Antidemocraat Kajsa Ollongren, of hoe Hans van Mierlo zich omdraait in zijn graf

Uit De Volkskrant 26 juni 2019: “Minister Kajsa Ollongren baarde opzien door het raadgevend referendum af te schaffen. Nu komt de D66-bewindspersoon met een reeks voorstellen voor bestuurlijke vernieuwing. Een ander kiesstelsel, de ‘depolitisering’ van de Eerste Kamer en wellicht stemrecht voor iedereen boven de 16. ‘Met mijn nalatenschap ben ik helemaal niet bezig.’ ”

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/de-democratie-behoeft-onderhoud~b95abe172/

Verder uit diezelfde krant: Het ligt sinds december op het sta­bureau van Kajsa Ollongren: het 384 pagina’s dikke rapport ‘Lage drempels, hoge dijken’ van de staatscommissie onder leiding van Johan Remkes, met in totaal 83 aanbevelingen om het parlementaire stelsel te verbeteren. Belangrijkste doel: kiezers die zich niet meer vertegenwoordigd voelen weer beter betrekken bij de democratie.

De vraag of dit humor is van deze humorloze dame is gemakkelijk te beantwoorden. Dit is geen humor.

Meteen na haar aantreden als minister verdedigde ze met verve het onverdedigbare: afschaffen van het raadgevend referendum omdat haar en haar verderfelijke partijtje de uitkomst van het raadgevende referendum over het associatieverdrag met Oekraïne helemaal niet beviel. Het verdrag dat door de oplichter met geheugenverlies, Alexander Pechtold, zo fanatiek verdedigd werd. Zo fanatiek zelfs dat hij zich in Kiev een hele dag voor de gek liet houden door de dankzij corruptie moddervet geworden president Petro Proroshenko.

En dan matigt die mevrouw Olongren zich aan dat er stappen moeten worden genomen opdat het volk zich beter herkent in zijn volksvertegenwoordigers. Blijkbaar is amnesia een echte D66 kwaal. Denkt dat domme blondje nu echt dat de hele Nederlandse bevolking door die kwaal getroffen is en de leugens en het gedraai van zowel Pechtold als haarzelf vergeten is? Denkt ze nu echt dat we haar gestuntel rondom de afschaffing van het raadgegevend referendum vergeten zijn? Denkt ze werkelijk dat we Pechtolds “sorry maar dat was ik vergeten te melden” pathologische liegen over het gratis vliegreisje naar Kiev vergeten zijn? Denkt ze nu echt dat we zijn “dit is een privékwestie” over dat cadeautje van een Canadese diplomaat – een appartement in Scheveningen – vergeten zijn? Weten wij niets meer over de in geuren en kleuren publiek uitgevochten smeerlapperij met zijn buitenechtelijke neukertje en de abortus?

Mevrouw Ollongren is hier het schoolvoorbeeld van de vos die de passie predikt (met excuses aan de prachtige vossen voor deze vergelijking). Als de Jeanne d’Arc van het digitale tijdperk trok ze ten strijde tegen nepnieuws in de sociale media en viel uiteindelijk zelf als nepnieuws door de mand.

Door deze D66 leugens, en niet alleen daardoor, voel ik me in ieder geval door deze partij helemaal niet vertegendwoordigd, maar besodemieterd.

Mijn vertrouwen in de politiek is geen snars toegenomen, integendeel, nu Alexander Pechtold een baantje is toegeschoven als projectleider bij de peperdure renovatie van het Binnenhof. Er lopen volgens mij voldoende gekwalificeerde experts rond die een dergelijke klus kunnen klaren, maar, nee hoor, volkomenen nitwit Pechtold mag het doen. De kennis over vastgoed gaat bij deze man volgens mij niet verder dan die nare belastingtruc met zijn Scheveningse appartementje.

Een schoffering van de belastingbetalers die zijn weerga niet kent.

Wedden dat de budgetten voor de verbouwing van het Binnenhof als gevolg van zijn ondeskundige aansturing met miljoenen overschreden zullen worden?

D66, een partij die geen enkele van zijn in 1966 gestelde doelen – gekozen burgemeester, directe democratie via referenda, verbetering toegankelijkheid (hoger) onderwijs – heeft behaald is nu haantje de voorste bij een quasi-democratische publiciteitsstunt.

Een chutzpah; dat is het, niets meer en niets minder. Hans van Mierlo draait zich om in zijn met alcohol gevulde graf.

Ton Cremers

De ING vreet nog dagelijks uit de staatsruif

Ralph Hamers, ING

Ze zullen het nooit leren die bankiers. Niet alleen de bankiers overigens. Ook de graaiers van allerlei maatschappen en managers van grote (en kleine) bedrijven. Graaien en vooral expansief graaien is de norm. Het maakt niet uit of het managers zijn van goede-doelen-organisaties, woningbouwcorporaties of puur commerciële bedrijven.

Schaamteloos 50% meer salaris voor het toppertje Ralph Hamers van ING Bank? Geen probleem. Mensen die daar bezwaar tegen hebben zijn ‘typisch Nederlands’ en, nog zo’n platgetreden cliché: ‘calvinistisch’ (dixit Gerard van Vliet, Directeur Nederlandse vereniging van Commissarissen en Directeuren).

Jeroen van der Veer maakte het bonter dan bont: het is gezeur dat de ING in 2008 met belastinggeld, 10 miljard, overeind werd gehouden, want dat geld is allemaal, met rente, terugbetaald. Dus: mondjes dicht.

Wat meneer Van der Veer vergeet, is dat de ING nog steeds iedere dag parasiteert uit de staatsruif en algemene middelen en wel via de WW en de Bijstand.

De ING maakt weer winst, veel winst en dat dankzij de bloeiende economie, daar heeft overigens geen enkele borstkloppende manager serieus vat op, en dankzij efficiency-operaties die geleid hebben tot vele duizenden ontslagen. En hoe wordt gezorgd voor de vooral wat oudere werkloze ex-ING’ers die niet meer aan de bak komen? Via de WW en uiteindelijk zelfs de bijstand. Dus: de gemeenschap draait voor de ellende op en de baasjes, vol trots, presenteren aan de aandeelhouders het succes van hun inspanningen en weten met gemak commissarissen als Balkenende (ja, die van de inkomensnorm) en Wijers (van de meest onbetrouwbare politieke partij van Nederland, D’66) te overtuigen dat ze weer een miljoentje per jaar erbij moeten hebben.

Ik weet niet hoe het komt, maar iedere keer wanneer ik lees over schrapende en graaiende managers die met het grootste gemak ten behoeve van winstoptimalisatie werknemers ‘terugzetten in de arbeidsmarkt’ moet ik denken aan Hans-Martin Schleyer en diens laatste rustplaats in de kofferbak van een auto.

Clifford Mead

 

 

 

Pia Zsa Zsa Dijkstra – D’66 wordt Dood ’75

Pia - levensmoe - Dijkstra
Pia – levensmoe – Dijkstra

Continue doodmoede Pia Dijkstra heeft de oplossing gevonden voor de medemens met een voltooid leven: spuiten maar.

Weliswaar goed begeleid – wat dat dan ook wezen mag – kan je soepeltjes naar graf of urn. Een luxe die niet voor iedereen is weggelegd. Je moet minstens de leeftijd van vijfenzeventig jaar bereikt hebben.

Zie je het al voor je: op je 70-ste helemaal geen trek meer langer voort te dolen in dit ondermaanse en dan van een expert, afgestudeerd aan de Hulp-Bij-Zelfdoding universiteit, van een jaar of 35 horen: “Het spijt mij voor u, maar u bent helaas nog te jong. Kom over vijf jaar maar weer terug. En, ondertussen geen geintjes. Niet zonder mijn begeleiding zelfstandig snijden, slikken, hangen, voor de trein springen of verdrinken”.

Hoe haal je het in je botte D’66 harses om hulp bij zelfdoding aan een leeftijd te binden, alsof iemand van dertig niet het gevoel kan hebben klaar te zijn met het leven. Nee, bij die leeftijd zullen hele hordes MBO-hulpverleners in de startblokken staan om je duidelijk te maken hoe mooi het leven nog kan zijn en hoe je er nog iets van kan maken. Ben je eenmaal de 75 gepasseerd, dan laten al die hulpverleners het moede hoofd zakken en zijn slechts nog beschikbaar om je de wereld uit te helpen.

Bijna symbolisch dat Dood ’75 via uitgeputte Dijkstra de categorie kiezers van boven de 75 afstoot in het weekend waarin bekend werd dat levensmoede Zsa Zsa Gabor op haar 99ste vertrok naar de eeuwige kaptafel en de limelights voor haar definitief doofden.

Ben ik tegen hulp bij zelfdoding? Absoluut niet. Waar ik even absoluut wel tegen ben is een bevoogdende leeftijdsgrens. Daar sta je straks als oudere – ik ben over ruim zes jaar ook 75 – nog volop in het leven, al of niet achter rollator of zittend op een elektrisch scootertje en ga je je iedere dag schuldiger voelen omdat je blijft vreten uit de pensioen- en AOW-ruif. Het wordt helemaal erg wanneer de volgende generatie, meestal nieuwe Nederlanders, vier keer per dag je reet af moet vegen en het stukgekookte en geblende voer tussen je vergeelde tanden moet schuiven. Dag in dag uit schaam je je meer dat je geen gebruik maakt van de Pia-Dijkstra-vampiers en niet kiest voor een eervol vertrek. Op een gegeven moment is dat schuldgevoel en de schaamte voor je gerekte bestaan zo groot dat je nog meer één ding wilt: STERVEN.

Bied mensen die vinden dat het leven voltooid is en er geen zin meer in hebben de steun die nodig is om te blijven leven of waardig te sterven, maar stop met die onzin van een leeftijdsgrens. Iedereen die nu nog niet de leeftijd van 60 bereikt heeft moet minstens tot haar/zijn 67-ste werken. Er resteren dan nog acht jaar dat je zonder schuldgevoel vrijuit mag blijven ademen en je graaiende pensioenhand ophouden. Daarna breekt de tijd aan dat je onder zachte dwang van Pia Wallen Dijkstra moet gaan denken aan de voltooiing van je leven.

Het is duidelijk: het voorstel van engerdje Dijkstra en haar liberale partijtje Dood ’75 is niets anders dan een in bedrieglijke empathie verhulde bezuinigingsmaatregel.

Ik durf het bijna niet te schrijven, maar doe het toch…wie zullen vast en zeker zich geen bal aantrekken van die door Pia geïdealiseerde levensvoltooiing vanaf je 75ste: de fundamentalistische gelovigen in de Nederlandse bible belt en de moslims in de grote steden.

Tel maar uit je winst.

Mag ik een stemadvies geven voor maart 2017: STEM NIET OP Dood ’75.

Stephan O. Krates

Wachtgeldpopulisme

Wassila Hachchi

Je moet er niet aan denken dat regeringen en parlementen tientallen jaren in dezelfde combinatie actief zijn. Laat die ellende maar beperkt blijven tot Cuba, Zimbabwe en Rusland.

Basis van democratie is, dat er regelmatig een stoelendans plaatsvindt met wisselingen van de wacht.

Gebeurt dat niet dan schort er wat aan het democratisch proces.

Die wisselingen van de wacht gaan gepaard met maatschappelijke onzekerheid voor hen die in de politiek acteren. Er is daarom een regeling die een bepaalde tijd continuïteit van inkomen garandeert na afloop van de politieke carrière: de wachtgeldregeling.

Zou dat wachtgeld niet bestaan, dan zouden gekwalificeerde mensen het niet in hun hoofd halen de politiek in te gaan en zouden in het parlement alleen nog maatschappelijk kanslozen als Harry Intifada Van Bommel, gefrustreerde fractieverlaters als Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, en slordigen als Henk Krol zitten.

Bij iedere financiële vangnetregeling bestaat de kans op misbruik. Luister maar naar graaiende, belastingontwijkende werkgeversvoorzitter Hans de Boer en zijn klacht over labbekakken in de bijstand.

Hoewel het gemene volk tandenknarsend kijkt naar de wachtgeldregeling voor ex-politici, zijn mij geen voorbeelden bekend van misbruik, met uitzondering van D’66 kamerlid Wassila Hachchi.

De stunt die mevrouw Hachchi uithaalde is uniek. Deze parasiet had geen zin meer in de Tweede Kamer en koos voor onbezoldigd foldertjes uitdelen voor Hillary Clinton in de Verenigde Staten. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van de wachtgeldregeling. Dat kamerleden wachtgeld krijgen wanneer ze bij verkiezingen buiten de boot vallen is verdedigbaar, maar halverwege de rit geheel vrijwillig de pijp aan Maarten geven en dan de wachtgeldmunten in je gretige klauwtje laten vallen, is van geen kant verdedigbaar.

Echt verbaasd ben ik natuurlijk niet. Ging de fractievoorzitter van Wassila Hachchi niet gratis in het privévliegtuig van een vriendje naar de Oekraïne om het Nederlandse kiezersvolk te overtuigen dat we vóór het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne moesten stemmen? Een vergeefse tocht, want de uitslag van het referendum was overtuigend NEE. Ik stemde voornamelijk NEE vanwege die actie van Pechtold en vanwege de belastingontwijking door miljardair en president van Oekraïne Porosjenko.

Het was natuurlijk geen toeval dat het vriendje van Pechtold zakelijke belangen heeft in Oekraïne. Pechtold ‘vergat’ deze gesponsorde vlucht te melden. Hij had het te druk. Zo zie je maar: het verschil tussen Jos van Rey van de VVD die nu voor de rechter staat wegens corruptie en Alexander Pechtold is niet groot.

Ook dat verbaast niet: Pechtold komt immers uit de wereld van kunstveilingen. Wat in die wereld aan gerotzooid wordt is als in een spannende thriller te lezen in Peter Watson’s Sotheby’s, the inside story. Een aanrader voor iedereen die het karakter van Pechtold beter wil begrijpen.

Terug naar het wachtgeld..

Alle anti-wachtgeldpopulisten kropen sinds het misbruik door Wassila Hachchi uit hun holen om te fulmineren tegen de wachtgeldregeling. Ten onrechte. Liever wachtgeld betalen aan Hachchi dan het risico dat het parlement en de regering toevluchtsoord worden voor verliezers.

Eén Harry van Bommel in ons parlement is al meer dan genoeg.

Hans A. F.M.O. Hoek, politiek commentator