Geile Paul de Leeuw

Gisterenavond was Paul de Leeuw tafelheer (?) bij DWDD. De ‘side-kick’, zou anglofiel Bill Pijbes zeggen, van Van Nieuwkerk krijgt aan het begin van het programma altijd een minuut of drie om iets van belang in te brengen, en ja hoor binnen de kortste keren bereed meneer De Leeuw, de pisnicht De Leeuw die zich onlangs zo boos maakte over het taalgebruik van Youp, weer zijn oververhitte geslachtsdeel bij de beoordeling van een schaatsende medaillewinnaar op de winterspelen in Zuid-Korea – “Wat een mooie man” – en bij zijn hitsige aanbeveling van Peter Waterderdrinkers Tsjaikovskistraat 40. Drie minuten aan het woord en tot twee keer toe het hebben over ‘heerlijke mannen’. Typisch De Leeuw.

Wat is die Kjeld Nuis een “MOOIE man!” Blèrde fijngevoelige De Leeuw. Hij laat werkelijk geen kans voorbij gaan om de TV-gluurders zijn seksuele geaardheid in te wrijven. Meteen flitst dan door mijn hoofd: “Wat als een of andere hetero commentator zo opgewonden uit zijn bol zou gaan over een van de vrouwelijke schaatsers?” Het antwoord op die vraag zat ook bij DWDD aan tafel: Mart Smeets. Die liet zich ooit in een Vrij Nederland interview te hetero-geil uit over de benen van tennisster Steffi Graf. Die benen waren mij nooit als uitzonderlijk opgevallen. Mijn aandacht werd bij Graf altijd van haar benen afgeleid door een monumentale neus en een chagrijnig ontevreden gelaatsuitdrukking. Smeets zag wat anders en had ‘hem’ maar wat graag eens tussen die benen geschoven. Bijna einde carrière voor Smeets. Zijn baas Bob Spaak (?) schorste hem onmiddellijk voor meerdere weken als TV sportcommentator.

Maar homo’s als lichtgeraakte Paul de Leeuw, Gerard Jolink en Gordon mogen de ene seksistische opmerking na de andere plaatsen en Paul de Leeuw kwam zelfs ongestraft weg met een fysiek gewelddadige aanranding van de vegan streaker, voor iedereen te zien op TV. En wat moest het aanwezige publiek zich om die gekke De Leeuw kapot lachen.

Hoewel De Leeuw het boek van Waterdrinker nog niet helemaal gelezen heeft, werd het door aanbevolen als een van de allerbeste boeken. “Wat ben ik een fan van Waterdrinker” kirde obese De Leeuw. Dat mag Paul de Leeuw zijn. Ieder zijn smaak. Blijkbaar houdt hij van quasi-literaire, opgeblazen beeldspraak die de fantasie eerder doodslaat dan prikkelt. Ik gun De Leeuw zijn recensie van een boek dat hij nog niet gelezen heeft, maar of die recensie zuiver is en ook werkelijk over het boek gaat? Want “Wat heeft die Waterdrinker een leuke kop, echt een enig leuke man om te zien’. Recensie niveau De Leeuw, en Waterdrinker, dankbaar als een kleine middenstander, tsjilpte binnen de kortste keren zijn blijdschap over De Leeuw op Twitter: “die lieve @pauldeleeuw1962”.

Van Nieuwkerk: “Ik ben ook in dat boek begonnen”. Verder niets. Hij is erin begonnen. Het ontbreken van enig aanvullend commentaar spreekt boekdelen.

Natuurlijk had Youp in een van zijn betere columns helemaal gelijk toen hij schreef: “Vorige week kreeg ik over deze zaak (Youp gebruikte het woord pisnicht in een eerdere column) een openbare reprimande van Paul de Leeuw in het AD. Paul vond dat ik op mijn woorden moest letten. Voor mij was dit de gotspe van de eeuw. Paul de Leeuw die mij sommeert niet zulke rare taal uit te slaan. Toen ik hem hierover aan de telefoon had heb ik tot drie keer toe gevraagd of het dezelfde Paul de Leeuw was die ik dertig jaar lang op tv alles heb zien roepen. Ja, maar sinds hij kinderen had was hij tot inkeer gekomen. Nou, mijn kinderen zijn het huis uit.”

Overigens tamelijk laf dat relbeluste DWDD en Matthijs van Nieuwkerk geen woord besteedden aan deze grachtengordelbotsing tussen twee BNNVARA coryfeeën.

Stephan O. Krates

 

Sylvana Simons krijgt het gelijk aan haar kant

Sylvana_SimonsDit is een van die zeldzame momenten dat ik me gedwongen voel het hoofdredactionele heft in handen te nemen. Ik wil niet dat de redacteuren van Meditatione Ignis al hun talent verspillen aan flauwekul-onderwerpen. Het mag, ze hebben immers alle vrijheid, maar wanneer onze lezers vermoeid worden met een overkill aan aandacht voor de hardst schreeuwende kleine medemensen dan ontstaat er bij mij ergernis. Niet dat ik de maat der dingen ben, maar als ik mij in toenemende mate erger, dan ga ik er van uit dat vele lezers die ergernis ook voelen.

Mogen de lezers en ik dan niet geërgerd worden? Absoluut. Sterker nog: graag zelfs, want dat is waarvoor we Meditatione Ignis in de digitale lucht houden: prikkelen, ergeren, uitdagen en vooral ontmythologiseren. Maar dan moet het wel ergens over gaan.

We zijn er niet om de behoefte aan aandacht van talentarme typetjes als Ebru Umar en Sylvana Simons te bevredigen. Umar schreeuwt dat ze de beste columnist van Nederland is. Zal ze weleens columns lezen van echte columnisten zoals Bert Wagendorp, Shiela SitalSING, Youp, Henk Hofland, Elsbeth Etty, Mohammed Benzakour, Frits Abrahams, Maxim Februari, Ionica Smeets, Arnon Grunberg, Hassnae Bouazza, of haar vriendje Theodor Holman?

Allemaal columnisten in wier schaduw dit Libellemeisje niet kan staan.

Genoeg is genoeg. Er moet werkelijk iets belangwekkends gebeuren voordat we borstkloppend rijkeluisdochtertje Ebru Umar nog aandacht geven in onze columns. Vanaf vandaag is er een dwingend hoofdredactioneel verzoek aan onze columnisten niet meer over Ebru Umar te schrijven. Ik weiger een verbod uit te spreken en Meditatione Ignis columnisten die mijn verzoek negeren wacht slechts mijn toorn zonder gevolgen. Ik zal ze blijven omarmen.

Van hetzelfde laken een pak: lichtgewicht Sylvana Simons. In mijn ogen valt deze dame in de categorie getraumatiseerd disfunctionerende, psychisch beschadigde medemens. Wie enige kennis heeft over haar persoonlijke geschiedenis kan niet anders dan met mededogen reageren op haar publieke optredens. Ik kan geen enkele logische verklaring bedenken voor de VARA’s keuze haar regelmatig op te laten draven bij DWDD en Pauw, en het besluit mevrouw Simons en beide Turks-Nederlandse Erdoganzen (met dank aan Youp) van DENK een kwartier promotie te gunnen bij Matthijs van Nieuwkerk. De afgelopen maanden zapte ik met angst en beven naar DWDD of Pauw, vrezend dat die onvermijdelijke Sylvana Simons weer uitgenodigd was voor een nutteloos optreden. De vrouw heeft werkelijk nog nooit iets substantieels gepresteerd, maar wordt op het schild geheven alsof ze de denkster des vaderlands is. Iedere keer wanneer ik haar in die praatprogramma’s zie, moet ik denken aan Tofik Dibi die ook om de haverklap uitgenodigd werd toen hij nog kamerlid voor Groen Links was. Later gaf hij openhartig toe dat die uitnodigingen om zijn licht te schijnen over een breed scala onderwerpen oorzaak was van zijn realiteitsverlies en zijn megalomanie. Hij werd hard gestraft en verdween uit de politiek toen hij de strijd met Jolanda Sap aan ging om het leiderschap van Groen Links.

Niet alleen Sylvana Simons’ gebrek aan gewicht in relatie tot alle aandacht is mij een doorn in het oog. Er is meer: haar onverklaarbare optreden in de media, met name over racisme en discriminatie, heeft geleid tot duizenden racistische reacties. Op geen enkele manier mag de schijn ontstaan dat Meditatione Ignis sympathie heeft voor dat racisme. Iedereen mag irritatie over deze dame uiten, maar dan wel op basis van argumenten en niet op basis van smerige racistische scheldpartijen.

De, meestal anonieme, racisten op Twitter en Facebook moeten zich realiseren dat hun verderfelijke schelden Sylvana Simons in een limousine de Tweede Kamer inloodst. Zoals Pechtold al jaren de promotor bij uitstek is van Geert Wilders, zijn de racistische scheldpartijen over Sylvana Simons een welkome steun in de rug bij haar politieke ambities. Ze wordt bevestigd in haar gelijk dat de Nederlandse maatschappij een in- en in-racistische samenleving is waar zij als verbindende Sylvana Luther King tegen ten strijde moet trekken.

Wat mij betreft verstomt terechte kritiek op charlatan Sylvana Simons bij deze racistische vuilspuiterij.

Ik hoop dat de redacteuren van M.I. zo slim zijn niet langer voeding te geven aan de seizoensbloeiertjes Ebru Umar en Sylvana Simons.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis.

(Onze redacteur Mr. Simon A. Tire werkt op het ogenblik het ‘ultieme interview’ met Sylvana Simons uit. Dat interview zal een dezer dagen verschijnen op M.I.)

Geniale Sylvana Simons en Lullien Althuisius ontluisteren nagedachtenis Prince

The Artist Formerly Known As Prince
The Artist Formerly Known As Prince

Lullien Althuisius schreef in De Volkskrant, al lang niet meer de beste krant van Nederland, vandaag een sarcastisch stukkie over het onvermogen van De Wereld Draait Door adequaat te reageren op het overlijden van Prince.

MvNBij dat stukkie werd een flauwe foto van Matthijs van Nieuwkerk, met wapperende handen naast zijn voorhoofd, geplaatst. Het lijkt er op dat De Volkskrant en Lullien Althuisius hun kans hebben afgewacht ‘Het Vlaggenschip (De Volkskrant meent dat de spelling vlaggeschip moet zijn) DWDD het onderspit’ te laten delven. Te laat, want die kans nam Meditatione Ignis al meerdere keren.

Wat gebeurde: tijdens het bekende DWDD autocue-ratelintro door Van Nieuwkerk, met naast zich tafeldame Halina Reijn (ik ga haar steeds sympathieker vinden; het was even wennen, maar toch..), fluisterde de redactie in Van Nieuwkerk’s oortje dat Prince was overleden.

Ja, wat moet je dan? Op dat moment kon Van Nieuwkerk maar één ding doen, en dat deed hij in mijn ogen goed: verbijsterd reageren. Reijn sloeg de handen voor de mond, Mart Smeets zat er aangeslagen bij en er vielen stiltes in ADHD-DWDD. Begrijpelijk. Een menselijk moment.

Maar Althuisius (een naam uit het Friese Heeg; herinneringen aan Gerard Reve dringen zich op) vond het allemaal maar niks. DWDD had volgens Lullien Althuisius stante pede het hele programma om moeten gooien en er een Prince special van moeten maken.

Een onmogelijke eis. Zonder dat er allemaal beeldmateriaal en over elkaar tuimelende specialisten beschikbaar waren, lukte het Van Nieuwkerk tussen alle vooraf geplande onderwerpen een impliciet huldebetoon te geven aan Prince.

Mijn waardering.

PAUW had vier uur meer tijd om zich voor te bereiden op herdenking van Prince’s dood. Vier weggegooide uren, want waar kwam de redactie mee op te proppen: met die onvermijdelijke bet- en allesweter Sylvana Simons. ‘Uit die TV’ was mijn eerste reactie. Een reactie die ik twee dagen geleden van een goede vriend ook hoorde: ‘Wanneer ik die Simons op TV zie, zap ik meteen weg’.

Waarom doe ik dat eigenlijk niet? Ben ik te masochistisch om me te beschermen tegen de tenenkrommende walging wanneer ik dat mens op TV zie?

De voorraad boeiende commentatoren is blijkbaar zo armetierig dat redacties in wanhoop maar kiezen voor Simons. Of het nu gaat over racisme en discriminatie, glazen plafonds voor vrouwen, Zwarte Piet (maar wel geblondeerd als een negroïde Wilders op TV verschijnen), het associatieverdrag met Oekraïne of het overlijden van Prince: die mevrouw kan en weet alles.

Ivo Niehe en zijn regisseur Egbert van Hees hadden interessante verhalen over hun ontmoetingen met Prince. Sylvana Simons had niets anders te vertellen dan dat Prince haar ooit uitgenodigd had toe te treden tot zijn musicale entourage.

We kunnen dat helaas niet meer verifiëren maar ik geloof er geen snars van. Simons, alsof ze dagelijks door topartiesten wordt uitgenodigd, sloeg dat aanbod af omdat ze al voor zich zag ‘in een gangbang met de band van Prince terecht te komen’.

(Voor de heel jonge en heel oude lezers van Meditatione Ignis: een gangbang is een seksorgie waarbij een groep mannen, bij voorkeur zwaargeschapen negers, met zijn allen één vrouw in al haar openingen neukt waarna ieder op zijn beurt haar smoeltje volspuit met imponerende kwakken sperma.)

Je moet er toch niet aan denken om met die anti-conceptuele Simons sex te hebben. Ik moet er sowieso niet aan denken speler in een gangbang te zijn. Simons’ natte droom, maar dan niet met de band van Prince.

Simons ‘ontmoette’ Prince nog een keer. Ze waren ‘in dezelfde ruimte’ (ziggo Dome?) en keken elkaar aan. Om zo’n gedegen Prince-expert kan een gerenommeerd praatprogramma niet heen.

Simons zat niet voor niets bij PAUW, want zonder haar cliché-filosofie hadden we nooit geweten dat bij ‘Prince, zoals bij vele genieën, genialiteit en gekte dicht bij elkaar lagen’.

Dat kan je wat Simons betreft niet beweren. Bij haar gekte is genialiteit ver te zoeken.

Mag die mevrouw a.u.b. als curiositeit op sterk water gezet en diep weg geborgen worden in de depots van het Instituut voor Beeld en Geluid.

Ferdinand Braun, Meditatione Ignis media commentator.

Bénédicte Ficq spelprogramma: Wie heeft de langste kalkoennek

Bénédicte Ficq
Bénédicte Ficq

In het kader van de Internationale Vrouwendag – wanneer komt er een Internationale Mannendag? – stelde de redactie van DWDD een lijst van 17 toonaangevende Nederlandse vrouwen samen. De presentatie van die lijst vond/vindt plaats met de toon en het soort ‘voice-over’ dat de firma Apple gebruikte bij het presenteren van een reeks toonaangevende mensen die een wending in politiek, kunst en wetenschap wisten te bewerkstelligen.

In DWDD mocht deze week advocate Bénédicte Ficq een nieuwe vrouw aan de lijst toevoegen, maar moest dan wel een van de vrouwen die al op de lijst stonden verwijderen. Zij wilde Hirsi Ali van de lijst verwijderd hebben, want:  ‘Ik vind dat Hirsi Ali eruit moet. Zij is de enige donkere vrouw, wat natuurlijk bizar is. Gezien de ontwikkelingen van de laatste jaren zou je toch hebben mogen verwachten dat er meer donkere dan wel gekleurde Nederlanders in staan….maar ik vind dat zij niet een positieve bijdrage heeft geleverd aan het multiculturele debat en ik vind dat de tijd van nu, de problemen die wij nu hebben dat rechtvaardigen, iemand die polariserend erin staat – in verband met de opvattingen over de islam en ieder geval de polariserende opvattingen over de islam – vind ik dat zij eigenlijk voor straf er een beetje uit zou moeten. Ja, dat vind ik echt. Ik vind dat zij een hele, mij bekruipt altijd een enorme irritatie als ik aan Ayaan Hirsi Ali denk, omdat ik haar, op de ene of andere manier ook iets vanuit een bepaald superioriteitsgevoel bijna haar opvattingen leek te poneren. Ze heeft een aantal onderwerpen op de agenda gezet, die buitengewoon van belang zijn. Zij heeft ook de politieke islam op de agenda gezet, wat ook buitengewoon belangrijk is. Maar het vervolg van discussie in het denken naar oplossing toe en het verbinden van mensen, daar vind ik dat zij een negatieve rol heeft gespeeld.’

Bénédicte Ficq vindt dus dat Hirsi Ali die ‘er een beetje uit moet’, op allerlei gebieden een heel belangrijke rol gespeeld heeft, maar de vervolgdiscussie niet goed, veel te veel vanuit een superioriteitsgevoel, gevoerd heeft. Daar gaan we weer. Bénédicte Ficq maakt de fout die zo vaak bij inhoudelijke discussie gemaakt wordt: ze verwart vorm (superioriteitsgevoel) met de inhoud. Het warrige anti-Ali betoog was Ficq onwaardig. Die warrigheid had ik van een gerenommeerd strafpleiter niet verwacht. Alhoewel, ik heb haar nooit horen pleiten. Misschien praat mevrouw Ficq altijd al half-stotterend en chaotisch. Het betoog om Ali uit de lijst te verwijderen kwam niet uit de verf. Het leek haast alsof Ficq zich niet voorbereid had.

Wanneer ik de voors en tegens van de persoon Ali op een weegschaal leg, dan slaat die schaal wat mij betreft overtuigend door aan de kant van de voors. Ik deel de irritatie van Bénédicte Ficq over de wat arrogante, is dat hetzelfde als superioriteitsgevoel, presentatie van Ali. Er is een verschil: die vormkwestie krijgt bij mij geen vat op mijn inhoudelijke beoordeling van Hirsi Ali. Misschien moet Bénédicte Ficq de autobiografie van Ali lezen. Ik las hem en kreeg veel respect voor Ali, ondanks haar minder betrouwbare hoppen van de PvdA naar de VVD.

Matthijs van Nieuwkerk: ‘U mag haar van de lijst halen; misschien zit hier de volgende keer iemand anders die haar weer op de lijst plaatst’.

Met haar reactie hierop ging Bénédicte Ficq languit op haar gezicht: ‘Misschien als Wilders dan hier zit’. Kwam daar het werkelijke politiek correcte motief van Ficq naar voren? Hirsi Ali en Geert Wilders zijn het op grote lijnen met elkaar eens over de dreiging van een deel van de islam. Ze maakten samen de film Fitna waarin gewaarschuwd werd voor de islam. Het ging Bénédicte Ficq misschien niet om Hirsi Ali, maar om Geert Wilders. Die moest ausradiert worden.

Bénédicte Ficq plaatste voorstanders van Hirsi Ali op één lijn met de PVV voorman; je moet wel een soort Wilders zijn als je Hirsi Ali op die lijst van vermaarde vrouwen plaatst. Dat kan iedereen die wel Ali bewondert in haar zak stoppen.

Duidelijk is dat Bénédicte Ficq als aanklager af ging. Ze is daar niet geschikt voor. Iedere middelmatige advocaat zou bij zo’n slappe Hirsi Ali aanklacht haar binnen de kortste keren vrij kunnen pleiten.

Bénédicte Ficq wilde Sonja Barend op de lijst. Waarom werd niet goed duidelijk. Ze zal wel gedacht hebben daarmee te scoren bij DWDD en in het VARA bolwerk. Barend wordt door Ficq bewonderd omdat ze, net als Ficq, trots haar overdaad aan oud vel en kalkoennek toont. Barends is een zelfverzekerde vrouw die een voorbeeld is voor andere vrouwen. Linda de Mol en Wendy van Dijk kan Bénédicte Ficq ‘niet uit elkaar houden omdat ze waarschijnlijk vaste klant zijn bij dezelfde plastisch chirurg’.

Eén dag na het onhandige optreden van Bénédicte Ficq mochten schrijfster Jessia Durlacher en grappenmaker Soundos el Ahmadi in DWDD aan de slag met de lijst gerenommeerde vrouwen. Dat werd een botsing Jood-moslim van de zuiverste soort. Durlacher, Jodin, wilde moslimcriticus Hirsi Ali als heldin terug op de lijst; El Ahmadi, moslima, reageerde daar sarcastisch lachend op. Volgens haar is Hirsi Ali bron van conflicten. Dat krijg je wanneer opponenten zich in de loopgraven van hun religieuze achtergrond nestelen. Niks uitwisseling van argumenten, maar onwrikbaar fundamentalisme.

Genieten die venijnige, vrouwelijke onderonsjes..

Een genot om naar te kijken. Van mij mag Bénédicte Ficq, misschien jaloers omdat ze zelf niet op de lijst staat, wekelijks bij DWDD langs komen om sexgenoten te schofferen en te beoordelen op hun uiterlijk. Als je eerlijk je verval en lelijkheid, zoals Hanneke Groenteman volgens Bénédicte Ficq, toont, dan ben je Ficq’s vrouw. Hier zit een prachtig televisie format in.

John de Mol, meld je maar.  De Bénédicte Ficq show kan beginnen. De wereld zal met hulp van De Mol binnen de kortste keren aan Bénédicte Ficq’s voeten liggen met het spelprogramma Wie heeft de langste kalkoennek.

Hans A.F.M.O. Hoek

 

 

Daan Roosegaarde verdedigt zich het graf in

Roosegaarde College Tour31 maart 2016 heeft Daan Roosegaarde in NRC Handelsblad gereageerd op de commotie rondom zijn bijdrage aan het DWDD pop-up museum. Een verdediging waarin hij werkelijk uit zijn nek lult. Hij heeft geen zelfstandig kunstwerk voor het pop-up museum geproduceerd, maar slechts een presentatie gemaakt.

Ja, moeten we nu de discussie aan gaan waar in de hedendaagse kunst precies de scheidslijn ligt tussen zelfstandige kunstwerken en unieke presentaties?

Borstkloppend zwamt Roosegaarde in zijn verongelijkte brief dat het gebruik van licht een voor hem typische signatuur is. Dus, geen zelfstandig kunstwerk, maar de presentatie van andersmans kunst met een voor Daantje kenmerkende signatuur.

De manier waarop hij licht gebruikt is de essentie van de zaal. Niets, helemaal niets over de overeenkomst met de presentatie van Van Elk. Daan ziet alleen het verschil.

Wel worden er een paar andere kunstenaars aan de haren bij gesleept. Roosegaarde heeft die kunstenaars blijkbaar niet ‘misschien onbewust’ gezien zoals het werk van Ger van Elk. Ik vermoed dat Daan’s reactie zo lang uit bleef omdat hij zich op het internet helemaal rot gezocht heeft naar de door hem genoemde excuus-kunstenaars.

Was zijn presentatie in het DWDD pop-up museum dus zelfs niet uniek maar gebaseerd op Hans Peter Feldmann en Leo Fitzmaurice? Ik kan mij niet herinneren dat Daan die inspiratie ooit eerder noemde. Foei Daan, foei!

De lichtbundel over bestaande schilderijen in een verder donkere zaal is een ‘zoektocht naar het verlangen om te ontdekken’. Er gaat een groot dichter verborgen in Daantje.

In een eerdere reactie spotte Roosegaarde dat niemand copyright heeft op de horizon (dat claimde de weduwe van Van Elk ook niet en die opmerking was dus regelrechte discussievervuiling door Roosegaarde).

Volgens mij geldt dat overigens voor de claim op licht door narcistische charlatan Roosegaarde ook. Hij heeft geen copyright op licht, noch op CO2-neutrale techniek.

Mijn dunk voor Roosegaarde is na College Tour en dit gedoe rondom zijn ‘kunstzinnige presentatie’ met unieke signatuur tot het absolute nulpunt gedaald.

Ik adviseer Daan Roosegaarde te emigreren naar het Chinese district Longgan. Hij kan daar dan zijn unieke licht laten schijnen over kopieën van collega’s.

Zie verder: http://www.nrc.nl/next/2016/03/30/ik-heb-ger-van-elk-niet-gekopieerd-1605275

Bertus Gerardus Antonissen

 

 

Commissariaat voor de media heeft schoon genoeg van De Wereld Draait Door

Naar aanleiding van onderstaande blog ontvingen we een mail van Joop Veen, Interim coördinator Externe Betrekkingen & Advisering van het Commissariaat voor de Media:

Geachte heer Dieter Korbjuh,

Vanochtend namen wij kennis van de volgende publicatie op Uw website:

https://www.meditatione-ignis.org/commissariaat-voor-de-media-heeft-schoon-genoeg-van-de-wereld-draait-door/

Wij stellen vast dat het hier gaat om een gefingeerd interview met mevr. Poelmann van het Commissariaat voor de Media. Zij heeft nooit met iemand van Uw website contact gehad, laat staan een interview gegeven. De publicatie met aan haar toegeschreven citaten, achten wij misleidend en onrechtmatig. Wij gaan er dan ook vanuit dat deze publicatie per ommegaande van Uw website wordt verwijderd. Ik verzoek U om bevestiging van ontvangst van deze email.

Met vriendelijke groet,

Joop Veen  
Interim coördinator Externe Betrekkingen & Advisering

Met Dieter Korbjuh bedoelt Joop waarschijnlijk, je weet maar nooit, Dieter Korbjuhn. Het is hem vergeven. De naam van Poelman is immers in de door Joop gewraakte tekst ook verkeerd gespeld.

Onvergeeflijk en ook een beetje lachwekkend, is dat hij niet door heeft dat de initialen en naam van de auteur van het door hem gewraakte artikel een veelbetekenende combinatie vormen: S.A.Tire.

Ik raad hem aan die initialen plus achternaam als één woord hardop uit te spreken.

Uit onze statistieken blijkt dat Joop Ad-Interim stevig rondgestruind heeft op onze website. Zelfs dat hielp niet hem de ogen te openen en te ontdekken dat alle door SATIRE geschreven teksten de draak steken met personen en instituten. Leuk? Ja, daar valt over te twisten.

De tekst over DWDD en het CVDM staat zo vol absurde hyperbolen dat ik mij niet kan voorstellen dat er naast Joop Veen nog anderen zijn die hem serieus nemen.

Mocht dat toch zo zijn: alles wat hieronder te lezen is, is ontsproten aan het verwarde brein van de Meditatione Ignis hofnar en dorpsgek Mr. Simon Aernout Tire. Weliswaar aan de dagelijkse realiteit ontleend, maar niet gebaseerd op waarheid.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

 

 

boek van de maand

De ogen van Suzanne Poelman, sinds eind 2015 de nieuwe directeur van het Commissariaat voor de media (CVDM), stralen in een exclusief interview met Meditatione Ignis van venijn wanneer ze spreekt over de commerciële activiteiten van DWDD. ‘Dit loopt al jaren de spuigaten uit! We gaan hier stevige maatregelen tegen nemen’.

DWDD zet volgens Poelman de geloofwaardigheid van de publieke omroep op het spel. Keer op keer doet mega-verdiener Van Nieuwkerk sarcastisch over de commerciële activiteiten van de niet-publieke zenders, terwijl hij zichzelf als persoon en de VARA als omroep via sluikreclame financieel voordeel op financieel voordeel lijkt te bezorgen.

Poelman: ‘Eigenlijk kan je nauwelijks nog spreken van sluikreclame. Hier is eerder sprake van regelrechte reclame voor boeken, films, theatervoorstellingen en CD’s, en dan op een schofferende, brutale manier met een air van onaanraakbaarheid’.

Het succes is DWDD volledig in de bol geschoten. ‘Van Nieuwkerk en de DWDD-sekte denken echt dat ze boven alle wetten verheven zijn en onbelemmerd de commerciële activiteiten van de eigen kliek mogen aanbevelen. Een schoffering van de regels, maar ook van de kijkers’.

Het is Poelman een doorn in het oog dat de DWDD tafelheren en tafeldames als ‘gast’ aan de andere kant van de tafel mogen aanschuiven zodra ze een boekje hebben geschreven. De ronduit ‘geile aanbevelingen’ door Matthijs van Nieuwkerk zijn ‘te gênant voor woorden’. Hier wordt objectiviteit gespeeld terwijl de subjectieve ‘vriendjesdiensten’ er van af druipen. Dat boekje van Marc Marie Huijbregts In stukjes, zou nooit de aandacht hebben gekregen dat het nu kreeg in DWDD als hij niet een van de tafelheren was in dat programma. ‘Jan Mulder hoeft maar een pen op papier te zetten of Matthijs van Nieuwkerk staat al met zijn gretige hand opgehouden in de startblokken om het aan te bevelen.’ Hetzelfde geldt voor producten van de DWDD huisdichter Nico Dijkshoorn. Binnenkort zal er een door Sylvana Simons geschreven semi-sociologische studie over slavernij verschijnen. DWDD zal een hele uitzending aan dat boek wijden, onder andere met medewerking van Roy Kaikusi Groenberg (de malloot die op de Dam het boek van Harry Intifada van Bommel verbrandde omdat Prem Radhakishun daarin geciteerd werd met het woord ‘neger’).

Boze tongen beweren dat Van Nieuwkerks verspreking – hij noemde schrijfster Esther Gerritsen ‘per ongeluk’ Esther Verhoef – helemaal geen verspreking maar regelrechte opzet was. Van Nieuwkerk zou betaald zijn om de in vergetelheid rakende Verhoef weer naar de publicitaire voorgrond te halen.

Dieuwke Wynia, de ‘koningin van DWDD’ en één van de oprichters van Das Mag uitgevers heeft zich verzekerd van constante aandacht voor Das Mag in DWDD. Zo mocht Jelle Brand Corstius vorige week nog zeer uitgebreid zijn boekje over pappa Brand Corstius in DWDD presenteren, en Van Nieuwkerk maar enthousiasme spelen. Waar werd dat boekje uitgegeven? Je raadt het al: bij Das Mag van DWDD baas Dieuwke Wynia.

Je moet bij al deze zelf-bevoordelende kongsi’s automatisch denken aan het infame ‘links lullen, rechts zakken vullen’ dat socialistische kringen vaak verweten wordt. De Vereniging van Arbeiders Radio Amateurs is door Van Nieuwkerk en Wynia verworden tot een keiharde kapitalistische onderneming die kijkers op een commercieel-agressieve wijze het geld uit de zakken klopt. Dit heeft niets meer te maken met ‘verheffing van de arbeider’, maar alles met het spekken van de eigen portemonnee.

Het maandelijkse optreden van een viertal boekhandelaren die hun handeltje hitsig mogen aanprijzen met ‘uniek meesterwerk’ op ‘uniek meesterwerk’ is beschermd door de vrijheid van drukpers. Geen enkele omroep zou wegkomen met dit soort puur commerciële activiteiten als het een ander soort product betrof. Met boeken kan dit blijkbaar. Toch overweegt het CVDM bij wijze van proef DWDD een forse boete op te leggen over deze boekenpromotie. ‘Dit is buiten proportie en niet gericht op informatievoorziening maar op verkoopcijfers, en op niets anders’.

Er zal door onderzoeksjournalist Bob Bernstein van Meditatione Ignis onderzoek worden gedaan naar het gerucht dat Van Nieuwkerk persoonlijk financieel voordeel heeft bij al deze aanbevelingen. Beweerd wordt dat hij zich via een postbus-BV op de Kaaimaneilanden fors laat betalen. Via deze BV zou van Nieuwkerk niet alleen zijn villa in Diepenheim, maar ook zijn buitenhuis op Sint Maarten (het Franse deel) bekostigd hebben.

Madeleine de Cock Buning, Eric Eljon en Jan Buné scharen zich achter Suzanne Poelman in haar streven de VARA en DWDD weer in het gareel van de publieke omroep te krijgen. Tot nu toe zagen ze geen mogelijkheden de brutale commerciële promotie aan te pakken. Echter, nu de VARA helemaal buiten zijn boekje ging met een gefaald oplichtersrestaurant waar de klanten á raison van € 80,00 per persoon een poot werd uitgetrokken, en dat allemaal maandenlang ‘voorgekookt’ in DWDD, ziet het CVDM kans de commerciële strategie van DWDD af te straffen.

Het Commissariaat voor de Media stoort zich er vooral aan dat de VARA/DWDD zich gedraagt alsof ze boven de wet staan.

‘Dit kan niet langer getolereerd worden’.

Mr. Simon Aernout Tire

 

Theofobie

Luca Giordana - Salomo ontvangt wijsheid van god
Luca Giordana – Salomo ontvangt wijsheid van god

Macht wordt uitgeoefend via angst. De macht van autoriteiten is gebaseerd op angst. Angst om ontslagen te worden, angst om niet verkozen te worden, angst afgewezen te worden, angst voor straf. Dit gaat op voor zakelijke werkgever-werknemer relaties, professionele relaties in de politieke en wetenschappelijke sfeer, rangverschillen in de ambtelijke en militaire beroepswereld, maar ook in onevenwichtige persoonlijke relaties. In de persoonlijke, relationele sfeer kan sprake zijn van een machtsverhouding mogelijk gemaakt door de angst verlaten, afgewezen te worden.

Onderwerping aan autoriteit vermindert angst, of maakt angst beheersbaar. Dienen van een autoriteit is niets anders dan verantwoordelijkheid uit handen geven. Dreiging van oorlog en economische of sociale onzekerheid biedt een vruchtbare bodem waarop autoriteit kan groeien. De beloning is veiligheid en zekerheid. Schijnveiligheid en -zekerheid, allemaal mogelijk gemaakt door de angst der angsten: angst voor vrijheid.

Onafhankelijkheid van autoriteiten vereist de durf vrij verantwoordelijk voor eigen keuzes te zijn. Dat lijkt maar weinigen, belemmerd door sociale structuren, gegeven te zijn.

Angst mobiliseert angst. Angstige mensen wakkeren de angst bij anderen aan. Zo ontstaat angstgroepvorming. De absurde discussie over de opvang van vluchtelingen en het wangedrag van tegenstanders is niets anders dan manifestatie van angst. Angst die niet op feiten gebaseerd is, zo lang Prof. Dr. Sywert van Lienden niet in beeld is tenminste. Zijn ‘vergissing’ bij de interpretatie van onderzoekgegevens over criminaliteit onder allochtone jongeren was gebaseerd op zijn angst voor sociale ontwrichting door de komst van vluchtelingen. Van Liendens excuus dat de misinterpretatie van wetenschappelijke data ontstond door de spanning van de discussie in DWDD is ongeloofwaardig. De jongeman is al meerdere jaren tot vervelens toe stamgast aan de DWDD borrelpraattafel. Nee, Sywertje keek door een angstkoker; DAT veroorzaakte zijn miskleun.

Angst en ratio botsen. Een existentiële botsing waarvoor al vele eeuwen op te gemakkelijke manier soelaas gevonden wordt: de in apocriefe geschiedenissen en in starre regels vastgelegde fantasie over een autoriteit die alle menselijke falen overstijgt en veiligheid biedt. Bij voorkeur veiligheid na het aardse leven. Zo’n ideologie en autoriteit valt nooit door de mand, want niemand keert terug na de dood om te getuigen dat er sprake is van gebakken lucht en oplichterij.

God(sdienst) is een bedreiging voor de vrijheid, ook al denkt René Luijk in zijn boekje Leven zonder theofobie – God is geen gevaar voor onze vrijheid, daar heel anders over. De naam van de uitgever stemt tot glimlachende reflectie: Brave new books.

Godsdienst is angst en dreiging met hel en verdoemenis. Godsdienst is ook onverdraagzaamheid vanwege het monopolie dat godsdiensten op de waarheid menen te hebben. Het wordt pas echt eng wanneer de zelfbedachte en zelfopgelegde, archaïsche regels van de eigen godsdienst ook voor anderen moeten gelden. Onvermijdelijk worden niet-gelovigen, of aanhangers van een andere godsdienst gezien als minderwaardigen en heidenen die, volgens sommige godsdienstrichtingen, met geweld bekeerd of bestreden moeten worden.

“Omdat het moet van mijn geloof” is misschien wel de meest voorkomende drogreden omdat ‘moet’ niets anders is dan een vrije keuze of omdat ‘van mijn geloof’ niets anders is dan onderwerping aan regels bedacht door woestijnprofeten, middeleeuwse godsdienst goeroe’s of dwangmatige pogingen eigen angsten te onderdrukken. Alleen al de waanzin dat vrouwen verstopt in hobbezakken zich buitenshuis moeten begeven. Eerder een bewijs van mannelijk gebrek aan zelfvertrouwen dan noodzaak tot bescherming van weerloze vrouwen. Raadselachtig dat moslimmannen – nee, niet alle muzelmannen, dat weet ik zo langzamerhand wel – die fanatiek de met burka of sjaal bedekte rol van de vrouw eisen, zonder enige zelfkritiek en met groot enthousiasme vrouwen die niet tot hun geloofscultuur horen voor hoer uitschelden en aanranden, liefst verkrachten. Je besneden pik met graagte in minderwaardige westerse vrouwen, of ze willen of niet, rammen en tegelijkertijd je eigen vrouwen neurotisch bedekken uit angst dat ze misschien belangstelling hebben voor een andere man dan jezelf. Hoe schizofreen kan je het bedenken? Of is dat wat de profeet en je god voor ogen hebben?

Godsdienst is angst voor vrijheid. Afvalligheid vergroot die angst en moet daarom in sommige godsdienstrichtingen desnoods met geweld bestreden worden. De afvallige is nog erger dan de heiden, want komt uit de eigen groep voort en brengt de stabiliteit van het geloof aan het wankelen.

Zelf groeide ik jaren vijftig van de vorige eeuw op in een conservatief katholiek milieu. Op niet-gelovigen werd neergekeken. We werden als kinderen door graaiende priesters en benedictijner broeders bedreigd met god en gebod en bang gemaakt met ‘dagelijkse’ en ‘doodzonden’. Voor dagelijkse zonden werd tijdens je leven, via de biecht – over onderdrukking gesproken – vergiffenis geschonken. Doodzonden, zoals op zondag niet naar de kerk gaan, draag je tot na je dood mee. En dan was er ook nog de erfzonde. Iedereen die niet christelijk gedoopt werd, zo indoctrineerde men ons, kwam in de hel terecht. Er was voor mij als klein mens, maar één conclusie mogelijk: iedereen uit de Copernicusstraat die niet katholiek was en niet op zondag naar de kerk ging, wachtte de hel. Een somber vooruitzicht want in de jaren 50 van de vorige eeuw waren er maar drie gezinnen bij ons in de straat die naar de Agneskerk aan de Beeklaan gingen. Mijn broer G. en ik in onze ‘nette’ plus-four broeken. Wat hebben we gesmeekt om ‘normale’ broeken zoals alle jongens bij ons in de straat. Kriebelende, wollen plus-four broeken en Robinson schoenen van keihard leer dat de blaren op je hielen veroorzaakte. Alleen daarom al was de kerkgang een marteling. Het katholieke gezinsleven isoleerde ons en isoleerde de omgeving, allemaal zondaars.

Als het meezit zouden onze hoofdzonden in het limbo tussen dood en hemel van de ziel gewassen worden. Zo niet, pech gehad en eeuwig branden in de hel. En dat allemaal uit naam van de barmhartige, liefdevolle god van naastenliefde.

Angst, allemaal angst.

Als 14-jarige scholier maakte ik voor geschiedenis een werkstuk over de islam. In mijn ogen, en niet alleen in mijn, een godsdienstcultuur uit verre landen. Een vreemde cultuur met vrouwen in sluiers, minaretten, ramadan, geen alcohol en bedevaart naar het heiligdom in Mekka. We leerden op school over de kruistochten in de 11de-13de eeuw tegen de moren die de heilige stad Jeruzalem bezet hadden en zich via Spanje verspreidden naar het noorden. In 732 had Karel Martel al een islamitisch leger onder emir Abdul Rahman verslagen bij Poitiers. Van jongs af aan is mij bijgebracht dat de islam bereid was met het kromzwaard het geloof te verspreiden. Toch was er geen sprake van islamofobie, dat woord bestond nog niet.

De eerste keer dat ik mij realiseerde dat er dreiging uit gaat van de islam – politiek-correct nuancering: een deel van de islam – was toen ayatollah Ruhollah Musavi Khomeini 14 februari 1989 de doodstraf uitsprak over Salmon Rushdie vanwege diens boek De duivelsverzen. In historisch perspectief: tien maanden voordat november 1989 een andere ideologie, het communisme, met de val van de muur ten onder ging. Het lijken wel communicerende vaten: als op één plaats de druk daalt, gaat hij elders omhoog.

De islam – ja, ja, een deel van de islam – liet via Khomeini zijn onverdraagzame, moordzuchtige gezicht zien. Dat niet alleen, want we wisten al van de  executies in Iran en andere moslimlanden: we kregen dat ware gezicht te zien binnen onze westerse wereld omdat Salmon Rushdie leefde en werkte in Engeland. Ineens kwam die ‘rare cultuur’ van lijfstraffen bedreigend dichtbij.

In de jaren na 1989 kregen we dat enge gezicht van de islam – zucht, een deel van de islam – steeds meer te zien via gruwelijke onderlinge oorlogen en moordaanslagen met als dieptepunt binnen onze levenssfeer 9/11 waar uit naam van allah 3.000 onschuldige burgers werden geslachtofferd in New York.

Naar schatting is ‘slechts’ ongeveer 25% van de moslims supporter van de agressieve, moordzuchtige, expansionistische islam. Die 25% komt neer op circa 300 miljoen fundamentalistisch agressieve moslims; ongeveer net zo veel mensen als er wonen in de U.S.A. Een aantal om rekening mee te houden en om een fobie voor te ontwikkelen als niet-moslim, of gematigde moslim.

De islam toonde de afgelopen 30 jaar keer op keer via aanslagen en dreigementen zijn gruwelijke gezicht. Begrijpelijk dat zich een fobie tegen deze islam ontwikkelde.

Islamofobie heeft een betekenis gekregen die haaks staat op de oorspronkelijke betekenis, waardoor de slachtoffers dader zijn geworden en de daders slachtoffer. Islamofobie is het verwijt geworden dat moslims maken tegen niet-moslims alsof islamofobie synoniem is aan discriminatie van moslims. Die angst voor moslims was er aanvankelijk niet; hij is gecreëerd door moslims….ja, ja: niet alle moslims.

Zo lust ik er nog wel een paar: je pleegt de ene aanslag na de andere ‘allah akbar’ schreeuwend, Deense cartoonisten worden ‘allah akbar’ met de dood bedreigd, in de Twin Towers massamoord worden ‘allah akbar’ duizenden om het leven gebracht. IS(IS) snijdt ‘allah akbar’ koppen af of steken gevangenen in ijzeren kooien levend in brand, de redactie van een Frans puberblaadje wordt ‘allah akbar’ vermoord en Parijse theater- en terrasbezoekers worden ‘allah akbar’ met kalashnikovs afgeslacht….en dan staan moslims – niet alle – te schreeuwen dat ze slachtoffer zijn van islamofobie.

Ik wou dat ik bevrijd was van het gezeur van opstandige moslimtrutten dat ze gediscrimineerd worden omdat ze in een Frans zwembad geweigerd worden in hun burkini. Self-made slachtofferschap.

Ik wou dat de maatschappij zich zo herstelde dat niet alleen sjaaltjes en baardige sandalenmannen-in-jurken vrij over straat kunnen, maar ook joden die nu uit angst hun keppeltje in hun zak stoppen na synagogebezoek.

Liefst nog wou ik dat al die godsdiensten mij bevrijdden van iedere vorm van theofobie door eindelijk eens in de praktijk te brengen wat ze allemaal prediken: liefde en verdraagzaamheid.

God is klein.

Norbertus Herschel, theoloog

 

 

Jett Rebel? Ed Sheeran!!

Ed Sheeran

 

 

 

 

Had niet van Ed Sheeran gehoord.

Een verloren zondagmiddaguurtje NPO Uitzendinggemist en nieuwsgierig gemaakt: ‘De ex-dakloze Singer-songwriter Ed Sheeran speelt in een uitverkocht Wembley Stadium voor meer dan 80.000 mensen.’

Ik volg al die nieuwe DWDD ‘megasterren’ – als Warhol over één categorie gelijk had met ‘iedereen een kwartier wereldberoemd’, dan is het wel over die categorie – al lang niet meer.

Een karikaturale gotspe is de wijze waarop iedere keer weer die androgyne, over het paard getilde aansteller Jett Rebel door Van Nieuwkerk wordt aangekondigd. Een ‘supertalent’. Ja, misschien voor een HAVO-3 klassenavond..

Sheeran, hoe simpel: man en gitaar en dat is het dan, en een heel stadion dat ontroerd meezingt.

Uniek: iemand die muziek maakt. Geen overbetaalde DJ-computerfreak met privévliegtuig, geen onverstaanbare Nederlandse rappers, geen ‘bro-cultuur’ schuttingtaal uit de USA, geen muziekclips met meidenvleesvertoon alsof er nooit feministische golven waren, gewoon een jongen met een gitaar.

Manifesteert zich hier een generatiekloof dat ik zo’n ouderwetse zanger-muziekmaker verkies boven al die trendy schreeuwtechnologie en de opgeklopte kitsch van Rebel, of is het simpelweg een kwestie van goede smaak?

De geschiedenis zal het leren.

Bertus G. Antonissen

 

ROVER en LSVB slaan de handen ineen

ROVER

 

De Landelijke Studenten Vakbond krijgt steun uit onverwachte hoek. De vereniging Reizigers Openbaar Vervoer (ROVER) schaart zich achter de eisen van de studenten over inspraak en zelfbeschikkingsrecht. Ook ROVER vindt het wetsvoorstel van minister Bussemaker absoluut onvoldoende en geen recht doen aan de verlangens van de studenten.

Arriën Kruyt, voorzitter ROVER, herkent zichzelf en het streven van zijn vereniging in de ‘gerechtvaardigde eisen’ van de studenten. Sterker nog: “Die voorstellen sluiten naadloos aan op de wensen van ROVER. ROVER deelt de frustratie van de LSVB over het autoritaire, top-down beleid door de bestuurders van de Universiteiten. Wij, als reizigers in het openbaar vervoer zitten in hetzelfde schuitje. Er wordt over ons beslist, zonder dat we enige inspraak hebben, en zonder dat geluisterd wordt naar de wensen van de reiziger”.

Stefan Wirken van de LSVB is ‘verrast en verheugd’ over de steun door ROVER: “Het is duidelijk dat ROVER honderdduizenden reizigers, onder wie veel studenten, vertegenwoordigt. Een welkome en machtige lobby”.

Er zullen in de Tweede Kamer harde noten gekraakt worden over het wetsvoorstel van Bussemaker. Verwacht wordt dat coalitiegenoten PvdA en VVD zullen botsen. Een kabinetscrisis lijkt niet uitgesloten.

PvdA-Kamerlid Mohandis wil dat de minister zeker twintig aanpassingen doet. “Het wetsvoorstel van Bussemaker is een stap in de goede richting, maar ik wil daar een schep bovenop”, zegt hij.

Zo wil Mohandis dat studenten en personeel nieuwe bestuurders kunnen kiezen, hun vetorecht wordt uitgebreid, ze toegang krijgen tot alle informatie en dat er een student in het College van Bestuur komt. “De medezeggenschapsraad moet niet alleen kunnen blaffen, maar ook kunnen bijten.”

“De tijd van vrijblijvende adviezen is wat ons betreft voorbij. Studenten mogen echt wel wat vaker meebesturen, dat verbetert de kwaliteit van het onderwijs”, zegt Linde de Nie, voorzitter van het Interstedelijk Studenten Overleg.

Coalitiegenoot VVD moet daarentegen niets hebben van de plannen van de PvdA. “Ze gaan mee in de teneur van een handjevol Maagdenhuis-bezetters, vandaar al die voorstellen. Dit is terug naar de jaren 60 van de vorige eeuw”, zegt VVD-Kamerlid Duisenberg.

Volgens de VVD’er mag het niet zo zijn dat het vandalisme in het Maagdenhuis van vorig jaar nu beloond gaat worden. “Dat is de wereld op zijn kop”.

Wirken en Kruyt menen, in koor, dat die ellende in het maagdenhuis niet door de studenten, maar door het autoritaire bestuur is veroorzaakt.

Wirken: “Wij delen de eis van de studenten dat de voorzitter van het bestuur benoemd moet worden door de studenten, dat de studenten deel uit gaan maken van het bestuur en dat de studenten naast medezeggenschap zelfs vetorecht krijgen als het gaat over de vereiste lesstof.”

Arriën Kruyt beschrijft een parallel tussen de universiteiten en de hele gang van zaken bij de Nederlandse Spoorwegen en alle andere maatschappijen voor openbaar vervoer. “Het is werkelijk van de zotten dat zo’n benoeming als van Roger van Boxtel (door Kruyt informeel een ‘volledige nitwit’ genoemd) een politieke benoeming is waar de reizigers geen enkele invloed op hebben. Dit is vragen om problemen.”

Kruyt ziet een toekomst, liefst zeer nabij, waar de reizigers, via ROVER, de directies van openbaar vervoer maatschappijen benoemen, zeggenschap hebben over de honorering van de directie en bestuurders, en beslissingsrecht krijgen over reisschema’s, de aanschaf van materieel en openbaar vervoer huisregels. “ROVER zal in de toekomst niet alleen doorslaggevende invloed hebben bij de benoemingen van directies, maar bij falend beleid ook over het ontslag”.

Volgens Stefan Wirken is er contact tussen de LSVB, ROVER en de VPPZ (Vereniging Patiënten Psychiatrische Ziekenhuizen). Deze vereniging zou via de voorzitter Schlomo hebben laten weten dat er reeds vergaande voorstellen zijn in de toekomst behandelingsplannen te laten opstellen door de VPPZ en benoemingen van behandelaars en directies op overeenkomstige wijze als de wensen van de LSVB en ROVER te realiseren.

Schlomo, momenteel intern behandeld bij Parnassia in Monster, was vandaag niet voor nadere toelichting bereikbaar.

Vanavond zal politiek commentator Sywert van Lienden in De Wereld Draait Door aan de hand van statistische gegevens uit wetenschappelijke onderzoeken de situatie aan Nederlandse universiteiten en bij het Nederlandse openbaar vervoer in perspectief met de ons omringende landen plaatsen.

Mr. Simon Aarnout Tire

 

 

Bill Pijbes in Emsterdem en de Engelse ziekte

Bill Pijbes
Bill Pijbes

Een avondje Nederlandse TV biedt onafgebroken de mogelijkheid tenenkrommend Engels taalgebruik aan te horen. Mode, bij ministers (bijvoorbeeld Hennis van defensie) en praatprogramma (talkshow) deelnemers is de laatste tijd:  “as we speak”.

Rijksmuseum directeur Wim (Bill) Pijbes kan in het programma De Wereld Draait Door geen formulering uit zijn mond krijgen zonder Engelse termen. De president van de Verenigde Staten is bij hem The president of the Oenaitet Steets. Opgewonden als een hitsige bakvis die een bewonderde beroemdheid mocht aanschouwen, hijgde Bill in DWDD van 24 november 2014 over de door hem in Parijs bezochte Jef Koons tentoonstelling.

Nog los van zijn modieuze “het is wat het is” – o ja, wat dan? – en de ontboezeming dat hij ‘stupéfait’ is van Koons, mogen we horen dat het Rijksmuseum in de veilingzaal door Koons verslagen wordt omdat Koons diepere ‘pockets’ heeft dan het Rijks. Diepere pockets? Heeft Koons meer last van terugkruipend tandvlees dan het Rijks?

Verzamelaars die kunst ophangen in Amerikaanse musea krijgen geen belastingaftrek, maar: “teks dieduksjun”.

Van Nieuwkerk omschrijft de heersende opinie over Koons: “kitsch”, en Koons als “een charlatan die de boel bij de neus neemt”. Pijbes: “You’re right”. Zo, dan weet een internationaal publiek dat Van Nieuwkerk gelijk krijgt van Bill Pijbes.

Pijbes houdt, het moet gezegd, een aardig betoog over de rol van Koons in de huidige kunstomgeving, maar bezoedelt dat betoog dan weer met “je kan het disgusting vinden”. Ja Bill, het is natuurlijk even nadenken hoe je dat ook alweer in het Nederlands zegt; een hele inspanning. Het werk van Koons is echter meer, het is: “serious business”.

Koons maakt van zijn objecten altijd drie of vijf exemplaren, want er zijn immers: “five continents”. Als kunstbeschouwer gebruik je volgens onze Bill een vocabulaire dat bij Koons helemaal vastloopt. Van een vastlopend, maar dan in het Engels vastlopend, vocabulaire weet Pijbes zelf van wanten.

De winkel van Koons vader is “in the middle of nowhere” in de Oenaitet Steets waar je meubels en spullen ziet opgestapeld, maar: “dat is gewoon The American Dream”. Het is allemaal “perfect, bloody perfect”, Koons is “purfukt” en hij loopt in zijn eigen “American Dream”, American te wezen. Koons porno is “ushering in banality” (ja, ja, ik weet dat het varkentje in het Stedelijk Museum zo heet, maar ik weet niet wat dat varkentje met porno te maken heeft).

De werkelijk pornografisce foto’s van Koons kunnen volgens Bill Pijbes voor acht uur ‘s avonds niet op TV uitgezonden worden. Wat is dat nu? Is Bill zich ineens bewust van het kijkerspubliek waar hij voor spreekt? Je zou het niet zeggen wanneer je naar zijn pocherige Engelse kreten luistert. Koons maakt Pijbes vrolijk, maar met mensen zoals Pijbes (museumdirecteuren) heeft Koons niets, want “let’s celebrate life”. De oorzakelijkheid tussen het maling hebben aan museumdirecteuren en de oproep dat het leven gevierd moet worden, ontgaat mij.

Het wordt steeds erger met Bill Pijbes wanneer hij, rekening houdend met zijn publiek van voor acht uur, beweert over Koons: “At the end of the day he makes a smile”. ‘Makes a smile’? Is dat Engels, of lijkt het er slechts op?

In de loop van dit gedenkwaardige interview met Pijbes wordt duidelijk: niet alleen de kunst van Koons is kitsch, Pijbes geeft dat volmondig toe, maar ook zijn met Engelse termen gelardeerde, opgewonden betoog is dat.

Is het luiheid, is het een poging zo werelds mogelijk over te komen? Ik weet het niet.

Mijn mening over dit absurde taalgebruik – geheel in stijl wil ik even lenen bij de buren -: zum Kotzen!

Misschien moet Bill volgende keer meedoen aan een engelstalig nationaal dictee, al vrees ik dat hij dan eveneens een bovengemiddeld aantal fouten zal maken.

Bertus G. Antonissen