Antidemocraat Kajsa Ollongren, of hoe Hans van Mierlo zich omdraait in zijn graf

Uit De Volkskrant 26 juni 2019: “Minister Kajsa Ollongren baarde opzien door het raadgevend referendum af te schaffen. Nu komt de D66-bewindspersoon met een reeks voorstellen voor bestuurlijke vernieuwing. Een ander kiesstelsel, de ‘depolitisering’ van de Eerste Kamer en wellicht stemrecht voor iedereen boven de 16. ‘Met mijn nalatenschap ben ik helemaal niet bezig.’ ”

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/de-democratie-behoeft-onderhoud~b95abe172/

Verder uit diezelfde krant: Het ligt sinds december op het sta­bureau van Kajsa Ollongren: het 384 pagina’s dikke rapport ‘Lage drempels, hoge dijken’ van de staatscommissie onder leiding van Johan Remkes, met in totaal 83 aanbevelingen om het parlementaire stelsel te verbeteren. Belangrijkste doel: kiezers die zich niet meer vertegenwoordigd voelen weer beter betrekken bij de democratie.

De vraag of dit humor is van deze humorloze dame is gemakkelijk te beantwoorden. Dit is geen humor.

Meteen na haar aantreden als minister verdedigde ze met verve het onverdedigbare: afschaffen van het raadgevend referendum omdat haar en haar verderfelijke partijtje de uitkomst van het raadgevende referendum over het associatieverdrag met Oekraïne helemaal niet beviel. Het verdrag dat door de oplichter met geheugenverlies, Alexander Pechtold, zo fanatiek verdedigd werd. Zo fanatiek zelfs dat hij zich in Kiev een hele dag voor de gek liet houden door de dankzij corruptie moddervet geworden president Petro Proroshenko.

En dan matigt die mevrouw Olongren zich aan dat er stappen moeten worden genomen opdat het volk zich beter herkent in zijn volksvertegenwoordigers. Blijkbaar is amnesia een echte D66 kwaal. Denkt dat domme blondje nu echt dat de hele Nederlandse bevolking door die kwaal getroffen is en de leugens en het gedraai van zowel Pechtold als haarzelf vergeten is? Denkt ze nu echt dat we haar gestuntel rondom de afschaffing van het raadgegevend referendum vergeten zijn? Denkt ze werkelijk dat we Pechtolds “sorry maar dat was ik vergeten te melden” pathologische liegen over het gratis vliegreisje naar Kiev vergeten zijn? Denkt ze nu echt dat we zijn “dit is een privékwestie” over dat cadeautje van een Canadese diplomaat – een appartement in Scheveningen – vergeten zijn? Weten wij niets meer over de in geuren en kleuren publiek uitgevochten smeerlapperij met zijn buitenechtelijke neukertje en de abortus?

Mevrouw Ollongren is hier het schoolvoorbeeld van de vos die de passie predikt (met excuses aan de prachtige vossen voor deze vergelijking). Als de Jeanne d’Arc van het digitale tijdperk trok ze ten strijde tegen nepnieuws in de sociale media en viel uiteindelijk zelf als nepnieuws door de mand.

Door deze D66 leugens, en niet alleen daardoor, voel ik me in ieder geval door deze partij helemaal niet vertegendwoordigd, maar besodemieterd.

Mijn vertrouwen in de politiek is geen snars toegenomen, integendeel, nu Alexander Pechtold een baantje is toegeschoven als projectleider bij de peperdure renovatie van het Binnenhof. Er lopen volgens mij voldoende gekwalificeerde experts rond die een dergelijke klus kunnen klaren, maar, nee hoor, volkomenen nitwit Pechtold mag het doen. De kennis over vastgoed gaat bij deze man volgens mij niet verder dan die nare belastingtruc met zijn Scheveningse appartementje.

Een schoffering van de belastingbetalers die zijn weerga niet kent.

Wedden dat de budgetten voor de verbouwing van het Binnenhof als gevolg van zijn ondeskundige aansturing met miljoenen overschreden zullen worden?

D66, een partij die geen enkele van zijn in 1966 gestelde doelen – gekozen burgemeester, directe democratie via referenda, verbetering toegankelijkheid (hoger) onderwijs – heeft behaald is nu haantje de voorste bij een quasi-democratische publiciteitsstunt.

Een chutzpah; dat is het, niets meer en niets minder. Hans van Mierlo draait zich om in zijn met alcohol gevulde graf.

Ton Cremers

PvdA tuig Eveline Herfkens en Marleen Barth en D’66 mislukkeling Jan Hoekema

Ambtswoning burgemeester Wassenaar

Van mijn inmiddels vijftigjarige stemrecht maakte ik tot aan 2002 gebruik om bij verkiezingen het vakje naast PvdA rood te kleuren. Ik ben nog van de generatie die vol bewondering, ondanks mijn Limburgse wortels, pal achter Joop den Uyl stond, vooral nadat hem door de populisten Wiegel en Van Agt een hak werd gezet na een klaterende verkiezingsoverwinning voor de PvdA. Het koppel zette niet alleen Den Uyl een hak, maar ook alle kiezers die PvdA stemden.

In 2002 trok ik boos en resoluut een streep onder mijn pro-PvdA stemgedrag nadat diva Eveline Herfkens tegen de VN-regels in de haar verstrekte huursubsidie voor een duur appartement in New York niet terug hoefde te betalen. De eerste de beste arbeider – daar staat de A in PvdA toch voor – die een paar tientjes teveel huursubsidie incasseert zal, eventueel met boete, tot de laatste cent terug moeten betalen. Herfkens, beschermd door haar politieke makkertjes, hoefde dat niet. Dus: exit PvdA wat mij betreft.

Toch haalde ik bij de recente landelijke verkiezingen weer bakzeil. De enige mogelijkheid mijn bewondering voor kamervoorzitter Arib inhoud te geven was stemmen op de PvdA met een voorkeurstem voor haar.

Het had lang genoeg geduurd dat ik de PvdA verwijten maakte over dat griezeltje Eveline Herfkens. Het kon niet anders of de PvdA had lering getrokken uit die geschiedenis.

Alhoewel: blijkbaar zit gesodemieter met huren en ambtelijke onderkomens in het DNA van de PvdA politici, want nu blijkt PvdA senator Marleen Barth geklooid te hebben over de huur van de burgemeesterswoning in Wassenaar. Haar man Jan Hoekema, gefaald burgemeester in die villastad, werd terecht de laan uit gestuurd, maar mocht voorlopig in de ambtswoning blijven en kreeg via een stiekeme deal naast zijn wachtgeld aanvulling op zijn inkomen tot 100%. Bovendien kreeg het koppel Barth-Hoekema alle advocatenkosten vergoed. Er moest natuurlijk huur betaald worden: € 1400,00 per maand. Een bedrag dat vele tweeverdieners in de huidige woninggekte waar ze als starters niets kunnen kopen sowieso maandelijks aan huur kwijt zijn. Bovendien pinda’s voor zo’n kapitaal pand (dat nu te koop staat voor 2 miljoen).

Senator Marleen Barth strijkt voor ongeveer dertig dagen per jaar vergaderen zo’n € 35.000,00 op. Geen wereldsalaris, maar altijd nog het dubbele van het minimumloon voor iemand die fulltime werkt en in ieder geval ruim voldoende om de huur voor de ambtswoning te betalen.

Wat ving – verdienen kan ik bij zijn disfunctioneren niet uit mijn toetsenbord krijgen – Jan Hoekema als burgemeester:

  • Salaris:                   € 90.651,72
  • Vakantiegeld:          €   7.252,14
  • Eindejaar:               €   8.702,56
  • Totaal:                  €106.606,42

Niet slecht, niet slecht.

Marleentje echter vond een huur van € 1400,00 bij een gezamenlijk inkomen van ruim € 130.000,00 veel te hoog en, geheel volgens haar PvdA DNA, ging ze aan de slag om huursubsidie te vangen. Ze noemde dat natuurlijk anders, maar vragen om verlaging van de toch al geringe huur voor de ambtswoning komt op hetzelfde neer. Niets geleerd van de geschiedenis Herfkens, schijt aan de arbeider, geen enkel eergevoel en dat terwijl disfunctionerende Jan al een ton per jaar vangt zonder een spat uit te voeren. Een schoolvoorbeeld van PvdA links-lullen-rechts-zakken-vullen.

Het kon niet anders, maar het PvdA bestuur zou het er niet bij laten zitten. Geen behoefte aan nog een schraper zoals Eveline Herfkens. Dat valt dus zwaar tegen, want Barth heeft in een gesprek met het partijbestuur gezegd dat het “niet handig was”, dat zij om huurverlaging vroeg, aldus een woordvoerder van het partijbestuur. “Verder blijft het een zaak tussen de gemeente Wassenaar en de heer Hoekema.”

WAT??!! Dus als PvdA senator Marleen Barth de gemeente Wassenaar onder druk zet om de huur van de ambtswoning te verlagen, dan heeft haar partijbestuur geen andere mening dan: “Verder blijft het een zaak tussen de gemeente Wassenaar en de heer Hoekema”?

Stelletje mandarijnen.

“Niet handig”? Wat een ongeloofwaardige relativering. Dit, mevrouwtje Barth, heeft helemaal niets met onhandigheid, maar alles met mentaliteit te maken.

Ik ga bij volgende verkiezingen weer terug in de anti-PvdA modus en hoop, jammer voor Arib, dat dat partijtje wederom keihard op zijn donder krijgt. De jongens van DENK hadden groot gelijk toen ze uit de PvdA stapten.

Er fluistert een duiveltje in mijn hoofd dat rommelen met woonruimte niet alleen deel uit maakt van het PvdA DNA. Jan Hoekema is lid van hetzelfde onbetrouwbare partijtje als Alexander Pechtold. Die had toch ook iets stiekems met woonruimte, maar dan in Scheveningen….?

Vrij naar Jan Blokker: Je hoort mij niet klagen wanneer de gewelddadige fascisten van de AFA even een gesprekje gaan voeren met bedelaar Barth en seks-rel Hoekema.

H.A.F.M.O, Hoek, politiek commentator Meditatione Ignis

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, mei 2016

 

boekenkastDe maand mei was, in vervolg op de berichten in april, weer een maand waarin alle publicitaire ogen gericht waren op miniatuur Kwatta’s.

De tijd dat de gasten in praatprogramma’s werden uitgenodigd en in de schrijvende pers aan het woord kwamen op basis van deskundigheid of verdienste lijkt achter ons te liggen. Mei werd de maand van twee dames wier namen ik uit protest niet weer wil noemen. Mei werd ook de maand waarin het debat over racisme explodeerde. Net zo min als ik behoefte voel die beide dames te vermelden, voel ik behoefte mij in dat debat over racisme te begeven.

Het is helaas onvermijdelijk er toch kort iets over te zeggen. Degenen die zich dood ergeren aan het publieke optreden door één van de dames reageren in mijn ogen helemaal verkeerd met hun racistische scheldpartijen. De vraag is overigens of hier werkelijk sprake is van racisme of eerder van machteloosheid uiting te geven aan irritatie. De dame in kwestie wordt om onbegrijpelijke redenen keer op keer uitgenodigd in populaire praatprogramma’s. Die uitnodigingen zijn werkelijk raadselachtig omdat ze deskundigheid noch verdienste heeft. Haar houding in die programma’s, en niet alleen daar maar ook in een theater, is ronduit irritant. Mijn bezwaren tegen haar hebben helemaal niets te maken met etniciteit, maar alles met inhoudelijke ergernis.

Een dame wier naam ik maar al te graag noem is Fidan Ekiz. Een Nederlandse, net als die andere dame, met een niet-Nederlandse achtergrond. Fidan Ekiz verschijnt even vaak in praatprogramma’s als dame X. Toch zijn massaal racistische reacties en scheldpartijen niet Ekiz’ deel. Ik voel bij Ekiz nooit irritatie, maar altijd bewondering. Ze vindt bij mij een zeer willig gehoor. Hoe komt het dan dat op X door mij met ergernis en bij Ekiz met bewondering gereageerd wordt? Dat heeft wat mij betreft alles met deskundigheid en verdienste te maken.

Aan de mevrouw die in Turkije enige tijd werd vastgehouden, ik neig tot het wel weer noemen van haar naam, begin ik te wennen. Ik vind dat ze vaak polariseert, maar bij haar voel ik niet de irritatie die ik bij X voel. Integendeel, er zijn momenten dat ik ook haar bewonder.

Laten we ons a.u.b. niet aanpraten dat onze maatschappij verziekt is door racisme. Er zijn veel voorbeelden van nieuwe Nederlanders op toonaangevende posities, zoals de voorzitter van de Tweede Kamer en de burgemeester van Rotterdam. Alle Nederlandse kranten hebben journalisten en columnisten onder hun gelederen met een niet-Nederlandse achtergrond. Veel gaat goed.

Er is racisme in onze maatschappij. Dat valt niet te ontkennen. Lees de bijdrage van Mehmet Murat Abdülhamit over Discriminatieparanoia. Ondanks de opgewonden racismediscussies van afgelopen tijd, ben ik van mening dat Nederland op dit gebied niet slechter scoort dan andere landen in de EU; zelfs beter dan enkele Oost-Europese landen. Ik durf het bijna niet te schrijven, maar kunnen de inwoners van Nederland die menen dat onze maatschappij gebukt gaat onder racisme mij één land noemen waar ze beter af zullen zijn? Mehmut schreef dat je ‘Slim moet zijn om discriminatie te bestrijden’.

In de maand waar we doden herdenken en bevrijding vieren schreef Bertus Antonissen een kort persoonlijk verslag over de deportatie van het vriendje van Ger Booms en hoe Ger daar de rest van zijn leven last van had. Van Antonissen konden we ook zijn relaas over Gerard Fieret, de zonderlinge Haagse fotograaf lezen.

Joshua Gooree schreef over de 22-jarige Christa Noëlla, ook een nieuwe Nederlander, die vier mei niet wil vieren. Haar onvolwassen anti-argumenten zijn haar vergeven. Het meisje heeft geen benul van geschiedenis en is gespeend van empathie met mensen die wel willen herdenken. Onvergeeflijk is dat het luie journalistieke wereldje zich stortte op deze wind van een eenling en prominenter maakte dan nodig.

De Sensualiteit van het moslimhoofddoekje, door Herschel wierp eindelijk een ander licht op deze door velen afgewezen en door velen verdedigde hoofdbedekking. Ik deel overigens met Herschel dat ‘omdat het moet van mijn geloof’ baarlijke nonsens is.

De naam van die ene mevrouw wil ik dus niet meer vermelden, maar de nieuwsgierigen onder ons verwijs ik naar het artikel over splintergroep DENK door Jean Morve.

Ik heb het me moeilijk gemaakt met de zelfcensuur over de naam van dame X, want ze keert nog een paar keer terug deze maand bij Meditatione Ignis, onder andere met een lang ‘interview’.

Theodor Holman komt aan bod vanwege een xenofobische column in Het Parool.

Simon Aernout Tire sluit de maand af met de ergernis van Alexander Pechtold over de benoeming van Taco Dibbits tot algemeen directeur van het Rijksmuseum.

Volgende maand is de hele redactie van Meditatione Ignis op reis. We blijven echter paraat om ons licht te laten schijnen over dringende zaken.

Blijf lezen!

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur

 

Alexander Pechtold zwaar teleurgesteld over benoeming Taco Dibbits Rijksmuseum

RijksmuseumWe vroegen Alexander Pechtold telefonisch om een reactie op de benoeming van Taco Dibbits tot algemeen directeur van het Rijksmuseum. Een voor de hand liggende benoeming. Echter niet voor meneer Pechtold.

Er is geen woord tussen te krijgen wanneer hij van wal steekt over Dibbits:

‘Ik gun hem alle goeds, maar kan u voorspellen dat hij binnen de kortste keren op zijn gezicht gaat in deze functie. Blijkbaar heeft de man nog nooit gehoord van Peter’s Principle. Deze functie is voor hem echt een stap te ver. Ik ken hem al vele jaren. We waren ooit vakgenoten in het veilingwereldje. Daar was hij niet opgewassen tegen de kongsi’s en achter de schermen marchanderen en handjeklap. Taco, toen nog een snotneus van voor in de twintig, werd de ‘veilingdominee’ genoemd om zijn constante moraliseren over de zakelijke cultuur in de veilinghuizen die volgens hem verwerpelijk was. Hij begreep geen bal van de noodzaak tot onderlinge afspraken tussen de veilinghuizen over tarieven, gunsten en speciale provisies voor de experts. Wanneer figuren als Dibbits het binnen de veilingen voor het zeggen zouden krijgen, dan is er geen droog brood meer te verdienen. Meneer dacht in al zijn naïviteit dat eerlijk het langst duurt. Nou, als dat ergens niet op gaat dan is het wel bij de multinationals Sotheby’s en Christie’s. Ik verdenk hem er altijd nog van als streberige junior-expert de klokkenluider te zijn geweest bij het ontmaskeren van de afspraken tussen de veilinghuizen. Het is mij een raadsel dat hij het binnen een paar jaar zo ver schopte bij Christie’s. Er ging een zucht van verlichting door de gelederen van het veilinghuis toen hij 2002 vertrok naar het Rijksmuseum. Moraalridder en kamergeleerde Dibbits was in het Rijks als conservator op zijn plaats. Hij kwam daar in een rijdende trein en liftte gerieflijk mee in de slipstream van Ronald de Leeuw en Wim Pijbes. De ideale schoonzoon met zijn gereformeerde, Ivy League koppie, maar de manager van een groot museum? Forget it.’

Pechtold moet na deze tirade even naar adem happen waardoor we hem kunnen vragen waarom hij zich zo teugelloos boos maakt over de benoeming van Dibbits. Is hier sprake van jaloezie? In de wandelgangen werd Pechtold zelf al enkele maanden genoemd als gegadigde voor de functie van algemeen directeur van het Rijksmuseum. Hij heeft er geen enkele moeite mee te onthullen dat hij die functie ambieerde en zelfs vindt rechten te hebben opgebouwd.

‘Ik heb Pijbes intensief gesteund bij de aankoop van beide Rembrandts, de familieportretten van Maerten Soolmans en Oopjen Coppit uit 1634. Je kan je afvragen of die aankoop gelukt zou zijn zonder mijn fanatieke lobby in de kunstwereld, bij de Rothschilds en in het parlement. Ik maakte daar niet alleen gebruik van mijn netwerk als voormalig veilingmeester, maar ook van mijn politieke netwerk. Ja, ik realiseer mij dat ook Dibbits binnen de kunstwereld een netwerk opbouwde. Hij heeft daar dezelfde achtergrond als ik. De vraag is of hij zich met zijn netwerk kan meten met mij. Al vele jaren ben ik een graag geziene bezoeker van de TEFAF in Maastricht. Dibbits laat zich daar nauwelijks zien. Bestuurlijk kan hij niet in mijn schaduw staan. Kijk eens goed naar oude DWDD uitzendingen waarin hij verlegen, met een onzekere glimlach en een blozend koppie zijn verhaal deed. De man heeft geen enkel charisma. Hij hoort niet thuis in het rijtje notabelen als Cornelis Sebille Roos, Cornelis Apostool, Jan Willem Pieneman, Frederik Obreen, Barthold van Riemsdijk, Frederik Schmidt Degener, David Röell, Arthur van Schendel, Simon Levie, Henk van Os, Ronald de Leeuw (hoort eigenlijk als lichtgewicht ook niet in dit rijtje), of Wim Pijbes.’

‘Wat mij vooral steekt is dat ik uitgenodigd ben te solliciteren naar die functie in het Rijks. Als ik had geweten dat al besloten was Dibbits op een zetel de directiekamer in te loodsen, dan had ik mij deze vernedering kunnen besparen. Ik ben gebruikt. Het selectieteam heeft proefgedraaid in het sollicitatiegesprek met mij. Men heeft mij uitgebreid aan de tand gevoeld over mijn visie op de opvolging van Wim Pijbes. Van mijn kennis is gebruik gemaakt om Taco Dibbits klaar te stomen voor zijn nieuwe baan. Hij en het Rijks zullen mij in de toekomst nog tegen komen wanneer er zich weer een kans voordoet om unieke schilderijen aan te kopen. De Raad van Toezicht van het Rijksmuseum realiseert zich blijkbaar niet dat er ieder jaar beslist moet worden over de miljoenensubsidie voor het museum. Ze dachten het allemaal zo goed te weten; ik zal de eerste zijn om ze te dwingen financieel zelfstandig hun broek op te houden.’

‘U mag mij integraal citeren. Ik ben boos. Onder Wim Pijbes werden initiatieven genomen ook 20ste en 21ste eeuwse kunst in het Rijks te verzamelen en te tonen. De eerste aankoop door Wim Pijbes als nieuwe directeur was de blote-billen-jurk van Marlies Dekkers. Een idiote aankoop. Ik sluit niet uit dat Pijbes in zijn Rotterdamse tijd al (te) intensief contact had met Dekkers en haar een dienst bewees. Taco Dibbets zal die jurk prima passen wanneer hij binnen de kortste keren met de billen bloot moet en duidelijk maken dat hij niets, maar dan ook helemaal niets heeft met moderne kunst. Dat bleek overduidelijk toen die tentoonstelling met beelden van Miro in de tuinen van het Rijksmuseum werd gehouden. Hij liet zijn kinderen op de beelden klauteren om foto’s van ze te maken en dat terwijl de beveiliging van het museum de strikte opdracht had klauterpartijen door bezoekers te voorkomen. Schijt aan Miro en schijt aan het personeel. Er wacht het Rijksmuseum een leuke tijd’.

‘Rancuneus? Nee, ik ben niet rancuneus, maar ik laat me niet schofferen. Dat is mijn eer te na!’

Mr. S.A. (Simon Aarnout) Tire; homo universalis en fantast Meditatione Ignis

Wachtgeldpopulisme

Wassila Hachchi

Je moet er niet aan denken dat regeringen en parlementen tientallen jaren in dezelfde combinatie actief zijn. Laat die ellende maar beperkt blijven tot Cuba, Zimbabwe en Rusland.

Basis van democratie is, dat er regelmatig een stoelendans plaatsvindt met wisselingen van de wacht.

Gebeurt dat niet dan schort er wat aan het democratisch proces.

Die wisselingen van de wacht gaan gepaard met maatschappelijke onzekerheid voor hen die in de politiek acteren. Er is daarom een regeling die een bepaalde tijd continuïteit van inkomen garandeert na afloop van de politieke carrière: de wachtgeldregeling.

Zou dat wachtgeld niet bestaan, dan zouden gekwalificeerde mensen het niet in hun hoofd halen de politiek in te gaan en zouden in het parlement alleen nog maatschappelijk kanslozen als Harry Intifada Van Bommel, gefrustreerde fractieverlaters als Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, en slordigen als Henk Krol zitten.

Bij iedere financiële vangnetregeling bestaat de kans op misbruik. Luister maar naar graaiende, belastingontwijkende werkgeversvoorzitter Hans de Boer en zijn klacht over labbekakken in de bijstand.

Hoewel het gemene volk tandenknarsend kijkt naar de wachtgeldregeling voor ex-politici, zijn mij geen voorbeelden bekend van misbruik, met uitzondering van D’66 kamerlid Wassila Hachchi.

De stunt die mevrouw Hachchi uithaalde is uniek. Deze parasiet had geen zin meer in de Tweede Kamer en koos voor onbezoldigd foldertjes uitdelen voor Hillary Clinton in de Verenigde Staten. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van de wachtgeldregeling. Dat kamerleden wachtgeld krijgen wanneer ze bij verkiezingen buiten de boot vallen is verdedigbaar, maar halverwege de rit geheel vrijwillig de pijp aan Maarten geven en dan de wachtgeldmunten in je gretige klauwtje laten vallen, is van geen kant verdedigbaar.

Echt verbaasd ben ik natuurlijk niet. Ging de fractievoorzitter van Wassila Hachchi niet gratis in het privévliegtuig van een vriendje naar de Oekraïne om het Nederlandse kiezersvolk te overtuigen dat we vóór het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne moesten stemmen? Een vergeefse tocht, want de uitslag van het referendum was overtuigend NEE. Ik stemde voornamelijk NEE vanwege die actie van Pechtold en vanwege de belastingontwijking door miljardair en president van Oekraïne Porosjenko.

Het was natuurlijk geen toeval dat het vriendje van Pechtold zakelijke belangen heeft in Oekraïne. Pechtold ‘vergat’ deze gesponsorde vlucht te melden. Hij had het te druk. Zo zie je maar: het verschil tussen Jos van Rey van de VVD die nu voor de rechter staat wegens corruptie en Alexander Pechtold is niet groot.

Ook dat verbaast niet: Pechtold komt immers uit de wereld van kunstveilingen. Wat in die wereld aan gerotzooid wordt is als in een spannende thriller te lezen in Peter Watson’s Sotheby’s, the inside story. Een aanrader voor iedereen die het karakter van Pechtold beter wil begrijpen.

Terug naar het wachtgeld..

Alle anti-wachtgeldpopulisten kropen sinds het misbruik door Wassila Hachchi uit hun holen om te fulmineren tegen de wachtgeldregeling. Ten onrechte. Liever wachtgeld betalen aan Hachchi dan het risico dat het parlement en de regering toevluchtsoord worden voor verliezers.

Eén Harry van Bommel in ons parlement is al meer dan genoeg.

Hans A. F.M.O. Hoek, politiek commentator

De Porosjenko Poetin Pechtold Leaks

Associatieverdrag Oekraïne
Afbeelding: http://oekrainee.eu/associatieverdrag-zal-corruptie-alleen-maar-belonen/

De Oekraïense president, miljardair Porosjenko, sluist zijn geld weg via Panama en de Maagdeneilanden en ontwijkt belastingen in zijn land. Deze man wil een associatieverdrag met de Europese Unie om hulp te krijgen bij de bestrijding van de corruptie. Een gotspe.

Oekraïne is een wespennest waar we onze Europese handen niet in moeten stoppen. Alle twijfel is bij mij nu definitief weg: ik stem NEE tegen dat verdrag. De enige reden om VOOR te stemmen was dat Harry Intifada van Bommel van de Socialistische Partij tegen is en het laatste dat ik wil, is aan de zijde van Van Bommel staan.

Dat bezwaar weegt echter niet op tegen de corruptie van leugenachtige Porosjenko. Toen hij aangesteld werd als president twee jaar geleden, beloofde hij zijn snoepimperium te verkopen. Wat deed meneer: hij probeerde zijn inkomen uit die fabricage te verdoezelen via een BV in Nederland.

Er zal de komende tijd nog veel meer opborrelen uit de Porosjenko beerput. De man verdiende zijn kapitaal, meerdere miljarden, en dan heb ik het niet over Oekraïense grivna maar Amerikaanse dollars,  met de productie van tandbedervend snoepgoed. Bezoek de Oekraïne, probeer in gesprek te komen met de bevolking en zie zodra ze hun mond open doen hoe populair dat snoep van Porosjenko is.

Petro Oleksiyovytsj Porosjenko (Петро Олексійович Порошенко) begon na zijn studies economie en rechten een bedrijf in cacaobonen, dat uitgroeide tot de Roshengroep, de grootste zoetwarenfabrikant van Oekraïne. Dit leverde hem de bijnamen Chocoladekoning en de Willy Wonka van Oekraïne op. Daarnaast bezit Porosjenko een aantal auto- en -busfabrieken, een scheepswerf en een televisiekanaal. Porosjenko stond in 2012 op de 1153e plaats op de lijst van rijkste mensen ter wereld (Wikipedia).

Petro Porosjenko is de Berlusconi van Oekraïne. We weten allemaal wat een ellende voortkomt uit de combinatie regeringsleider en eigenaar van een televisiekanaal: manipulatie.

Petro Porosjenko Heeft voldoende kennis in huis om te weten in welke bochten je je met je kapitaal kan wringen om uit handen van de belasting te blijven via allerlei brievenbusfirma’s op tropische eilanden.

Het is niet gezegd dat zijn slimme belastingontwijkingconstructies onwettig zijn. Dat ze hartstikke onethisch zijn staat buiten kijf. De maandelijkse bijstandsuitkering is in Oekraïne € 45,00. Een bedrag waar niemand, ook in de Oekraïne niet, van kan leven, maar de president sluist zijn kapitaal het land uit om geen belasting te hoeven betalen.

Er rust al lang een smet op Porosjenko. De voormalig minister van buitenlandse zaken en van handel heeft vanaf de jaren negentig een uitgebreid netwerk opgebouwd in de Oekraïense politiek en zakenwereld. Hij is een kind van de Oost Europese ondemocratische, egocratische cultuur waar oligarchen als hij onbelemmerd rijkdom bijeen kunnen schrapen.

Zijn streven naar een associatieverdrag met de EU is gemotiveerd door eigenbelang. Door dat verdrag worden in één klap alle handelsbelemmeringen van tafel geveegd en vergroot de markt voor zijn snoepjes van 45 miljoen naar 500 miljoen potentiële klanten. De natte droom voor iedere kapitalist.

Het zal druk worden op de administratiekantoortjes in Panama en op de Britse (!) Maagdeneilanden. Porosjenko bezat al van die belastingontwijkende firma’s voordat hij president van Oekraïne was. Sinds zijn aantreden zijn die financiële activiteiten buiten Oekraïne toegenomen, maar wel de bek vol over bestrijding van corruptie.

Het is onbegrijpelijk dat Poetin en Porosjenko politiek met elkaar overhoop liggen. Zakelijk en financieel vormen ze een ééneiige tweeling. In corruptie, belastingontwijking, misbruik van hun machtspositie en misleiding van de bevolking zijn ze 100% elkaars gelijken. Je zou maar als goedwillende burger in Rusland of Oekraïne wonen en aan deze nare mannen overgeleverd zijn.

Porosjenko is in eigen land verplicht eventuele inkomsten uit het buitenland op te geven op een openbaar aangifteformulier. Afgelopen vrijdag publiceerde Porosjenko zijn aangifte voor 2015, maar hij gaf daarbij geen inkomsten uit het buitenland op. Hetzelfde geldt voor de aangiften in 2013 en 2014 (Financieel Dagblad).

Onbetrouwbare Pechtold, die op kosten van een bevriende zakenrelatie met belangen in de Oekraïne een reisje maakte naar Kiev, en Porosjenko hebben mij overtuigd dat een stem vóór het associatieverdrag met Oekraïne een stem is vóór corruptie.

Je gaat toch geen associatieverdrag aan met een president die vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week zijn land en bevolking van vele miljoenen berooft via allerlei onethische constructies?

Het lijkt allemaal zo onfris en corrupt, dat het niet lukt hier grapjes over te maken.

S.A.Tire

Op eigen merites oordelen en Pluche van Femke Halsema

Halsema PlucheVoormalig politica Femke Halsema schreef haar politieke memoire (waarom niet memoires?) Pluche ‘juist omdat dit genre in Nederland nauwelijks beoefend wordt’. Dat niet alleen. Femke schreef Pluche ook omdat ze jarenlang in de politiek acteerde op een toonaangevende plaats. De kiezers hebben recht op verantwoording. Of die kiezers ook zitten te wachten op die verantwoording is de vraag.

Ik moet een bekentenis doen: jarenlang voelde ik weerzin tegen het optreden van Halsema in de kamer en in de publiciteit. Dat geaffecteerde stemmetje en die aanmatigende stampvoeterij stuitten mij tegen de borst. Haar partij, Groen Links, was in haar tijd een van de kleinere partijen in het parlement, maar Halsema trad in praatprogramma’s en in de Kamer op alsof ze een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking vertegenwoordigde. Dat zie je trouwens nog steeds. Het aantal keren dat groenlinkser Jesse Klaver aanschuift in praatprogramma’s staat in geen verhouding tot het aantal zetels die zijn partij in de kamer heeft.

Halsema schoffeerde VVD’er, toen nog wel, Rita Verdonk in de Tweede Kamer tijdens het debat over jokkenbrokkende Hirsi Ali. Verdonk werd door Halsema op kijvende (Eva Jinek zou zeggen ‘wijverige’) wijze beschuldigd van liegen. Dezelfde Halsema die soms haar mond vol had over ‘meer vrouwen’ in de politiek als tegenwicht tegen het haantjesgedrag van mannen. Haantjesgedrag? Wat van het haantjesgedrag van vrouwen als Halsema zelf en van Rita Verdonk, Agnes Kant, Margareth Thatcher (pas in dienst als premier en meteen oorlog tegen Argentinië), Guusje ter Horst en de meest memorabele voorzitter van de Tweede Kamer uit de Nederlandse parlementaire geschiedenis: Anouchka van Miltenburg? Haantjes pur sang.

Alhoewel, pur sang? Niemand heeft mij ooit kunnen uitleggen dat het verwijt ‘haantjesgedrag’ iets anders is dan vooroordeel in plaats van oordelen op eigen merites. Haantjesgedrag is een verwijt dat gemaakt wordt door vrouwen die zich blijkbaar niet realiseren dat ze daarmee een kwalitatief onderscheid maken tussen het functioneren van mannen en vrouwen ten nadele van de man. ‘Haantjesgedrag’ is een hanerig verwijt. De geëmancipeerde vrouw van de 21ste eeuw dient meteen in verzet te komen als mannen een dergelijk kwalitatief onderscheid ten gunste van de man zouden maken.

Om over na te denken…

‘s Morgens, bij mijn cappuccino, kijk ik via Uitzendinggemist naar praatprogramma’s die ‘s avonds laat worden uitgezonden. Gisterenavond schoof Halsema aan bij Pauw om te praten over haar boek Pluche. Toen ik dat vanmorgen ontdekte verdween meteen mijn appetijt om te kijken. Ik moest mijzelf streng toespreken en dwingen Femke Halsema op de merites van het gesprek te beoordelen en mijn oude irritaties overboord te gooien. Een nuttige oefening onbevooroordeeldheid.

Alle opmerkingen en gedragingen moeten zo veel mogelijk op die eigen merites, zonder vooraf plaats te nemen in een loopgraaf, beoordeeld worden. Veel discussies lopen op niets uit juist doordat niet op eigen merites en inhoud geoordeeld wordt, maar vanuit vooraf ingenomen stellingen. Ik zag onlangs nog hoe Tofik Dibi (SP), de nationale moslimtroetelhomo, volledig de fout in ging omdat hij onwillig was opmerkingen van Dion Graus (PVV) op eigen merites te beoordelen. Dibi probeerde slechts via zijn vooroordelen te scoren. Graus was te slim voor Dibi en liet zich niet uit de tent lokken. Gênant om te zien hoe Dibi, niet voor de eerste keer, in zijn eigen kuil donderde.

Goed, ik spande mij dus in om naar Halsema te kijken en luisteren, vrij van enig vooroordeel. Het was even oefenen, maar het lukte. Dat geaffecteerd slissende stemmetje maakte het er niet gemakkelijker op, maar zelfs die kleine irritatie wist ik mindful van mij af te schuiven. Ik spande mij in te oordelen op inhoud en niet op vorm.

En wat zag en hoorde ik: een verbaal talent met een interessant verhaal. Enige zelfingenomenheid is Halsema niet vreemd en haar politieke wereldje lijkt te bestaan uit engeltjes en duiveltjes, links-rechts.

Haar neiging tot populistisch op de man te spelen, bleek toen het over voormalig premier Balkenende ging. Met Pechtold heeft ze het altijd goed kunnen vinden. Ze zijn vrienden. Kinderachtig was het verhaal hoe ze zich beiden ergerden aan twee kabinetformateurs en hoe Pechtold en zij tijdens formatie-overleg onder tafel SMS-en uitwisselden om hun ’emoties’ te delen.

Agnes Kant die in de Tweede Kamer naast Halsema zat, zou ze ‘s morgens regelmatig begroet hebben met: “En Agnes, waar gaan we ons vandaag weer boos over maken?” Met dat ‘ons’ bedoelde ze, dat werd niet duidelijk, waarschijnlijk Agnes Kant. Het zal echter geen moeite kosten een compilatie TV-opnames te maken met een kwade Halsema in de hoofdrol.

Halsema heeft niet meteen mijn volledige sympathie gewonnen, maar ik luisterde geboeid naar een intelligente, goedgebekte vrouw. Werd Halsema inmiddels volwassener en interessanter, of is mijn vermogen volwassen te kijken en luisteren toegenomen?

Misschien zijn beide het geval. Resultaat is dat de Halsema die ik nu zag, veel acceptabeler, en meer dan dat, is dan de Halsema in de politieke arena.

Hopelijk keert ze nooit meer terug in de politiek. Haar vertrek heeft de politiek, maar vooral ook de persoon Halsema goed gedaan.

Dat boek ga ik echter niet kopen omdat ik niet de moeite wil nemen ook dat nog op eigen merites te beoordelen. Er zijn grenzen.

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

 

Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"
Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

De afgelopen maanden passeerden veel onderwerpen ‘de revue’ op Meditatione Ignis. Afgezien van de absurdistische teksten door Simon Tire en Mark Cibus, viel er niets te lachen. Blijkbaar biedt de actualiteit nauwelijks lichtvoetige gespreksstof. Dat is jammer.

De bijdragen van Stephan Krates over het wangedrag, ik deel wat dat betreft zijn mening, van een paar hooggeleerde heren in reactie op de documentaire over euthanasie en de Levenseindekliniek waren een mengelmoes van hevige emotie en ratio. Woede vertroebelt soms de ratio. Teruglezend valt de worsteling op die Stephan voerde om evenwicht te vinden in deze mengelmoes. Dat lukte niet altijd. Het zij hem vergeven.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp. Wanneer die gevoeligheid door mensen als Prof.Dr. (wil Stephan aub stoppen met dat Hermansiaanse ‘professorandus’) Victor Lamme keer op keer genegeerd wordt, dan is begrip voor de wijze waarop Stephan uit zijn slof schoot op zijn plaats. Groezelige Frank Koerselman, evenals Lamme ‘moord’ schreeuwend over de euthanasie documentaire, verdient eenzelfde behandeling door Stephan als Lamme kreeg. Stephan wierp zich afgelopen tijd fanatiek, misschien iets te fanatiek, op de ‘professorale minkukels’. De door hem gebruikte taal was niet altijd even parlementair. Het zij hem vergeven. De inhoud van zijn boodschap ging niet verloren door de vorm die hij koos. Integendeel.

De Levenseindekliniek reageerde op Stephans bijdrage over euthanasie (Ballotagecommissie van de dood). De correctie door de kliniek heeft Stephan in dank geaccepteerd. Hij zat er bij zijn vergelijking tussen zelfmoord en euthanasie naast. Dat kan gebeuren. We hebben er in redactioneel overleg voor gekozen Stephans oorspronkelijke bijdrage te handhaven met als toevoeging de reactie van de Levenseindekliniek.

Blij was ik met de bijdrage van Herschel, Habemus Jet Bussemaker, over de inmenging van Jet Bussemaker in geloofsaangelegenheden. De angst voor de islam zit blijkbaar zo diep dat kritiekloos een van onze staatsrechtelijke fundamenten wordt aangetast, nota bene door onze eigen regering. Het moet niet gekker worden. Dank Norbertus voor deze bijdrage!

Ton Cremers, geen lid van de Twan Huys fanclub – zie zijn bijdrage over Huys als sluipmoordenaar – rehabiliteerde Twan Huys enigszins toen een rel ontstond over de uitzending van College Tour met Daan Roosegaarde. Het wereldje steunde kritiekloos Roosegaarde die beschuldigd werd van charlatanerie en viel massaal Twan Huys aan. Cremers huilde niet met de wolven in het bos. Meerdere ingezonden brieven in NRC Handelsblad en De Volkskrant toonden dat Cremers de juiste keuze maakte.

De politieke commentaren van Jean Morve verrijkten Meditatione Ignis als webplaats voor meningsvorming. Hoe belachelijk maakte Pechtold zich in Oekraïne. We zijn trots dat Morve die ballon doorprikte. Zijn artikel over economisch gelukzoekers getuigde van moed. Het is niet gemakkelijk nog iets zinnigs toe te voegen aan de vaak onzinnige discussie over de komst van vluchtelingen uit het Midden-Oosten. Morve lukte dat volgens mij.

De afgelopen dagen lazen we in het nieuws dat met de vluchtelingen ook een twintigtal Syrische oorlogsmisdadigers ons land bereikten. Deze mensen krijgen geen verblijfsvergunning, maar kunnen ook niet in Nederland berecht worden of teruggestuurd naar Syrië. Het siert onze rechtsstaat dat we niemand sturen naar een land waar men ter dood veroordeeld kan worden. Dit betekent wel dat ons rechtssysteem Nederland dwingt oorlogsmisdadigers illegaal in ons midden te gedogen.

Dit nieuws deed mij denken aan de waardevolle bijdrage van Hans Hoek aan Meditatione Ignis: Duitse Unfähigkeit berechting WW.II oorlogsmisdadigers. Nederland is machteloos bij de uitzetting van oorlogsmisdadigers naar het land waar ze hun daden pleegden. Duitsland daarentegen heeft Nederlandse oorlogsmisdadigers willens en wetens een veilig onderkomen geboden na de tweede wereldoorlog. Willens en wetens en dat dan ook nog op grond van een wet uit het Hitlertijdperk. Dat voelt niet goed. Dank aan Hans dat hij zijn licht hierover liet schijnen.

De absurde teksten van Mark Cibus (DE manier om gewicht te verliezen) en Simon Tire (over Peer van Rey en Louis Bontes) boden enige verlichting in de somberte van alle dag.

Want als iets duidelijk wordt wanneer je de bijdragen aan Meditatione Ignis terugleest, dan is het wel dat er verrekt weinig, helemaal niets, te lachen valt als je over alles een mening hebt.

Er is echter geen keuze. Wie zei ook alweer: “Hier sta ik; ik kan niet anders”?

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur

 

 

Alexander Pechtold – staatsman van postzegelformaat

referendum april 2016

In 2005, ruim vijftien jaar na de opening van het ijzeren gordijn, bezocht ik vijf dagen de Oekraïense hoofdstad Kiev. Waarom? Nieuwsgierigheid. Nooit eerder was ik in Oost-Europa.

Het werden vijf dagen verbijsterende confrontatie met oost Europees chagrijn. Zelden zag ik zoveel sombere koppen bij elkaar. Nooit eerder zag ik ook zoveel extreem dure auto’s rijden. De corruptie droop toen al over de straattegels.

Mijn gewoonte mensen die je in een smalle hotelgang of op nauwe hoteltrappen passeert te groeten, ontlokte nooit een wederzijdse groet. Kiev maakte op mij een gedeprimeerde indruk. Toch kwam ik in de Kievse MacDonald in gesprek met twee Engels sprekende Oekraïense autochtonen. Een leuke ontmoeting. Goed opgeleide, kritische mensen. Toen ik een foto van hen wilde maken, werd ik onverwacht op mijn schouder getikt door een man in grijze broek en zwart leren jack: ‘No photographs’.

Hé, geen foto’s in de MacDonald in vrij Oekraïne? De dagen daarna zag ik, achterdochtig geworden, overal mannetjes in grijze broeken en zwarte leren jacks. Het voelde alsof Oekraïne nog steeds onderdeel was van de oude Sovjet Unie waar iedereen iedereen in de gaten hield.

Aan die trip naar Kiev moest ik denken toen ik vandaag in De Volkskrant, allang niet meer de beste krant van Nederland, las over het eendagsbezoek dat Alexander Pechtold, zonnebankgebronsd staatsmannelijk boegbeeld van D’66, naar Oekraïne maakte, op zoek naar argumenten om JA te zeggen tegen het associatieverdrag met dat land. Volgens het verslag in de krant miste Pechtold in Kiev zijn busje en moest een taxi nemen. De chauffeur van de taxi bleek niet alleen te weten waar Nederland ligt – hoeveel taxichauffeurs in Nederland weten dat over Oekraïne – maar ook dat er in ons land een referendum komt over het associatieverdrag en dat er in Nederland lustig en ongestraft op los geblowd wordt.

Ik moest meteen denken aan de mannetjes in grijze broeken en zwartleren jacks.

Naïeve Pechtold bazuinde de hele dag tegen zijn gesprekspartners onder de indruk te zijn dat in Kiev zelfs een taxichauffeur gehoord had over ons matrozenpetjereferendum. Hij vertederde daarmee de zielen van zijn gesprekspartners, zoals president Porosjenko. Geen moment kwam het in ijdele Alexander op, dat hij al in de taxi op z’n Oekraïens gemanipuleerd werd. Wat moeten ze in politiek Kiev gegrinnikt hebben om de Nederlandse toonaangevende politicus van postzegelformaat. De dorpspoliticus uit een kikkerland die zich alles laat wijsmaken.

Pas bij zijn bezoek aan premier Arseni Jatsenjoek komt de aap, wiens staart de hele dag al voor iedereen behalve Alexander zichtbaar uit zijn scheerwollen maatkostuum hing, volledig uit de mouw.

Pechtolds verhaal aan Arseni Jatsenjoek over zijn ontmoeting met de Oekraïense taxichauffeur bracht verlichting na een verhitte tirade door de premier. “Dat geeft toch aan dat de gewone Oekraïner zich wil spiegelen aan de normen en waarden van Europa”, aldus de D66-leider. Jatsenjoek: “Die taxichauffeur werkt voor mij. U begrijp toch wel dat het hier zo gaat?” Dan begint Arseni, volgens De Volkskrant, keihard te lachen. “Uw chauffeur was een groot liefhebber van marihuana”, zegt Pechtold. En ook daar moet de premier van Oekraïne om lachen.

Pechtold bij Porosjenko

Plaatsvervangende schaamte krijg je door de stupiditeit van Pechtold. Een schaamte die alleen maar toeneemt wanneer je dwerg Pechtold onderdanig en angstig naast president Porosjenko op de foto ziet. Een ‘déja vu’, want waar doet die foto mij meteen aan denken: aan de foto’s van het bezoek dat Balkenende en De Hoop Scheffer september 2003 als twee onderdanige snotneusjes brachten aan president George Bush. Alsof ze bij god zelf op audiëntie waren.

Het bezoek van Pechtold aan Oekraïne leert ons veel. Je moet er niet aan denken dat een lichtgewichtpoliticus als Pechtold ons land internationaal vertegenwoordigt. Poetin zal het prachtig vinden; ik niet.

Het bezoek leert ons ook hoe manipulatief en corrupt de politiek in Oekraïne werkt, van taxichauffeur tot politieke top.

Genoeg redenen, zo lijkt het, 6 april tegen dat associatieverdrag te stemmen. Mijn vertrouwen in Nederlandse politici die stampvoeten dat we vóór moeten stemmen is even diep gedaald als in de Oekraïense machthebbers.

Pechtold heeft zich in Kiev belachelijk gemaakt. Maar, er gloort licht: zijn optreden heeft getoond hoe onbelangrijk de uitkomst van het referendum op 6 april zal zijn. Zowel Poetin als Porosjenko zal, JA of NEE,  er geen nacht minder om slapen.

Mr. Jean Morve, politiek commentaar

 

Dopingcontroles Tweede Kamer

Walter White; Breaking Bad
Walter White; Breaking Bad

 

Bij een dopingsteekproef, sinds het met amfetamine gedrogeerde optreden van Agnes Kant regelmatig uitgevoerd bij leden van de Tweede Kamer, zijn Louis Bontes en Joram van Klaveren betrapt op het gebruik van crystal methamfetamine. Bij Bontes is het gebruik overduidelijk aangetoond. In het bloed van Joram van Klaveren is een grote dosis honingenzymen aangetroffen. Honing wordt vaak gebruikt om de aanwezigheid van Crystal Meth, ook wel Shabu of Super Speed genoemd, te camoufleren. Van Klaveren verklaart dat hij een hobby-imker is waardoor er altijd een bovengemiddelde dosis honingenzymen in zijn bloed wordt aangetroffen, evenals de stoffen mellitine en fosfolipase A.

Vrijwel alle imkers hebben volgens hem verhoogde doses van deze stoffen in hun bloed. Van Klaveren, nierpatient, laat vanwege deze voor hem schadelijke stoffen maandelijks zijn bloedwaarden testen. “Ik ben niet zo dom mijn kwetsbare nieren en lever te verslechteren door het gebruik van chemische troep. Wat Bontes doet, moet hij zelf weten, maar aan mijn lijf geen polonaise!”

Bontes geeft gebruik van crystal methamfetamine toe. “Het kamerwerk vergt erg veel van een mens, en ik wil niet, zoals voormalig minister Opstelten, mijn energie putten uit overmatig alcoholgebruik”.

Volgens Anouchka van Miltenburg, voorzitter van de anti-dopingcommissie in de Tweede Kamer, zijn er wetten noch huisregels die ingezet kunnen worden tegen het toenemende gebruik van chemische middelen door kamerleden. Het gebruik door Bontes van crystal methamfetamine valt volgens haar binnen de grenzen van het landelijke gedoogbeleid.

Binnen de Tweede Kamer is afgesproken dat de enige maatregel die genomen zal worden tegen drugsconsumerende leden ‘man-en-paard-noemen’ zal zijn. De kamervoorzitter hoopt zo het gebruik terug te dringen.

Over Diederic Samson bestaat al jaren het vermoeden dat hij een chronisch gebruiker is van stimulantia. Dit gebruik is een publiek geheim in het Haagse politieke wereldje. Zijn kamer wordt in de wandelgangen ‘de apotheek’ genoemd, aldus Lea Bouwmeester (PvdA), specialist curatieve zorg en patiëntenrechten. “Soms heb ik het gevoel dat ik voornamelijk in de Tweede Kamer zit om onze fractievoorzitter te behoeden voor overdoses”.

Na Samsons recente hyperactieve optreden in DWDD heeft de VARA besloten hem niet meer uit te nodigen voor dat programma, noch voor het praatprogramma van Pauw. “Dit heeft niets meer te maken met verbale begaafdheid; de gedrogeerde politicus spuit 100% diarree” (Gerard Timmer, algemeen directeur VARA-BNN).

Van Samson is bekend dat hij gaat voor de ‘goedkope chemie’. Dit integendeel tot Alexander Pechtold, een gerenommeerd cocaïnegebruiker. In 2012 werd hij nog met zachte hand verwijderd van de TEFAF-vernissage omdat zijn frenetieke optreden als een risico voor de tentoongestelde kunst werd gezien. De ex-veilingmeester arriveerde volledig ‘stoned’ in Maastricht.

Pechtold’s collega Wassila Hachchi veroorzaakte vorige maand binnen en buiten de kamer ophef door haar plotselinge vertrek. Dat vertrek was echter lang niet zo onverwacht als Pechtold acteerde voor de TV-camera’s. Van Hachchi was al bij velen bekend dat ze op de kamer van Pechtold ‘heel wat grammetjes cocaïne meesnoof”. Haar Marokkaanse achternaam Hachchi werd vanwege al dat snuiven in informele notities vaak verbasterd tot Hatsjie! Het cocaïne snuiven, afgewisseld met hevige niesbuien, in de kamer van Pechtold, voor haar Alexie,  was tot in de kamergangen te horen. Vermoedens bestaan dat ze niet door een Mechelse herder gebeten is, maar dat er sprake is van een verwaarloosde injectienaaldbesmetting aan haar linkerarm. Het bordje ‘Pechtold en Hatsjie, wij spuiten en snuiven’ werd vorig jaar zomer meteen na ontdekking van Pechtolds kamerdeur verwijderd. De dader ligt op het kerkhof.

Boze tongen beweren dat Hachchi’s vertrek naar de Hillary Clinton verkiezingscampagne slechts een afleidingsmanoeuvre was. Na een paar dagen Des Moines, Iowa, zou ze doorgereisd zijn naar de Jellinek-ontwenningskliniek op Curaçao. De kliniek weigert mededeling te doen over de eventuele opname van Hachchi. Ze heeft zich inmiddels bij kamervoorzitter Khadija Arib ziek gemeld opdat ze verzekerd blijft van haar inkomen als kamerlid.

Anouchka van Miltenburg, ‘moeder-sherry’ voor ingewijden, en Khadija Arib, vanwege haar geloof alcoholvrij, verklaren beiden een vinger aan de pols te houden en de ontwikkelingen nauwlettend te volgen.

Khadija Arib: “Het gebruik van prestatiebevorderende medicatie valt wat mij betreft in het privé domein van de kamerleden. Ik zal me pas geroepen voelen in te grijpen wanneer er gevaar dreigt voor de kwaliteit van de democratische processen”. Off the record klaagt Arib dat ze, als moslima, grote moeite heeft met het goddeloze gedrag van veel kamerleden.

Van Miltenburg: “De indruk bestaat dat het gebruik van stimulantia in de Tweede Kamer een hype is geworden sinds de Netflixserie Breaking Bad”.

“Het is allemaal de afgelopen jaren erg ingewikkeld geworden. Waar is die goede oude tijd waarin we nog samen met notoir liefhebber Hans van Mierlo het glas hieven!”

Mr. S.A. (Simon Aarnout) Tire; homo universalis; Meditatione Ignis hofnar en dorpsgek (spreekt nooit de waarheid)