Geloof als discriminerende keuze en het recht op zelf-discriminatie

He boiled for our sins
He boiled for our sins

Je wordt als man of vrouw geboren; als homo of hetero; blank of zwart, Aziaat of Europeaan; al of niet met lichamelijke of geestelijke beperkingen. Er is geen keuze. Je bent wie je bent en loopt het risico in onze onvolmaakte wereld op je uiterlijk, geaardheid of etniciteit gediscrimineerd te worden. Racisme en discriminatie kunnen je lot zijn op grond van kenmerken en uiterlijkheden waar je niet voor gekozen hebt; kenmerken en geaardheid waar je niet aan kan ontsnappen.

Het is absurd om, zoals het Libanees-Belgische zelfbenoemde orakel Abou Jahjah deed in Zomergasten van afgelopen zondag, islamofobie gelijk te stellen aan racisme. Geloof is namelijk geen onvermijdelijk, aangeboren kenmerk maar een keuze. Niet voor kinderen die in een islamitische, christelijke, samaritaanse, koptische, hindoestaanse of wat dan ook voor religieuze cultuur geboren worden, maar wel voor volwassenen. In onze Europese wereld vond de afgelopen zeventig jaar, sinds het einde van de tweede wereldoorlog, een religieuze kaalslag plaats. De kerken raakten leeg en de maatschappij werd snel geseculariseerd. Niet gedwongen, maar omdat de individuele en maatschappelijke keuze werd gemaakt afstand te doen van het geloof.

Dat geloof en etniciteit, zoals Abou Jahjah suggereert met zijn racismebeschuldiging, niet met elkaar te maken hebben, blijkt al uit het feit dat, hoewel islam gezien wordt als onlosmakelijk onderdeel van de arabische, zeer diverse etniciteit, in Indonesië de grootste moslimgemeenschap ter wereld leeft en moslims en moslimbekeerlingen zijn op alle werelddelen, inclusief de westerse wereld.

Islamofobie heeft helemaal niets met racisme te maken, maar uitsluitend met de islam.

Wanneer je met je volwassen verstand kiest voor een geloof en alle aan dat geloof verbonden voorschriften op het gebied van kleding, voeding, vasten, seksualiteit, slachten van dieren, man-vrouw relatie, gebedsrituelen en alle andere door mensen met het geloof als smoes verzonnen dwingelandij dan ben je zelf verantwoordelijk voor de consequenties van je keuze. Wanneer je er voor kiest uit naam van je geloof je uiterlijk en je gedrag te onderscheiden van mensen die niet jouw geloof aanhangen en jezelf ziet als uitverkoren boven niet gelovigen, dan discrimineer je jezelf. Je kiest voor een uitzonderingspositie wanneer je met je geloof in je bagage op stap gaat naar landen waar dat geloof en die cultuur van je een minderheid vormen.

Iedereen is vrij welk geloof dan ook aan te hangen van pastafarian tot islam, iedereen heeft de vrijheid zichzelf te onderscheiden en zelfs als beter dan anderen te zien. Maar dan niet klagen wanneer je bevestigd wordt in die keuze voor zelf-discriminatie. Wanneer twee in Amsterdam geboren meiden met een plat-Amsterdams accent het nodig vinden op een Franse camping in burkini het zwembad in te stappen, dan moeten ze niet zeuren dat ze gediscrimineerd worden omdat hen op grond van zwembadregels die reguliere badkleding voorschrijven de toegang tot dat zwembad ontzegd wordt. Als je dan gaat lopen schreeuwen over discriminatie, dan verzet je je feitelijk tegen de zelf gekozen discriminatie.

Wil je gemaskerd over straat – de Europese landen die dat toestaan roepen het onheil over zich af – dan moet je niet zeuren dat je gediscrimineerd wordt, want voor die discriminatie koos je zelf. Als je op grond van je geloof eist dat na de gymles alle jongens met hun onderbroek aan douchen, dan zet je jezelf buiten spel omdat je jouw absurde regels opdringt aan anderen. Een gebedsruimte eisen in openbare gebouwen, op vliegvelden en treinstations? Eisen dat ons parlement niet vergadert omdat jij je suikerfeest wilt vieren? Vergeet het maar. Dat is een stap te ver.

De vergelijking met christelijke feestdagen gaat mank omdat die feestdagen dateren, en ook breed geaccepteerd worden, uit een tijd dat heel Europa christelijk was. Die christelijke feestdagen zoals Pasen, Kerst en Pinksteren zijn inmiddels grotendeels losgezongen van de oorspronkelijke religieuze betekenis en al eeuwen maatschappelijk aanvaard, ook door niet-christenen die vaak de betekenis zelfs niet kennen. Ramadan en suikerfeest zijn wel nog volledig verbonden aan het geloof van een minderheid in Europa. Alleen al omdat die feesten rechtstreeks verbonden zijn aan een geloof, kan niet verlangd worden dat niet-gelovigen zich daaraan onderwerpen. Moslims hoeven, net zoals de meeste Europeanen, helemaal geen Kerst, Pasen of Pinksteren te vieren anders dan dat het maatschappelijk aanvaarde vrije dagen oplevert. Er is niets op tegen dat moslims de kans krijgen suikerfeest te vieren en door hun werkgevers in staat gesteld worden een verlofdag op te nemen. Er is alles op tegen suikerfeest tot een vrije dag te maken voor de hele maatschappij enkel omdat een zichzelf discriminerende geloofsminderheid dat eist.

Iedere stap met je geloof binnen de belevingswereld van niet-gelovigen is een stap te ver. Beleef je geloof in je eigen hersenpan en binnen je eigen huis, of desnoods je eigen gebedshuis, maar blijf met je handen af van mijn belevingswereld en dring je archaïsche geloofsprincipes niet aan mij op.

Geloofsregels zijn mensenregels, wat de kokerkijkers die in een hogere macht geloven ook beweren, en mogen nooit botsen met regels die wij binnen onze maatschappij met elkaar afspraken. Botsen jouw geloofsregels met die van onze maatschappij, dan zijn er twee mogelijkheden: onmiddellijk vertrekken naar een maatschappij waar jouw geloofsregels niet botsen met algemeen geldende maatschappelijke regels en verworvenheden, of je geloofsregels aanpassen aan de maatschappij waar je vrijwillig voor gekozen hebt.

Kies je voor de wereld waar je vrijwillig naar migreerde, dan moet je vooral niet zeiken wanneer die wereld een grens trekt en een halt toeroept aan je opdringerige geloofsbelevenis.

Ik zie geen wezenlijk verschil tussen een vergiet als hoofddeksel bij de pastafarians en hoofddoek, sluier, burka en mannenjurken bij moslims, of keppeltjes, monumentale bontmutsen en pijpenkrullen bij joden.

Draag dat vergiet op je hoofd als je dat wilt, maar accepteer dan ook dat ik je zie als een zonderling met zonderlinge principes.

Er ontstaat een fobie, angst is bescherming tegen gevaar, wanneer sluipend of zelfs met geweld geloofsabsurditeiten worden opgedrongen aan ‘heidenen’.

Als dat gebeurt dan heb ik er geen enkele moeite mee in ieder geval één onderdeel van monomane religies over te nemen: discriminatie.

Norbertus Herschel

Dikkerdje Abou Jahjah, een clichérepeteergeweer

Zomergasten 2016We zijn in huize Braun er goed voor gaan zitten. Een BBQ-feestje werd verplaatst naar de middag want mevrouw Braun en ik wilden in alle rust en geconcentreerd kijken naar de eerste aflevering van Zomergasten 2016. We konden ons niet vinden in alle heisa vooraf over Dyab Abou Jahjah als gast. Mocht het een foute man zijn, dan zou het alleen maar goed zijn dat hij zijn foutheid drie uur lang in volle glorie toonde. Mocht hij niet een foute maar een boeiende man met visie zijn, dan was het in onze ogen goed dat hij dat bij Thomas Erdbrink aan tafel kon laten zien.

Beide kregen we niet bevestigd. De man is voornamelijk oersaai en vuurt als een repeteergeweer het ene cliché na het andere af, en dat dan ook nog eens in een doodvermoeiend brabbeltaaltje dat moeilijk te verstaan is. Je zou van zo’n doorgewinterde – is hij dat eigenlijk wel? – debater, activist en provocateur beter verwachten. We rekenden niet bij voorbaat op een geloofwaardige boodschap, maar wel dat hij die boodschap na twintig jaar activisme, wat dat dan ook mag zijn, duidelijk over kon brengen. We stonden er open voor, maar vonden hem een omgevallen archief aan rommelige, incoherente, oubollige clichés, en bovendien stuitend glibberig.

Na de aanval op het Joods Museum in Brussel verkondigde Bart de Wever (Nieuwe Vlaamse Alliantie) dat Joodse instellingen beter beveiligd moesten worden. Een te rechtvaardigen voorstel in een Europese omgeving waar Joden steeds vaker hun keppeltje na synagogebezoek uit veiligheidsoverwegingen in de zak stoppen. De Wever’s suggestie ontlokte de Vlaamse troetelprovocateur een tweet waarin hij De Wever een ‘zionistenpijper’ noemde. Reden genoeg voor Erdbrink Abou Jahjah aan de tand te voelen omdat zijn tweet het Jodendom en zionisme op één hoop gooide en feitelijk puur antisemitisch was. Glibberige Abou Jahjah, met dat ingestudeerde glimlachje van hem, palingde door het snot en verdedigde zijn tweet omdat De Wever niets van zich had laten horen over extra beveiliging van allochtonen nadat een autochtone mafkees in Antwerpen het vuur opende op moslims. Niet op een moslimorganisatie, maar op moslims die duidelijk herkenbaar over straat liepen. Een walgelijke daad. Dat is overigens precies de reden waarom steeds minder Joden herkenbaar over straat durven.

Een puberale discussietechniek: je wordt aangesproken op die zionistenpijpertweet en gaat dan helemaal voorbij aan de inhoud van die tweet en de interpretatie daarvan, maar hinkebeent met een verwijtende vingertje snel naar een niet gerelateerd probleem.

Even later ging ie weer: islamofobie was een verkeerd woord volgens de Libanese betweter, net als homofobie. Weer een vergelijking die helemaal nergens op slaat. Fobie uit islamofobie heeft wel degelijk te maken met angst. In homofobie is dat discutabel, ook al speelt een angst voor het andere daar mogelijk ook een rol.

Bij simpele ziel Abou Jahjah is fobie in islamofobie helemaal fout omdat fobie in homofobie niet klopt. Wat een logica. Bovendien is islamofobie, nogmaals volgens het orakel van Antwerpen, puur racisme. WAT? Hoe zit het dan nu met homofobie? Ook een vorm van racisme? De man plakt alles aan elkaar wanneer het hem zo uit komt en scheurt de door hemzelf bedachte overeenkomsten binnen een minuut weer uit elkaar wanneer dat gerieflijker is.

Wat een slordige denker. Het historisch besef van deze voortratelende minkukel is volledig zoek. Zouden er echt zo veel moslims in Europa geaccepteerd zijn, zouden er echt duizenden moskeeën in Europa zijn wanneer we hier allemaal geïnfecteerd waren met het islamofobe, islamo-racistische virus? Natuurlijk niet. Kokerkijker Jahjah is blind voor het feit dat die islamofobie, een heel begrijpelijke en terechte angst, pas ontstaan is doordat veel moslims weigerden te integreren toen ze hun vrijwillige toevlucht zochten in Europa en nadat er sinds de door Khomeini uitgesproken doodstraf voor Salmon Rushdie keer op keer uit naam van de islam de ene gruwelijke aanslag en onthoofding na de andere plaatvond. Zijn alle moslims hier voor verantwoordelijk? Nee, ik zal dit geheel overbodig, mocht de ongenuanceerd denkende Libanese Belg het niet begrijpen, maar weer eens benadrukken. Niet alle moslims zijn verantwoordelijk voor de gruwelijkheden, maar al die gruwelijkheden vonden wel plaats uit naam van de islam. Sterker nog, Abou Jahjah vertelde zelf dat hij bij de moord op drieduizend kantoorwerkers in New York moeite had een lach te onderdrukken. Eng, heel eng. Je zou er bang van worden.

Waar kennen we die rare discussietechniek ook alweer van? Juist van die andere zelfbenoemde activist Quincy Gario. Die tweette als een schor vogeltje WHITE LIVES MATTER MORE THAN BROWN ONES nadat Rutte zijn medeleven uitte over de nabestaanden van de MH17 slachtoffers. Een Gario-tweet van het niveau zionistenpijper. En wat deed racist Gario nadat hij ontdekte dat die tweet eigenlijk niet kon: hij kwam met een lang en ongeloofwaardig verhaal over de ellende van de Palestijnen waar Rutte nooit zijn medeleven over toonde. Een verdediging van een hoog appels-met-peren gehalte.

Zo zie je maar dat ‘activist’ niets met professionaliteit of deskundigheid te maken heeft. Zelfs niet met intelligentie. Je zou haast willen dat er een gedegen activistenopleiding komt. Quicy Gario en Dyab Abou Jahjah hebben, met vele andere activisten, een onwrikbare overtuiging van het eigen gelijk gemeen waardoor ze in discussies altijd alleen maar op zenden staan en niet op ontvangen. Dat maakt gesprekken met hen nutteloos; zo nutteloos als Zomergasten met Abou Jahjah uiteindelijk ook was.

Na een klein uur haakten we af bij deze eerste aflevering van Zomergasten 2016. Zonde van de tijd om te blijven kijken en luisteren naar deze moeilijk verstaanbare, oersaaie man, die niets, maar dan ook helemaal niets boeiends te melden heeft. Zijn hyperventilerende spreektempo leek geen ander doel te hebben dan zich bij voorbaat te beschermen tegen kritische vragen door Thomas Erdbrink die druk handengebarend keer op keer pogingen ondernam.

We hebben ons niet geërgerd aan Abou Jahjah’s uitspraken door de onsamenhangendheid daarvan, noch schenen die uitspraken enig licht op in duister gehulde problemen.

Jammer is dat de vraag niet aan bod kwam waarom deze ontevreden man er voor gekozen heeft met zijn gezin een bestaan op de bouwen in Europa. Hij ging ooit weer terug naar Libanon, maar wist niet hoe snel hij een retourtje moest nemen naar dat vermaledijde, islamofobe, racistische Europa. Wat een masochistische migratiekeuze.

Voor ons staat Dyab Abou Jahjah sinds gisterenavond voor een zwart gat aan de activistische hemel waar alle activistische bagger in gezogen wordt.

Ferdinand Braun

 

Willem Abou Dyab Holleeder JahJah

Dyab Abou Jahjah
Dyab Abou Jahjah (foto Wikipedia)

Het journalistieke en kritische wereldje, links en rechts, was te klein toen aangekondigd werd dat crimineel Willem Holleeder gast zou zijn bij Collegetour van linkmichel en ex-misdienaar Twan Huys.

Aan zo’n enge man moest geen podium geboden worden. Ik was niet tegen; eerder nieuwsgierig. Reken maar dat het hele kritische wereldje naar die uitzending gekeken heeft. Na de uitzending verstomde bijna alle kritiek, met uitzondering van enkele fundamentalistische volhouders.

Waarom verstomde de kritiek? Ik moet er naar gissen, maar vermoed dat die stilte ontstond omdat Holleeder in het interviewprogramma in al zijn walgelijke naaktheid naar voren kwam. Nooit meer zou iemand het in zijn hoofd halen te spreken over de ‘knuffelcrimineel’. Wat een angstaanjagend enge man. Hoewel geen onvertogen woord uit zijn mond kwam, was de uitzending bij momenten hartritmeversnellend spannend. Collegetour etaleerde een man die geen enkele tegenspraak duldde. Iemand die je niet tegen je in het harnas wilt jagen. Slechts één conclusie was mogelijk: goed dat hij aan de wereld getoond werd. Hier kon geen verhaal van een Peter Ranzig de Vries of John van den Heuvel tegenop. Van den Heuvel werd aan het begin van het programma vakkundig afgeserveerd door Holleeder toen hij onthulde dat Johnneman, fanatiek criticaster van Collegetour’s keuze voor Holleeder, zelf Willem H. met familie en al had uitgenodigd een weekje in een duur hotel door te brengen op kosten van De Telegraaf / Van den Heuvel om daar in alle rust geïnterviewd te worden. Van den Heuvel’s kritiek op Collegetour was niets meer en niets minder dan jalousie de métier.

Nu Dyab Abou JahJah is uitgenodigd voor VPRO’s Zomergasten is de digitale wereld opnieuw te klein. Hoe haalt de VPRO het in zijn hoofd deze haatpredikende antisemiet een podium te geven in Zomergasten. Eerst was daar al De Bezige Bij die een pamflet van Abou Jahjah najaar 2016 uit zal geven. Enkele schrijvers verbonden aan De Bezige Bij gingen publiekelijk over hun nek over deze keuze. Hoe haalde De Bezige Bij het in zijn hoofd deze antisemiet een podium te bieden. Nooit eerder wilden linkse schrijvers de publicatie van een boek vooraf tegenhouden. Feitelijk een schreeuw om censuur.

NRC/Handelsblad maakte deze week bijna een hele pagina vrij waarin Abou Jahja kromredenerend verkondigde dat alle kritiek op de Turkse president Erdogan voortkomt uit Islamofobie, het antisemitisme 2.0. Heerlijk leesvoer. Mijn reactie: deze man hoeft helemaal niet tegengesproken te worden. Laat hem maar voortrazen. Hij graaft zijn eigen graf.

Ik ben geen tegenstander van zijn aanstaande optreden in Zomergasten. Waarom zou ik? Net als bij griezel Holleeder zal ik komende zondagavond een unieke kans krijgen ruim drie uur te luisteren naar iemand van wie ik geen hoge pet op heb, maar van wie ik zeker weet dat hij een tegengeluid zal laten horen. Zonder spoor geen vooruitgang en geen spoor zonder dwarsliggers. Laat maar praten die snuiter. Misschien zegt hij dingen die mij aan het denken zetten. Groter acht ik de kans dat hij na drie uur vrijuit praten door niemand meer serieus genomen wordt.

Het is van tweeën één: hij praat nonsens en dat wordt dan duidelijk, of hij presenteert zinnige standpunten. Wat hij ook zegt; we kunnen er met ons allen wijzer van worden.

Ik kijk er nu al naar uit.

Bob Bernstein