Hoog Risico Keffers

American Staffordshire Terrier en Labradoodle samen op de bank

Als je doordringt tot het babbelprogramma PAUW dan is er iets gaande van nationaal belang. Laten we wel wezen, daar worden immers alleen zaken van landsbelang besproken en wel door het topje van de Nederlandse deskundigenberg.

Deze week kwamen hoog-risico honden aan bod. Nu vind ik al jaren dat je beleid niet moet baseren op incidenten, maar op trends. Ben ik de enige die dat vindt? Dat zal niet, maar soms krijg ik wel de indruk. Er doet zich een incident voor, meestal een naar incident, en ineens moet er beleid aan worden opgehangen, terwijl overduidelijke trends die schreeuwen om beleid genegeerd worden.

Laat ik dit verduidelijken met een voorbeeld. Enige jaren geleden kwam een Franse toeriste om het leven na een val uit haar hotelraam. Waarschijnlijk, dat is nooit zeker geworden, donderde ze naar beneden na de consumptie van paddo’s. Een naar incident. Meteen werd er geschreeuwd om beleid en een aantal paddo’s werd verboden. Sommigen zagen het liefst alle paddo’s verboden.

Wekelijks, dagelijks, komen mensen om het leven door alcoholgerelateerde incidenten. Per jaar vallen duizenden doden door de consumptie van alcohol; in het verkeer, door agressie in het uitgaansleven en door ziektes. Waar blijft beleid zo daadkrachtig als na dat paddo-incident?  Zelfs het aantal controles in het verkeer op rijden onder invloed is sterk teruggedrongen omdat de politie en het OM daar geen tijd voor hebben.

Wat heeft dat allemaal met honden te maken? Alles. Want het aantal incidenten met honden wordt niet centraal geregistreerd en is nauwelijks bekend. De enige kennis die we hebben over problemen met honden zijn de incidenten waarover af en toe in de krant te lezen is. Nieuws is trendgevoelig. Dat wil niet zeggen dat de vele aandacht die er nu is voor incidenten met honden ook werkelijk gebaseerd is op een trend.

In Nederland leven 17 miljoen mensen. Het aantal doden door geweld is gelukkig dalend, maar altijd nog circa 120 per jaar. Ongeveer 1 miljoen mensen zijn jaarlijks slachtoffer van huiselijk geweld. Op iedere 100 inwoners van Nederland zijn er 3,6 jaarlijks slachtoffer van geweld.

Het is me wat.

Er zijn in Nederland circa 2,2 miljoen honden. Er zijn helaas geen recente gegevens bekend van menselijk overlijden veroorzaakt door een hond. De meest recente informatie die ik kon vinden bij het CBS is uit 2008. Er vielen toen 2 doden door een hond, waarbij het CBS aantekent dat dit niet perse hondenbeten hoeven te zijn, maar ook dat iemand valt doordat een hond tegen een persoon opspringt.

Als je het aantal slachtoffers door honden vergelijkt met het aantal slachtoffers door mensen, dan blijken honden veel minder risico te geven dan mensen. Verhoudingsgewijs zouden er minstens 15 mensen per jaar om moeten komen door honden. Er gaan echter volgens het CBS vele jaren voorbij zonder dat er dodelijke slachtoffers vallen door honden.

Als we niet alleen kijken naar dodelijke slachtoffers, maar naar alle slachtoffers van geweld, dan is de mens vele malen gevaarlijker dan de hond: 3,6 op de 100 mensen is jaarlijks slachtoffer van geweld door mensen. Omgerekend zou 0,5 mens op de 100 jaarlijks slachtoffer moeten zijn van geweld door een hond. Met andere woorden: 1 op de 200 mensen moet jaarlijks gebeten worden door een hond. Daar geloof ik helemaal niets van. Ik ben bijna zeventig inmiddels en ben zelf nog nooit gebeten door een hond en ken ook helemaal niemand die weleens door een hond gebeten is. Van menselijk geweld was ik ook zelden de dupe, maar enkele incidenten waren er wel.

Ik hou het er op dat mensen voor de mens aanzienlijk gevaarlijker zijn dan honden. Sterker nog: er is een grotere kans door de bliksem om het leven te komen dan door een hond.

Nu het geweld van honden onderling. Laat ik er gemakshalve van uit gaan dat honden eerder geneigd zijn elkaar verrot te schelden en te bedreigen dan mensen dat doen. Ik vermoed dat en de dagelijkse praktijk toont dat ook wel aan. Dagelijks wandel ik vier keer met mijn hond – een Amerikaanse Staffordshire Terrier – door park en bos in Den Haag. Eén of twee keer per maand maak ik mee dat over en weer gegromd en gesnauwd wordt. Eén of twee keer per jaar maak ik mee dat er een schermutseling is. Je schrikt je rot van het kabaal en de boosheid. Nog nooit, mijn hond is inmiddels vier jaar, maakte ik mee dat er schade ontstond. Het ziet er allemaal behoorlijk heftig uit, maar gebeten wordt er niet.

Bijna dagelijks ontmoet ik met mijn goedsul van veertig kilo kleine honden die zich van pure agressie bijna wurgen in hun halsband. Die beestjes gaan als idioten tekeer. Mijn hond reageert niet. Sterker nog: hij negeert ze, totdat na een vierde of vijfde ontmoeting met zo’n mormel het hem teveel wordt en hij terug gromt.

Bijna nooit maak ik mee dat de eigenaar van zo’n kleine schreeuwlelijk zijn/haar hondje corrigeert. Mocht mijn zogenaamde hoog-risico hond dergelijk gedrag vertonen en ik liet hem maar begaan, dan had ik waarschijnlijk allang de wijkagent aan de deur gehad.

Bij ons in de buurt zagen we van pup af aan een Norfolk Terrier. Onze hond ging bij ontmoetingen altijd languit op zijn rug liggen en de twee speelden op vertederende manier met elkaar. Een genot voor honden en eigenaren. Totdat die kleine groter en brutaler werd en het zelfs presteerde onze op zijn rug liggende hond met poot omhoog brutaal over zijn kop te pissen. Dominanter kan haast niet. Die kleine, inmiddels volwassen geworden, werd steeds agressiever tegen onze hond. Ook nu, een jaar of twee verder, gaat hij vanaf grote afstand al tegen onze hond tekeer, en onze stafford pikt het niet meer. Ik zou die twee niet graag meer bij elkaar zien. Het beestje gaat niet alleen agressief tekeer tegen onze hond, maar ook tegen passerende voetgangers en fietsers. Schuin tegenover deze Norfolk Terrier woont een langharige Jack-Russel: van hetzelfde laken een pak. Honden en fietsers worden brutaal afgesnauwd. De baasjes van beide honden zijn niet in staat hun viervoetertjes te corrigeren.

Moraal van het verhaal: alle aandacht, tot bij PAUW, gaat uit naar grote, sterke honden en de risico’s die die met zich meebrengen.

Zijn er hoog-risico honden? Absoluut: er zijn duizenden kleine, agressieve krengetjes die een hoog risico lopen in hun nek gegrepen te worden door grotere honden die deze niet door eigenaren ingetoomde agressie hartstikke beu zijn.

Ja, ik weet: als mijn hond werkelijk aan zou vallen, dan veroorzaakt hij meer schade dan een kleine hond. De kans op aanvallen is vrijwel nihil. Als het al gebeuren zou, dan is het een reactie.

Moraal: vertaal incidenten niet meteen naar trends waar beleid aan moet worden opgehangen en analyseer ieder incident op eigen merites.

Bertus. G. Antonissen

Geef een reactie