Lieserpfad mijmeringen

Lieserpfad Vibram Five FingersHet is twaalf jaar geleden dat ik voor de eerste keer het Lieserpfad in de Vulkaneifel van Manderscheid naar Wittlich wandelde. Uit alle wandelmogelijkheden in die omgeving koos ik voor etappe 2, de eerste etappe gaat van Daun naar Manderscheid, omdat die etappe in een gidsje werd omschreven als ‘alpinisch’. Een sportieve uitdaging dus. Ik logeerde in Hotel Tara in Manderscheid. Het hotel kende beperkte bedrijfstijden: alleen van vrijdag tot zondag. Nu, 2016, is het misschien zelfs helemaal gesloten. De website is niet meer op het internet.

De eigenaar van Hotel Tara beheerde het hotel samen met zijn Aziatische vrouw. Zijn geld verdiende hij in de loop der jaren met handel in Nepalese kunst. Mijn ‘Das is doch alles geklaut’ beantwoorde hij met: ‘Sonst kann mann nichts verdienen!” Kijk, zo wordt gesproken over de handel in antiquiteiten uit bronlanden. Unverfroren als een dappere Indiana Jones. Dat is precies de reden waarom ik zo’n bloedhekel heb aan die films waarin de roofzuchtige, slimme blanke man de domme lokale bevolking altijd te slim af  is en er met hun kostbaarheden vandoor gaat. Honderd procent kolonialistische propaganda en verwerpelijk racisme. De Hotel Tara eigenaar verstijfde toen ik hem vertelde over mijn werk: de bescherming van cultuurgoed.

Afgelopen zaterdag liep ik het Lieserpfad voor de zevende keer. Nu samen met Mo, mijn zoon T. en zijn vriendin, de ideale schoondochter, G.

Een zware wandeling met enkele stevige klimmen en dito afdalingen. Een aanslag op benen en rug. Voor mij vooral een aanslag op mijn kuiten omdat ik de hele route liep op mijn Vibram Fivefingers.

G. had nergens last van. Maar goed, tussen Mo en mij en G. zitten ruim drie decennia. Fit as a fiddle begon ik aan de wandeling en ondanks mijn 68 jaar, we liepen op mijn verjaardag, merkte ik geen verschil in prestatie met 12 jaar eerder. Een hele geruststelling en genoegdoening. Mo had het vooral zwaar bij de beklimmingen, maar zette de tanden op elkaar en hield vol. Zo ken ik haar.

Na de wandeling van ruim zes uur wachtten we in Wittlich op de komst van de bus terug naar Manderscheid. Dat half uurtje zitten werd een benenbreker. Acute spierpijn. De lever was blijkbaar niet in staat snel genoeg alle melkzuur uit het systeem te zeven. Het werd bijna strompelen naar de bus en na de rit van een half uur van de bus naar het terrasje met Hefenweizen bier.

De bus zat vol met een groep uitbundige Duitse wandelaars. De fles wijn ging van hand tot hand; helaas niet naar onze handen.

In Wittlich zagen we al een aantal niet-Europese mensen, waarschijnlijk asielzoekers, rond lopen. In de bus zaten acht kennelijke vluchtelingen. Vier dames met moslimsjaaltjes, twee kinderen en twee mannen. Je verwacht dat niet in de omgeving van een slaperige Duitse provinciestad. Ik moest denken aan de discussiehype in Europa over racisme door white-privilege autochtone Europeanen en maakte mij weer kwaad over die idiote discussie. Zelfs in buitengebieden van Europa kom je vluchtelingen tegen die hier een veilig onderkomen vonden, maar tegelijk moeten autochtone Europeanen zich aan laten leunen dat we in- en in-racistisch en xenofoob zijn. Er wonen miljoenen  moslims in Europa; er staan duizenden moskeeën in Europa; je kan geen stad, en blijkbaar ook dorp, bezoeken of je struikelt over met hun geloof koketterende moslims, maar wat zijn we islamofoob.

De volgende ochtend speelden de beschadigde spieren op en moesten we, niet alleen ik, op de tanden bijten door de pijnlijke startproblemen. Alleen G. liep rond alsof ze de wandeling van gisteren zonder moeite zo weer over kon doen.

In de auto onderweg naar huis werden we wakker geschud uit onze Eifeldroom. Een Amerikaanse moslim met Afghaanse achtergrond vermoordde in een homodancing Orlando, Florida, vijftig mensen omdat hij zich twee maanden eerder geërgerd zou hebben aan zoenende mannen. In sommige over islamofobie klagende moslimkringen staat blijkbaar de homofobe doodstraf op homofilie.

De Europese kampioenschappen voetbal zijn begonnen en Russische en Engelse supporters vechten elkaar in Marseille al drie dagen de tent uit.

Nederlandse middelbare scholieren uit Schijndel haalden een Israëlische krant omdat ze onderweg naar een examenfeestje zongen dat Joden zo goed branden.

De toon is gezet en we staan meteen weer met beide spierpijnbenen op de grond.

Na een goed weekend voel ik altijd weemoed. Deze keer weemoed versterkt met droefenis over het afscheid van T. en G.

Dit weekend smaakt naar meer.

Bertus G. Antonissen