Kalashnikovvandalisme en verheerlijking van geweld

In Pauw van 19 november 2015 voerden twee Nederlandse politici een voornamelijk semantische discussie over terrorisme, geweld en oorlog en de Jihadsnotneuzen in Europa. Jesse Klaver, van het minipartijtje Groen Links, mini want qua zetels een partijtje tussen de Christen Unie en de SGP, hijgbabbelde in de schaduw van een rustige en volwassen Halbe Zijlstra. Zijlstra wees op een bestaand wetsartikel dat Nederlanders die in vreemde krijgsdienst gaan hun Nederlanderschap afneemt. Een artikel waar tijdens de Spaanse burgeroorlog regelmatig gebruik van werd gemaakt. Mochten Syriëgang(st)ers slechts 1 nationaliteit hebben, dan worden ze automatisch statenloos. Mochten ze twee nationaliteiten hebben dan kunnen ze enkele reis retour naar het kansarme land van herkomst. Duidelijk en dus een eigen keuze. Je weet wat je te wachten staat. Geheel in de onthechtende politieke discussietraditie kwam Jesse Klaver niet verder dan een “ja maar..” reactie. Al dat ‘gejamaar’ is precies de oorzaak van de besluiteloosheid die dagelijks in ons politieke theater te horen en zien is en waardoor het niet eens mogelijk is gebruik te maken van een bestaand wetsartikel.

Sybrand van Haersma Buma – sluit je ogen als hij spreekt en je hoort een Wim T. Schippers Fabeltjeskranttypetje – vond het vandaag in de Tweede Kamer nodig langdurig door te zeuren over de betekenis en gevolgen van het door premier Rutte gebruikte woord oorlog. Ja, met zo’n zijkpoliticus kan je echt de oorlog winnen.

Terug naar Pauw. Vol medelijden met de slachtoffers werd de ene wijsheid na de andere gedelibereerd over het kalashnikovvandalisme van een stelletje tweedegeneratie mislukkelingen waarna, “nu over op een luchtiger onderwerp” (Jeroen Pauw), uitgebreid aandacht werd besteed aan een commerciele, ‘copycat’ Nederlandse TV-serie over een geresocialiseerde kickbokser. Waldemar Toornstra, narcistisch trots op het met ‘gezonde voeding’ en veel trainen opgeblazen lijf, etaleerde zonder schaamte zijn zogenaamd realistische rol in de serie, inclusief de blessures die hij bij het trainen en de opnames opliep. Echt lekker al dat geweld. Genieten!

Daar ligt nu precies het probleem in onze van geweld doordrenkte maatschappij (zie mijn vorige column…ook al veracht ik sprekers die zichzelf citeren): geweld is zo langzamerhand normaal, onvermijdelijk en zelfs vermakelijk geworden.

DAT is de voedingsbodem waarop gefrustreerde, door koffiehuis- en moskeefrequenterende vaders en slaafse moeders affectief verwaarloosde, op westerse leeftijdsgenoten jaloerse moslimkinderen gedijen.

Als ze dan ook nog voorzien worden van automatische wapens heb je de poppen aan het dansen. Niets terrorisme: uit de klauw gelopen vandalisme overgoten met een ongeloofwaardig moslimfundamentalistisch sausje, juichend gestimuleerd en gefaciliteerd door voormalige officieren uit het leger van Saddam Hussein die na de overbodige en leugenachtige Amerikaanse inval in Irak collectief de zak kregen.

Tel uit je winst van bemoeizuchtige westerse interventies in Arabische brandhaarden. Laffe interventies ook. Wanneer er een werkelijke en krachtige tegenstander is zoals IS in Irak en Syrië, dan is diezelfde westerse wereld ineens te bang om in te grijpen en beperkt zich tot aantoonbaar ineffectieve bombardementen.

Het intermezzo waarin Davide Martello bij Pauw Imagine van John Lennon speelde, stond in schril contrast tot het modieuze ach-en wee over de kalashnikovvandalen en de verheerlijking van geweld in een ordinair en bovendien grotendeels geplagieerd TV-verhaaltje.

Bertus G. Antonissen

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.