lang leve Liesbeth Zegveld

Schermafbeelding 2016-01-09 om 10.18.31

Op zaterdagmorgen 11 juni 1977, mijn 29ste verjaardag, fietste ik van mijn boerderijtje in Scharmer, gemeente Slochteren, naar de Mesdagkliniek waar ik werkzaam was.

Daar hoorde ik dat de drie weken voortslepende gijzeling van treinpassagiers door Molukkers bij ‘De Punt’ op spectaculaire wijze was beëindigd.

Er was een juichstemming, niet alleen op mijn werk, maar landelijk.

Veel respect voor de mariniers die deze klus geklaard hadden. Via duikvluchten door F-16’s over de gekaapte treinen waren de kapers die zo dom waren allen bij elkaar te kruipen in hetzelfde treincompartiment, gedesorienteerd en vrijwel onmiddellijk werd het stuk trein waar ze zich in bevonden doorzeefd met kogels. Koste wat kost moest voorkomen worden dat ze tijd en tegenwoordigheid van geest zouden hebben om hun dreigement, afschieten van treinpassagiers, ten uitvoer te brengen.

Dat hun dreigementen zeer reëel waren stond, gezien eerdere ervaringen met kapingen door Molukkers, buiten kijf. Nooit zal ik het beeld vergeten van een conducteur die op zijn knieën in de deuropening van een gekaapte trein door zijn hoofd werd geschoten door een laffe Molukker. Bij eerdere acties in Wassenaar (Indonesische Ambassade) en een treinkaping bij Wijster werden al 4 mensen vermoord door Molukse actievoerders.

De hectiek rondom de bevrijding van de treinpassagiers bij ‘De Punt’ was groot en de spanning hoog. De kaping duurde al veel te lang, de omstandigheden waarin de treinpassagiers verkeerden werden met de dag erbarmelijker, er werd geen stap voortgang geboekt bij de onderhandelingen en de kapers leken dicht te komen bij het moment waarop ze dreigementen passagiers te doden zouden uitvoeren. De ramen van de treinen waren geblindeerd. Slechts door ‘s nachts onder de trein te kruipen en met hulp van richtmicrofoons kon bepaald worden waar de kapers zich bevonden.

Het besluit het treindeel waarin de kapers zich bevonden geheel te doorzeven met kogels om te voorkomen dat onschuldige passagiers door de kapers zouden worden vermoord, was toen en ook nu nog gerechtvaardigd.

Echter, zelfbenoemde ‘mensenrechtenadvocaat’ Liesbeth Zegveld, ze was zes jaar toen de ellende bij ‘De Punt’ zich afspeelde, is van mening dat niet de Molukkers maar de Nederlandse overheid, c.q. de mariniers de moordenaars zijn. De Molukkers, in ieder geval twee van hen, zouden standrechtelijk geëxecuteerd zijn door de mariniers en nabestaanden hebben nu, bijna veertig jaar na dato, volgens Zegveld recht op een schadevergoeding. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Hoe zit het met de mensenrechten van degenen die door de Molukkers vermoord werden? Stonden de Molukkers destijds daar ook maar een enkele seconde bij stil?

Mochten de Molukse nabestaanden schadevergoeding vangen, laten ze dat dan meteen beschikbaar stellen aan de nabestaanden van de slachtoffers die hun familieleden maakten.

Is Liesbeth Zegveld als mensenrechtenadvocaat ook in te huren door de nabestaanden van de slachtoffers van de Molukkers?

De Molukkers schonden geheel onnodig mensenrechten en maakten slachtoffers met voorbedachten rade; dat kan je van de Nederlandse staat en de mariniers niet staande houden.

Je moet wel heel erg los zijn van de realiteit en rationaliteit wanneer je de Molukkers die gedood werden bij de bevrijding van de treinen als slachtoffers ziet. Dat waren ze niet: ze werden gedood na drie weken kaping, een andere keuze was er niet meer, om de mensenrechten van hun slachtoffers te herstellen.

Hadden de mariniers in alle opwinding van die zaterdagmorgen 11 juni 1977, nadat de de trein doorzeefd was met kogels, die trein binnen moeten gaan om te kijken of gewonde Molukkers medische verzorging nodig hadden? Natuurlijk niet, geen enkel risico mocht worden genomen dat deze misdadigers ook maar de geringste kans kregen alsnog, desnoods zwaar gewond op de grond liggend, slachtoffers te maken, ook niet onder de mariniers. De keuze destijds voor een schieten-op-alles-dat-beweegt beleid is alleszins verdedigbaar.

Op die lentemorgen in 1977 deed de staat vanuit het toebedeelde geweldsmonopolie exact dat wat heel Nederland hoopte en toejuichte: volledig uitschakelen van een stelletje criminelen die aantoonbaar niet terugdeinsden voor moord.

Publiciteitsgeile Zegveld denkt er anders over.

Waar kennen we die Zegveld nog meer van: juist van de stampvoetende, nooit ophoudende juridische achtervolging van overste Thom Karremans. Opgezadeld door de Nederlandse regering en de Verenigde Naties met een onuitvoerbare opdracht werden Karremans en zijn legertje Dutchbat blauwhelmen door de Servische lustmoordenaar Mladic juni 1995 met grote overmacht in Srebrenica overvallen. Karremans stond daar met handwapens tegenover een destructieve, racistisch-servische overmacht met tanks. Herhaalde verzoeken om luchtsteun werden door het VN hoofdcommando afgewezen. De laffe verovering van Srebrenica door Servische racisten onder leiding van Ratko Mladic mondde uit in de genocide op duizenden moslimmannen.

Wat deed Karremans? Karremans deed niets. Was hem dat te verwijten, of was hier sprake van militair pragmatisme? Stel dat Karremans met de troepenovermacht van Mladic de strijd was aangegaan. Er is weinig fantasie voor nodig te bedenken dat dan vele Dutchbatters het leven hadden gelaten en die duizenden moslims alsnog vermoord zouden worden. Mocht Karremans dat overleefd hebben, dan was er voor Zegveld weer brood op de plank door Karremans namens de nabestaanden van omgekomen Dutchbatters en de nabestaanden van omgekomen moslimmannen voor rechter na rechter te slepen. Sterker nog: mocht Karremans zich militair verzet hebben tegen Mladic, dan was hem door een slimmerikje als Zegveld zeer waarschijnlijk de moord op de moslimmannen in de schoenen geschoven.

Achteraf kijk je een koe in zijn gat. Mensenrechtenadvocaat Liesbeth Zegveld kijkt niet alleen in het gat van de koe, maar toucheert als veterinaire hobbyist dat gat tot aan haar ongeschoren oksels om onvervaard in de smurrie te roeren. Ze doet dat met de Molukse wandaden en met Karremans.

Let wel: niet de wandaden van Karremans. De wandaden in Srebrenica komen geheel voor rekening van de bullebak Mladic.

Wat bereikt Zegveld hiermee? Bij mij versterkt ze in ieder geval de overtuiging dat Nederland zich NOOIT meer door de VN in de maling moet laten nemen en deelnemen aan waanzinnige en uitzichtloze ‘peacekeeping’ operaties in brandhaarden waar we helemaal niets te zoeken hebben.

Mochten absurde juridische stappen tegen Karremans leiden tot een algehele wens in Nederland ons niet meer te mengen in conflicten in verre landen, dan is hier een hiep-hiep-hoera op zijn plaats.

Lang leve Liesbeth Zegveld!

Naast die juridisch hobbyistische spitsvondigheid van mensenrechtenadvocaten is er ook nog zoiets als de dagelijkse realiteit en problemen die daadkrachtig moeten worden opgelost.

Soms moet er keihard gehakt worden, zoals bij ‘De Punt’, en dan vallen spaanders. Spaanders die verwaarloosbaar zijn in relatie tot de ellende veroorzaakt door anti-democratische, gewelddadig psychopatische, nietsontziende criminele actievoerders.

Ben ik voorstander van het buiten de rechter om executeren van criminelen? Absoluut niet. Ik ben sowieso geen voorstander van executeren omdat zulks middeleeuws primitief is.

Maar, als er geen andere keuze is om slachtoffers door criminelen te voorkomen: de kogel! En maar wat graag!

Het is een luxe te leven in een maatschappij waar monomaniakale kokerkijkers als Liesbeth Zegveld onbelemmerd hun juridische gang kunnen gaan, net zoals het een luxe is het daar hartgrondig mee oneens te zijn.

Bertus G. Antonissen

 

Geef een reactie