Ontwikkelingshulp – een fabel

Dambisa Moyo: Dead Aid: Why Aid Is Not Working and How There Is a Better Way for Africa

Dambisa Moyo: Dead Aid: Why Aid Is Not Working and How There Is a Better Way for Africa

Mevrouw Gooree en ik wonen in een omgeving rijk aan parken en bossen. We prijzen ons daar gelukkig mee. Niets mooier dan voor dag en dauw, of op een laat-lichte zomeravond met de hond in de natuur aan de stadsrand te wandelen.

We passeren regelmatig een bijna geheel in een park gebouwd appartementengebouw van drie woonlagen. Een kostbare stek om te wonen. Mooi en verstild.

Aan de parkzijde van het complex staat vrijwel altijd een reiger. Doodstil, zoals je reigers langs sloten ziet staan. Hier is echter geen sloot. Slechts een grasveld en het bakstenen gebouw. Bewoners van het gebouw voeren de reiger. Hij (zij?) vindt dat blijkbaar wel prima zo, want het instinct om te jagen is bij de vogel verdwenen. Waarom zou je je ook inspannen om een prooi te vangen en via de jacht in je levensonderhoud te voorzien, wanneer het voer je dagelijks voor de bek en poten gegooid wordt?

Zijn instinctieve angst voor de mens, en zelfs voor onze hond, is verdwenen. De vogel is door mens en dier tot zeer dichtbij te benaderen. Sterker nog: met uitdagende brutaliteit bekijkt hij indringers. Hij voelt zich veilig in deze verwennende omgeving.

De dierenliefhebbers, niets dan goeds over hun motieven, hebben het beest afhankelijk, lui en initiatiefloos gemaakt. Zelfs een beetje dwingend brutaal. Dagelijks voer is een recht geworden, niet een incidentele gunst.

Wilde dieren houden zich van nature ver van mensen. Toch zijn er jaarlijks incidenten waarbij naïeve toeristen in de bossen van Noord Amerika door een bruine beer, of door een grizzlybeer worden aangevallen. Er is een grote kans dat het slachtoffer die aanval te danken heeft aan eerdere toeristen die het leuk vonden voedsel voor de beren achter te laten. Vanaf dat moment ziet de beer iedere toerist als bron van voedsel en als het hem niet gegeven wordt, komt hij het wel halen.

In toeristenfolders staat altijd het advies dieren in de natuur niet te voeren. De instinctieve angst voor mensen van dieren in de natuur, beschermt de mens. Neem je die angst weg en maak je jezelf tot bron van voer, dan is agressieve opdringerigheid je lot.

Het is naïef  te denken dat dieren liefde met liefde beantwoorden. Dat is antropomorfiseren (die wederkerigheid van liefde werkt zelfs bij de mens helaas niet vaak). De reiger en in het wild levende dieren die door mensen gevoerd worden zijn naar menselijke maatstaven ondankbare wezens. Niks, liefde, want als het verwachte voer niet goedschiks komt, dan desnoods kwaadschiks.

De reiger bij ons in de buurt werd door alle goedgeefsheid van de appartementbewoners passief, lui en brutaal. Wilde dieren in de natuur die door mensen gevoerd worden, worden agressief en dringen het menselijke territorium binnen op kampeerplaatsen om desnoods voer te roven.

Ik moet toch weer eens dat boekje lezen van de Zambiaanse econome Dambisa MoyoDead aid: Why aid is not working and how there is a better way for Africa.

Joshua Gooree

 

Geef een reactie