Jammie Jammie Kini

Ik zie, als ware het gisteren, mijn zus in 1955 nog idioot gekleed naar school lopen. Ze zat op school bij de zusters aan de Beeklaan, naast de Heilig Hart kerk, in Den Haag. Ik ging op school bij de broeders in de Herschelstraat. Jongens en meisjes werden strikt gescheiden gehouden; op school, bij zwemles, in de kerk, bij sporten. Meisjes moesten naar school een rok aan. Spijkerbroeken waren symbool van een verderfelijke cultuur. De opstandige meiden droegen wel spijkerbroeken, liefst zo strak mogelijk, maar daarover een rok. Geen gezicht. Na schooltijd werd de rok meteen voor de deur van de school op straat uit gedaan en weggeborgen. Onze ouders, Roomser dan de paus, maakten geen bezwaar. Ze vonden de kledingeisen van de nonnen een beetje gek. Bijzonder, want tegen zusters, broeders, pastoor of priesters ging je niet in. De de wil van de kerk en de clownesk verklede vertegenwoordigers was wet.

Nonnen gingen nog als pinguïns gekleed door het leven. Broeders en priesters liepen in lange jurken. Soms gingen priesters in kazuifel (ja, jonge lezertjes, dat wordt dus even Googelen), vooraf gegaan door twee bejurkte misdienaars schaamteloos over straat op pad om een ernstig zieke de laatste sacramenten toe te dienen. Niet-katholieken, heidenen in onze ogen, keken destijds net zo vreemd naar die verklede priesters als niet-moslims nu vaak kijken naar moslimmannen in jurken en dikke moslimvrouwen in afzichtelijk lange, grijze jassen – waar kopen ze die? – met sjaals of soms zelfs burka’s.

Als  jongen groeide je in de jaren vijftig en de vroege jaren zestig van de vorige eeuw op in een wereld waarin seks een stiekeme aangelegenheid was. Niet vanwege de stiekem graaiende handen van het hoofd van de lagere school, broeder Modestus Vercoelen, maar vooral ook vanwege het strenge verbod op alle lichamelijkheid.

Wij waren als katholieken, en niet alleen wij katholieken, de moslims avant la lettre. Gluurderige blaadjes als De Lach en Bolero waren de enige bron om hitsig naar vrouwenlijven te kijken. Die blaadjes prikkelden slechts de fantasie want er was tiet noch kut te zien. We moesten het doen met decolleté’s en stiletto BH’s met fake horizontaal priemende tieten zoals Madonna die ruim een generatie later weer pronkend droeg. Niets nieuws onder de zon.

Eind jaren vijftig zagen wij pubers de eerste ‘hoerige types’ in bikini op het strand bij Duindorp. Want vrouwen die zo gekleed gingen waren natuurlijk verderfelijke sletten, maar wat vonden we het spannend.

De Lach en Bolero werden in de zo geprezen, bevrijdende sixties opgevolgd door pornoblaadjes als Chick en Candy. De Katholieke Illustratie werd Nieuwe Revue en bloot werd in dat gezinsblad en in De Panorame even normaal als de centerfolds in Playboy. Het was nog even wachten op internet midden jaren negentig totdat porno gratis voor iedereen zonder beperking beschikbaar kwam. Daarvoor moesten de liefhebbers het nog doen met Betamax en Pal videobanden.

Was al die expliciete presentatie van naakt en seksualiteit een vooruitgang? Soms denk ik van niet. Sex zonder nieuwsgierige spanning is al snel saai. Er moet wat gegluurd en gefantaseerd kunnen worden.

Er is gelukkig hoop nu we dankzij de geïmporteerde achterlijkheid en onverdraagzaamheid van ruim een miljoen moslims weer ouderwets kunnen fantaseren over in overmatig textiel gehulde meiden. Ik moet bekennen dat de ontevredenheid die vaak straalt van de gezichten van moslima’s mij de lust tot fabuleren ontneemt, maar soms zie ik in prachtig pastel gehulde jonge meiden met lange broeken, lange blouses en hoofddoeken, met brutale koppen en karaktervolle neuzen en liefst ook nog modieus, westers opgemaakt – hoe schizofreen – die het waard zijn mijmerend na te staren.

Als ik echt mocht kiezen: geef mij maar het uitzicht op een licht-Rubiaane moslimschoonheid in drijfnatte burkini, zoals een schets vaak meer aantrekkigskracht heeft dan een volmaakt schilderij.

Bertus Gerardus Antonissen.

 

 

 

De sensualiteit van het moslimahoofddoekje

NonUit De Volkskrant van 12 mei 2016: Een moslima overweegt gerechtelijke stappen tegen een van Amerika’s oudste en beste militaire scholen. De Citadel in South Carolina, waar studenten al 174 jaar hetzelfde militair uniform dragen, heeft een verzoek afgewezen om een uitzondering te maken vanwege haar geloof. ‘We leven in een land van wetten’, zei de vader van het meisje na het besluit van de Citadel, aldus The Washington Post. Volgens hem is het besluit in strijd met de religieuze vrijheid in de VS. ‘Deze ouderwetse tradities zijn in strijd met de wet’.

Dit bericht doet me denken aan de twee Amsterdamse moslima’s die op een Franse camping in burkini het zwembad in wilden. Nu is het mij al eens op zo’n camping overkomen dat ik het zwembad uit werd gestuurd omdat ik een boxershortzwembroek aan had. Beide moslima’s blaatten voor de radio in plat Amsterdams dat ze zich op de camping gediscrimineerd voelden en een Nederlands radioteam toog naar Frankrijk om de campinghouders verbaal te kastijden voor hun walgelijk discriminerende gedrag.

En dan is er nog de lerares aan een openbare lagere school in ‘t Gooi die vorige maand aankondigde voortaan met sjaaltje om les te geven omdat ze zich zo ‘dichter bij haar god voelt’.

Discussie alom over sjaaltjes en burkini’s.

Ik heb geen trek me te mengen in die kunstmatige, dus vermoeiende discussie over het recht te koop te lopen met je godsdienstige overtuiging.

Voorhuiden afsnijden, vagina’s vernielen, sjaaltjes of burka’s dragen, geen varkensvlees eten, ramadan en suikerfeest, stokslagen, onthoofdingen, geen vlees op vrijdag, winkels dicht op zondag, verplichtingen tot kerk- of moskeebezoek, en dat allemaal omdat een uit de duim gezogen fantasiefiguur dat verplicht zou stellen, valt bij mij in de categorie verdwazing.

God en allah zijn liefde en ondertussen slachten de diverse geloven, of geloofsrichtingen binnen één en hetzelfde geloof elkaar af.

Kom mij niet aan met ‘omdat het moet van mijn geloof’, want al die zogenaamde geloofsregels zijn niets anders dan archaïsche mensenverzinsel van woestijnprofeten.

Jezus, in geen enkele Romeinse geschiedschrijving is iets terug te vinden over deze fantasiefiguur (in De geschiedenis van de Joden door Flavius Josephus staat één enkele zin over Jezus; een zin die later is toegevoegd) zou zijn zuivering gevonden hebben door 40 dagen vasten in de woestijn. Mohammed had ook zo zijn woestijnuurtjes. Mozes kwam met op stenen geschreven wetten van de berg wandelen – waar zijn die stenen tafelen gebleven? – en Joseph Smith deed dat in 1830 nog eens dunnetjes over toen hij op gouden tafelen gods wet ontving.

Bij de botsing tussen geloof en ratio wordt wat mij betreft geloof door ratio total loss gereden.

Toch was ik ooit blij met die meisjes met sjaaltjes. Ik woonde bijna 35 jaar in het Oude Noorden van Rotterdam. Een wijk met relatief veel moslims. De eerste twintig jaar zag je daar nauwelijks meisjes met sjaaltjes om. Wel veel dikke moslimdames in sombere, lange, grijze jassen met een boerse sjaal om hun hoofd. Meestal zeulend met boodschappenkarretjes.

Pas later werd het sjaaltje alom mode en zag ik dag in dag uit, vooral in de zomermaanden, prachtig modieus geklede moslimteenagers in pastelgekleurde lange linnen broeken, getailleerde blouses en ijdel gedrapeerde sjaaltjes. Een lust voor het oog. Om zomers blij van te worden die witte, lichtblauwe of lichtrode kleding. Schoonheden om te zien. Fraaie slanke lijven en koppen met mooi-vrouwelijke make-up. Trotse meiden.

Ik keek mijn ogen uit. Alle bezwaren tegen sjaaltjes verdwenen bij mij als sneeuw voor de zon. Het werd een waar genoegen een nieuw paspoort of verlenging van het rijbewijs op het stadhuis aan te vragen. Van loket tot loket word je daar getrakteerd op een sensuele modeshow door van hormonen stralende meiden met sjaaltjes. Wat een mooi getekende exotische koppen.

Toch, naast al dat esthetische genot van heupwiegende jonge moslima’s met sjaaltjes knaagt er iets aan mij: In Iran en Saoedie-Arabië worden vrouwen in een politiecel gegooid wanneer ze de verplichte hoofdbedekking niet dragen. Stewardessen van westerse vliegmaatschappijen zijn verplicht in die landen zedelijke, wat dat dan ook mag zijn, kleding aan te hebben en het haar te bedekken. In Iran werden afgelopen week vrouwen gearresteerd omdat ze op Instagram selfies zonder sjaaltje publiceerden.

Als ik dat soort berichten lees, verdwijnt alle sensualiteit van die sjaaltjes dragende meiden in ons land en zie ik onderdrukking ‘omdat het moet van mijn geloof’.

Dragen die Hollandse moslima’s hun sjaaltjes uit solidariteit met de onderdrukte vrouwen in islamitische landen, of zouden ze eigenlijk uit solidariteit die sjaaltjes af moeten doen?

Het lijkt mij voor vrouwen die in fundamentalistische landen klappen krijgen omdat ze hun hoofdbedekking af doen schrijnend dat moslimmeiden in vrije landen er voor kiezen het haar te bedekken.

Ontnuchterend.

Norbertus Herschel, theoloog

Hoofddoek blijft de norm in Iran. © AFP

De Iraanse politie heeft meerdere personen gearresteerd wegens online gepubliceerde modefoto’s van vrouwen zonder hoofddoek. Dat melden media in Iran maandag. Zeker acht modellen, onder wie zeven jonge vrouwen zonder de verplichte hoofddoek, en tal van fotografen en visagisten zijn gearresteerd.

http://www.volkskrant.nl/buitenland/iran-pakt-hoofddoekloze-instagrammers-op~a4301804/