Mattheus Passie en de Annet Veenstra terreur

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is alweer ruim een jaar geleden dat ‘bejaard’ Nederland gekruisigd werd door Annet Veenstra vanwege het luidruchtig kuchen, smijten met programmaboekjes en ringende telefoons en andere verstoringen van de heilige muziekcultuur in het Amsterdamse Concertgebouw. Annet Veenstra die op geen enkele manier accepteert dat ouderen generaliserend over de jongere generatie praten, schroomde er – hoe inconsequent – via een ingezonden brief in De Volkskrant niet voor ‘ouderen’, alsof het een afzonderlijke en verachtelijke menssoort is, collectief over de kling te jagen. Het zijn namelijk de ouderen die met hun door kattenharen, sputum en huismijt vervuilde bronchiën plechtige concerten, en vooral de heiliger dan heilige Mattheus Passie luidruchtig kuchend verstoren.

Een waarschuwing voor bejaard Nederland is op zijn plaats. Mevrouw Annet Veenstra is te jong om zelf geplaagd door KNO-problemen snotterend en proestend Buẞ und Reu te verstoren en oud genoeg om bejaarden die dat wel doen dubbel te vouwen tussen de pluche stoelen van het Concertgebouw. Annet Veenstra wil ongestoord zich onderdompelen in de serene sfeer van Bach’s symbool van Christelijke naastenliefde en verdraagzaamheid en is desnoods bereid de liefde voor de medemens met geweld te verdedigen. Vrij zeldzaam zo’n fundamentalistisch Christelijk meisje; haar onverdraagzaamheid is helaas minder zeldzaam.

Laat ik alle ouderen aanraden zich dit jaar te beschermen tegen de toorn van retorica talent Veenstra en Goede Vrijdag thuis aan de radio, voor de TV, of via een CD te luisteren naar de Passie. Ze hoeven dan geen moment verstijfd van angst iedere kuch te onderdrukken en kunnen geheel zichzelf zijn, net zoals elitaire Annet dat kan zijn in haar Concertgebouw ballenbak.

Daar mag ze zonder bijgeluiden van de rollatorgeneratie Jesum selbst begraben.

Ik zal dit aardse tranendal verlaten hebben tegen de tijd dat Annet Veenstra zelf de leeftijd bereikt heeft dat ze door weer een nieuwe generatie uit het Concertgebouw wordt verbannen, maar hoop, hoog gezeten op een wolk, te kunnen aanschouwen hoe zij die schoffering van een journalistiek groentje mentaal verwerkt.

Misschien krabt ze dan nog eens met spijt aan haar Teutoonse kinnebak.

Bertus G. Antonissen

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *