Heeft Quincy Gario schnabbel bij Concurrentnews?

Aanslag Ivoorkust
Aanslag Ivoorkust

Countercurrentnews.com (via Enom Inc. op het WWW geregistreerd; Enom is waarschijnlijk afkomstig uit de USA) plaatste een tendentieus artikel om aan te tonen dat we in Europa en de USA alleen geïnteresseerd zijn in terrorisme slachtoffers uit onze eigen regio (het wat vreemde Engels is voor rekening van Concurrentnews):

Terrorists Kill 22 At Beach Resort, Nobody Cares Because It Wasn’t In U.S. or Europe – Here’s Why:

While America and Europe changes their social media profile pictures to show solidarity with victims of one European country, then another, victims of terrorism in non-European and American countries are receiving virtual no attention – let alone sympathy – when they receive even higher death tolls from ISIS. After the horrific attack on Brussels, it’s worth noting how the major attacks that have recently been carried out by ISIS, or ISIS-sympathizing groups, have been reported in the media – and subsequently how they have been received on social media:

March 22, 2016, Brussels, 34 killed – HEADLINE NEWS
March 20, 2015, Yemen, 137 killed – no headline

April 18, 2015, Afghanistan, 33 killed – no headline
June 26, 2015, Tunisia, 38 killed – no headline
June 29, 2015, Yemen, 35 killed – no headline
October 10, 2015, Ankara, Turkey, 97 killed – no headline
October 31, 2015, Russian plain, 224 killed – HEADLINE NEWS
November 21, 2015, Beirut, 43 killed – no headline

November 13, 2015, Paris, 130 killed – HEADLINE NEWS
December 2, 2015, San Bernardino, 14 killed – HEADLINE NEWS

January 8, 2016 Libya, 50 killed – no headline
March 6, 2016 (only two weeks ago), Baghdad, 47 killed – no headline
March 13, 2016 (last week), Grand-Bassam, 22 killed – no headline
March 15, 2016 (last week), Ankara, Turkey, 35 killed – no headline

ISIS is killing more Muslims and Africans than any other group. Yet for some reason Western media is only highlighting when Europeans and Americans get killed.

Lees verder op: http://countercurrentnews.com/2016/03/terrorists-22-at-beach-resort-but-nobody-cares-because-it-wasnt-in-u-s-or-europe/

Laten ze van Countercurrentnews nu groot gelijk hebben in de feitelijkheid, maar niet in de interpretatie.

Ik zal proberen hun primitieve klacht op een simpele wijze uit te leggen.

Wanneer mijn vrouw of één van mijn (klein)kinderen vermoord wordt, erger nog: als meerderen vermoord worden, zal mijn wereld instorten. Een slag die ik waarschijnlijk nooit meer helemaal te boven kom. Er zal een wond op mijn ziel ontstaan die jaren nodig heeft om gedeeltelijk te helen. Helemaal genezen zal hij nooit.

Wanneer mijn buurman of buurvrouw vermoord wordt, dan zal dat in huize Mead een schok veroorzaken en ons gevoel van veiligheid ondermijnen. Mocht die moord verderop in de straat plaatsvinden, dan zal de reactie minder sterk zijn, maar menig woord zal er aan gewijd worden en we zullen maar wat graag alles willen horen over de omstandigheden en de betrokkenen.

Wanneer die moord een paar straten verder gepleegd wordt, dan zal de aandacht misschien minder, maar niet veel minder zijn, mits we het slachtoffer en de dader niet kennen. Mochten we beiden of één van beiden kennen, dan zullen we het er waarschijnlijk nog lang over hebben.

Wanneer in een andere wijk iemand vermoord wordt en we kennen dader noch slachtoffer, dan is het nieuws dat lichte vrees geeft: ‘De ellende komt steeds dichterbij’.

Wanneer de moord in een andere stad, ander land, ander werelddeel plaats vindt, dan is het nieuws dat mij zeer waarschijnlijk ontgaat, al is het alleen al omdat het op pagina acht, rechtsonder gepresenteerd wordt in onze krant.

Het is weer anders wanneer het een al of niet gewaardeerde, beroemde persoonlijkheid betreft, zoals John Kennedy, Robert Kennedy, Martin Luther King. Geografisch ver weg, maar emotioneel dichtbij.

Het zal in Afrikaanse, Arabische, of Aziatische landen niet veel anders gaan.

De aanslagen in Parijs en Brussel kregen mogelijk in verre landen meer aandacht dan aanslagen in landen ver weg aandacht krijgen in Europa en de USA. Dat komt doordat ‘onze’ cultuur, met name cultuur uit de USA, de hele wereld overspoelt.

Toch lijkt het mij sterk dat de 35 Brusselse doden in Afrika, Azië en Arabische landen evenveel aandacht kregen als in Europa.

Maar Concurrentnews ziet het anders. De aanslagen in Brussel en Parijs krijgen veel meer aandacht dan die in Jemen en Tunesië omdat we in Europa en de USA alleen met onszelf bezig zijn en maling hebben aan slachtoffers in andere landen.

Hoeveel Jemenieten en Tunesiërs zullen wakker gelegen hebben van de aanslagen in Brussel? Ik weet het niet, maar ik verwacht niet dat er een stormloop is geweest van slapeloze Jemenieten op de Jemenitische apotheken.

Quinsy GarioHet zal toch niet zo zijn, dat de narcistische dorpsgek Quincy Gario naast zijn bijstandsuitkering heel stiekem een schnabbel heeft bij Concurrentnews om alsnog zijn gelijk te halen dat ‘white lives matter more than brown ones’ zoals hij walgelijk tweette na het neerschieten van MH17?

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

 

 

 

An ideology of pure assholery

El AlHet Amerikaanse voorverkiezingencircus zette gisteren zijn tournee voort met de verkiezing in 15 staten tegelijk: Super Tuesday. Naast de clowneske optredens van Donald Trump, je moet er niet aan denken dat die idioot president wordt, is er buiten de verkiezingenpiste veel vermaak dankzij gastheren – zijn het alleen heren? – van Amerikaanse praatprogamma’s (Wim Pijbes zou zeggen ‘talkshow hosts’). Een van mijn favorieten is John Oliver.

Ik herken mijzelf in zijn boosheid. Gisteren stak hij een 20 minuten durende tirade af over Donald Trump. Trump werd letterlijk gegrild (Wim Pijbes zou zeggen ‘roasted’) door Oliver.

Iedere keer wanneer ik Oliver zie, moet ik denken aan zijn louterende woede-uitbarsting 48 uur na de aanslagen door ettertjes in Parijs. Oliver beloofde zijn gasten en kijkers ‘pure profanity’, op HBO betaal-TV (premium cable).

De kijkers kregen wat John Oliver beloofde, en wat geniet ik er weer van wanneer ik via YouTube terugkijk. Gebruik de zoekterm ‘John Oliver Paris attacks’ om ook te kijken. Geen subtiele duidingen zoals we in Nederlandse praatprogramma’s te horen krijgen over kansarme jongeren in kansarme wijken. Nee, recht voor zijn raap ‘fucking assholes’. Verdomde klootzakken. Muziek in mijn oren.

Geen gezeur over voeling houden met de ‘haarvaten’ van de moslimsamenleving. Sinds onze nationale trots, terrorisme deskundige Beatrice de Graaf, de term ‘haarvaten’ gebruikte, werd het het modewoord voor alle deskundologen die er machteloos op los theoretiseren.

Wat nou kansarm! Uit diezelfde kansarme milieus, uit diezelfde kansarme wijken staan voortdurend mensen op, zelfs de broer van een van die ‘fucking assholes’, die de handen uit de mouwen steken, hun school en universiteit afmaken en, ongetwijfeld moeizamer dan autochtonen, een loopbaan vinden. De zusjes van die Arabisch-Europese smeerlappen presteren vaak wel heel goed. Even kansarm, uit dezelfde gezinnen, maar een heel ander resultaat. Ja, ik weet, af en toe is er ook een vrouwelijke ‘fucking asshole’ tussen.

Kansarm is geen excuus voor het met kalashnikovs neermaaien van 140 theater- en terrasbezoekers. Voeling (‘feeling’) met sociale haarvaten is een illusie; een mooi geformuleerde schijnoplossing die ons geen stap dichter brengt bij eliminatie van snotneuzenterrorisme door ‘fucking assholes’.

Wat willen die F.A’s?, vraagt John Oliver zich af. De Franse maatschappij om zeep helpen? Geen schijn van kans. De F.A.’s zullen nooit in staat zijn de Franse cultuur ten gronde te richten. Ze moeten het dan met hun ‘ideology of pure assholery’ opnemen tegen Proust, Piaff, topwijnen, Gauloise sigaretten, Camembert, Sartre, Camus, madeleines en macarones.

Die strijd zal de ‘ideology of pure assholery’ altijd verliezen.

De daders van de aanslagen in Parijs, Brussel, Londen en Madrid zijn verdomde klootzakken; fucking assholes. PUNT!

Zijn ze een bedreiging voor onze maatschappij? Een incidentele en beperkte, ernstige dreiging omdat ze liefst zo veel mogelijk slachtoffers maken. Hun groep is klein en hun mogelijkheden zijn gelimiteerd. Onze maatschappij zal zonder twijfel overwinnen, ondanks ‘het sluipend gif van politieke correctheid’ (Derk Jan Eppink) waardoor mogelijke oplossingen kapot gediscussieerd worden.

Hylke Tromp, de Groningse polemoloog, had het in de jaren zeventig van de vorige eeuw, naar aanleiding van Palestijnse vliegtuigkapingen en aanslagen – wat een waanzin dat een onbetrouwbaar sujet als Yasser Arafat ooit de Nobelprijs voor de vrede kreeg – over ‘democratisering van het geweld’. Niet de staat maar individuen en kleine groepen nemen de wapens op.

Een democratisering van geweld die niet de verdediging van democratische waarden dient. De daders in Parijs hadden voor zover bekend een voorgeschiedenis van (kleine) criminaliteit en gebruik van drugs en drank. Allemaal in strijd met de islam, maar dan wel ‘alluha akbar’ schreeuwend westerlingen afslachten. Heeft met geen andere ideologie te maken dan met een ideologie van ‘pure assholery’.

De 81-jarige, joodse Renee Rabinowitz, juriste en psychologe, start een juridische procedure tegen luchtvaartmaatschappij El Al. Op een vlucht van Newark naar Tel Aviv moest ze onder druk van het cabinepersoneel haar gereserveerde plaats verlaten omdat een ultra-orthodoxe joodse man niet naast een vrouw in het vliegtuig wilde zitten. El Al geeft regelmatig toe aan de luimen van zulke ultra-orthodoxe ‘fucking assholes’

Over ‘ideology of pure assholery’ gesproken. Er vallen geen fysieke slachtoffers in de El Al toestellen, maar ‘pure assholery’ is het wel.

Frans Ira, Meditatione Ignis

Mongoloïde aanslagen vereisen geen ‘meesterbrein’

aanslagen Parijs november 2015
aanslagen Parijs november 2015

 

Vandaag, 18 januari 2016, is in Marokko een Belg, met Marokkaanse achtergrond, gearresteerd. De man zou rechtstreeks te maken hebben met de aanslagen van november in Parijs. Stompzinnige en achterlijke aanslagen. En laf, vooral heel erg laf.

Rifgebergtemalloten met kalashnikovs toonde hun heldenmoed door hun pief-paf-poef-speelgoed leeg te schieten op terras- en theaterbezoekers. Een werkelijk meesterlijke actie.

Onze redacteur Bertus Anonissen verwoordde in een blogtekst al zijn ongenoegen over het steeds in de media terugkerende ‘brein’, of zelfs ‘meesterbrein’ achter de zwakzinnige aanslagen. Lees hiervoor: Heeft het jostileger een mastermind nodig?

Die misplaatste kwalificatie leidt een hardnekkig bestaan: Uit de NRC van 18 januari 2016: De man had in het verleden bij de militante beweging al-Nusra in Syrië gevochten. In die tijd heeft hij volgens de verklaring banden opgebouwd met IS-leden, “waaronder het meesterbrein achter de aanslagen”. Abdelhamid Abaaoud werd door velen beschouwd als de architect van de terreuraanslag. De 26-jarige vond de dood tijdens een grote politieoperatie in de Parijse voorstad St Denis, na de aanslagen.

De NRC suggereert door het gebruik van aanhalingstekens “waaronder het meesterbrein achter de aanslagen” dat iemand – wie?- geciteerd wordt.

Hoe het ook zij: als er werkelijk sprake zou zijn van een brein, of zelfs een meesterbrein, dan zouden deze noord Afrikaanse losers zich niet bezig houden met smeerlapperij zoals in Parijs, maar braaf hun school afmaken en zich een plaats verwerven in de maatschappij waar hun ouders ooit een toekomst zochten. De ettertjes spiegelen zich niet aan hun leeftijdgenoten met overeenkomstige achtergrond die wel succesvol integreren, maar volgen het verdorven spoor van sadisten in het midden-oosten.

Europa is de afgelopen tientallen jaren verrijkt met honderdduizenden nieuwkomers uit verre landen. Jammer dat ons werelddeel ook opgezadeld is met het vuil dat in deze migratiestroom meespoelde. Want vuil is het. Daar steekt echt geen meesterbrein bovenuit, maar een mispel rotter dan de rest. Door en door rot.

Hans Hoek