Nepparlement en geen sjoege van democratie

tweedekamer

Niet slim van Wilders, maar wel voorspelbaar, dat hij de verkiezing van Khadija Arib tot voorzitter van de Tweede Kamer verfoeide omdat Arib naast de Nederlandse ook de Marokkaanse nationaliteit heeft. Een Marokkaanse als voorzitter van ons parlement, dat kan niet, volgens Wilders. “Een zwarte dag voor de democratie”.

Diederik Samsom – waarom zijn die grijzemuispolitici toch allemaal zo voorspelbaar – reageerde met “Dan heeft Wilders niet begrepen hoe de democratie werkt, want er is de hele dag open gediscussieerd”.

Open gediscussieerd? Daar is heel wat op af te dingen. Er was geen sprake van een open discussie, maar eerder van een schaamteloos toneelspel. De vraag dringt zich op of Diederik, verbale diarree, Samson de democratie wel begrijpt. Laat ik hem het voordeel van de twijfel geven: er was heel misschien een uiterst kleine kans dat niet vooraf vaststond dat Khadija Arib de nieuwe voorzitter zou worden. Heel misschien en een uiterst kleine kans. Wat zonder enige twijfel vooraf vaststond, was dat PVV’er Martin Bosma geen schijn van kans maakte voorzitter te worden enkel en alleen omdat hij PVV’er is. Een zwaktebod van de laffe politieke kneuterigheid in ons parlement.

Van alle kanten, binnen en buiten de politiek en zelfs door alle partijen heen, werd de afgelopen periode de loftrompet gestoken over de voorzitterskwaliteiten van Martin Bosma, partijgenoot van Wilders. Tijdens die rare open sollicitatieprocedure in de Tweede Kamer waar de vier kandidaten aan de tand gevoeld werden en zich mochten presenteren, was Bosma de enige die een frisse, originele indruk maakte. Ik nam mij al voor dat, indien Bosma tot voorzitter gekozen zou worden, ik in de toekomst de debatten af en toe life zou gaan volgen. Snel, humoristisch, met durf en origineel. Een verademing. Bosma is een verklaarde fan van het Engelse parlement waar men elkaar af en toe flink de maat neemt. Dat is niet de cultuur van het Nederlandse parlement. Hier neemt men elkaar onderhuids en achterbaks de maat.  De uitslag van de verkiezing maakte dat weer eens duidelijk. Martin Bosma kreeg nauwelijks meer stemmen dan die van zijn eigen PVV (12 zetels). Hoe is dat mogelijk? De man met de beste papieren die als plaatsvervangend voorzitter keer op keer aantoonde zeer geschikt te zijn voor die rol, kreeg bij de stemming de minste stemmen?

De nieuwe voorzitter Khadija Arib was zo dankbaar voor haar verkiezing dat de emoties haar teveel werden en ze als eerste voorzittersdaad de vergadering daarom voor een half uur schorste. Nee, toch niet weer een huilende kamervoorzitster? Dat belooft wat.

‘Veel partijen lieten weten Arib geen sterke kandidaat te vinden. Onder collega’s geldt ze als een weliswaar charmant maar ook onvoorspelbaar en chaotisch Kamerlid. Eigenlijk was Arib van plan na de volgende verkiezingen te vertrekken uit de Tweede Kamer. Een verkiesbare plaats op de lijst zat er vermoedelijk niet meer in’. (Bron: NRC Next)

Ik kreeg na deze lange dag quasi-democratisch theater, met als absoluut dieptepunt dat zure bekkie van Mona Keizer (CDA), ook het gevoel dat het allemaal nep is. Niet omdat Arib voorzitster werd, maar omdat Martin Bosma door het stiekeme cordon sanitair volledig werd afgeserveerd. Geen enkel lid van de Tweede Kamer had de moed dat uit te spreken.

Zo zie je maar hoe politieke-correctheid in de praktijk politiek incorrect kan zijn. Dirk-Jan Eppink had in een imponerende column (De Volkskrant 6 januari 2016) volledig gelijk toen hij politieke correctheid een sluipend gif noemde.

Bertus G. Antonissen

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.