Je ne suis pas Charlie

Heerlijk dat we in een werelddeel leven waar iedereen alles mag zeggen, schrijven en tekenen. Echter, als ik kijk naar die puberale tekeningen uit Charlie Hebdo, kan ik slechts de conclusie trekken: je ne suis pas Charlie omdat ik me met deze humor-arme kinderachtigheid niet wil associëren.

Laten ze vooral hun gang gaan. ik heb de vrijheid het een onvolwassen blaadje te vinden, ook al verwacht ik tegen allerlei politiek-correcte weerstanden te lopen door dit te verkondigen. Het zal mij worst zijn.

Schermafbeelding 2016-01-07 om 10.39.48.png

kinderen kijken meer uit naar Pasen dan naar Kerst

Voor de duidelijkheid (als dat al nodig is): de moslims van 7 januari 2015 zijn in mijn ogen niets anders dan de uitkomst van mongoloïde inteelt en horen (hoorden) niet thuis in een democratische samenleving. Daar waren ze te dom voor. Er is namelijk enige intelligentie nodig om het principe van vrije meningsuiting te begrijpen. Er vallen slachtoffers wanneer niet begrepen wordt dat dit principe in de eerste plaats betekent dat je anderen de vrijheid gunt te zeggen wat zij willen in plaats van je eigen vrijheid van expressie het primaat te geven.

Zo gun ik de uitgever, redactie en tekenaars van Charlie Hebdo alle vrijheid hun ongeremde gang te gaan. Net zoals ik de vrijheid heb hun blaadje zelden grappig en meestal ouderwets, de jaren zestig van de vorige eeuw, en onvolwassen te vinden. Kijkend naar de striptekeningen uit Charlie Hebdo moet ik denken aan de vader van Theo van Gogh die na de walgelijke moord door Mohammed Bouyeri in een interview vertelde dat hij zoon Theo had voorgehouden: “Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet.”

Ik voel mij overigens bij dat marginale, want dat was het tot aan de aanslag, Franse blaadje veel meer thuis dan bij het achterlijke wereldje van moslims die elkaar uitmoorden omdat ze soenniet en niet sjiiet zijn (of andersom), juichend ongelovigen de keel doorsnijden, zich gerechtigd voelen de redactie van een onbelangrijk stripkrantje te vermoorden, menen een fundamentalistisch motief te hebben om terras- en theaterbezoekers uit te moorden, of laf groepsgewijs tientallen vrouwen aanranden en beroven tijdens de jaarwisseling.

Je hoort mij niet klagen wanneer de mitrailleur gericht wordt op die misbaksels.

Als ik moet kiezen dan ben ik wel Charlie.

Bertus Gerardus Antonissen

 

 

Geef een reactie