Daan Roosegaarde verdedigt zich het graf in

Roosegaarde College Tour31 maart 2016 heeft Daan Roosegaarde in NRC Handelsblad gereageerd op de commotie rondom zijn bijdrage aan het DWDD pop-up museum. Een verdediging waarin hij werkelijk uit zijn nek lult. Hij heeft geen zelfstandig kunstwerk voor het pop-up museum geproduceerd, maar slechts een presentatie gemaakt.

Ja, moeten we nu de discussie aan gaan waar in de hedendaagse kunst precies de scheidslijn ligt tussen zelfstandige kunstwerken en unieke presentaties?

Borstkloppend zwamt Roosegaarde in zijn verongelijkte brief dat het gebruik van licht een voor hem typische signatuur is. Dus, geen zelfstandig kunstwerk, maar de presentatie van andersmans kunst met een voor Daantje kenmerkende signatuur.

De manier waarop hij licht gebruikt is de essentie van de zaal. Niets, helemaal niets over de overeenkomst met de presentatie van Van Elk. Daan ziet alleen het verschil.

Wel worden er een paar andere kunstenaars aan de haren bij gesleept. Roosegaarde heeft die kunstenaars blijkbaar niet ‘misschien onbewust’ gezien zoals het werk van Ger van Elk. Ik vermoed dat Daan’s reactie zo lang uit bleef omdat hij zich op het internet helemaal rot gezocht heeft naar de door hem genoemde excuus-kunstenaars.

Was zijn presentatie in het DWDD pop-up museum dus zelfs niet uniek maar gebaseerd op Hans Peter Feldmann en Leo Fitzmaurice? Ik kan mij niet herinneren dat Daan die inspiratie ooit eerder noemde. Foei Daan, foei!

De lichtbundel over bestaande schilderijen in een verder donkere zaal is een ‘zoektocht naar het verlangen om te ontdekken’. Er gaat een groot dichter verborgen in Daantje.

In een eerdere reactie spotte Roosegaarde dat niemand copyright heeft op de horizon (dat claimde de weduwe van Van Elk ook niet en die opmerking was dus regelrechte discussievervuiling door Roosegaarde).

Volgens mij geldt dat overigens voor de claim op licht door narcistische charlatan Roosegaarde ook. Hij heeft geen copyright op licht, noch op CO2-neutrale techniek.

Mijn dunk voor Roosegaarde is na College Tour en dit gedoe rondom zijn ‘kunstzinnige presentatie’ met unieke signatuur tot het absolute nulpunt gedaald.

Ik adviseer Daan Roosegaarde te emigreren naar het Chinese district Longgan. Hij kan daar dan zijn unieke licht laten schijnen over kopieën van collega’s.

Zie verder: http://www.nrc.nl/next/2016/03/30/ik-heb-ger-van-elk-niet-gekopieerd-1605275

Bertus Gerardus Antonissen

 

 

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

Meditatione Ignis maakte in de maand maart 2016 een stevige groei door. We mochten vijf nieuwe redacteuren verwelkomen met even zo veel boeiende bijdragen aan onze internet publicatie. In dertig dagen zagen 26 blogs het licht. Bijna alle blogs werden gemotiveerd door woede en verontwaardiging. Ook deze maand viel er weer heel weinig te lachen.

Kabwe Tuskers zal zich in de toekomst richten op kwesties over Afrika. Zijn eerste bijdrage was een persoonlijke hommage aan Traude Rogers, de veel te vroeg overleden voormalig onderdirecteur van de nationale musea in Zimbabwe. De titel van Tuskers’ blog is ontleend aan het Zuid-Afrikaanse volkslied Nkosi Sikelel’Africa dat bij de uitvaartdienst van Traude werd gezongen. De melodie van dit lied, in allerlei versies te beluisteren via YouTube, werd ook gebruikt voor het volkslied van Zambia en enkele andere Afrikaanse landen.

Levinus Zwertbroek volgt de media. Zijn eerste bijdrage ging over de struikelpartij van Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door waar hij Esther Gerritsen per ongeluk Esther Verhoef noemde. Voor Gerritsen niet leuk. Ze schreef het boekenweekgeschenk van 2016 en werd tijdens die week voortdurend herinnerd aan de verspreking van Van Nieuwkerk. Zwertbroek kaderde die verspreking in de context van spotterijen door DWDD over versprekingen door televisiepersoonlijkheden. DWDD en Van Nieuwkerk kregen een koekje van eigen deeg. Zwertbroek ergert zich al geruime tijd aan het gemakkelijke roosteren door Lucky TV van bekende Nederlanders en 80% Duitsers, zoals onze koning.

Paul Papinianus. ook nieuw in het Meditatione Ignis redactieteam, bracht zijn ergernis over een idiote Nederlandse rechter onder woorden. Een handtastelijke medewerker die zijn chef voor ‘vuile flikker’uitschold mocht van de rechter niet ontslagen worden omdat hij jong en allochtoon is. Wat een klootzak van een rechter (ik mag schelden omdat ik oud ben; niemand kan mij ontslaan want ik ben eigen baas). Die rechter maakt het onmogelijk de Nederlandse rechterlijke macht serieus te nemen. Papinianus had het niet beter kunnen benoemen: allochtonenknuffelaar.

Clifford Mead, onze aanwinst met sociologische deskundigheid, prikte op basis van enige voorbeelden uit de praktijk de kansarme-jonge-terroristen ballon door. Saleh Abdeslam, kansrijker dan X., is 100% verantwoordelijk voor de chaos die hij in zijn leven, en erger nog in dat van anderen, aanrichtte, evenals X. die vanuit een kansarme positie vele kansen schiep en benutte. Na deze tekst van Mead zal ik voortaan extra kritisch luisteren naar platitudes over kansarme jongeren.

Leendert Koerts schreef over Reinder Zwolsman, de branden in Haagse panden en de manier waarop de overheid het oude Haagse stadsgezicht definitief verziekte. Een sterke aanklacht tegen machtsmisbruik door stedelijke en landelijke overheden.

De maand begon met de jaloersmakend goed, en heerlijk profane woede-uitbarsting over de ‘culture of pure assholery’ door een Amerikaanse presentator van een praatprogramma. Die uitbarsting sprak hij uit na de aanslagen in Parijs en werd door de aanslagen in Brussel weer actueel.

S.A.Tire schreef een fictieve recensie van een fictief boek door de fictieve professor Victor Lamme. Lamme die zich misdroeg na de euthanasie van Hannie Goudriaan. Het hele redactieteam is nog steeds met stomheid geslagen dat een ‘minkukel’ als Victor Lamme deel uit maakt van het Nederlandse gezelschap professoren. Je kan met zo’n man toch nauwelijks geloven dat Nederlandse universiteiten internationaal hoog scoren. We kunnen slechts concluderen dat Victor Lamme er in zijn eentje de oorzaak van is dat Nederland niet een hogere plaats inneemt op de internationale ranglijst.

Clifford Mead en Hans Hoek zien een parallel tussen Femke Halsema en Hans Janmaat. Beide vertegenwoordigers van splinterpartijen en beiden toebedeeld met onevenredig veel aandacht in de pers. Janmaat leeft niet meer. Halsema kwam met een boekje, Pluche, en kreeg een overdaad aan belangstelling op radio, TV en de schrijvende pers. Buiten alle proportie.

Norbertus Herschel boog zich over de idiotie van over islamofobie klagende moslims. Al vele jaren wordt uit naam van de islam en allah gruwel na gruwel gepleegd en dan klagen de moslims dat er angst is ontstaan voor hun achterlijke cultuur. Angst mobiliseert angst. De moslims, bang geworden door de angst van de heidenen voor de islam, draaien de boel om en klagen dat zij zich bedreigd voelen door die heidenen. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Moordenaars die klagen dat ze bang zijn door de angst van nazaten van hun slachtoffers. Doet mij denken aan die enge Volkert van der Graaf die klaagt dat zijn mensenrechten geschonden worden, maar maling had aan de mensenrechten van Pim Fortuyn. Soms denk je dat de wereld gek geworden is.

Harry van Bommel meldde zich ook weer, deze keer met bedrukt pleepapier. Hij zou dat anti Oekraïne Associatieverdrag pleepapier overal in het gebouw van de Tweede Kamer ophangen zodat iedereen zijn gat af kon vegen met dat verdrag. Onze laffe verzetsheld kwam op het laatste moment op zijn schreden terug. Harry Hamas, of Harry Intifada, zoals hij bekend is bij de redactie van Meditatione Ignis zal, zo vrees ik, nog menig keer in onze kolommen terugkeren. Schaamt die man zich nooit? We danken hem dat hij zo zijn best doet de Socialistische Partij klein te houden.

Soms, heel soms valt er wel iets te lachen op Meditatione Ignis. Deze maand zorgde het Commissariaat Voor De Media voor een gulle lach door een bijdrage van S.A.Tire serieus te nemen en er bezwaar tegen aan te tekenen. Ze maakten zich daarmee onsterfelijk.

Ook onsterfelijk: Annet Veenstra met haar puberale briefje in De Volkskrant. Het zijn volgens snotneus Annetje, de Marty Feldman uit de Nederlandse journalistiek, de ouderen die in het Concertgebouw kuchen, tekstboekjes laten vallen, hoesten en proesten, in slaap vallen en luid klappen terwijl ze alleen in het Concertgebouw zijn om gezien te worden. Annet Veenstra is bij ons ook gezien. We zullen haar vanaf nu ieder jaar op Goede Vrijdag om exact drie uur aan het kruis nagelen. De Mattheus Passie is door ons omgedoopt en heet vanaf dit jaar de Annet Veenstra Passie.

Maart 2016 zal de geschiedenis in gaan als de maand van Daan Roosegaarde. De maand waarin Roosegaarde ontmaskerd werd. Lees de bijdragen over Roosegaarde.

Lees ook de bijdrage van nieuwe redacteur literatuur Tim van Dool over Jelle Brandt Corstius en diens boekje over zijn vader: De lul van Jelle.

Een van de woedendste stukken van deze maand is van de hand van Frans Ira. Hij veegt de vloer aan met Marcel van Dam. En terecht. Het smoezelige VARA/PvdA monster dat karaktermoord trachtte te plegen op Pim Fortuyn. Van Dam, de duivel hebbe zijn ziel, kon niet in de schaduw staan van Pim Fortuyn. Volgens de griezel Van Dam is/was Fortuyn ‘een buitengewoon minderwaardig persoon’. Hoe durfde die uit zijn straatje ruftende sigarenkauwer!

Maart 2016 was de maand van smerige, laffe aanslagen in Brussel door een stelletje mongolen. Wij deden er bij Meditatione Ignis zo veel mogelijk het zwijgen toe. Uit piëteit, niet uit desinteresse.

‘Hier staan wij; we kunnen niet anders’.

Dieter Korbjuhn, hoofd redacteur Mediaitione Ignis.

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

De afgelopen maanden passeerden veel onderwerpen ‘de revue’ op Meditatione Ignis. Afgezien van de absurdistische teksten door Simon Tire en Mark Cibus, viel er niets te lachen. Blijkbaar biedt de actualiteit nauwelijks lichtvoetige gespreksstof. Dat is jammer.

De bijdragen van Stephan Krates over het wangedrag, ik deel wat dat betreft zijn mening, van een paar hooggeleerde heren in reactie op de documentaire over euthanasie en de Levenseindekliniek waren een mengelmoes van hevige emotie en ratio. Woede vertroebelt soms de ratio. Teruglezend valt de worsteling op die Stephan voerde om evenwicht te vinden in deze mengelmoes. Dat lukte niet altijd. Het zij hem vergeven.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp. Wanneer die gevoeligheid door mensen als Prof.Dr. (wil Stephan aub stoppen met dat Hermansiaanse ‘professorandus’) Victor Lamme keer op keer genegeerd wordt, dan is begrip voor de wijze waarop Stephan uit zijn slof schoot op zijn plaats. Groezelige Frank Koerselman, evenals Lamme ‘moord’ schreeuwend over de euthanasie documentaire, verdient eenzelfde behandeling door Stephan als Lamme kreeg. Stephan wierp zich afgelopen tijd fanatiek, misschien iets te fanatiek, op de ‘professorale minkukels’. De door hem gebruikte taal was niet altijd even parlementair. Het zij hem vergeven. De inhoud van zijn boodschap ging niet verloren door de vorm die hij koos. Integendeel.

De Levenseindekliniek reageerde op Stephans bijdrage over euthanasie (Ballotagecommissie van de dood). De correctie door de kliniek heeft Stephan in dank geaccepteerd. Hij zat er bij zijn vergelijking tussen zelfmoord en euthanasie naast. Dat kan gebeuren. We hebben er in redactioneel overleg voor gekozen Stephans oorspronkelijke bijdrage te handhaven met als toevoeging de reactie van de Levenseindekliniek.

Blij was ik met de bijdrage van Herschel, Habemus Jet Bussemaker, over de inmenging van Jet Bussemaker in geloofsaangelegenheden. De angst voor de islam zit blijkbaar zo diep dat kritiekloos een van onze staatsrechtelijke fundamenten wordt aangetast, nota bene door onze eigen regering. Het moet niet gekker worden. Dank Norbertus voor deze bijdrage!

Ton Cremers, geen lid van de Twan Huys fanclub – zie zijn bijdrage over Huys als sluipmoordenaar – rehabiliteerde Twan Huys enigszins toen een rel ontstond over de uitzending van College Tour met Daan Roosegaarde. Het wereldje steunde kritiekloos Roosegaarde die beschuldigd werd van charlatanerie en viel massaal Twan Huys aan. Cremers huilde niet met de wolven in het bos. Meerdere ingezonden brieven in NRC Handelsblad en De Volkskrant toonden dat Cremers de juiste keuze maakte.

De politieke commentaren van Jean Morve verrijkten Meditatione Ignis als webplaats voor meningsvorming. Hoe belachelijk maakte Pechtold zich in Oekraïne. We zijn trots dat Morve die ballon doorprikte. Zijn artikel over economisch gelukzoekers getuigde van moed. Het is niet gemakkelijk nog iets zinnigs toe te voegen aan de vaak onzinnige discussie over de komst van vluchtelingen uit het Midden-Oosten. Morve lukte dat volgens mij.

De afgelopen dagen lazen we in het nieuws dat met de vluchtelingen ook een twintigtal Syrische oorlogsmisdadigers ons land bereikten. Deze mensen krijgen geen verblijfsvergunning, maar kunnen ook niet in Nederland berecht worden of teruggestuurd naar Syrië. Het siert onze rechtsstaat dat we niemand sturen naar een land waar men ter dood veroordeeld kan worden. Dit betekent wel dat ons rechtssysteem Nederland dwingt oorlogsmisdadigers illegaal in ons midden te gedogen.

Dit nieuws deed mij denken aan de waardevolle bijdrage van Hans Hoek aan Meditatione Ignis: Duitse Unfähigkeit berechting WW.II oorlogsmisdadigers. Nederland is machteloos bij de uitzetting van oorlogsmisdadigers naar het land waar ze hun daden pleegden. Duitsland daarentegen heeft Nederlandse oorlogsmisdadigers willens en wetens een veilig onderkomen geboden na de tweede wereldoorlog. Willens en wetens en dat dan ook nog op grond van een wet uit het Hitlertijdperk. Dat voelt niet goed. Dank aan Hans dat hij zijn licht hierover liet schijnen.

De absurde teksten van Mark Cibus (DE manier om gewicht te verliezen) en Simon Tire (over Peer van Rey en Louis Bontes) boden enige verlichting in de somberte van alle dag.

Want als iets duidelijk wordt wanneer je de bijdragen aan Meditatione Ignis terugleest, dan is het wel dat er verrekt weinig, helemaal niets, te lachen valt als je over alles een mening hebt.

Er is echter geen keuze. Wie zei ook alweer: “Hier sta ik; ik kan niet anders”?

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur

 

 

Integriteitscompetitie Daan Roosegaarde en Twan Huys

Fietspad Studio Roosegaarde

Het is duidelijk, zie mijn eerdere blog ‘Twan Huys, Limburgse sluipmoordenaar’, dat ik met een gekleurde bril kijk naar de presentaties door Twan Huys. Wat mij betreft is de man besmet sinds zijn gluiperige karaktermoord op Job Cohen. Toen ik rumoer hoorde over CollegeTour met Daan Roosegaarde bekroop mij de bevooroordeelde gedachte: ‘Huys weer..’

Dus met extra belangstelling via Uitzendinggemist gekeken naar Huys’ programma.

Daan Roosegaarde werd in vooraf opgenomen commentaren de maat gemeten door Filemon Wesselink, Tracy Metz en Bob – nooit van gehoord – Ursem van de Technische Universiteit Delft. Rode draad: Daan Roosegaarde is een man met een narcistisch karakter die keer op keer borstkloppend aan de haal gaat met ideeën van anderen. ‘Een goede ontwerper’ volgens Bob Ursem, maar absoluut niet de technische uitvinder zoals Roosegaarde pretendeert.

Daan geeft prachtige vorm aan wat anderen bedachten, was de boodschap. Ja, dat kon Daan natuurlijk niet over zijn kant laten gaan. De uitzending kon wat hem betreft wegens ‘gezeik’ beëindigd worden. Dat voornemen werd omgezet in een plaspauze van 18 minuten waarin Daan zich met een schoolklasje volgelingen achter de schermen terugtrok. Boos over gezeik van anderen en je dan zelf terugtrekken om te gaan zeiken. Een Freudiaanse valkuil.

Na terugkeer had hij niets inhoudelijks te melden over zijn van de TU gepikte ultra-fijnstof-reductiesysteem of de idem kinetische energievloer. Een gemiste kans. Zijn plaspauze verwerd op die wijze tot niets meer dan een vlucht, waarna de wezenlijke discussie onder het tapijt werd geveegd.

Roosegaarde verweerde zich tegen de moties van wantrouwen door de integriteit van Twan Huys ter discussie te stellen. Een kinderachtig verweer. Het zou Huys alleen gaan om de ‘kijkcijfertjes’. Ja, en dat moet je natuurlijk niet tegen deze katholieke schlemiel zeggen. Verontwaardigd reageerde hij met: “Nu kom je aan mijn integriteit”.

Had (de redactie van) Twan Huys’ College Tour Daan Roosegaarde vooraf moeten informeren over de gefilmde kritische commentaren? Volgens mij niet. Dat zou de angel uit het programma gehaald hebben. Waren die commentaren typisch Huysiaanse stiletto’s in de rug van Roosegaarde? Wie zal het zeggen? Belangrijker is dat er meerdere mensen, onafhankelijk van elkaar, een luchtje bespeuren aan Roosegaarde’s ambitieuze zelfverheerlijking. Reden genoeg toekomstige ‘uitvindingen’ van Roosegaarde kritisch te bekijken. De kans is aanzienlijk dat er voortaan altijd een duveltje in mijn hoofd vragen zal stellen bij de authenticiteit van producten uit de Roosegaarde studio. Ik ben benieuwd wat er de komende dagen nog boven komt drijven aan kritiek door (ex-)medewerkers van Roosegaarde.

Roosegaarde, blijkbaar niet helemaal gespeend van creativiteit, kwam na zijn terugkeer op het podium met de one-liner dat je mensen als Metz, Wesselink en Ursum ‘met liefde, met heel veel liefde, moet negeren’.

Een populistische vondst in de discussie. Lachsalvo’s en luidruchtig handgeklap waren zijn deel.

Jammer dat Daan zelf niet in staat was te handelen naar dit afsluitende veel-liefde-advies voor de studenten en ‘de mensen thuis’.

Bertus G. Antonissen