Nobelprijs voor onderzoekers die vermogen tot troosten bij de prairiewoelmuis ontdekten

prairiewoelmuizen

In de jaren zestig van de vorige eeuw werd in het spoor van de ‘democratisering’ alom fanatiek gediscussieerd of wetenschap geëngageerd moest zijn of juist ‘waardevrij’.

Moet er maatschappelijk engagement zijn bij de wetenschapsbeoefening, of moet wetenschap juist los van enig engagement wetenschap-om-de-wetenschap zijn?

Een moeilijke vraag die tot brede meningsverschillen leidde en onder andere tot het onmogelijk maken van een onderzoek door professor Buikhuizen naar genetische factoren bij crimineel gedrag. Heel links Nederland, aangevuurd door Vrij (die naam stemt tot nadenken) Nederland verfoeide de moderne Lombroso.

Een methodologische vraag die volgens mij niet eenduidig te beantwoorden is.

Zoals met veel kwesties, zal iedere situatie op eigen merites beoordeeld moeten worden. Wetenschapsbeoefening zal, een bescheiden mening, altijd binnen ethische kaders moeten plaatsvinden, hoe veranderlijk en subjectief ethiek ook kan zijn, maar goed…alles is immers betrekkelijk, ook wat ik hier uit mijn toetsenbord tover.

In de NRC van 22 januari werd verslag gedaan van een onderzoek aan de Emory University (Atlanta, VS) met als uitkomst dat prairiewoelmuizen elkaar kunnen troosten. Een zucht van opluchting ging door huize Krates. Eindelijk de prangende, zelfs existentiële vraag beantwoord waar wij al jaren mee worstelden. We zijn beide onderzoekers Larry Young en James Burkett intens dankbaar dat ze dit raadsel voor ons opgelost hebben. Vanaf nu kijken we compleet anders naar de geliefde prairiewoelmuis. Het gaat niet alleen om Young en Burkett, maar gloeiend van trots blijkt dat de Nederlandse primatoloog Frans de Waal ook een belangrijke bijdrage leverde aan dit boeiende onderzoek. Het is terecht dat de NRC, geheel waardevrij, via de vaardige pen van Hester van Santen ons kond heeft gedaan over de bevindingen van deze Nobelprijswaardige onderzoekers.

Hoe ontdekten ze dat de prairiewoelmuis in staat is soortgenoten te troosten? Simpel: je haalt een van de muizen uit een kooi met muizen, zet hem apart, dient hem stroomstoten toe en confronteert hem met harde geluiden totdat het beestje stinkt van de stress. Daarna zet je hem terug in de kooi met soortgenoten en wat gebeurt? Zijn makkers gaan hem likken, vlooien en troosten totdat alle stress verdwenen is. Zoiets kan je alleen maar waardevrij ontdekken, want anders zouden twijfels kunnen ontstaan over de ethiek van het onderzoek. Die twijfels kunnen we ons niet veroorloven, daartoe is het belang van dit wereldveranderende onderzoek te groot. Alles heeft zijn prijs. Het getreiterde beestje, ach wat is het belang van een prairiewoelmuisje, heeft een memorabele bijdrage geleverd aan verdiept inzicht in onze wereld.

Ik kijk met spannende belangstelling uit naar het verslag door Hester van Santen van een onderzoek waarvoor de subsidie-aanvraag inmiddels is ingediend:

Larry Young, James Burkett en Frans de Waal worden in het komende Glazen Huis ingesloten en ik, geheel op vrijwillige basis, zal een van de drie apart zetten in een nauwe ruimte met 130Db David Bowie muziek. De bezoekers van het Glazen Huis mogen, na een donatie voor het goede doel, de uitverkorene gedurende een etmaal stroomstoten toedienen. Na 24 uur zal de gestreste wetenschapper op een brancard teruggeplaatst worden bij zijn collega’s (soortgenoten) opdat het toegestroomde publiek kan observeren hoe hij gelikt, gevlooid en getroost wordt.

De opbrengst van deze unieke actie gaat integraal naar de partij voor de dieren.

Stephan Olmert Krates

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.