Jammie Jammie Kini

Ik zie, als ware het gisteren, mijn zus in 1955 nog idioot gekleed naar school lopen. Ze zat op school bij de zusters aan de Beeklaan, naast de Heilig Hart kerk, in Den Haag. Ik ging op school bij de broeders in de Herschelstraat. Jongens en meisjes werden strikt gescheiden gehouden; op school, bij zwemles, in de kerk, bij sporten. Meisjes moesten naar school een rok aan. Spijkerbroeken waren symbool van een verderfelijke cultuur. De opstandige meiden droegen wel spijkerbroeken, liefst zo strak mogelijk, maar daarover een rok. Geen gezicht. Na schooltijd werd de rok meteen voor de deur van de school op straat uit gedaan en weggeborgen. Onze ouders, Roomser dan de paus, maakten geen bezwaar. Ze vonden de kledingeisen van de nonnen een beetje gek. Bijzonder, want tegen zusters, broeders, pastoor of priesters ging je niet in. De de wil van de kerk en de clownesk verklede vertegenwoordigers was wet.

Nonnen gingen nog als pinguïns gekleed door het leven. Broeders en priesters liepen in lange jurken. Soms gingen priesters in kazuifel (ja, jonge lezertjes, dat wordt dus even Googelen), vooraf gegaan door twee bejurkte misdienaars schaamteloos over straat op pad om een ernstig zieke de laatste sacramenten toe te dienen. Niet-katholieken, heidenen in onze ogen, keken destijds net zo vreemd naar die verklede priesters als niet-moslims nu vaak kijken naar moslimmannen in jurken en dikke moslimvrouwen in afzichtelijk lange, grijze jassen – waar kopen ze die? – met sjaals of soms zelfs burka’s.

Als  jongen groeide je in de jaren vijftig en de vroege jaren zestig van de vorige eeuw op in een wereld waarin seks een stiekeme aangelegenheid was. Niet vanwege de stiekem graaiende handen van het hoofd van de lagere school, broeder Modestus Vercoelen, maar vooral ook vanwege het strenge verbod op alle lichamelijkheid.

Wij waren als katholieken, en niet alleen wij katholieken, de moslims avant la lettre. Gluurderige blaadjes als De Lach en Bolero waren de enige bron om hitsig naar vrouwenlijven te kijken. Die blaadjes prikkelden slechts de fantasie want er was tiet noch kut te zien. We moesten het doen met decolleté’s en stiletto BH’s met fake horizontaal priemende tieten zoals Madonna die ruim een generatie later weer pronkend droeg. Niets nieuws onder de zon.

Eind jaren vijftig zagen wij pubers de eerste ‘hoerige types’ in bikini op het strand bij Duindorp. Want vrouwen die zo gekleed gingen waren natuurlijk verderfelijke sletten, maar wat vonden we het spannend.

De Lach en Bolero werden in de zo geprezen, bevrijdende sixties opgevolgd door pornoblaadjes als Chick en Candy. De Katholieke Illustratie werd Nieuwe Revue en bloot werd in dat gezinsblad en in De Panorame even normaal als de centerfolds in Playboy. Het was nog even wachten op internet midden jaren negentig totdat porno gratis voor iedereen zonder beperking beschikbaar kwam. Daarvoor moesten de liefhebbers het nog doen met Betamax en Pal videobanden.

Was al die expliciete presentatie van naakt en seksualiteit een vooruitgang? Soms denk ik van niet. Sex zonder nieuwsgierige spanning is al snel saai. Er moet wat gegluurd en gefantaseerd kunnen worden.

Er is gelukkig hoop nu we dankzij de geïmporteerde achterlijkheid en onverdraagzaamheid van ruim een miljoen moslims weer ouderwets kunnen fantaseren over in overmatig textiel gehulde meiden. Ik moet bekennen dat de ontevredenheid die vaak straalt van de gezichten van moslima’s mij de lust tot fabuleren ontneemt, maar soms zie ik in prachtig pastel gehulde jonge meiden met lange broeken, lange blouses en hoofddoeken, met brutale koppen en karaktervolle neuzen en liefst ook nog modieus, westers opgemaakt – hoe schizofreen – die het waard zijn mijmerend na te staren.

Als ik echt mocht kiezen: geef mij maar het uitzicht op een licht-Rubiaane moslimschoonheid in drijfnatte burkini, zoals een schets vaak meer aantrekkigskracht heeft dan een volmaakt schilderij.

Bertus Gerardus Antonissen.