Ebru Umar krijgt onverwachte steun uit Nederturkse hoek

Stichting Turks-Islamitische Culturele Federatie
Stichting Turks-Islamitische Culturele Federatie

NOS, 29 juli 2016: De Stichting Turks-Islamitische Culturele Federatie en 22 Turkse Nederlanders hebben aangifte gedaan tegen columnist Ebru Umar. Volgens hen heeft Umar de afgelopen tijd uitlatingen gedaan die ze als “uitermate beledigend” ervaren. De columnist van onder meer Metro heeft volgens de aangevers de Turkse Nederlanders geregeld vergeleken met NSB’ers. Daarnaast zou ze de Turkse gemeenschap kleineren en vernederen door te spreken over een mislukt Nederlanderschap en door hen geitenneukers en lui te noemen. De advocaat van de groep Turkse Nederlanders heeft het Openbaar Ministerie gevraagd om Ebru Umar te vervolgen voor groepsbelediging.

Die aangifte toont aan dat Umar volkomen gelijk heeft met haar kwalificaties van de Nederlandse Turken (Nederturken zoals zij ze noemt). In Turkije is Umar de censuurdans ontsprongen en nu gaan de Nederturken door met de in Turkije begonnen aanslag op de vrije mening.

Wanneer je als nieuwe Nederlander je gedraagt als verlengstuk van de verwerpelijke onderdrukking van pers en vrije mening door het regime uit je land van herkomst, dan betekent dat maar één ding: het Nederlanderschap is mislukt.

Een deel van de in Nederland wonende Turken gedraagt zich als NSB’ers met hun verraderlijke meldingen aan de Turkse autoriteiten van iedere scheet die een Nederlandse columniste laat. NSB’er is niet alleen een historisch begrip, maar in de Nederlandse taal ingeburgerd als synoniem voor verrader, en verraders zijn de Turken waar Ebru Umar op doelt. Als je dat taalgebruik niet begrijpt, wordt wederom Umars visie op het mislukte Nederlanderschap bevestigd.

Geitenneukers is geen fraai scheldwoord, maar een scheldwoord is het. Een scheldwoord dat dateert van ver voordat de eerste Turk voet op Nederlandse bodem zette. Het scheldwoord is al meer dan een eeuw oud en komt uit de sfeer van soldaten in Brits Indië. De term is weer actueel geworden door een uitspraak van Khomeini die volgens de Engelse ‘Observer’ gezegd heeft dat als een man in grote seksuele nood verkeert en zijn vrouw ongesteld is, hij een kameel, een schaap of een geit mag nemen. Een fraai staaltje vernedering van vrouwen door een islamitische voorman. De stichting die aangifte deed tegen Ebru Umar is een Turks-Islamitische Culturele Federatie waarvan je mag verwachten dat ze het islamitisch gedachtegoed van een fundamentalist als Khomeini kennen. In de Koran zou volgens sommigen vermeld worden dat de profeet zijn volgelingen aanraadde een onschuldig dier als de geit te gebruiken voor de bevrediging van hun lusten als er geen betere alternatieven voorhanden waren. Ik ben geen koranexpert en laat het aan die Turks-Islamitische Culturele Federatie door dat boek te bladeren op zoek naar de exacte passage.

Alle kwalificaties die Ebru Umar gebruikt voor Nederturken vallen in het domein van de vrije meningsuiting. Ik vind die uitspraken niet zorgwekkend maar de aangifte die Turken nu in Nederland doen tegen die uitspraken wel. Er is voor deze Turken nog een lange integratieweg te gaan. Denken ze nu werkelijk dat hun aangifte enige kans van slagen heeft? Ik hoop dat het Openbaar Ministerie de aangifte ontvankelijk vindt en voordraagt aan de rechter. Zal boeiende televisie opleveren.

De uitslag is voorspelbaar, dat wel..

De Turken die er voor kozen aangifte te doen tegen Ebru Umar begrijpen blijkbaar niet dat een vrijwel onbelemmerde vrijheid van meningsuiting een bewijs van beschaving is en het belemmeren van die vrijheid thuishoort in archaïsche woestijnculturen.

Mag ik het nog eens zeggen: hoe haal je het in je hoofd om het land met de jou vertrouwde Turks-Islamitische cultuur vrijwillig in te ruilen voor een land met een geheel andere cultuur om dan in dat land de cultuur uit je bronland op te dringen? Was dan ‘thuis’ gebleven!

Aangifte wegens belediging zet alle schijnwerpers op die zogenaamde belediging. Niet slim Nederturkjes, niet slim.

Ebru Umar zal de mensen die aangifte deden dankbaar zijn voor hun steun aan haar mening over Nederturken.

Joshua Gooree

 

Sylvana Simons krijgt het gelijk aan haar kant

Sylvana_SimonsDit is een van die zeldzame momenten dat ik me gedwongen voel het hoofdredactionele heft in handen te nemen. Ik wil niet dat de redacteuren van Meditatione Ignis al hun talent verspillen aan flauwekul-onderwerpen. Het mag, ze hebben immers alle vrijheid, maar wanneer onze lezers vermoeid worden met een overkill aan aandacht voor de hardst schreeuwende kleine medemensen dan ontstaat er bij mij ergernis. Niet dat ik de maat der dingen ben, maar als ik mij in toenemende mate erger, dan ga ik er van uit dat vele lezers die ergernis ook voelen.

Mogen de lezers en ik dan niet geërgerd worden? Absoluut. Sterker nog: graag zelfs, want dat is waarvoor we Meditatione Ignis in de digitale lucht houden: prikkelen, ergeren, uitdagen en vooral ontmythologiseren. Maar dan moet het wel ergens over gaan.

We zijn er niet om de behoefte aan aandacht van talentarme typetjes als Ebru Umar en Sylvana Simons te bevredigen. Umar schreeuwt dat ze de beste columnist van Nederland is. Zal ze weleens columns lezen van echte columnisten zoals Bert Wagendorp, Shiela SitalSING, Youp, Henk Hofland, Elsbeth Etty, Mohammed Benzakour, Frits Abrahams, Maxim Februari, Ionica Smeets, Arnon Grunberg, Hassnae Bouazza, of haar vriendje Theodor Holman?

Allemaal columnisten in wier schaduw dit Libellemeisje niet kan staan.

Genoeg is genoeg. Er moet werkelijk iets belangwekkends gebeuren voordat we borstkloppend rijkeluisdochtertje Ebru Umar nog aandacht geven in onze columns. Vanaf vandaag is er een dwingend hoofdredactioneel verzoek aan onze columnisten niet meer over Ebru Umar te schrijven. Ik weiger een verbod uit te spreken en Meditatione Ignis columnisten die mijn verzoek negeren wacht slechts mijn toorn zonder gevolgen. Ik zal ze blijven omarmen.

Van hetzelfde laken een pak: lichtgewicht Sylvana Simons. In mijn ogen valt deze dame in de categorie getraumatiseerd disfunctionerende, psychisch beschadigde medemens. Wie enige kennis heeft over haar persoonlijke geschiedenis kan niet anders dan met mededogen reageren op haar publieke optredens. Ik kan geen enkele logische verklaring bedenken voor de VARA’s keuze haar regelmatig op te laten draven bij DWDD en Pauw, en het besluit mevrouw Simons en beide Turks-Nederlandse Erdoganzen (met dank aan Youp) van DENK een kwartier promotie te gunnen bij Matthijs van Nieuwkerk. De afgelopen maanden zapte ik met angst en beven naar DWDD of Pauw, vrezend dat die onvermijdelijke Sylvana Simons weer uitgenodigd was voor een nutteloos optreden. De vrouw heeft werkelijk nog nooit iets substantieels gepresteerd, maar wordt op het schild geheven alsof ze de denkster des vaderlands is. Iedere keer wanneer ik haar in die praatprogramma’s zie, moet ik denken aan Tofik Dibi die ook om de haverklap uitgenodigd werd toen hij nog kamerlid voor Groen Links was. Later gaf hij openhartig toe dat die uitnodigingen om zijn licht te schijnen over een breed scala onderwerpen oorzaak was van zijn realiteitsverlies en zijn megalomanie. Hij werd hard gestraft en verdween uit de politiek toen hij de strijd met Jolanda Sap aan ging om het leiderschap van Groen Links.

Niet alleen Sylvana Simons’ gebrek aan gewicht in relatie tot alle aandacht is mij een doorn in het oog. Er is meer: haar onverklaarbare optreden in de media, met name over racisme en discriminatie, heeft geleid tot duizenden racistische reacties. Op geen enkele manier mag de schijn ontstaan dat Meditatione Ignis sympathie heeft voor dat racisme. Iedereen mag irritatie over deze dame uiten, maar dan wel op basis van argumenten en niet op basis van smerige racistische scheldpartijen.

De, meestal anonieme, racisten op Twitter en Facebook moeten zich realiseren dat hun verderfelijke schelden Sylvana Simons in een limousine de Tweede Kamer inloodst. Zoals Pechtold al jaren de promotor bij uitstek is van Geert Wilders, zijn de racistische scheldpartijen over Sylvana Simons een welkome steun in de rug bij haar politieke ambities. Ze wordt bevestigd in haar gelijk dat de Nederlandse maatschappij een in- en in-racistische samenleving is waar zij als verbindende Sylvana Luther King tegen ten strijde moet trekken.

Wat mij betreft verstomt terechte kritiek op charlatan Sylvana Simons bij deze racistische vuilspuiterij.

Ik hoop dat de redacteuren van M.I. zo slim zijn niet langer voeding te geven aan de seizoensbloeiertjes Ebru Umar en Sylvana Simons.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis.

(Onze redacteur Mr. Simon A. Tire werkt op het ogenblik het ‘ultieme interview’ met Sylvana Simons uit. Dat interview zal een dezer dagen verschijnen op M.I.)

Discriminatieparanoia

Nederlandse-vlag

Mevrouw Umar, de door zichzelf meest overgewaardeerde columnist van Nederland, is weer terug in ons land. Ik onderdruk de neiging nog over haar te schrijven. Dat kan ik sowieso niet beter dan Daniëlle Pinedo en Enzo van Steenbergen vandaag in NRC Next deden onder de titel ‘Ebru Umar: het schreeuwmeisje’.

Dat mevrouw Umar blij is met dat artikel, zoals blijkt uit een Tweet van haar, toont aan dat ze werkelijk een gigantisch blad voor haar hoofd heeft. ‘Beledigen is haar tweede natuur’, aldus Pinedo en Van Steenbergen. Umar wordt geciteerd: “De clown van Nederland”, zei ze over Geert Wilders. „Een ijdel leeghoofd” over Jeroen Pauw, „Een lulletje rozewater” over Job Cohen, en „een manipulatieve despotische einzelgänger”, over Ayaan Hirsi Ali.

Al die kwalificaties zeggen niets over de slachtoffers van Umar, maar alles over haar persoontje. Pinedo en Van Steenbergen wonnen voor hun artikel zelfs inlichtingen in bij het Erasmiaans Lyceum in Rotterdam waar Umar samen met twee zussen op school zat. Ook daar was ze al iemand die kleinigheden tot grote proporties op blies. Bovendien was ze jaren later een jokkebrok over de school. Ze zat helemaal niet in een ‘allochtonenklasje’ zoals ze, als een spinnende poes zich wentelend in de slachtofferrol, beweerde.

“Is er dan werkelijk niemand in dit land die moslims duidelijk kan maken dat je best je geloof kunt aanhangen zonder dat je daar op straat mee hoeft te koketteren”, schreef Umar in een opiniestuk in NRC over een leerkracht in Laren die besloot voortaan een hoofddoek te dragen. Kijk, daar kan ik mij prima in vinden. ‘Duidelijk maken’ is wat anders dan verbieden, want daar zou ik op tegen zijn.

Deze blog gaat helemaal niet over Ebru Umar, ook al vormt ze wel een aanleiding.

Een paar weken geleden ontmoetten mijn echtgenote en ik een jongedame van 37 (op onze leeftijd vind je dat jong) waarmee we een prettig gesprek hadden. Pas na een klein uurtje praten kwamen te weten dat ze in Turkije geboren is. Haar Nederlands is accentloos, misschien een beetje Zuid-Hollands accent. Haar donkere ogen en donker haar riepen bij ons niet meteen de gedachte op te maken te hebben met een nieuwe Nederlander.

Het gesprek werd al snel min of meer persoonlijk. Dat gebeurt soms wanneer persoonlijkheden goed op elkaar aan lijken te sluiten. Vanwege haar Turkse achtergrond spraken we even over Ebru Umar, maar aan die persoon wil ik nu geen woord meer besteden.

S., vertelde over het spaak lopen van een relatie, enkele relaties. “Ik loop blijkbaar steeds tegen de verkeerde mannen aan”.

Wij wisten iemand voor haar, een leeftijdgenoot, de zoon van vrienden van wie wij hoorden dat hij maar wat graag een leuke vriendin vindt. Dus toonden wij S. een Facebookfoto van B. en vertelden haar wat over hem. “Wat een leuke man!”

Kwamen we daar onverwacht in de relatiebemiddelingsbranche terecht, want we stuurden een foto van S. naar de moeder van B. Moeder belde ons bijna juichend op en overlaadde ons met enthousiaste dankbetuigingen. “Wat leuk dat jullie aan B. gedacht hebben”.

We vertelden moederlief een en ander over S. Zij zou het doorgeven aan B. en hem attent maken op het Facebookprofiel van S.

Totdat mijn vrouw een WhatsApp-bericht kreeg van B.’s moeder:

‘Is het een Nederlandse?”

“Nee, ze is Turks”.

“Okay, Thnx”.

Waarop een doodse stilte.

Ik vertelde mijn vrouw dat ze verkeerde informatie had gegeven. S. heeft de Nederlandse en niet de Turkse nationaliteit. We voelden ons beiden niet prettig bij de vraag naar het Nederlanderschap en de daarop ingetreden communicatiestilte, dus stuurde ik een dag of tien later een mail naar B.’s moeder:

“Van M. hoorde ik dat je gevraagd hebt of S. Nederlandse is. Ze heeft een Turkse achtergrond, maar is Nederlandse.”

Per ommegaande kwam het antwoord: “Dank voor je bericht”.

Niets meer, niets minder. Er bereikten ons geen andere vragen over S. Alleen “Is ze Nederlandse?”

Zo worden wat ons betreft hoogopgeleide vrienden snel gedegradeerd tot kennissen.

Hebben we in ons land nog een lange integratie- en acceptatieweg te gaan, of heb ik last van discriminatieparanoia? Wie zal het zeggen.

Misschien is wel het ergste dat ik het niet ga vragen omdat ik bij voorbaat het antwoord niet vertrouw.

Ik moet toch maar nog eens dat artikel van Nadia Ezzeroili in De Volkskrant lezen.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

 

 

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, april 2016

BoekenkastApril 2016 werd de maand van ziekelijk aandachtzoekertje Ebru Umar. Onze Turkije correspondent Mehmet Murat Abdülhamit schreef twee bijdragen over haar. Terugkijkend veel te veel aandacht. Met alle sympathie voor het vrije woord, Meditatione Ignis gaat over niets anders dan de vrijheid van meningsuiting, kan helaas maar één conclusie getrokken worden: platvloerse, ordinaire, door rijke ouders over het paard getilde, zelfingenomen Ebru Umar is in geen enkel opzicht een navolgbaar rolmodel van het vrije woord. Er moet heel wat gebeuren willen we aan deze dame nog aandacht besteden in ons forum. We hebben, ik spreek voor de hele redactie, geen enkele behoefte haar aandachtsgeilheid te bevredigen. Laat het duidelijk zijn: onderdrukken van de vrije mening, arresteren van journalisten of overnemen van complete kranten is ons een gruwel. Net zoals polariserend gebruik van het vrije woord door Ebru Umar ons een gruwel is. De vrouw is niet okay. Je ziet dat vaker: nieuwe Nederlanders en tweede generatie Nederlanders zijn fanatiek en kritiekloos aanhanger van het land van herkomst, of ze spugen fanatiek in de bron waar ze uit voortkwamen in verwoede pogingen erbij te horen in het nieuwe vaderland. Umar heeft als Libelle en Metro columnist en haar verfoeien van al wat Turks is bij de Nederlandse xenofoben een gewild lezerspubliek gevonden. Gemakkelijk scoren en tegelijkertijd creëert ze, de pen is machtiger dan het zwaard, de maatschappelijke tegenstellingen waar ze tegen te keer gaat. Scheldt een Turk, of welke andere bevolkingsgroep ook, volhardend uit voor ‘nageboorte’, stom en NSB-er en je creëert een steeds hardere tegenstander. Mevrouw Ebru Umar beseft blijkbaar niet dat haar gedrag Turks is als dat van Erdogan; Turkser misschien wel. Ze is een voorbeeld van verbaal fascisme van de ergste soort, maar in het boekje ‘Journalist te koop’ van Arnold Karstens beweert mevrouw Umar dat ze ‘de beste columniste van Nederland’ is. Om met Cruijff te spreken: ‘Ik gun iedereen zijn zelfvertrouwen’ (ging toen over Aad de Mos). Echter, Umar verklaart in één adem door: ‘Mijn zwakte is dat ik het effect van mijn woorden niet besef’. Niet best voor de ‘beste columniste van Nederland’. Mag in het archief onder de ‘I’ van ineffectief schrijven.

Met Ebru Umar vergeleken is Hirsi Ali vele malen intelligenter en veel minder polariserend. Ze kan er ook wat van, maar mocht ze al polariseren, ik vind dat niet, dan is dat op grond van argumenten en feiten en niet op grond van goedkoop, demagogisch schelden en bevooroordeelde clichés. Niet iedereen is die mening toegedaan. Bénédicte Ficq verkondigde in DWDD een heel andere visie. Hans Hoek beschreef in zijn bijdrage ‘Bénédicte Ficq spelprogramma: Wie heeft de langste kalkoennek’, de stuntelige manier waarop Ficq Hirsi Ali afserveerde van de lijst toonaangevende Nederlandse vrouwen. Ficq vond Sonja Barend belangrijker. Lees Hoek’s verhaal en ontdekt verbijsterd waarom Barend volgens Ficq belangrijker is.

Norbertus Herschel, onze geseculariseerde theoloog, beschrijft de parallel tussen de jaren vijftig van de vorige eeuw katholiek fundamentalisme en het religieus fundamentalisme waar we in de 21ste eeuw mee geconfronteerd worden. Een bijdrage met autobiografische trekjes. Altijd weer fascinerend om te lezen. Norbertus filosofeerde – schoenmaker hou je bij je leest dacht ik even – over het fenomeen fundamentalisme in algemenere zin. Een bijdrage met een ernstige toon. Het zij hem vergeven.

April was ook de maand van het referendum over het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Je zou het bijna vergeten. Het tumult in onze videoclipmaatschappij verandert van dag tot dag. Simon Aernout Tire, onze minst betrouwbare redacteur, legt uit dat de onbetrouwbaarheid van de Oekraïense president en de huichelachtige voorvechter van het verdrag, Alexander Pechtold, beiden tot de hoofdmotieven horen waarom massaal NEE is gestemd tegen dat verdrag. Een artikel vol met stuitende onthullingen.

Stephan Krates kon het niet laten te reageren op een boze tweet van Sheila SitalSING: Radio 1 moest haar bellen om te vragen naar de correcte uitspraak van haar achternaam. Krates noemt haar in zijn bijdrage een ‘Surinaams-Hindoestaanse prinses’. Een van de betere, Ebru Umar is de zelfverklaarde beste, columnisten op de Nederlandse postzegel. Dat wel, maar met een elitaire arrogantie. Aandacht, of dat nu in de politiek of in de media is, tilt over het paard. SitalSING is daar een voorbeeld van.

De Fietslogica van Bertus Antonissen is in alle maatschappelijk onrust een kleine oase van rust. Een niemandalletje dat even adempauze geeft.

Antonissen moest opgekropt gif kwijt in zijn relaas over een keffend stoepenschijtertje en de zo mogelijk nog harder keffende hondeneigenaar, een beunhazende Life Coach. Na het lezen van die bijdrage is maar één reactie mogelijk: dat kan die Life Coach in zijn agressieve zak steken. Antonissen had twee columns nodig om het venijn van zich af te schrijven.

Onze nieuwe redacteur Tim van Dool maakte gehakt van een megalomaan kitsch product; het boek (Masters of the Golden Age), 35 kilo boek in een zogenaamd gelimiteerde editie van 2.500 (!) exemplaren. Weggegooid geld, aldus Van Dool. Alles voor te zeggen. Aan de DWDD tafel zaten Wim Pijbes en Matthijs van Nieuwkerk kwijlend te geilen bij dit nonsensboek. Halina Reijn was de enige die nuchter bleef en zich terecht af vroeg ‘Waar laat je zo’n boek?’

Clifford Mead schoot verontrust uit zijn slof toen hij een nieuw aangekomen vluchtelinge van een jaar of 14 hoorde zeggen dat Hollandse jongens maar moeten leren met onderbroek aan te douchen. De wereld op zijn kop. Bij die puber betekent integratie dat Nederlanders moeten integreren in de achterlijke cultuur die ze als ballast in haar dobberend sloepje meenam. Volgende stap: alle Nederlandse vrouwen moeten maar leren met een sjaaltje over hun hoofd over straat te gaan. Toch niet zo’n slecht idee het dragen van die sjaaltjes speciaal te belasten? Misschien kan er ook een onderbroeken-onder-de-douche tax komen.

Wolfgang-Günther Reill, onze psychiatrische medewerker, lost het probleem Sylvana Simons op. Want een probleem vormt deze mevrouw. We worden steeds vaker geconfronteerd met mensen die ons toe vertrouwen dat ze meteen wegzappen wanneer ze Sylvana Simons, een multitalent met expertise op alle gebieden, op de televisie zien. Mevrouw is irritant, maar Reill heeft ontdekt hoe dat komt. Dat betekent niet dat het probleem Simons opgelost kan worden. Dat kan namelijk niet. Alleen een epidemiologische benadering kan de irritatie wegnemen: Sylvana Simons isoleren uit alle publiciteit. Geen geringe klus. Lees over het syndroom Simons. Je zou aandachtzoekers als Ebru Umar en alweter Sylvana Simons in hun drang naar spotlights liever negeren (nee, we gaan niet weer over ‘neger’ beginnen), maar soms kan je niet om ze heen. De emmer verdraagzaamheid wat die geblondeerde Simons betreft is tot de rand gevuld en het punt van doodzwijgen komt steeds dichterbij. Laten we hopen dat de bijdrage van Ferdinand Braun over het discriminerende zwartje ook de laatste is geweest over dit ‘onderwerp’ (nee, we gaan het niet hebben over onderwerpen en slavernij). Deze keer stond Simons in een praatprogramma te ouwehoeren over een gangbang met de muziekentourage van Prince die ze nog net wist te weerstaan. Prince draait zich om in zijn graf.

Mead, het was een boze-Mead-maand stopte werkgever Hans de Boer in de kofferbak. Niet bijstandgerechtigden zijn labbekakken maar meneer borrelpraat De Boer is dat. Het wordt tijd voor een ouderwetse opstand van werknemers omdat werkgevers de oorlog verklaren aan de arbeid. Ik verwacht in de komende jaren veel rumoer.

Antonissen schreef een vervolg op de ontmaskering van W.F.Hermans door Frits Abrahams, voor zover mogelijk een nog betere columnist dan Ebru Umar, in zijn dagelijkse column in het NRC Handelsblad. Antonissen schreef uit eigen ervaring, of liever gebrek aan ervaring, met spijbelende lector fysische aardrijkskunde W.F. Hermans.

Mehmet Murat Abdülhamit, Turkije correspondent Meditatione Ignis, onthulde Erdogan’s besluit niet langer toe te willen treden tot de Europese Unie. ‘Dichtung und Wahrheit’, zo blijkt, ligt bij Meditatione Ignis niet ver uiteen. Soms overlappen ze elkaar.

Frans Ira klaagde Peter R. de Vries aan wegens majesteitsschennis en onthulde tussen neus en lippen door waar die aanstellerige R tussen Peter en De Vries voor staat. Een boze Frans Ira; onze Frans is zelden niet boos. Woede voedt zijn pen.

Op 18 april bekritiseerde H.A.F.M.O. Hoek een wachtgeldpopulisme. Aanleiding: de oplichterij van Wassila Hachchi die op kosten van de Nederlandse belastingbetaler foldertjes uitdeelt voor het besje Hillary Clinton.

Aron Schoenmaker, nieuw bij Meditatione Ignis, gaf een aantal Arabische landen een draai om hun oren vanwege een puur antisemitische motie die ze bij UNESCO indienden. Een motie die geen kans van slagen had, maar wel symptoom is van de anti-Israel houding binnen geldverslindende UN organisaties.

Georg von Fraunhofer bekeek de stamboom van ons koningshuis, waardoor de vraag of ‘ons’ terecht is onvermijdelijk werd. Willem-Alexander is qua bloedlijn 100% Duits. Zijn kinderen zijn 50% Duits en 50% Argentijns. Deze doorbreking van de Duitse bloedlijn zal zeer waarschijnlijk door zijn dochters, zeker door de troonopvolgster, gecorrigeerd worden door de keuze voor de zoon uit een perifeer adellijke Duitse familie. De tijd zal het leren.

Het was weer een boeiende maand.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

Ebru Umar – je mag alles zeggen, maar het hoeft niet

Ebru UmarEbru Umar schreef voor de Metro van vandaag een column over haar verblijf in Turkije. De eerste keer dat ik een column van haar las. Geen verheffende ervaring. Misschien is de hysterie in deze column te verklaren door de recente gebeurtenissen rondom Umar. Ik gun haar het voordeel van de twijfel omdat ik me niet voor kan stellen dat deze column representatief is voor de stijl van Umar.

De column, met de titel Lieve familie, vrienden en collega’s, is voor de helft een narcistisch dankbetoon aan alle mensen die zich inspannen voor haar terugkeer naar Nederland: ‘WAANZINNIG BEDANKT familie, vrienden en collega’s, WAANZINNIG BEDANKT. Ondanks dat ik jullie zonder uitzondering wegdruk zetten jullie je met man en macht in om mij thuis te krijgen. Ik kan wel janken van dankbaarheid – en doe ik ook hoor, no worries. WAANZINNIG BEDANKT.

Herhaling kan een stilistische keuze zijn, maar de functionaliteit van deze waanzinnig dankende herhalingen ontgaat mij. Mevrouw Umar houdt van hoofdletters. Misschien heeft ze onlangs kritiek gelezen op gebruik van het uitroepteken als middel om het belang van je mededelingen kracht bij te zetten. Umar vond een alternatief voor dat uitroepteken: HOOFDLETTERS.

Ik huiver al tientallen jaren van het adjectief ‘hartstikke’ bij bedankt en geef de voorkeur aan ‘hartelijk’. Umar vervangt hartstikke door ‘waanzinnig’. Daar gaan we maar geen goedkope grapjes over maken.

 ‘Allereerst: SORRY dat ik jullie allemaal, zonder uitzondering af en toe wegdruk en dat jullie tig keer moeten terugbellen om me aan de lijn te krijgen.‘  Weer hoofdletters om te benadrukken hoe zeer het haar spijt dat ze het te druk heeft alle – ‘tig’ – telefoontjes te beantwoorden. Maar ja, ze heeft dan ook ‘dagelijks Mark Rutte, Lodewijk Asscher en Bert Koenders aan de lijn’.

Ik heb zeven dagen om het uitreisverbod op te heffen. Daar wordt aan gewerkt maar laten we eerlijk zijn: dat gaat natuurlijk niet gebeuren. Nog voordat die zeven dagen voorbij zijn, zal ik weer opgepakt worden, deze keer met een andere oorzaak. Weet ik, weet de advocaat, weet elke Turk (én Nederlander) maar mijn ouders zitten in de ontkenningsfase. Ik trouwens ook hoor, dat is het enige wat je kunt doen om niet in te storten.’

Met of zonder hoofdletters, logisch redeneren is niet Umar’s sterkste kant. Zij, haar advocaat, iedere Turk en iedere Nederlander weet zeker dat de Turkse autoriteiten weer een andere grond zullen bedenken om haar op te pakken. Mevrouw Umar noemt dat ‘een andere oorzaak’. De Turken zullen geen ‘oorzaak hebben’ om haar op te pakken, maar een reden.

Haar bewering over haarzelf, haar advocaat, alle Turken en Nederlanders – hoe weet ze dat van al die mensen – is stevig. Maar, tegelijkertijd zit ze in de ontkenningsfase. De logica ontgaat mij.

Mochten de Turkse autoriteiten nog op zoek zijn naar een ‘oorzaak’ om Ebru Umar op te pakken, dan is ze niet te beroerd ze te helpen, want: ‘Maar dan tot slot het volgende: gefeliciteerd nageboorte van een mislukte gastarbeidersgeneratie. GEFELICITEERD. …GEFELICITEERD met jullie totaal mislukte Nederlanderschap. GEFELICITEERD met jullie loyaliteit aan een stel berggeiten uit Turkije, geitenneukers zo je wilt, die jullie volgen zodra ze oproepen tot NSB-gedrag.

Over generaliseren gesproken. Blijkbaar mag een Turkse-Nederlander, of moet ik schrijven Nederlandse-Turk, alle tweede en derde generatie Turken, Nederturken zoals Umar ze noemt, over één kam scheren.

Een van haar tweets gisteren was FUCK YOU NEDERTURKEN. In het NOS journaal en in DWDD lieten ze wel haar IK EET EEN IJSJE tweet zien, maar niet FUCK YOU NEDERTURKEN. Volgens mij een betekenisvollere tweet. Ook een betekenisvolle keuze door de redacties van beide programma’s. Iets om over na te denken.

Blijkbaar wordt niet alleen in Turkije het nieuws gemanipuleerd. De manipulatie daar is duidelijker en minder verborgen dan in ons landje. Aan die Turkse duidelijkheid geef ik niet de voorkeur, maar laten we ons niet heiliger voor doen dan we zijn.

Bedoelde Ebru Umar echt de tweede en derde generatie Turkse Nederlanders uit te maken voor ‘nageboorte‘, of was het een vergissing en bedoelde ze nageslacht? Mocht nageboorte een bewuste keuze zijn, dan is het een walgelijke keuze. Een domme keuze ook.

Dom omdat haar in hoofdletters schelden, een slap aftreksel van het Theo van Gogh venijn waar ze zich zo graag aan spiegelt, niets oplost en alleen leidt tot verdere polarisatie. Turkse Nederlanders mogen haar niet voor rotte vis uitschelden, heel het politiek correcte wereldje spreekt daar schande van, maar FUCK YOU en nageboorte scheldende Umar kan rekenen op support van datzelfde wereldje.

De vader van Theo van Gogh hield zijn zoon meerdere keren voor: ‘Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet’.

Theo van Gogh noch zijn minder getalenteerde epigoon Ebru Umar zijn wat mij betreft de ideale voorvechters van het vrije woord.

Ebu Umar mag in ons land gelukkig alles zeggen, maar het hoeft wat mij betreft niet. Als ze wil polariseren dan gaat ze haar gang maar; klagen bij succes is echter niet logisch. Het vrije woord kan prachtig ingezet worden voor communicatie. Wanneer je vrije woord alle communicatiedeuren dicht smijt, doe je iets niet goed. Umar kan wat leren van Fidan Ekiz.

Het is mij een gruwel dat de absurde arrestatie van Umar in ons land bijval vindt. Die bijval is ook onderdeel van het vrije woord en moet gerespecteerd worden.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

Slimmerikje Ebru Umar

Ebru Umar

Je kon er op wachten. Sterker nog: ik verdenk mijn landgenote Ebru Umar er van dat ze naar Turkije ging in de hoop gearresteerd te worden. Altijd goed voor de naamsbekendheid. Laten we wel wezen: wanneer je columnist bent van Libelle, een damesgossipblad, en Metro, lijfblad van treinreizigers, bereik je een beperkte lezersgroep.

Wie is die meneer die naast mevrouw Ebru Umar staat?
Wie is die meneer naast mevrouw Ebru Umar?

Ik had nog nooit van Ebru Umar gehoord; ben dan ook geen dame en reis al jaren niet meer met het openbaar vervoer. De afgelopen week ‘volgde’ ik Umar omdat ze zich mengde in het discours over Erdogan en diens fobie voor satirici. Umar schreef daar een ‘vernietigende’ column over (niet gelezen) en bazuinde over de hele digitale wereld dat ze naar Turkije ging. De ene tweet na de andere ademde een sfeer van ‘Kom me arresteren, kom me arresteren’.

Vreemd, want het is niet lang geleden dat ze de Nederlandse journaliste Fréderike Geerdink verweet dat ze gearresteerd werd in Turkije. ‘Had je daar maar niet als journalist moeten gaan werken’. Blijkbaar kan je het meisje Ebru Umar wel uit Turkije halen (Umar werd 45 jaar geleden in Nederland geboren uit Turkse ouders) maar Turkije niet uit het meisje. Word je als journalist in Turkije gearresteerd, dan is dat volgens Ebru Umar eigen schuld, dikke bult. Had je er maar niet moeten gaan werken. Er gaat een Erdogan fan verborgen in Umar.

Umar’s ouders zijn beiden academisch geschoold, evenals hun kinderen (Ebru maakte een omweg, maar studeerde uiteindelijk af in bedrijfskunde). Een gezin dat behoort tot de maatschappelijke elite; als ik dit modewoord mag gebruiken.

Het is de familie in Nederland voor de wind gegaan. Succes dat je iedereen gunt, maar dat niet voor iedereen is weggelegd.

Ebru ontdekte na tien jaar bedrijfsleven wie ze werkelijk is en wat ze werkelijk wil: columns schrijven. Een energieslurpende en energiegevende bezigheid. Vertel mij wat.

Tweet van Ebru Umar de dag naar haar vrijlating uit een politiebureau
Tweet van Ebru Umar na haar vrijlating uit een politiebureau

Na haar vrijlating uit een Turks politiebureau, waar ze uitzonderlijk goed behandeld is, mag ze Turkije nog niet verlaten en is gekluisterd aan dat land en aan het buitenhuis van de familie.

Ze gaf na haar vrijlating uit het politiebureau een Skype interview.

Een onthullend interview want wat vindt ze van de vele Turken in Nederland die fanatiek aanhanger van Erdogan zijn en een bloedhekel aan haar hebben: ‘Wat kan het mij schelen dat ze mij haten….Ik heb een goede baan. Ga naar Turkije voor (voor?) vakantie. Dat zit er voor de meeste mensen niet in. Er zit veel jaloezie achter. Het zijn ook vaak domme mensen. Als ze slim zouden zijn, zouden ze ook kunnen leven zoals ik’.

Laat mij deze opeenstapeling van stuitende opmerkingen analyseren. Blijkbaar is columnist voor Libelle en Metro een goede baan. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Dat mevrouw ‘voor’ vakantie gaat naar Turkije heeft ze, laat ik ook eens wat ongefundeerds schrijven, te danken aan de goede banen van haar ouders en hun buitenhuis in Turkije. ‘Er zit veel jaloezie achter’. Ik sluit dat niet uit, maar hoe weet mevrouw Ebru Umar dat? Heeft ze onderzoeken waar ze naar verwijzen kan? Heeft ze cijfers? Of is het zo, dat Umar oppositie tegen haar schrijfsels gemakshalve van tafel veegt als ‘jaloezie’. Te gemakkelijk, want dat ontslaat haar van de plicht zich te verdiepen in de motieven van Turken die anders denken dan zij. Haar opponenten zijn niet alleen jaloers, maar ook dom, in ieder geval niet zo slim als Umar elitair borstkloppend over zichzelf beweert. Ze was zo ‘slim’ geboren te worden als bevoorrecht kind van succesvolle ouders. Dom van al die andere Turken die in minder succesvolle milieus geboren werden.

Haar reactie ademt van A tot Z uit dat de anderen maar zo moeten zijn als zij: slimmer en succesvoller.

Ik ben benieuwd wat Ebru Umar nu te zeggen heeft over de journalist Fréderike Geerdink.

Zo lang zelfovertuigde slimmerikken als Ebru Umar aanhangers van Erdogan wegzetten als jaloers en dom zullen die aanhangers verharden in hun support van Erdogan en diens dubieuze regime.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije