Nadia Ezzeroili: “OPDONDEREN”!

Nadia Ezzeroili wil geen Nederlander meer zijn
Nadia Ezzeroili wil geen Nederlander meer zijn

Januari 2016 ging er een golf van huiver en diepe teleurstelling door ons lage land aan de Noordzee. In een huilerig stuk vol zelfbeklag liet Nadia Ezzeroili in De Volkskrant weten geen Nederlander meer te willen zijn. Ze kon dat niet langer uit haar mond krijgen: veel gemakkelijker noemde zij zich Marokkaan. Want, Nederland is een in- en inracistisch land waar je als nieuwkomer tegen de bierkaai vecht als je in deze witte maatschappij mee wilt doen. Ezzeroili, liefhebber van Hollandse stamppot, bezoekt geen witte kroegen meer, maar rookt onder haarsgelijken een waterpijp in een exotentent en gaat alleen nog maar bij de Marokkaan of Turk buiten de deur eten. Dat is haar goed recht. Sterker nog: wat mooi dat we in ons land honderden van die exotische tentjes hebben, waar niet alleen gefrustreerde Nadia’s eten, maar ook veel van die enge, racistische Nederlanders. Ik koop zelf al jaren mijn brood en croissants bij de Turkse bakker, eet regelmatig in een Turks restaurant, ga niet meer naar de Turkse slager die mij verneukte en een geitenbout aan mij verkocht als lamsbout en koop mijn Hollandse nieuwe – leuker kan het haast niet – bij een Marokkaanse visboer aan de Rotterdamse Zwaanhals. Het is iedere keer weer genieten van de multiculturele haring: gekocht bij een paar vriendelijke en vlotte Marokkanen die vrolijk rood-wit-blauw in de schoongemaakte haring prikken. Met mijn kaapverdiaanse buren trek ik al meer dan twintig jaar op. Ze zijn eigenlijk de beste vrienden die ik heb. Ik zag hun kinderen, neven en nichten opgroeien en zich ontwikkelen tot tevreden volwassen mensen met goede opleidingen en meestal dito banen.

Tevredenheid is iets dat Nadia Ezzeroili blijkbaar helemaal kwijt geraakt is. Nee, (zelf)beklag is de fuik waar ze in klem liep. Dat ze dat zelfbeklag mag uiten in een nationale krant, De Volkskrant, doet daar bij haar blijkbaar niets aan af. Dat haar verdriet breed uitgemeten werd in Neerlands meest bekeken TV programma, De Wereld Draait Door, opent haar niet de ogen, want als je eenmaal vindt dat Nederland, met zijn 500 moskee-en en 1 miljoen moslims, een racistisch land is, dan helpt niemand je meer van die overtuiging af. De innerlijke tegenstrijdigheid tussen de overtuiging dat Nederland racistisch is en het podium dat overal beschikbaar is om daarover te klagen, is voor Nadia Ezzeroili te moeilijk om te begrijpen.

Mevrouw Nadia Ezzeroili heeft gelukkig nog een restje empathie voor de laag-opgeleide Nederlandse arbeider die achter de PVV aan loopt. Hier mist ons Marokkaanse prinsesje wat informatie. Het zijn niet alleen laagopgeleiden die hun heil zoeken bij de PVV. Het zijn ook niet alleen racistische witte Hollanders die PVV stemmen. Als je eenmaal je vastgebeten hebt in een overtuiging dan is het moeilijk de klem van je kaak te halen en weer om je heen te kijken. Laat ik Nadia Ezzeroili een handje helpen: 50% (!) van de Nederlanders met een Surinaamse achtergrond overwegen PVV te stemmen in maart. De afgelopen paar jaar voerde ik in het Rotterdamse Oude Noorden menig gesprek met exotische – allochtoon mag blijkbaar niet meer – Nederlanders, soms tamelijk felle gesprekken, om ze van het plan PVV te stemmen af te brengen.

Een kinderhand, ook die van Nadia Ezzeroili, is snel gevuld, want: “Afgelopen zomer was ik in de Marokkaanse havenstad Tanger. Op de markt raakte ik in gesprek met een oude man. Ik excuseerde me voor mijn slechte beheersing van de Marokkaanse taal en vertelde dat mijn ouders een paar honderd kilometer verderop zijn geboren. ‘Vandaag is een mooie dag’, zei hij. ‘Want je bent weer bij ons thuisgekomen.’ In een land waar ik als vrouw veel slechter af ben dan hier in jouw huis ervoer ik meer warmte dan ik van jou heb gekregen.

De tranen schieten er van in je ogen. Sindsdien nooit meer iets van Nadia Ezzeroili gehoord over in Marokko – of in Nederland door Marokkanen – mishandelde homo’s; niets over de Marokkaanse actrice die haar vaderland uit vluchtte nadat ze in Nadia’s verheerlijkte Tanger op straat in elkaar was geramd enkel en alleen om een filmrol die ze speelde, niets van frustraat Nadia Ezzeroili gehoord over de gewelddadige acties door de Marokkaanse oproerpolitie tegen betogers in Marokko; helemaal niets van het kokerkijkertje gehoord over de criminele Marokkaanse migranten die misbruik maken van de Europese asielprocedures en de ene misdaad na de andere plegen in Europa. Nee, mevrouw Ezzeroili krijgt de tranen in ogen en broek van een marktkoopman die haar warm in de armen sluit. Hoe naïef kan je zijn. Als je jezelf, geboren in Nederland, liever Marokkaan noemt, wees dan ook zo consequent en dapper om kritisch naar dat oord van levensgeluk te kijken.

Tweetende Nadia Ezzeroili plaatste op haar Twitter account een bericht over de te witte Nederlandse politie en het gebrek aan diversiteit. Laat ik daar eens op reageren, meende ik en ik wees haar op: http://www.artikel7grondwet.nl/het-nos-journaal-toetert-klakkeloos-discriminaatsjie/.

Een tekst die kanttekeningen plaatst bij de vermeende discriminatie bij de politie. Een tekst waar geen onvertogen woord in staat. Nadia Ezzeroili mag het met die tekst oneens zijn – wat leven we toch in een heerlijk land – maar niets, helemaal niets rechtvaardigde haar reactie per kerende post:

Zo zijn de manieren van Nadia Ezzeroili
Zo zijn de manieren van Nadia Ezzeroili

Hmm….mag ik dan ook even: Als je het hier zo weinig naar je zin hebt en Marokko blijkbaar ziet als het paradijs op aarde, donder dan zelf op!

Maar ja, het vreet zo lekker uit de Nederlandse ruif. Dat weet Nadia Ezzeroili maar al te goed. Ze drinkt maar wat graag uit die goedgevulde Nederlandse bron om er dan ook weer haar smerige frustratengal in te spugen.

De ideale maatschappij bestaat niet, ook niet voor autochtone (inheemse) Nederlanders. Die hebben helaas niet het gemakkelijke excuus dat ze bij voorbaat geen kans hebben omdat de wieg van hun (voor)ouders in een ander land stond en Nederland niet gastvrij is. Zal jankende Ezzeroili zich wel eens afvragen wat het voor inheemse bejaarden betekent om met hun boodschappennetje in de Crooswijksestraat of omgeving Afrikaanderplein naar de supermarkt te gaan? Ze schuifelen daar door een wereld die allang niet meer de wereld is waar ze opgroeiden. Ja, en die inheemse bejaarden, ook jongere  inheemse generaties, moeten het niet in hun hoofd halen een janktoon aan te slaan zoals Nadia Ezzeroili over het feit dat ze zich niet meer Nederlander in Nederland voelen.

DISCRIMINAATSJIE en OPDONDEREN zal Ezzeroili’s strenge oordeel zijn.

Een klein duveltje in mijn hoofd vraagt zich af: bedoelt gefrustreerde Nadia met haar ‘ik wil geen Nederlander meer zijn’ dat ze alle, of een grote meerderheid van de Nederlanders verfoeit? Mocht dat zo zijn, zo fluistert het duiveltje verder, dan begeeft Nadia zich op een door-de-mand-vallende wijze over de grens van xenofobie en racisme. Blijkbaar toch niet zo’n slim meisje die Nadia. Zal het dit gebrek aan intelligentie en haar vooroordeel, per definitie niet slim, zijn waardoor ze niet in alle kringen met open armen ontvangen wordt?

Om met Henk Spaan te spreken: VUILNISMAN, MAG DEZE ZAK NADIA EZZEROILI OOK MEE!!

Stephan Olmert Krates

 

Het NOS Journaal toetert klakkeloos: discriminaatsjie!

De NL politie is te wit

Daar gaan we weer: “Omdat er bij de politie wordt gediscrimineerd, melden zich te weinig allochtonen bij de politie”.

Is er dan niemand, helemaal niemand bij de goedbetaalde NOS Journaal redactie die ook maar een seconde nadenkt over zo’n stelling?

Laat ik er vanuit gaan dat bij de politie met z’n 60.000 medewerkers, net als overal in de maatschappij verkeerde geintjes gemaakt worden, dat er vooroordelen zijn en de ratio af en toe verdrongen wordt door cliché’s.

Ik heb helemaal niets met een jankende ex-politiemedewerker met Turkse roots die ontslag zou hebben genomen omdat hij geen promotie kreeg. Waarom kreeg hij geen promootsjie? Discriminaatjie! Wat te denken van gebrek aan talenten? Dat is natuurlijk te confronterend voor de beste man, dus wordt de discriminatiekaart getrokken. Volgens mij is het een oud verhaal dat het luie NOS Journaal uit de archieven haalde, want ik zie deze meneer regelmatig terugkeren als weer eens met het discriminatievingertje naar de politie gewezen wordt.

Ach, dat het hoofd van de politie in Rotterdam, de burgemeester namelijk, een Marokkaanse-Nederlander is, wordt gemakshalve vergeten. Een Marokkaanse-Nederlander die pas op zijn 14de naar Nederland kwam en dus als eerste-generatie-exoot razendsnel in zijn nieuwe land wist op te klimmen, ondanks alle discriminatie en racisme.

Het amateuristische NOS Journaal toetert klakkeloos dat die verschrikkelijke discriminatie oorzaak is dat te weinig exoten solliciteren voor een baan bij de politie.

Wat te denken van de factoren die een rol spelen binnen de exotenwereld zelf? Je zal maar een exotische knul of meid van begin twintig uit de Haagse Schilderswijk zijn met ambities om bij de politie te werken. Hoe zal het vallen binnen je eigen exotenwereldje wanneer je kenbaar maakt diender te willen worden? Ik sluit niet uit, sterker: ik ben er van overtuigd, dat de belemmeringen vanuit de eigen groep een grotere rol spelen dan die verschrikkelijke discriminatie bij de politie. Bovendien: als je een baan wilt bij de politie, zal het dan echt zo zijn dat je als exoot niet solliciteert omdat je de discriminatie binnen die beroepsgroep, aantoonbaar niet erger dan elders in de maatschappij, zo vreest? Ik geloof daar helemaal niets van.

Als het zo is dat de politie een weerspiegeling is van de hele maatschappij zoals de landelijke korpschef Akerboom in dat NOS Journaal beweerde, dan kunnen exoten helemaal nergens solliciteren want overal ruft ons Nederlandje van het racisme en de discriminatie. Dat er honderdduizenden exoten van allerlei oorsprong in ons gruwelijke land leven, wonen, werken en gebedshuizen, scholen en verenigingen hebben is blijkbaar niet van belang. Dat exoot na exoot zijn gezin naar Nederland laat komen, dat de terugkeer van (bejaarde) exoten naar het land van herkomst beperkt is, daar hoor je van de discrimantiehuilers niets over. Waarom niet? Omdat dat niet uitkomt.

Heeft dan echt niemand bij het NOS Journaal door dat bij al dat discriminatiegejank, het zijn volgens de jankorgels uitsluitend witte Nederlanders die discrimineren, vraagtekens geplaatst moeten worden, of in ieder geval relativering en nuance vereist zijn?

Nee, dat hebben de opiniemakers, want dat zijn ze helaas, van het NOS Journaal niet door. Als je vreet uit de publieke pot en daar heel goed uit vreet en opiniemaker bent, dan heb je verantwoordelijkheid. Door klakkeloos allerlei slecht onderbouwde, sfeerverziekende kreten de ether in te gooien verzaak je je verantwoordelijkheid.

Is de Nederlandse politie te wit? Ik denk het wel, want ik zie niet veel exoten in blauw uniform. Met beschuldigende vinger wijzen naar de discriminerende politie-organisatie is mij te gemakkelijk.

Zal het zo zijn dat plantsoenendiensten, schoonmaakbedrijven beveiligingsbedrijven en vuilophaaldiensten minder discrimineren dan de politie en dat daarom veel exoten daar een baan vinden? Discriminatie is natuurlijk niet het probleem. De oorzaak dat veel exoten niet de weg vinden naar beroepen op MBO/HBO-niveau is een cultuurprobleem en geen discriminatieprobleem. Binnen de exotengroep zelf zijn ook aanzienlijke verschillen waardoor Marokkaanse meiden maatschappelijk – als ze niet moslim-fundamentalistisch thuis blijven zitten – beter scoren dan de jongens. Leg mij maar eens uit wat dat met discriminatie te maken heeft.

Het NOS Journaal is weggezakt tot het ongenuanceerde niveau van een 140 tekens tweet.

Zorgwekkend.

Ferdinand Braun

 

Racistische Arzu Aslan pleit voor zuiverheid van ras

Laat ik tegen de gewoonte in beginnen bij het einde: Je moet er toch niet aan denken dat deze fascistoïde mevrouw op de lagere school les geeft aan je kinderen!

Arzu Aslan, Turks-Koerdisch snotneusje met een PABO opleiding, beklimt het podium in de media met allerlei platvloersheden over racisme, discriminatie en witte suprematie. Racismehuilebalken als Arzu Aslan hebben blijkbaar niet door dat de aandacht die ze voortdurend krijgen in kranten, op radio en TV aantoont dat ze ongelijk hebben. Als ons vlakke land echt zo ‘inherent racistisch’ (Sylvana Simons in Al-Jazeera vorige week) was, dan zouden die blank-suprematistische Hollanders toch niet zo dom zijn zich iedere keer door exoten, tweede of derde generatie, de huid vol te laten schelden? Nee, of de Aslannetjes dat nu willen of niet: we leven in een land waar iedereen, maar dan ook iedereen zijn – sorry: haar – geborneerde zegje mag doen. Het maakt niet uit of de feiten hun kokervisie tegenspreken of niet.

Niet alleen het voortdurende podium dat ze krijgen bewijst hun ongelijk, ook de statistiek die vorige week gepubliceerd werd: 1 op de 6 huwelijken in ons racistische Nederland is een gemengd huwelijk (1 op de 6 Nederlanders is exoot, dus dat sluit goed op elkaar aan). Toen ik die statistiek las, vroeg ik mij meteen af: “Wat zal betweter Sylvana Simons nu te zeggen hebben over dat gruwelijk racistisch landje waar ze, geheel vrijwillig, blijft wonen (ze werd hier immers niet geboren en kan zo terug naar het aards paradijs Suriname).

Ik hoorde helaas Simons nog niet. Nou ja, ‘helaas’…ik heb haar eigenlijk al veel te veel gehoord.

Wie zich wel liet horen was lagereschooljuf Arzu Aslan, en wel in een reeks verbijsterende tweets:

Fascistische betogen tot raszuiverheid van Arzu Aslan
Fascistische betogen tot raszuiverheid van Arzu Aslan

Ik zat er, volgens Aslan, dus naast toen ik bij lezing dat 1 op de 6 huwelijken gemengd is, dacht dat het eigenlijk best meevalt met het racisme in ons polderland. Laat ik voorop stellen dat een maatschappij zonder discriminatie en racisme een utopie is en nergens ter wereld te vinden, zeker niet in de landen van herkomst van de klagende exoten. Er zal altijd ruimte zijn voor verbetering. Uit de tweets van de fascistoïd-racistische juf Arzu Aslan blijkt dat na het volgen van een PABO-opleiding ruimte resteert om je taalvaardigheid te verbeteren. Wat te denken van een formulering als:

Taalonvaardigheid Arzu Aslan

‘Witte mannen —- om zijn’? Zou dat niet moeten zijn: ‘witte mannen….om hun’? Witte mannen? En hoe zit het dan met al de (Nederlandse) witte vrouwen met een zwarte partner? Hebben ze zwarte partners ‘om dagelijks hun witte suprematie te botvieren’? Ik vraag mij zowiezo af hoe je suprematie moet ‘botvieren’. Wat een vreemd gebruik van de Nederlandse taal en ‘dat’ studeerde af aan een PABO?

Sylvana Simons had witte partner na witte partner omdat ze zelf luidkeels van mening is dat zwarte mannen niet te vertrouwen zijn. Kijk, mag dat dan weer wel gezegd worden? Het zijn verwarrende tijden.

Of deze:

Arzu Uslan

Moet dat niet zijn: ‘……omdat ze racistisch zijn’?

Een vorm-futiliteit die natuurlijk geheel wegvalt tegen de misselijkmakende inhoud van deze tweet. Aslan draait haar domme turks-koerdische kontje zo lang totdat ze dit soort idiote conclusies kan trekken. Zouden deze conclusies ook gelden voor mijn blanke nicht die al 15 gehuwd is met een kanjer van een kaapverdiaan en die met haar man twee heerlijke puberdochters heeft? Zal dat ook gelden voor een van mijn beste vriendinnen, uit Zambia, die een zeer gelukkige relatie heeft met een blanke Zwitser? Zal Arzu Aslan’s ‘streben nach Reinheit der Rasse’ ook mijn inmiddels 20-jarige vriendschap gelden met kaapverdianen in Rotterdam?

Hoe bedenkt die nare mevrouw het allemaal. Bij haar is vermenging van rassen geen bewijs van succesvolle integratie, maar juist een bewijs van racisme. Het mens is de weg kwijt.

En zo iemand geeft les op een lagere school. Arme kinderen, en wat een bron van zorg voor de ouders van die kinderen. Het kan niet anders of deze mevrouw vergiftigt de geest van Neerlands hoop op de toekomst met haar kokerkijkende indoctrinaties. Zorgwekkend, heel zorgwekkend.

Ziet het bestuur van haar school niet wat een rat ze in huis haalden? Volgens mij zijn deze fascistische, racistische tweets een heel goede grond om deze mevrouw de laan uit te sturen. Doet het schoolbestuur dat niet, dan verzaakt het zijn verantwoordelijkheid voor opgroeiende kinderen.

Ik voel grote terughoudendheid vergelijkingen te maken met een zwarte – oeps- bladzijde uit de geschiedenis. Het is nog niet zo heel erg lang geleden dat een regime streefde naar een zuiver ras van blond haar en blauwe ogen. Strikt genomen doet mevrouw Aslan dat nu ook: dat blonde haar en die blauwe ogen mogen zich volgens haar niet mengen met zwart haar en bruine kijkers, want dan treft de betrokkenen de racistische toorn van Aslan.

In geen van haar dom aanmatigende tweets valt iets te lezen over de werkelijke aanleiding tot gemengde relaties: wederzijdse aantrekking en liefde. Arzu Aslan is, zo vermoed ik, strontjaloers omdat zij uit een cultuur komt van gedwongen (kind)huwelijken. Ja, dan is op basis van wederzijdse liefde mengen van rassen voor een frustraat als Aslan vanzelfsprekend onverteerbaar.

De racistische exoot heeft inmiddels haar tweets gereserveerd voor mensen die eerst bij haar door een screening moeten. Wat teleurstellend nu dat ze haar vrijheid om smerige meningen te uiten zo ingeperkt heeft.

Arzu Aslan en de vrijwillige inperking van haar verderfelijke praatjes
Arzu Aslan en de vrijwillige inperking van haar verderfelijke praatjes

Om met het begin te eindigen: Of ze nu quasi-intellectueel Paulo Freire wel of niet bezoedelt op haar Twitter-profiel, je moet er toch niet aan denken dat deze fascistoïde racist op de lagere school les geeft aan je kinderen!

Ernest Hogan, deskundige raciale kwesties

 

Haat zaaien – een nonsens verwijt

Trump zaait haat, Wilders zaait haat, Marine le Pen zaait haat, Norbert Hofer zaait haat, Lutz Bachmann zaait haat..

Wat hebben al deze mensen gemeen? Ze zaaien volgens tegenstanders niet alleen haat, maar zijn ook extreem rechts. Ooit, lang geleden, leerde een geschiedenisleraar ons op de HBS (weet de generatie van na 1968, het jaar waarin Cals’ Mammoetwet werd ingevoerd, nog waar HBS voor staat?) dat politiek links staat voor veel invloed van de overheid en rechts voor weinig invloed van de overheid. Een duidelijke afbakening.

Rechts staat volgens links ook voor onverdraagzaam, conservatief, het recht van de sterkste, cultuurbarbaren, eigen volk eerst, agressie en dom. Maar dan de linkse krachten in de maatschappij: die zijn intelligent, verdraagzaam, vooruitstrevend, cultuurminnend. Echte wereldburgers.

Ben je rechts? Schaam je. Ben je links? Dan weet je in ieder geval borstkloppend zeker dat rechts van het politieke spectrum verkeerde mensen zitten. Rechts zaait haat. Dat hoor je over links zelden zeggen.

In verkiezingstijd is weinig moed nodig om affiches van zogenaamde linkse partijen als de SP, Groen Links of de PvdA achter je raam te hangen. Er is moed voor nodig om een affiche van de PVV op te hangen. Hoon zal je deel zijn, zoals de vanzelfsprekende hoon waarop Eva Jinek – wat een slechte interviewster – tegen een Amerikaanse dame die aankondigde op Trump te zullen stemmen zei: “Really”? Het politiek-correcte blondje blaatte haar impliciete veroordeling zonder maar een moment te bedenken dat een vraag naar de beweegredenen van die dame meer op zijn plaats was.

Het verwijt ‘haat zaaien’ is per definitie elitair en aanmatigend. Niemand, maar dan ook helemaal niemand die komt met het verwijt ‘haat zaaien’ zal zichzelf zien als vruchtbare bodem voor dat haatzaad. De klacht ‘haatzaaien’ wordt altijd geuit namens anderen: het domme volk waar de gezaaide haat wel eens een vruchtbare bodem zou kunnen vinden en namens de slachtoffers van de welig tierende haat in die achterlijke voedingsbodem. Driewerf arrogant dus. De zaaier wordt veroordeeld, op de ontvangers van het zaad wordt paternalistisch neergekeken en de slachtoffers van de haat mogen rekenen op bevoogdende bescherming.

Het verwijt ‘haat zaaien’ is op zichzelf haat zaaien op een vruchtbare linkse voedingsbodem. Projectie dus.

Dat proces naar aanleiding van Wilders’ stomme actie tijdens een verkiezingsavond is oliedom. Het strafrecht heeft 2 intenties: zorgen dat de verdachte niet in herhaling vervalt en algemene preventie (zorgen dat anderen dat gedrag niet na-apen). In het proces tegen Wilders was vooraf bekend dat beide intenties niet gerealiseerd zouden worden. Wilders zal zich niet anders gaan uiten en zijn aanhang groeit. De opiniestatistieken tonen dat aan.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest. Het Openbaar Ministerie en rechters mogen bij zichzelf te raden gaan en zich afvragen of ze gehandeld hebben in de geest van de strafwet.

Wilders zal het OM en de rechters dankbaar zijn.

Stephan Olmert Krates

 

Geloof als discriminerende keuze en het recht op zelf-discriminatie

He boiled for our sins
He boiled for our sins

Je wordt als man of vrouw geboren; als homo of hetero; blank of zwart, Aziaat of Europeaan; al of niet met lichamelijke of geestelijke beperkingen. Er is geen keuze. Je bent wie je bent en loopt het risico in onze onvolmaakte wereld op je uiterlijk, geaardheid of etniciteit gediscrimineerd te worden. Racisme en discriminatie kunnen je lot zijn op grond van kenmerken en uiterlijkheden waar je niet voor gekozen hebt; kenmerken en geaardheid waar je niet aan kan ontsnappen.

Het is absurd om, zoals het Libanees-Belgische zelfbenoemde orakel Abou Jahjah deed in Zomergasten van afgelopen zondag, islamofobie gelijk te stellen aan racisme. Geloof is namelijk geen onvermijdelijk, aangeboren kenmerk maar een keuze. Niet voor kinderen die in een islamitische, christelijke, samaritaanse, koptische, hindoestaanse of wat dan ook voor religieuze cultuur geboren worden, maar wel voor volwassenen. In onze Europese wereld vond de afgelopen zeventig jaar, sinds het einde van de tweede wereldoorlog, een religieuze kaalslag plaats. De kerken raakten leeg en de maatschappij werd snel geseculariseerd. Niet gedwongen, maar omdat de individuele en maatschappelijke keuze werd gemaakt afstand te doen van het geloof.

Dat geloof en etniciteit, zoals Abou Jahjah suggereert met zijn racismebeschuldiging, niet met elkaar te maken hebben, blijkt al uit het feit dat, hoewel islam gezien wordt als onlosmakelijk onderdeel van de arabische, zeer diverse etniciteit, in Indonesië de grootste moslimgemeenschap ter wereld leeft en moslims en moslimbekeerlingen zijn op alle werelddelen, inclusief de westerse wereld.

Islamofobie heeft helemaal niets met racisme te maken, maar uitsluitend met de islam.

Wanneer je met je volwassen verstand kiest voor een geloof en alle aan dat geloof verbonden voorschriften op het gebied van kleding, voeding, vasten, seksualiteit, slachten van dieren, man-vrouw relatie, gebedsrituelen en alle andere door mensen met het geloof als smoes verzonnen dwingelandij dan ben je zelf verantwoordelijk voor de consequenties van je keuze. Wanneer je er voor kiest uit naam van je geloof je uiterlijk en je gedrag te onderscheiden van mensen die niet jouw geloof aanhangen en jezelf ziet als uitverkoren boven niet gelovigen, dan discrimineer je jezelf. Je kiest voor een uitzonderingspositie wanneer je met je geloof in je bagage op stap gaat naar landen waar dat geloof en die cultuur van je een minderheid vormen.

Iedereen is vrij welk geloof dan ook aan te hangen van pastafarian tot islam, iedereen heeft de vrijheid zichzelf te onderscheiden en zelfs als beter dan anderen te zien. Maar dan niet klagen wanneer je bevestigd wordt in die keuze voor zelf-discriminatie. Wanneer twee in Amsterdam geboren meiden met een plat-Amsterdams accent het nodig vinden op een Franse camping in burkini het zwembad in te stappen, dan moeten ze niet zeuren dat ze gediscrimineerd worden omdat hen op grond van zwembadregels die reguliere badkleding voorschrijven de toegang tot dat zwembad ontzegd wordt. Als je dan gaat lopen schreeuwen over discriminatie, dan verzet je je feitelijk tegen de zelf gekozen discriminatie.

Wil je gemaskerd over straat – de Europese landen die dat toestaan roepen het onheil over zich af – dan moet je niet zeuren dat je gediscrimineerd wordt, want voor die discriminatie koos je zelf. Als je op grond van je geloof eist dat na de gymles alle jongens met hun onderbroek aan douchen, dan zet je jezelf buiten spel omdat je jouw absurde regels opdringt aan anderen. Een gebedsruimte eisen in openbare gebouwen, op vliegvelden en treinstations? Eisen dat ons parlement niet vergadert omdat jij je suikerfeest wilt vieren? Vergeet het maar. Dat is een stap te ver.

De vergelijking met christelijke feestdagen gaat mank omdat die feestdagen dateren, en ook breed geaccepteerd worden, uit een tijd dat heel Europa christelijk was. Die christelijke feestdagen zoals Pasen, Kerst en Pinksteren zijn inmiddels grotendeels losgezongen van de oorspronkelijke religieuze betekenis en al eeuwen maatschappelijk aanvaard, ook door niet-christenen die vaak de betekenis zelfs niet kennen. Ramadan en suikerfeest zijn wel nog volledig verbonden aan het geloof van een minderheid in Europa. Alleen al omdat die feesten rechtstreeks verbonden zijn aan een geloof, kan niet verlangd worden dat niet-gelovigen zich daaraan onderwerpen. Moslims hoeven, net zoals de meeste Europeanen, helemaal geen Kerst, Pasen of Pinksteren te vieren anders dan dat het maatschappelijk aanvaarde vrije dagen oplevert. Er is niets op tegen dat moslims de kans krijgen suikerfeest te vieren en door hun werkgevers in staat gesteld worden een verlofdag op te nemen. Er is alles op tegen suikerfeest tot een vrije dag te maken voor de hele maatschappij enkel omdat een zichzelf discriminerende geloofsminderheid dat eist.

Iedere stap met je geloof binnen de belevingswereld van niet-gelovigen is een stap te ver. Beleef je geloof in je eigen hersenpan en binnen je eigen huis, of desnoods je eigen gebedshuis, maar blijf met je handen af van mijn belevingswereld en dring je archaïsche geloofsprincipes niet aan mij op.

Geloofsregels zijn mensenregels, wat de kokerkijkers die in een hogere macht geloven ook beweren, en mogen nooit botsen met regels die wij binnen onze maatschappij met elkaar afspraken. Botsen jouw geloofsregels met die van onze maatschappij, dan zijn er twee mogelijkheden: onmiddellijk vertrekken naar een maatschappij waar jouw geloofsregels niet botsen met algemeen geldende maatschappelijke regels en verworvenheden, of je geloofsregels aanpassen aan de maatschappij waar je vrijwillig voor gekozen hebt.

Kies je voor de wereld waar je vrijwillig naar migreerde, dan moet je vooral niet zeiken wanneer die wereld een grens trekt en een halt toeroept aan je opdringerige geloofsbelevenis.

Ik zie geen wezenlijk verschil tussen een vergiet als hoofddeksel bij de pastafarians en hoofddoek, sluier, burka en mannenjurken bij moslims, of keppeltjes, monumentale bontmutsen en pijpenkrullen bij joden.

Draag dat vergiet op je hoofd als je dat wilt, maar accepteer dan ook dat ik je zie als een zonderling met zonderlinge principes.

Er ontstaat een fobie, angst is bescherming tegen gevaar, wanneer sluipend of zelfs met geweld geloofsabsurditeiten worden opgedrongen aan ‘heidenen’.

Als dat gebeurt dan heb ik er geen enkele moeite mee in ieder geval één onderdeel van monomane religies over te nemen: discriminatie.

Norbertus Herschel

Je moet slim zijn om discriminatie te bestrijden

racismeIn interviews hoor of lees je vaak, te vaak, dat geïnterviewden zichzelf citeren. Bij het lezen van artikelen door wetenschappers moet ik glimlachen over het aantal zelfcitaten waar het notenapparaat – vreemd woord – naar verwijst.

Toch moet ik nu ook even: vorige week beschreef ik mijn confrontatie met discriminatie door een voormalig vriendin, nu verre kennis.

Was ik zo naïef dat haar discriminatie mij aan het schrikken bracht? Die discriminatie en mijn schrik waren afgelopen weken bron van urenlange overpeinzingen. Haar discriminatie hield mij een spiegel voor.

Niets menselijks is mij vreemd en ook ik neig op zwakke momenten naar vooroordelen over groepen mensen. Vooroordeel is gemakkelijker dan nuance. Mijn verstand weet dat ieder mens op eigen merites beoordeeld moet worden, voor zo ver oordelen op zichzelf al acceptabel is, maar soms redeneer ik met het hart en niet met het hoofd.

Bij vooroordelen ontbreken nuance, begrip en intelligentie. Vooroordelen worden gemaskeerd met quasi ratio, maar hebben zelden met ratio en bijna altijd met onderbuik te maken.

Vooroordelen maken de ingewikkelde maatschappij overzichtelijk.

Datzelfde geldt vaak bij de bestrijding van vooroordelen, discriminatie en racisme. Ook daarbij is behoefte aan overzichtelijkheid. Het help geen zier je vast te bijten in symptomen en symboliek als politiek correct taalgebruik, en als slachtoffer van discriminatie de ‘daders’ aan de schandpaal te nagelen. Sterker nog: dat werkt contraproductief omdat aan beide zijden de standpunten verharden.

Martin Simek’s ‘zwartjes’ in DWDD was onhandig, maar liefdevol (ja, ja, ik weet het: liefde wordt soms gegeven vanuit superioriteit). Ook onhandig en niet slim: de man enkel op dat woord ‘zwartjes’ klem zetten en zijn verweer dat het niets met racisme te maken heeft zonder een seconde na te denken van tafel te vegen. Natuurlijk gaf het feit dat Simek met een zwarte vrouw getrouwd is nuance aan zijn ‘zwartjes’. Nadenken alvorens te toeteren is niet Sylvana Simons’ sterkste kant. Simeks huwelijk met een zwarte vrouw ‘heeft er niets mee te maken’ volgens Simons. Nee, alleen het woord ‘zwartjes’ was voldoende Simek weg te zetten als een verkapte racist.

Sylvana Simons, mogelijk te ingewikkeld voor haar, diende zich te realiseren dat ze met de aanval op Simek met zevenmijlslaarzen achteruit liep in de strijd tegen discriminatie in plaats van vordering te maken. Simeks sentimenteel zachtaardige bedoelingen werden door Simons keihard gemaakt waardoor ze keiharde en vaak vulgaire oppositie op riep.

Simek hebben we sindsdien niet meer teruggezien in praatprogramma’s. Hij zat er geslagen bij en trok zich definitief terug in Calabrië. Tel maar uit je winst, mevrouw Simons. Dit was geen ‘verbinden’, haar motief om toe te treden tot politieke splintergroep DENK, maar polariseren.

Niet slim van Sylvana Simons.

Nog zo’n zelfbenoemde strijder tegen racisme en discriminatie: drammende Quincy Gario. De man ziet overal racisme en werd daardoor, evenals Simons, juist oorzaak van toenemende weerzin tegen zijn eigen persoon. Zijn tweet naar aanleiding van Rutte’s reactie op het neerschieten van MH17 was verbijsterend:

MH17 tweet Quincy Gario

 

 

 

 

 

Hij verwijderde de walgelijk racistische tweet na veel kritiek van zijn Twitter account, maar het kwaad was geschied. Dit was geen foutje, de man presenteert zich immers als een specialistische actievoerder tegen racisme. Gario’s werkelijke aard werd onthuld.

Niet slim van Quincy Gario.

Actievoerder is blijkbaar een beroep, want in het Amsterdamse loopt nog zo’n professional rond: Roy Kaikusi Groenberg die met een klein groepje Nederlands-Surinaamse medestanders op De Dam een boek van Harry Intifada van Bommel verbrandde omdat in dat boekje Prem Radakishun geciteerd werd met het woord neger. Dezelfde Groenberg die de onsmakelijke vergelijking maakte tussen Joden en geroosterd sate-vlees. Net als Sylvana Simons en Quincy Gario verscherpte Roy Groenberg de tegenstellingen.

Niet slim van Roy Groenberg.

Alledrie voeren ze discussie over en acties tegen discriminatie vanuit een ik-ben-okay en jij-bent-niet-okay stelling. Niet slim, want contraproductief. Als je je medeburgers voortdurend voorhoudt dat ze niet okay zijn, dan worden ze niet okay en ben je zelf ook niet okay.

Er is intelligentie nodig om deze dialectiek te zien.

Als je discriminatie en racisme volledig uit wil bannen, vecht je tegen windmolens. Er zullen altijd mensen zijn die de overzichtelijkheid van discriminatie nodig hebben om zich staande te houden. Zoals er ook altijd ‘strijders’ tegen discriminatie zijn die behoefte hebben aan overzichtelijkheid. Beide partijen opereren vanuit dezelfde behoefte en hebben meer gemeen dan ze zich realiseren.

Discriminatie kan een giftige veenbrand zijn. Het bestrijden van een veenbrand kost tijd, maar ik ben optimistisch genoeg om vooruitgang te zien. De op één na grootste stad van Nederland heeft een burgemeester die pas op zijn vijftiende als kind in een immigrantengezin naar Nederland kwam. We hebben in de Tweede Kamer meerdere volksvertegenwoordigers met een niet-Nederlandse achtergrond. In de diverse praatprogramma’s zijn vrijwel dagelijks mensen te zien die eerste, tweede of derde generatie nieuwe Nederlanders zijn. Die groepen zijn vertegenwoordigd in film, theater, cabaret, sport, muziek, wetenschap en onderwijs. Enkele succesvolste cabaretiers in Nederland zijn van niet-Nederlandse oorsprong. Regelmatig zien we documentaires op TV of bioscoop die gemaakt zijn door nieuwe Nederlanders. Nu loopt de reeks fascinerende en vooral dappere documentaires over vrijheid van pers door Fidan Ekiz, dochter van Turkse ouders. Bijzonder onderwijs voor nieuwe religies en bouw van moskeeën worden gesubsidieerd volgens de in ons land geldende regels. Mensen als Sylvana Simons, Quincy Gario en Roy Groenberg krijgen ruim podium om hun mening te uiten.

Er is veel vooruitgang, maar we zijn er nog niet. De weg naar integratie moet afgelegd worden door alle partijen, niet alleen door de oorspronkelijke Nederlanders. Wat voor één-op-één relaties geldt, gaat ook voor maatschappelijke relaties op: als je wilt dat de relatie verandert dan moet je bij jezelf beginnen. Van de ander eisen dat die verandert is een dood spoor.

De ideale maatschappij, vrij van alle vooroordelen, is een utopie.

Er is intelligentie voor nodig om een betere maatschappij dichterbij te brengen. Racistische tweets, verbranden van boeken en onverdraagzaamheid omdat iemand er een woord uit flapt dat je niet zint (Sylvana Simons heeft zelf patent op uitflappen) is dom en zet de klok terug.

Mehmet Murat Abdülhamit

Discriminatieparanoia

Nederlandse-vlag

Mevrouw Umar, de door zichzelf meest overgewaardeerde columnist van Nederland, is weer terug in ons land. Ik onderdruk de neiging nog over haar te schrijven. Dat kan ik sowieso niet beter dan Daniëlle Pinedo en Enzo van Steenbergen vandaag in NRC Next deden onder de titel ‘Ebru Umar: het schreeuwmeisje’.

Dat mevrouw Umar blij is met dat artikel, zoals blijkt uit een Tweet van haar, toont aan dat ze werkelijk een gigantisch blad voor haar hoofd heeft. ‘Beledigen is haar tweede natuur’, aldus Pinedo en Van Steenbergen. Umar wordt geciteerd: “De clown van Nederland”, zei ze over Geert Wilders. „Een ijdel leeghoofd” over Jeroen Pauw, „Een lulletje rozewater” over Job Cohen, en „een manipulatieve despotische einzelgänger”, over Ayaan Hirsi Ali.

Al die kwalificaties zeggen niets over de slachtoffers van Umar, maar alles over haar persoontje. Pinedo en Van Steenbergen wonnen voor hun artikel zelfs inlichtingen in bij het Erasmiaans Lyceum in Rotterdam waar Umar samen met twee zussen op school zat. Ook daar was ze al iemand die kleinigheden tot grote proporties op blies. Bovendien was ze jaren later een jokkebrok over de school. Ze zat helemaal niet in een ‘allochtonenklasje’ zoals ze, als een spinnende poes zich wentelend in de slachtofferrol, beweerde.

“Is er dan werkelijk niemand in dit land die moslims duidelijk kan maken dat je best je geloof kunt aanhangen zonder dat je daar op straat mee hoeft te koketteren”, schreef Umar in een opiniestuk in NRC over een leerkracht in Laren die besloot voortaan een hoofddoek te dragen. Kijk, daar kan ik mij prima in vinden. ‘Duidelijk maken’ is wat anders dan verbieden, want daar zou ik op tegen zijn.

Deze blog gaat helemaal niet over Ebru Umar, ook al vormt ze wel een aanleiding.

Een paar weken geleden ontmoetten mijn echtgenote en ik een jongedame van 37 (op onze leeftijd vind je dat jong) waarmee we een prettig gesprek hadden. Pas na een klein uurtje praten kwamen te weten dat ze in Turkije geboren is. Haar Nederlands is accentloos, misschien een beetje Zuid-Hollands accent. Haar donkere ogen en donker haar riepen bij ons niet meteen de gedachte op te maken te hebben met een nieuwe Nederlander.

Het gesprek werd al snel min of meer persoonlijk. Dat gebeurt soms wanneer persoonlijkheden goed op elkaar aan lijken te sluiten. Vanwege haar Turkse achtergrond spraken we even over Ebru Umar, maar aan die persoon wil ik nu geen woord meer besteden.

S., vertelde over het spaak lopen van een relatie, enkele relaties. “Ik loop blijkbaar steeds tegen de verkeerde mannen aan”.

Wij wisten iemand voor haar, een leeftijdgenoot, de zoon van vrienden van wie wij hoorden dat hij maar wat graag een leuke vriendin vindt. Dus toonden wij S. een Facebookfoto van B. en vertelden haar wat over hem. “Wat een leuke man!”

Kwamen we daar onverwacht in de relatiebemiddelingsbranche terecht, want we stuurden een foto van S. naar de moeder van B. Moeder belde ons bijna juichend op en overlaadde ons met enthousiaste dankbetuigingen. “Wat leuk dat jullie aan B. gedacht hebben”.

We vertelden moederlief een en ander over S. Zij zou het doorgeven aan B. en hem attent maken op het Facebookprofiel van S.

Totdat mijn vrouw een WhatsApp-bericht kreeg van B.’s moeder:

‘Is het een Nederlandse?”

“Nee, ze is Turks”.

“Okay, Thnx”.

Waarop een doodse stilte.

Ik vertelde mijn vrouw dat ze verkeerde informatie had gegeven. S. heeft de Nederlandse en niet de Turkse nationaliteit. We voelden ons beiden niet prettig bij de vraag naar het Nederlanderschap en de daarop ingetreden communicatiestilte, dus stuurde ik een dag of tien later een mail naar B.’s moeder:

“Van M. hoorde ik dat je gevraagd hebt of S. Nederlandse is. Ze heeft een Turkse achtergrond, maar is Nederlandse.”

Per ommegaande kwam het antwoord: “Dank voor je bericht”.

Niets meer, niets minder. Er bereikten ons geen andere vragen over S. Alleen “Is ze Nederlandse?”

Zo worden wat ons betreft hoogopgeleide vrienden snel gedegradeerd tot kennissen.

Hebben we in ons land nog een lange integratie- en acceptatieweg te gaan, of heb ik last van discriminatieparanoia? Wie zal het zeggen.

Misschien is wel het ergste dat ik het niet ga vragen omdat ik bij voorbaat het antwoord niet vertrouw.

Ik moet toch maar nog eens dat artikel van Nadia Ezzeroili in De Volkskrant lezen.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

 

 

NEGERIN SYLVANA SIMONS DISCRIMINEERT

Ik heb zo langzamerhand mijn buik vol van gezeur over discriminatie en racisme, vooral wanneer dat afkomstig is van mensen die veilig ingebed zijn in onze maatschappij en nog meer indien gesuggereerd wordt dat discriminatie een blank fenomeen is.

In De Wereld Draait Door van 11 november 2015 presenteerden Guus Meeuwis en Youp van ’t Hek hun voornemen maart 2016 op te treden in Parijs. Meeuwis vertelde dat dit plan ontstaan was tijdens een etentje in Brugge waar hij Youp informeerde een zaal bemachtigd te hebben in Parijs. Youps reactie zou zijn geweest: “Daar ga jij niet zonder mij naartoe”. Tafeldame, negerin Sylvana Simons, meende voorafgaand aan de uitzending een andere lezing te hebben gehoord en kraamde zelfingenomen overtuigd van de leugenachtigheid van de heren triomfantelijk uit: “Dat is nou typisch mannen”!

Nu sluit ik niet uit dat mevrouw Simons een bovengemiddelde persoonlijke statistiek heeft waar het relaties met mannen betreft, maar of ze daarmee ook statistisch relevante conclusies mag trekken over ruim 3 miljard bewoners van dit ondermaanse, is de vraag. Dezelfde mevrouw Simons die zich, ook in het mediatieke inteeltdorp DWDD, gerechtigd voelde frontaal in de aanval te gaan tegen Martin Simek omdat deze zo onhandig was het over ‘zwartjes’ te hebben tijdens een gesprek over in Calabrië aangespoelde negers uit Afrika. Simeks verweer dat hij getrouwd is met een zwarte vrouw, ramde onze maat-aller-dingen Simons van tafel met “Dat heeft er niets mee te maken”. Volgens mij was dat wel relevant.

Deze arrogante en vooral paranoïde flater van Sylvana Anorexia Simons staat niet op zichzelf. Haar deelname aan de LULverhalen, ja ons negerinnetje werkt als een magneet op hogere cultuur, misbruikte ze om door te drammen over Zwarte Piet.

Betreft mijn groeiende irritatie alleen Sylvana Simons? Absoluut niet.

Er is meer, veel meer.

Voor mijn werk was ik de afgelopen jaren op de Nederlandse Cariben. Op Curacao fietste ik vanaf mijn logeeradres meerdere keren naar Willemstad. Tijdens al die ritten werd ik onderweg nageroepen. Omdat ik fietste? Nee, omdat ik als blanke man daar fietste. Individuen zittend voor hun huisjes riepen mij na, en zelfs een keer een complete schoolklas.

Op de Cariben is het volkomen normaal blanken uit te schelden voor makambas (indringers). Dat zowel de zwarte bevolking als de blanke van elders komt, maakt iedereen daar echter tot ‘indringer’. Vorige week nog vond een protestactie plaats op Bonaire met een groot billboard waarop de tekst ‘minder makambas’.

MINDER MAKAMBAS zoals geplaatst langs de weg door Chago Melaan
MINDER MAKAMBAS zoals geplaatst langs de weg door Chago Melaan

Protest op Bonaire tegen de aanwezigheid van makambas

Minder makambas? Wat van een billboard in Nederland met daarop de tekst: MINDER SYLVANA SIMONS? Over het ‘minder, minder’ van onze politieke Amadeus zal ik maar niet beginnen. Bedoelden die protesterenden op Bonaire ook te zeggen dat ze voortaan geen Makambageld meer willen ontvangen?

Op dat protestbord op Bonaire staat dat de slavernij in 1863 is afgeschaft. Ik, blanke makamba, ben nooit slavendrijver geweest en geen van de zwarten op de Cariben was ooit slaaf.

Aan Bonaire heb ik een bijzondere herinnering over gehouden. Bij een bezoek aan dat eiland had ik beroepshalve contact met een projectmedewerkster van het Bonaire Museum. Tijdens het uitwisselen van trivialia voorafgaande aan een zakelijke bijeenkomst vertelde ik hoe verbaasd ik was tijdens een bezoek aan Zambia (met mijn zwarte Zambiaanse partner) dat de ‘zwarten’ – nee, ik gebruikte geen verkleinwoord – daar klaagden over de warmte. “De zwarten, de ZWARTEN?” reageerde de plaatselijke Sylvana Simons. “Zeg ik iets fout?” Ja, ik zei zeker iets fout. Ik mocht het niet hebben over ‘zwarten’, maar moest ‘lokale bevolking’ gebruiken volgens de negerin met wie ik in gesprek was. Het was, ik overdrijf niet, nog geen vijf minuten later in ons gesprek dat deze lokale negerin mij toevoegde dat ‘alle Nederlanders gierig zijn’. Kijk, dat mag dan blijkbaar weer wel. Die vermeende gierigheid was voor deze makamba overigens geen enkele belemmering voor beide negerinnen met wie ik lunchte de rekening te betalen, net zo min als het voor hen een belemmering bleek mijn betaling zonder dank te aanvaarden.

Met mijn Zambiaanse partner wandelde ik ooit twee prachtige zomerweekendavonden door het Kralingse Bos in Rotterdam. De eerste avond werden we achterna gelopen door een groepje mediterrane, scheldende jongens. Een tamelijk bedreigende en in ieder geval ongemakkelijke gebeurtenis. Toch waagden we het er de volgende avond weer op een wandeling te maken door de zomerse drukte in het Kralingse Bos waar honderden nieuwe Nederlanders – mag dat, mag dat? – aan de BBQ zaten. Totdat er een zwarte man naast ons kwam fietsen die het nodig vond meerdere keren tegen mij te zeggen: “Zo, wat een mooie vrouw heb jij…”. Een staaltje puur racisme. Dat zou hij nooit gedaan hebben wanneer wij beiden blank, of beiden zwart waren geweest. We hebben, hoe jammer ook, na die twee confrontaties besloten nooit meer op drukke zomeravonden te gaan wandelen door het Kralingse Bos en het bos te laten aan zwarten, bruinen, Marokkanen, Turken..

Worden zwarten in onze maatschappij gekwetst en gediscrimineerd vanwege hun huidkleur? Geen enkele twijfel over mogelijk. Worden blanken, Marokkanen, Turken, Chinezen, Afrikanen, Homo’s, hetero’s, Lesbo’s, vrouwen, mannen (zie Sylvana Simons hier boven), moslims, christenen, atheïsten in onze maatschappij gediscrimineerd? Ongetwijfeld. Discriminatie zit in de menselijke aard gebakken. Of het nu over ras, huidkleur, nationaliteit, geloof, gender of sexuele geaardheid gaat…gediscrimineerd zal er worden. Sterker nog: discriminatie is de lijm die groepen bij elkaar houdt. Hoe vaak hoor je niet etnische groepen zelf benadrukken waar ze specifiek in zijn? Borstkloppend worden juist karakteristieken, of dat nu gaat over de groepseigen keuken of normen, met trots benadrukt. Moslims hebben het ware geloof. Alle anderen zijn heidenen. Joden vinden zich het uitverkoren volk met uitsluiting van andere religies. Christenen vinden dat joden terecht gestraft worden omdat ze ‘aan het kruis met hem’ geschreeuwd hebben voor Pontius Pilatus. Alle gereformeerde Irenescholen veranderden de naam van hun school toen Irene uit opportunisme katholiek werd. Ik kan nog wel even door gaan. Tijdens een reis naar Toronto kreeg ik van een Canadese negerin te horen: “I do not talk to offspring of slave traders”. Daar kon ik het mee doen. Discriminatie en racisme is overal en van alle tijden.

Durft Sylvana Simons, ze is nu eventjes het uitgangspunt, staande te houden dat zij nooit discrimineert of zich laatdunkend over een groep uitlaat? Helaas, dat kan ze niet sinds haar ‘typisch mannen’ opmerking van 11 november 2015 in DWDD. Want discriminatie is: “…situatie waarbij personen wegens hun geslacht, ras, huidkleur, afkomst of etnische afstamming, gezondheidstoestand, geloof of levensbeschouwing verschillend worden behandeld zonder dat dat verschil objectief en redelijkerwijs kan worden gerechtvaardigd.” Mevrouw Simons moet zich binnen deze definitie thuis voelen. Het kan niet anders.

Discriminatie is vooroordeel zonder rechtvaardiging.

Durft Simons staande te houden dat ze geheel onbevooroordeeld ieder feit op eigen merites beoordeelt? Ook dat zal ze niet kunnen. Haar uitval naar Martin Simek was niet een beoordeling op eigen merites, maar ingegeven door een vooroordeel. Indien ze Simek’s ‘zwartjes’ op eigen merites had beoordeeld, dan had ze dat oordeel gevormd binnen de context van Simek’s sentimentele persoonlijkheid en het feit dat hij met een zwarte vrouw getrouwd is. Alleen al om dat laatste ben ik bereid hem te zuiveren van enige racistische blaam ten aanzien van de gekleurde medemens. Maar Sylvana Simons veroordeelde zonder enige tolerantie stampvoetend overtuigd van haar gelijk.

Fidan Ekiz noemde ooit, ook in de onvermijdelijk doordraaiende wereld, Quincy Gario een narcistische drammer. Fidan sloeg daarmee de spijker op de kop. Onze medelanders, de Sylvana’s en Quincy’s, zijn door de voortdurende paranoïde focus op racisme niets anders dan navelstaarders en door dat voortdurende focus 100% drammers. Niet alleen narcistische drammers, maar zelfs racistische drammers, omdat hun drammen racistische trekken heeft.

De voortdurende beschuldiging van racisme is per definitie racistisch. Dat werd overduidelijk toen de stiekeme malloot Quincy Gario naar aanleiding van de droefenis rondom het neerschieten van de MH17 met de onthullende en smerige tweet naar buiten trad dat blanke levens er meer toe zouden doen dan bruine.

Quinsy Gario
Blanke levens doen er volgens racist Gario meer toe dan bruine.

Hier liet Quincy even zijn ware aard zien. De door hem aangezwengelde Zwarte Pietendiscussie heeft minder te maken met vermeend racisme in onze maatschappij, dan met in Quincy Gario zelf diep geworteld racisme. Ik moet ook weer even denken aan het gesprek dat ik destijds op Bonaire had en waar ik gekapitteld werd over mijn ‘zwarten’. Dat mocht niet volgens mijn negroïde gesprekspartner. Maar, het wit en bruin van neger Quinsy mag wel? Ik vraag maar.

Gario heeft zijn inzichtverschaffende tweet enkele dagen later als een paling in een emmer snot getracht te rechtvaardigen met tegelijkertijd een laf en ongeloofwaardig excuus aan de nabestaanden van MH17. Ineens waren de Palestijnen in zijn ogen ook ‘bruinen’ – wat heeft die man toch met kleur? –  en werden deze bruinen er door hem aan de haren bijgesleept om zijn tweet te rechtvaardigen. Zwarte Piet Gario realiseerde zich niet dat zeker de helft van de inzittenden van MH17 bruinen waren. Wat heeft het Israelisch-Palestijns conflict in hemelsnaam te maken met de MH17 schurkenstreek? Gario’s tweet ging niet over het midden-oostenconflict. Dat werd er pas door hem bij verzonnen nadat hij merkte dat hij door de mand viel met zijn tweet. Een griezelige man die Gario; een slaaf van zijn eigen vooroordelen. Narcistisch, racistisch, griezelig en laf. Echt een aanwinst voor onze samenleving. Maar, wel zijn (subsidie)handje ophouden. Gario is een makamba in onze maatschappij.

Is racisme en discriminatie een typisch blanke karakteristiek? Ik denk het niet, ook al suggereren de Sylvana’s en Quincy’s onder ons dat wel. Laag opgeleide, boze Marokkaantjes lijken geen volzin te kunnen formuleren zonder het gebruik van kankerjood. Grote delen van de (arabische) moslimwereld zijn luid schreeuwend antisemitisch. Het is nog niet zo lang geleden dat er een etnisch, nationalistische oorlog woedde op de balkan. In Europa hadden we ons portie discriminerende massamoord in de periode 1933-1945. Afrika is voortdurend verscheurd door racistisch gemotiveerde conflicten. Een nieuwe Rwandese genocide tussen Hutu’s en Tutsi’s ligt op de loer. Toen Mugabe destijds aan het bewind kwam, gesteund door het linkse westerse wereldje, laten we dat niet vergeten, was zijn eerste daad een veldtocht tegen de Ndebele met als resultaat tienduizenden doden. Het westen zweeg. Het Israëlische beleid ten aanzien van Palestijnen is niet alleen ingegeven door bescherming tegen terrorisme, maar vindt zeer waarschijnlijk ook zijn oorsprong in de superioriteit van het ‘uitverkoren volk’ tegenover de omringende nationaliteiten.

In toenemende mate voel ik verzet tegen dat racistische geblaat van Gario en de zijnen omdat het alleen maar gaat over de splinters, misschien zelfs balken, in onze blanke ogen, zonder enige introspectie in eigen discriminerende en racistische trekjes. Negers als Gario en Simons moeten zich realiseren dat hun gefoeter op de blanke medemens een racistisch vooroordeel en racistisch, narcistisch gedram is. Niets meer en niets minder.

Als Sylvana Simons bereid is Martin Simek excuus aan te bieden voor haar frontale aanval op zijn integriteit, dan ben ik bereid excuus aan te bieden voor het feit dat Nederlanders uit vroegere eeuwen – niet mijn voorouders, want die maakten daar geen deel van uit – zich schuldig maakten aan die verderfelijke slavenhandel. Een zwarte (oeps!) bladzijde uit onze geschiedenis. Overigens, een zwarte bladzijde die niet geschreven had kunnen worden zonder de hulp die de blanke slavenhandelaren kregen van zwarten op het Afrikaanse continent. Net zoals de Nederlandse uitbuiting van de Javaan niet mogelijk was geweest zonder de hulp van de lokale, Indische machthebbers.

Haar faux pas in DWDD van 11 november 2015 en dat maffe vooroordeel over ‘mannen’ vergeef ik Sylvana Simons graag omdat je mensen dommigheid nu eenmaal niet kan verwijten.

Met Zwarte Piet heb ik niets meer. De bezwaren tegen die archaïsche figuur deel ik helemaal met Gario c.s.. Het hoort niet in deze tijd dat blanken zich zwart schminken en dan ineens een raar taaltje uitslaan. Dat is racistisch en beledigend. Bovendien: er zijn ruim voldoende zwarten in onze maatschappij die deze mallotige rol veel beter kunnen vervullen. Zie Gario en Simons.

Ik geef toe, door het gedram van een neuroot als Gario moet ik mij keer op keer manen Zwarte Piet niet te verdedigen. Ik wil echter niet de fout maken die neger Gario en zijn maten maken: eigen racisme projecteren op anderen.

Ten slotte: in zijn beroemde I have a dream speech (Washington 1963) gebruikt Martin Luther King zestien keer het woord negro. Dat komt neer op gemiddeld 1 keer per minuut. Martin Luther King, DE voorman, niet alleen in de Verenigde Staten, van de zwarte emancipatie wordt, zo lijkt het, met terugwerkende kracht verweten dat hij het woord neger gebruikte.

Hoe ik dat weet? Laat iedereen die bovenstaande tekst gelezen heeft maar bij zichzelf te rade gaan welke negatieve emoties mijn gebruik van het woord neger opriep..

Degenen die beweren dat ‘neger’ afkomstig zou zijn van ‘negeren’ slaan de plank mis: http://www.etymologiebank.nl/trefwoord/neger.

Ik ben een blanke en Gario en Simons zijn negers. Daar is niets mis mee.

Bertus Gerardus Antonissen

12 november 2015