Kunstproject waarbij Jeroen Eisinga met lijk Yaël Wolfs bevriest in wak Fins meer

Hits: 0

Collega Simon Aernout Tire interviewde ‘kunstenares’ Yaël Wolfs juli 2016 naar aanleiding van een kunstproject waarbij Wolfs levende wormen hangend aan vishaakjes tentoonstelde. Actievoerders vernielden die installatie en de Maastrichtse kunstacademie waar Yaël Wolfs ‘studeerde’ reageerde verontwaardigd, want ‘de vrijheid van kunst’ etc. etc. blah blah blah.

Quasi artistieke smeerlapperij was het en pure dierenmishandeling. Aangifte bij de politie en straffe actie door het Openbaar Ministerie waren hier gerechtvaardigd. Dat was niet meer nodig, want Wolfs kwam hangend voor de Sterre der Zee in Maastricht aan een verdiend en gruwelijk einde. Een bloederige actie, maar alleszins begrijpelijk verzet tegen haar walgelijke mishandeling van wormen.

Wolfs staat niet alleen. Jeroen Eisinga kan er ook wat van. In 2012 smeet hij een schaap in dikke vacht op haar rug en filmde dat stikkende dier langdurig. Waarom? Omdat het Jeroen Eisinga gaat ‘om het mysterie van het leven‘. Ja, zo gaat dat in de kunst. Je gaat je te buiten aan dierenmishandeling en dekt dat dan toe met een paar middelbareschoolagendanepwijsheden. Het mysterie van het leven. Het zal wel. De kunstcritici smullen van deze ellende, en de man in de straat die hier geen bal van begrijpt, wordt volgens de kunstenmakers een spiegel voorgehouden en wakker geschut. Iedere keer wanneer ik hoor over die spiegel en dat wakker schudden, denk ik: “Als die kunstenmakers ergens in uitblinken dan is het wel in onbescheidenheid”.

Wat nou spiegel voorhouden en wakker schudden. Hoe aanmatigend kan je zijn.

Eén schaap treiteren was voor meneer Eisinga blijkbaar niet voldoende, want nu ging hij ongetwijfeld zwaar gesubsidieerd met een vrachtwagen vol schapen op pad naar het noorden van Finland. Daar werd in een meer een wak gemaakt met daar weer in een soort badkuip. Water in die kuip, twee dode schapen erin, boel dicht laten vriezen, weer een klein wak gemaakt waar via een pijpleiding water in stroomde en aan de rand van het wak 70 via een machine met sneeuw volgespoten schapen.

En dat alles dan een uur lang filmen.

Een absoluut meesterwerk? Welnee: dierenmishandeling en een CO2 voetafdruk waar een Nepalese Yeti jaloers op zal zijn. Deze ellende wordt vertoond in een museale omgeving onder de titel Nightfall, want een ordinaire Nederlandse titel is Eisinga natuurlijk te min.

De man wil met dit meesterwerk wereldroem vergaren.

Ik ga een inzamelingsactie – Bill Pijbes zou natuurlijk zeggen ‘crowdfunding’ – opzetten om een volgend kunstproject van de grond te krijgen: in hetzelfde bevroren meer waar Jeroen Eisinga zijn fantasieloze wanproduct maakte, zal een wak gegraven worden waar de restanten van het op te graven lijk van Yaël Wolfs ingevroren worden. Stukken van dat lijk moeten boven het ijs uitsteken. Naast de ingevroren Wolfs wordt weer een gat in het ijs gegraven waarin Jeroen Eisinga, stevig vastgemaakt in een dwangbuis, zo in het water wordt neergelaten dat zijn nek en hoofd nog net boven het water uitsteken. Een sneeuwmachine zal de sfeer verhogen en via een timelapse opname zal het langzame invriezen van Eisinga, tot de dood erop volgt, worden vastgelegd.

Mocht er iemand zijn die nu al Jeroen Eisinga tot de dood op wil sluiten in een vrieskist, dan beloon ik de dader met tien jaar lang gratis Magnum ijsjes.

Hanna Doeggen met medewerking van S. A. Tire

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.