Narcissohibitionisme, of het Sylvana Simons Syndroom

LUL verhalen Sylvana Simons

Op het Weense Wereldcongres Psychiatrie is het Sylvana Simons Syndroom, ook wel narcissohibitionisme genoemd, officieel erkend als psychiatrisch ziektebeeld. Deze aandoening is al vele jaren bekend binnen de categoraal medische wereld, maar werd niet eerder opgenomen in de canon der psychiatrie omdat de anamneses zoals in vele landen omschreven te veel van elkaar afweken en vaak te onduidelijk waren.

Het is ondergetekende, in samenwerking met een team van het universiteitsziekenhuis in München, gelukt te komen tot duidelijk afbakening van deze ziekte in relatie tot andere psychiatrische ziektebeelden. Deze duidelijke afbakening was mogelijk dankzij de casuïstiek die patiënte Sylvana Simons in geregistreerde publieke optredens bood. Onze dank gaat ook uit naar de treffende beschrijvingen van Sylvana Simons op het forum Meditatione Ignis.

Enkele kenmerkende symptomen van dit syndroom zijn:

  1. een narcistische persoonlijkheid
  2. onvermogen tot introspectie en reflectie
  3. zelfoverschatting
  4. overtuiging dat eigen moraal als maatstaf geldt in maatschappelijke discussies
  5. ongeremd etaleren van eigen lichaam (vrijwel altijd ondersteund door plastisch chirurgische ingrepen, siliconen- en botoxvullingen)
  6. magnetische werking op conflicten
  7. vermogen agressie, soms zelfs fysieke, op te roepen bij levenspartners
  8. volledig ontbreken van bescheidenheid
  9. reactief gedrag
  10. gespeend van creativiteit
  11. onvermogen oorspronkelijk te denken
  12. snelle wisseling van standpunten
  13. neiging tot plagiataire meningsvorming
  14. gebrek aan sociale intelligentie
  15. neiging tot beschuldigen
  16. in discussies alleen zenden en niet in staat te ontvangen
  17. pathologische discriminatie- en racismefobie
  18. ontkennen seksuele gerichtheid op het eigen geslacht met als gevolg generaliserende en discriminerende vooroordelen ten aanzien van het andere geslacht
  19. projecteert eigen onbetrouwbaarheid op alle mannen.

Het narcissohibitionisme, of Sylvana Simons Syndroom heeft een sombere prognose. De psychiatrische wetenschap heeft op dit zeldzame syndroom nog geen ander antwoord dan sterke medicamenteuze sedatie. Er zijn aanwijzingen dat narcissohibitionisme een erfelijke oorsprong heeft. Daar is nader onderzoek voor nodig.

Een team van psychiaters uit München buigt zich over recente Sylvana Simons casuïstiek, zoals haar optreden in het Nederlandse praatprogramma Pauw. Simons was daar uitgenodigd mee te discussiëren over het referendum aangaande het Europese associatieverdrag met Oekraïne. Zonder enige zelfreflectie, volledig overtuigd van eigen gelijk, stond Simons tijdens het TV programma van begin tot eind op zenden en was niet ontvankelijk voor de argumenten van andere deelnemers. Haar onduidelijke en warrige moraal was uitgangspunt voor continue veroordeling van tegenstanders van het associatieverdrag.

Haar narcistische persoonlijkheid bleek aan het einde van het debat toen haar gevraagd werd welke keuze zij zou maken bij het referendum. Simons, die de keuzes van anderen keer op keer veroordeelde, bleek niet te weten of ze zou gaan stemmen en, mocht ze gaan stemmen, wist ze nog niet wat te stemmen. Kenmerkend gedrag voor een zichzelf overschattende persoonlijkheid. Gezond functionerende persoonlijkheden bereiden zich voor op een publiek optreden in een goed bekeken praatprogramma op de televisie. Patiënten die lijden aan narcissohibitionisme stappen onvoorbereid, blind overtuigd van eigen kunde en met onderschatting van de intelligentie van gesprekspartners in een publiek debat.

Gebrek aan intelligentie maskeren lijders aan het Sylvana Simons Syndroom via een lachwekkende lichaamstaal met de nadenkvinger onder de kin, fronsen van wenkbrauwen en quasi intelligent om zich heen kijken.

Narcissohibitionisten wentelen zich voortdurend in de slachtofferrol om te vermijden aangesproken te worden op eigen verantwoordelijkheid.

Mevrouw Simons is in twee relaties geconfronteerd met huiselijk geweld. Ze beseft, waarom ze geslagen werd: ‘Mijn partners wilden mij onderdrukken omdat ze zich door mij geïntimideerd voelden. Het gebeurde omdat ik zo sterk was’. Simons als een ‘zelfbewuste, zelfverzekerde’ vrouw. Zelfbewust en zelfverzekerd is hier eerder onvermogen tot introspectie en zelfoverschatting (De Volkskrant 9 april 2016).

Er zijn meerdere psychiatrische en criminologische studies geschreven over de rol van het slachtoffer bij geweld (https://www.wodc.nl/images/2318a-volledige-tekst_tcm44-530122.pdf).

Simons zou eens zo’n studie moeten lezen. Gezien de ongeneeslijkheid van haar psychiatrische aandoening is het overigens de vraag of het lezen van een studie over de rol van het slachtoffer bij Simons tot inzicht leidt.

Oktober 2015 werd ze tijdens een optreden in de LUL-verhalen door een woedende zaal uitgejoeld en verlieten mensen de zaal omdat Simons de bezoekers het bloed onder de nagels vandaan haalde. De producent van de theatertour verwijderde Simons definitief uit het programma. Narcissohibitionistische Simons zal na afloop ongetwijfeld gedacht hebben dat die zaal vol mannen en vrouwen woedend op haar was omdat ze zo’n ‘zelfbewuste, zelfverzekerde, sterke vrouw is’ en de zaal zich ‘door haar geïntimideerd’ voelde.

Het Sylvana Simons Syndroom brengt de patiënt regelmatig in gevaar omdat dit syndroom, indien het door partners niet als psychiatrische aandoening wordt herkend, vaak leidt tot machteloze woede en agressie bij partners. De rol van het slachtoffer is hier katalysator voor verbale en helaas ook fysieke agressie.

Ik adviseer mannen hun handen altijd thuis te houden. Fysieke agressie is nooit goed te praten, ook al heb ik enig begrip voor de psychische behoefte aan zelfverdediging.

Zo lang Sylvana Simons haar agressiegenererende rol in relaties niet in ziet, riskeert ze de kans op herhaling.

Het beste is met patiënten lijdend aan het Sylvana Simons Syndroom geen relatie aan te gaan en ze op afstand te houden.

Dr. Wolfgang Günther Reil, psychiatrische overwegingen

Please follow and like us: