders op dan de aanwezigheid van de politiemensen. Achter een paar ramen hingen wat foto’s. We liepen door, maar keerden uit nieuwsgierigheid terug om de foto’s te bekijken en de teksten bij de foto’s te lezen. Een kleine vrouw, vooraan in de dertig schat ik, met zwart haar en zwarte ogen wilde op dat moment naar binnen gaan met een kleuter.

Een van de politiemensen kwam naar ons toe: ‘Kan ik u ergens mee helpen?’

We wilden weten wat dit voor gebouwtje was.

Een Joods kinderdagverblijf.

Een Joods kinderdagverblijf tegenover een ‘gewone’ lagere school moet in ons vrije landje blijkbaar zwaar bewaakt worden. Dat overviel ons op deze zomerse, zonnige dag met somberte, verdriet en vooral woede.

We leven in een land waar Joden na synagogebezoek het keppeltje in hun zak stoppen uit vrees op straat lastig gevallen te worden, terwijl moslims ongehinderd op straat, in het openbaar vervoer, op het overheidswerk koketteren met hun geloof. Waar geen Jood het zal wagen met keppel, pijpenkrullen, hoed, zwarte jas, duidelijk herkenbaar als Jood, door de Schilderswijk of het centrum van Den Haag te lopen. Waar ‘kankerjood’ tot het vaste vocabulaire hoort van islamitisch straattuig en je nooit, helemaal nooit hoort dat tegen deze discriminatie opgetreden wordt, maar oh wee als iemand het waagt zich negatief uit te laten over moslims. Dan janken mannen in jurken en vrouwen met sjaaltjes of burka’s in koor over islamofobie. Een land waar leerlingen van het Brabantse Elde College onderweg naar een galafeestje doodleuk zingen dat Joden zo goed branden en de school dat afdoet alsof het een kwestie is tussen de school en de leerlingen. Waar een Joods kinderdagverblijf blijkbaar continu bewaakt moet worden. Waar moslims veertig jaar geleden al doodleuk een leegstaande synagoge kraakten om hun stampvoetend gelijk te halen bij de gemeente Den Haag. Waar moslims het aangezicht van die vroeg-negentiende eeuwse synagoge verziekten met kitsch-minaretpriapen.

De islamitische koekoeksjongen duwen stelselmatig de oorspronkelijke bewoners het nest en ook een synagoge uit. Ze bepalen met hun middeleeuwse, religieuze carnavalsuitdossingen het straatbeeld, maar een Joods gezin moet zich angstig over straat begeven, gelovige Joden moeten zich onherkenbaar in de massa verstoppen en onschuldige Joodse kleuters moeten bewaakt worden door tot de tanden bewapende politiemensen.

De weerstand die moslims in ons land ondervinden valt in het niet tegenover de onderdrukking en angst waar Joden mee geconfronteerd worden.

Volgens mij gaat er iets niet goed in ons vrije landje.

Aron Schoenmaker

Bang zwijgen of boos roepen, that’s the question

Indonesië - Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol
Indonesië – Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol

Zodra lichtvoetigheid en relativiteit verdwijnen en discussies geobsedeerd serieus worden, krijg ik het verlangen mijn ogen en oren te sluiten en me terug te trekken in een veilige cocon.

We namen ons al voor geen aandacht meer te besteden aan narcistisch, exhibitionistische engerdjes zoals de dame-wier-naam-we-niet-meer-willen-vermelden, of aan snotneusjes die ineens geen Nederlander meer willen zijn omdat een bejaarde marktkoopman ze in Marakech welkom thuis heet, of aan nat-achter-de-oren ‘theaterjournalistjes’ die alle ouderen over één kam scheren en beschuldigen van kuchen, telefoons af laten gaan of met oorverdovend kabaal laten vallen van tekstboekjes tijdens uitvoeringen van de Mattheus Passie, of aan besjaalde moslimmeisjes die klagen over discriminatie maar geen bek open doen over hun moslimbroertjes die autochtoon Nederlandse vrouwen uitschelden voor kankerhoer, of gluiperds die een etnisch profilerend partijtje begonnen nadat ze zetels roofden van de PvdA en er niet voor schromen te kotsen in de bron waar ze uit dronken, of aan ramadanzakkenwassers die uitschreeuwen ‘we zijn er nu eenmaal, wen er maar aan’, of aan ondoorgrondelijke redacties van kranten die al deze schreeuwerd een podium bieden, of aan hyperracisten die 24 uur per dag klaaggrammofoonplaten draaien over het blanke racisme, of aan een racistische in Nederland steuntrekkende Antilliaan die Zwarte Piet racistisch vindt, of aan voormalige koloniën in de Cariben die bij het verfoeide moederland financieel aan de borst blijven hangen maar wel klagen over de al 150 jaar geleden opgeheven slavernij, over Antilliaanse racisten die stampvoetend respect eisen en tegelijkertijd een bord met MINDER MAKAMBA’S langs de weg zetten op Bonaire, aan stenengooiende criminele carrièremakers die huilen over etnisch profileren terwijl ze zelf zo racistisch als de pest zijn, aan Marokkaanse meisjes die en bloc wegblijven bij het klasje creativiteit omdat er Turkse meisjes bij gekomen zijn, aan vluchtelingenpubers die vinden dat ‘Hollandse jongens maar moeten leren na de sportles met hun onderbroek aan te douchen’, aan islamistisch antisemitisme….

Ik wil me niet meer druk maken over nieuw in Nederland gesettelde, goed verdienende middenklassers die spugen op onze maatschappij. Ik wil me niet meer druk maken over moslims wier alfabet begint en eindigt met de I van Islamofobie zonder door te hebben dat fobie angst betekent en die angst volkomen logisch is door alle gruwelijkheden die verricht worden uit naam van de islam. Ik wil niet meer somber worden over de ramadanpolitie in Indonesië die een eettentje leegrooft omdat een bejaarde uitbaatster tegen hun zelfverzonnen regels in tijdens de ramadan eten bereidt. Ik wil niet meer piekeren over het onbegrijpelijke partnership tussen de westerse wereld en het achterlijke Saoedie-Arabië waar stok- en zweepslagen en onthoofdingen aan de orde van de dag zijn omdat burgers overspel zouden plegen. Ik wil geen hoofdbrekens meer hebben over de stokslagen die vrouwen in Iran krijgen omdat ze hun haar niet bedekken. Niet meer peinzen over al die in Nederland geboren islamtrutjes die ‘geheel vrijwillig’ het haar bedekken en geen moment nadenken over solidariteit met onderdrukte vrouwen in Arabische landen. Besjaalde meisjes in Nederland die ‘geheel vrijwillig’ met sjaaltjes om op straat koketteren met hun geloof maar zich geen moment afvragen wat hun lot binnen de moslimgemeenschap zal zijn wanneer ze besluiten geen sjaaltje meer te dragen. Ik wil me niet meer ergeren aan Tofik Dibi die in een TV interview de woorden homoseksualiteit en homofilie niet uit zijn islamitische muil kan krijgen maar het heeft over ‘wat ik heb’. Wat ik heb? Alsof het een ziekte is NONDEJU.

Moet ik somber worden van een Amerikaans-Afghaanse homo die 50 andere homo’s afslacht om aan zijn fantasie-allah te bewijzen dat hij braaf volgens de koran leeft en niet pijpte en gepijpt werd? Moet ik me druk maken over de stiekeme moslims die stijf in het pak zomers glurend langs de vloedlijn van de Nederlandse naaktstranden lopen? Wat maken mij die honderden Arabische schoften uit die hun klauwen niet van westerse vrouwen, die kankerhoeren, af kunnen houden tijdens massa manifestaties? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat diezelfde schooiers het niet in hun hoofd zouden halen besjaalde geloofsgenoten zo te behandelen? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat die Marokkaanse teringcrimineeltjes nooit tasjes roven van bejaarde Marokkaanse oma’s? Moet ik me nog afvragen waarom Marokkaantjes in Enschede alleen de auto’s van niet-Marokkanen in brand steken?

Moet ik het raar vinden dat de gemeente Den Haag het goed gevonden heeft dat in de Wagenstraat een moskee gevestigd werd in een 18-de eeuwse synagoge? Moet ik het raar vinden dat ieder bouwvoorstel in Den Haag langs schoonheidscommissies moet, maar dat nu naast die klassieke synagoge twee gigantische plastic minaretpikken boven de synagoge en de omliggende oude gebouwen uitsteken? Moet ik verbaasd zijn over de honderden moskeeën in ons land die gebruikt worden om haat te prediken en leerregels te verkondigen die rechtstreeks indruisen tegen onze rechtsorde? Mag ik het raar vinden dat overal moskeeën en gebedsruimtes verschijnen om moslims te gerieven en dat diezelfde moslims vol zelfbeklag ‘islamofobie!’ roepen? Moet ik er trots op zijn dat wij in ons land moskee na moskee laten bouwen en zelfs subsidiëren op grond van dat idiote grondwetsartikel over vrijheid van godsdienst terwijl bij onze bondgenoot Saoedie-Arabië christelijke kerken verboden zijn? Moet ik het maar gewoon vinden dat in Egypte koptische christenen vermoord worden en in de gehele Arabische wereld bijna alle Christenen verdreven zijn, maar dat Europa de grenzen tientallen jaren open zette voor de westerse waarden verwerpende Arabische moslims? Moet ik vragen stellen bij het besluit door een islamitische Turkse gouverneur dit jaar de gay-parade te verbieden in Istanbul?

Zal ik maar doen of er geen vaginale verminking plaatsvindt in Nederland? Zal ik maar wegkijken bij gedwongen huwelijken in ons polderlandje? Ach, wat zal ik mij druk maken over af en toe een slachtoffer van eerwraak in Rotterdam. Wat moet het mij bommen dat een groepje Turkse hangjongeren mij in Rotterdam voor een moskee uitschelden voor kale klootzak terwijl hun bebaarde en bejurkte opvoeders er passief goedkeurend bij staan? Zal ik maar wennen aan de nieuwe marktcultuur waarbij een stelletje Marokkaanse vishandelaars op de Haagse markt mij opzettelijk rotte makrelen meegeven? Zal ik maar niet meer praten over nieuw-Nederlandse racisten die mij en mijn zwarte Zambiaanse vrouw het Kralingse Bos uit jagen? Zal ik maar doodsbedreigingen van uittredende moslims zien als een boeiende exotische cultuur?

Moet ik leerlingen van het Elde College in Schijndel die scanderen dat joden zo goed branden maar negeren?

Moet ik mij druk maken over de onderdrukking van persvrijheid? Over de aanslagen in Madrid, Londen, Parijs, Brussel? Over de verderfelijke vluchtelingendeal tussen de EU en Turkije? Over de machteloosheid van de EU? Over Brexit? Over de moord op een Britse parlementariër? Over Nederlandse scholen die Tweede Pinksterdag om willen ruilen voor een dag vrij met het suikerfeest? Over Trump, Poetin, Wilders, Marie le Pen, de FPÖ?

Voor mijn gemoedsrust moet ik al die vragen en ergernissen over mijn schouder gooien.

Toch knaagt er iets aan mij..

Alle ellende in de wereld wordt mogelijk gemaakt door de ongeïnteresseerde en angstige zwijgers. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Bij die zwijgers wil ik niet horen.

Meditatione Ignis gaat dus door, maar met een somber en bezorgd hart.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

 

Antisemitisch Elde College Schijndel en de natte droom van Michel Dankers

Elde CollegeInternationale naamsbekendheid is de natte droom van iedere bestuursvoorzitter van een provinciaal schooltje. Voor Michel Dankers is die droom uitgekomen. Zelfs de lezers van de Times of Israel hebben over zijn Elde College in Schijndel kunnen lezen. Omdat het Elde College zoals borstkloppend ronkend op de eigen website wordt vermeld ‘het beste uit de leerlingen haalt’? Omdat het Elde College de leerlingen opvoedt tot respect voor elkaar? Omdat het het Elde College ‘niet alleen om het verwerven van kennis of het behalen van het diploma, maar ook om de sociaal-emotionele, culturele, creatieve en lichamelijke ontwikkeling’ van de leerlingen gaat?

Nee, omdat het beste dat de leerlingen met steun van het college uit zichzelf haalden zingend tijdens een gala-avond werd geëtaleerd: ‘Samen verbranden wij joden, want joden die branden het best’. Kijk, dan heb je als school toch heel wat bereikt. Tsja, wat kan je anders verwachten van het antisemitische katholieke wereldje op het Brabantse platte land. Op de Joden die ruim twee eeuwen geleden voor Pontius Pilatus ‘zijn bloed kome over ons en onze kinderen’ gescandeerd zouden hebben, namen de tot empathische burgers opgevoede leerlingen van het Elde College, met steun van de school, wraak.

Natuurlijk was het Elde College niet blij met dit iets te luidruchtige resultaat van ‘de opvoeding tot respect voor elkaar’. De leerlingen werden door de school vermanend toegesproken en boden hun excuus aan. Aan wie? Niet aan de slachtoffers van hun samenzang, maar aan de school. Het soort excuus dat je vaak hoort in politiek Den Haag. Geen spijt over de daad, maar over het effect van de daad. Maling aan de geschoffeerde Joden, maar spijt omdat de school in een kwaad daglicht werd gesteld. En wat deed de school? De school haastte zich naar buiten te treden met een oliedom persbericht dat de leerlingen hun excuus aan de school hadden aangeboden en dat de school dat excuus had aanvaard. Kijk, hier breekt dus mijn klomp.

De leerlingen zingen smerige, bedreigende teksten over Joden en de gefaalde opvoeders accepteren het excuus van de zangtalenten omdat die het zo sneu vinden voor de opvoeders. Opvoedkundig een heel verkeerd signaal. Dat excuus had helemaal niet aan de school, maar aan de Joden moeten worden aangeboden. Zitten er misschien leerlingen met een Joodse achtergrond op die school? Of..waren er misschien in het knapenkoor moslimpubers en durft de school die niet echt aan te pakken?

Zullen we even als-dan-nen? Wat als die debiele scholieren zoiets gezongen zouden hebben over moslims? Ik sluit niet uit dat die even goed branden als Joden. Wedden dat de school dan, in een stuip van angst voor moslimwraak, meteen de provinciale of zelfs landelijke moslimorganisaties excuus zou hebben aangeboden, ze voor een gesprek zou hebben uitgenodigd en een workshop opgetuigd zou hebben waarbij moslims en de Elde-leerlingen met elkaar in gesprek zouden gaan. Ik fantaseer maar.

Hoe komt het toch dat het Elde College dit nare incident beperkt heeft tot een één-tweetje tussen leerlingen en school? Dat komt doordat men een professionele communicatiepersoon in huis heeft: Baukje van der Zanden. Die mevrouw weet van communicatief aanpakken, want niemand die gebruik maakt van het contactformulier op de website kan rekenen op enige reactie. Een heel bijzondere invulling van het begrip ‘contact’. Als je als school zo respectloos met mensen om gaat, kan je natuurlijk niet verwachten dat je respectvolle producten aflevert, maar ben je rechtstreeks verantwoordelijk en zelfs schuldig wanneer de leerlingen blijk geven van gebrek aan respect.

Baukje van der Zanden, de communicatiemedewerkster van het Elde College

Heeft Brabantse Baukje al bedacht een excuusbrief te sturen naar de Times of Israel? Hebben Michel Dankers en Baukje van der Zanden al plannen een workshop katholieke verdraagzaamheid tegenover Joden te organiseren om de debielen op het Elde College werkelijk respect voor anderen bij te brengen? Is er al een brief gegaan naar het Centrum Informatie en Documentatie Israël, of naar de Liberaal Joodse Gemeenschap? Ik lees daar niets over in de kranten. Nee, dat sneue en onmachtige Elde College onder leiding van banenhopper Michel Dankers – de man houdt het nergens lang vol – accepteert excuses van een stelletje slecht opgevoede schooiers over wangedrag dat niet de school betrof maar de brandbare Joden.

Michel Dankers, manager van het Elde College

Ook Baukje van der Zanden is in 15 jaar bezig aan haar achtste baan. Net als Michel Dankers geen dame die razendsnel carrière maakt, maar van baan naar baan hopt zonder een stap hoger te komen. Twee lichtgewichten dus. De school is er maar mee behept en schreeuwt om een echte manager.

‘Samen verbranden wij joden, want joden die branden het best’; het resultaat van niet-gekwalificeerd management.

Ik loof een krat Berghems Muifelbier uit voor de op brand beluste koorknaap van het Elde College die de fik in die belabberde school steekt.

Aron Schoenmaker

 

Lieserpfad mijmeringen

Lieserpfad Vibram Five FingersHet is twaalf jaar geleden dat ik voor de eerste keer het Lieserpfad in de Vulkaneifel van Manderscheid naar Wittlich wandelde. Uit alle wandelmogelijkheden in die omgeving koos ik voor etappe 2, de eerste etappe gaat van Daun naar Manderscheid, omdat die etappe in een gidsje werd omschreven als ‘alpinisch’. Een sportieve uitdaging dus. Ik logeerde in Hotel Tara in Manderscheid. Het hotel kende beperkte bedrijfstijden: alleen van vrijdag tot zondag. Nu, 2016, is het misschien zelfs helemaal gesloten. De website is niet meer op het internet.

De eigenaar van Hotel Tara beheerde het hotel samen met zijn Aziatische vrouw. Zijn geld verdiende hij in de loop der jaren met handel in Nepalese kunst. Mijn ‘Das is doch alles geklaut’ beantwoorde hij met: ‘Sonst kann mann nichts verdienen!” Kijk, zo wordt gesproken over de handel in antiquiteiten uit bronlanden. Unverfroren als een dappere Indiana Jones. Dat is precies de reden waarom ik zo’n bloedhekel heb aan die films waarin de roofzuchtige, slimme blanke man de domme lokale bevolking altijd te slim af  is en er met hun kostbaarheden vandoor gaat. Honderd procent kolonialistische propaganda en verwerpelijk racisme. De Hotel Tara eigenaar verstijfde toen ik hem vertelde over mijn werk: de bescherming van cultuurgoed.

Afgelopen zaterdag liep ik het Lieserpfad voor de zevende keer. Nu samen met Mo, mijn zoon T. en zijn vriendin, de ideale schoondochter, G.

Een zware wandeling met enkele stevige klimmen en dito afdalingen. Een aanslag op benen en rug. Voor mij vooral een aanslag op mijn kuiten omdat ik de hele route liep op mijn Vibram Fivefingers.

G. had nergens last van. Maar goed, tussen Mo en mij en G. zitten ruim drie decennia. Fit as a fiddle begon ik aan de wandeling en ondanks mijn 68 jaar, we liepen op mijn verjaardag, merkte ik geen verschil in prestatie met 12 jaar eerder. Een hele geruststelling en genoegdoening. Mo had het vooral zwaar bij de beklimmingen, maar zette de tanden op elkaar en hield vol. Zo ken ik haar.

Na de wandeling van ruim zes uur wachtten we in Wittlich op de komst van de bus terug naar Manderscheid. Dat half uurtje zitten werd een benenbreker. Acute spierpijn. De lever was blijkbaar niet in staat snel genoeg alle melkzuur uit het systeem te zeven. Het werd bijna strompelen naar de bus en na de rit van een half uur van de bus naar het terrasje met Hefenweizen bier.

De bus zat vol met een groep uitbundige Duitse wandelaars. De fles wijn ging van hand tot hand; helaas niet naar onze handen.

In Wittlich zagen we al een aantal niet-Europese mensen, waarschijnlijk asielzoekers, rond lopen. In de bus zaten acht kennelijke vluchtelingen. Vier dames met moslimsjaaltjes, twee kinderen en twee mannen. Je verwacht dat niet in de omgeving van een slaperige Duitse provinciestad. Ik moest denken aan de discussiehype in Europa over racisme door white-privilege autochtone Europeanen en maakte mij weer kwaad over die idiote discussie. Zelfs in buitengebieden van Europa kom je vluchtelingen tegen die hier een veilig onderkomen vonden, maar tegelijk moeten autochtone Europeanen zich aan laten leunen dat we in- en in-racistisch en xenofoob zijn. Er wonen miljoenen  moslims in Europa; er staan duizenden moskeeën in Europa; je kan geen stad, en blijkbaar ook dorp, bezoeken of je struikelt over met hun geloof koketterende moslims, maar wat zijn we islamofoob.

De volgende ochtend speelden de beschadigde spieren op en moesten we, niet alleen ik, op de tanden bijten door de pijnlijke startproblemen. Alleen G. liep rond alsof ze de wandeling van gisteren zonder moeite zo weer over kon doen.

In de auto onderweg naar huis werden we wakker geschud uit onze Eifeldroom. Een Amerikaanse moslim met Afghaanse achtergrond vermoordde in een homodancing Orlando, Florida, vijftig mensen omdat hij zich twee maanden eerder geërgerd zou hebben aan zoenende mannen. In sommige over islamofobie klagende moslimkringen staat blijkbaar de homofobe doodstraf op homofilie.

De Europese kampioenschappen voetbal zijn begonnen en Russische en Engelse supporters vechten elkaar in Marseille al drie dagen de tent uit.

Nederlandse middelbare scholieren uit Schijndel haalden een Israëlische krant omdat ze onderweg naar een examenfeestje zongen dat Joden zo goed branden.

De toon is gezet en we staan meteen weer met beide spierpijnbenen op de grond.

Na een goed weekend voel ik altijd weemoed. Deze keer weemoed versterkt met droefenis over het afscheid van T. en G.

Dit weekend smaakt naar meer.

Bertus G. Antonissen