Het zwijgen van MARK CHARLIE RUTTE

Marcherend Turks legerWat waren we allemaal Charlie toen de redactie van een ouderwets en kinderachtig blaadje door geïmporteerde parels van islamitische onverdraagzaamheid overhoop geschoten werd.

Een verderfelijke aanval op het zo hoog gewaardeerde vrije woord in onze westerse samenleving. Het vrije woord waar een achterlijke groep islamieten geen bal van begrijpt. Aan hun eigen recht van spreken mag op geen enkele wijze getornd worden, want dan zijn de rapen gaar. Ze zijn echter te stom om te begrijpen dat respect voor hun recht van spreken juist gegarandeerd is wanneer ze dat recht van anderen erkennen.

Te ingewikkeld voor de teflonhersenen, want niets beklijft, van laffe woestijnfantasieënvolgers. Schadelijk voor de maatschappij waar ze vrijwillig naar migreerden en heel schadelijk voor hun goedwillende geloofsgenoten die wel voldoende grijze massa hebben om te begrijpen dat je in die maatschappij alleen succesvol kan zijn, hoe moeilijk succes ook vaak te verwezenlijken is, wanneer je in staat en bereid bent de waarden van die maatschappij te respecteren.

Mag ik de importmoslims die proberen onze maatschappij naar hun hand te zetten dat kwalijk nemen? Nee, want hersenloosheid kan nu eenmaal nooit verweten worden. Bovendien worden de mongoloïde aanhangers van dat sektarische geloof, een pleonasme, keer op keer weer in de watten gelegd door onze politiek-correcte maatschappij. We moeten immers begrip hebben, een westerse waarde, voor de islam en de principes van de moslims.

Ik heb daar zo langzamerhand geen enkel begrip meer voor en, atheïst die ik ben, neig steeds meer tot het bijbelse oog-om-oog-tand-om-tand. Niet bereid je aan te passen in onze maatschappij en steeds opvallender zelfdiscriminerend in het publieke domein koketteren met dat achterlijke geloof van je, je onmaatschappelijk opstellen in de maatschappij die je gastvrij ontving, je ramadan- en andere geloofsflauwekul in toenemende mate opdringen, voortdurend klagen over discriminatie terwijl discriminatie in je arabische cultuur ingebakken zit, en dan van mij verdraagzaamheid en respect eisen?

Vergeet het!

Hoe komt het toch dat de assimilatie van conservatieve nieuwkomers in onze wereld voor een aanzienlijk deel faalt? Heel simpel: omdat steeds maar weer de lengte gegeven wordt aan moslims om zich stapje voor stapje verder op te dringen met minachting voor verworvenheden van hun nieuwe land. Als dat verleggen van grenzen niet lukt dan vinden ze iedere keer weer een willig podium om hun absurde klachten over racisme, discriminatie en achterstelling breeduit te etaleren.

Geen enkele verantwoordelijke beleidsmaker, met uitzondering van de burgemeester van Rotterdam met zijn “Als het je hier niet zint, dan rot je toch op”, durft het aan duidelijke grenzen te stellen.

Binnen een jaar nadat ook onze minister-president Mark Rutte even Charlie was, doet hij zijn mond alleen nog maar open om te kust en te keur gênant te schaterlachen, maar niet om zich duidelijk uit te spreken tegen de moord op alle Charlies bij onze Turkse bondgenoot.

Nadat in het centrum van Rotterdam Turkse aanwinsten in Nederland de NOS met geweld belemmerden verslag te doen van een demonstratie door Erdogankontkruipers is Mark blijkbaar helemaal vergeten dat hij ooit Charlie was en hulde zich in stilzwijgen.

Er is weinig moed voor nodig in een massahysterische Je-Suis-Charlie-demonstratie mee te marcheren. Zodra werkelijke moed en een duidelijke stellingname nodig is om de Charlies van nu te verdedigen, zwijgt schaterende Mark als het graf.

Nu de Turkse president Erdogan, parasiterend op een knullige poging tot staatsgreep, onder ‘genagelten Stiefel’ de wankele Turkse democratie vertrapt en tienduizenden rechters, leraren en ambtenaren de laan uit stuurt, een betoog houdt om de doodstraf in te voeren en hoogleraren een reisverbod oplegt, laat Mark Charlie Rutte niets, maar dan ook helemaal niets van zich horen.

Onze in eigen cultuur vastgeroeste nieuwe Nederlanders begrijpen hier natuurlijk geen bal van en kunnen maar één conclusie trekken: de Nederlandse maatschappij is laf en we kunnen onbelemmerd onze gang gaan.

Neem het ze eens kwalijk..

Hans. A.F.M.O. Hoek

 

CHARLIE HEBDO hilarisch over aanrandingsgangbang in Duitsland

Wat zou van de verdronken Aylan geworden zijn? Een billenknijper in Duitsland.
Wat zou van de verdronken Aylan geworden zijn? Een billenknijper in Duitsland.

Het kinderachtige, ouderwetse blaadje Charlie Hebdo, dat de kop commercieel boven water hield dankzij een grondige sanering van de redactie begin 2015, doet weer eens van zich spreken met een uitdagende cartoon. Het lijkje van het in de Middellandse Zee verdronken Syrische jongetje Aylan is afgebeeld om de draak te steken (?) met de hysterie over de aanrandingsgangbang in Duitsland tijdens de jaarwisseling.

Heel goed dat de verontwaardiging rondom die smeerlapperij door Noord-Afrikaanse ‘asielzoekers’ in Keulen wat getemperd wordt. Getemperde emotie geeft ruimte aan de ratio. De cartoon van Charlie Hebdo met Aylan en billenknijperij in Duitsland kan zijn doel, als er al een doel is, voorbij schieten omdat hij nieuwe verontwaardiging oproept.

Hoe ontstaat het idee van zo’n cartoon? Is het een opwelling; gaat er een diepere gedachte achter? Of is het zo dat de gedachte komt na de cartoon? Ik sluit dat laatste niet uit.

De cartoon doet mij denken aan het verweer van een klungelige rapper uit Friesland die in een videoclip bij zijn rap suggereerde hoe Geert Wilders door zijn hoofd wordt geschoten. Kritiek op deze onsmakelijkheid pareerde de ondermaatse, en grotendeels onverstaanbare, rapper met: “Ik zie het als mijn taak Wilders wakker te schudden en hem een koekje van eigen deeg te geven”.  Dit alles naar aanleiding van Wilders’ MINDER MINDER Marokkanen oproep.

'Rapper' Hozny in de rechtbank; veroordeeld tot 80 uur taakstraf plus een boete van € 3.000,00
‘Rapper’ Hozny in de rechtbank; veroordeeld tot 80 uur taakstraf plus een boete van € 3.000,00

Alleen al dat ‘wakker schudden’.  Wat bedoelt die man ermee? Denkt hij nu werkelijk dat hij met die slechte rap Wilders op andere gedachten kan brengen? Hij zet zichzelf op zo’n manier op een hoog platform en overschat zijn invloed. Zijn rap ligt in het verlengde van de moord op de vrije gedachte door moslimmongolen die het IS kalifaat aanhangen. Hozny ziet het anders: zijn rap moet juist kunnen dankzij het vrije woord. Hier heeft de importfries wat uitleg nodig: in een wereld waar het vrije woord hoog in het vaandel staat, kan je met slechts beperkt risico een oproep tot moord rappen. Er is in deze wereld een wettelijke grens aan het vrije woord: je mag niet oproepen tot haat en geweld. Doe je dat wel, dan loop je, net als Hozny, tegen wet en recht op en krijg je 80 uur taakstraf. Geen onthoofding, geen kogel door je kop, geen handenafhakkerij, geen stokslagen…alleen taakstraf.

Er is een overeenkomst tussen de Aylan cartoon uit Charlie Hebdo en het rapgemurmel van Hozny: rechtvaardiging van walgelijkheid wordt er aan de haren bijgesleept. Waar Hozny toonde geen enkele smaak te hebben, muzikaal noch inhoudelijk, gaat Charlie Hebdo met deze cartoon over de grens van het smakelijke. Welke grens? Mijn grens.

Niet leuk, maar wat is het heerlijk dat we in een wereld leven waar dit allemaal gezegd, gerapt, getekend, geschreven en vooral genegeerd mag worden.

Alhoewel: mag ik van Hozny zeggen dat hij een prutser van een nauwelijks verstaanbare rapper is met een loodzwaar Arabisch accent, en mag ik van alle miljoenen Charlies uit januari 2015 schrijven dat ik hun blaadje een anachronistisch flutblaadje vind?

Bertus G. Antonissen

Je ne suis pas Charlie

Heerlijk dat we in een werelddeel leven waar iedereen alles mag zeggen, schrijven en tekenen. Echter, als ik kijk naar die puberale tekeningen uit Charlie Hebdo, kan ik slechts de conclusie trekken: je ne suis pas Charlie omdat ik me met deze humor-arme kinderachtigheid niet wil associëren.

Laten ze vooral hun gang gaan. ik heb de vrijheid het een onvolwassen blaadje te vinden, ook al verwacht ik tegen allerlei politiek-correcte weerstanden te lopen door dit te verkondigen. Het zal mij worst zijn.

Schermafbeelding 2016-01-07 om 10.39.48.png
kinderen kijken meer uit naar Pasen dan naar Kerst

Voor de duidelijkheid (als dat al nodig is): de moslims van 7 januari 2015 zijn in mijn ogen niets anders dan de uitkomst van mongoloïde inteelt en horen (hoorden) niet thuis in een democratische samenleving. Daar waren ze te dom voor. Er is namelijk enige intelligentie nodig om het principe van vrije meningsuiting te begrijpen. Er vallen slachtoffers wanneer niet begrepen wordt dat dit principe in de eerste plaats betekent dat je anderen de vrijheid gunt te zeggen wat zij willen in plaats van je eigen vrijheid van expressie het primaat te geven.

Zo gun ik de uitgever, redactie en tekenaars van Charlie Hebdo alle vrijheid hun ongeremde gang te gaan. Net zoals ik de vrijheid heb hun blaadje zelden grappig en meestal ouderwets, de jaren zestig van de vorige eeuw, en onvolwassen te vinden. Kijkend naar de striptekeningen uit Charlie Hebdo moet ik denken aan de vader van Theo van Gogh die na de walgelijke moord door Mohammed Bouyeri in een interview vertelde dat hij zoon Theo had voorgehouden: “Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet.”

Ik voel mij overigens bij dat marginale, want dat was het tot aan de aanslag, Franse blaadje veel meer thuis dan bij het achterlijke wereldje van moslims die elkaar uitmoorden omdat ze soenniet en niet sjiiet zijn (of andersom), juichend ongelovigen de keel doorsnijden, zich gerechtigd voelen de redactie van een onbelangrijk stripkrantje te vermoorden, menen een fundamentalistisch motief te hebben om terras- en theaterbezoekers uit te moorden, of laf groepsgewijs tientallen vrouwen aanranden en beroven tijdens de jaarwisseling.

Je hoort mij niet klagen wanneer de mitrailleur gericht wordt op die misbaksels.

Als ik moet kiezen dan ben ik wel Charlie.

Bertus Gerardus Antonissen