Hondengenot

Orca

Orca

Dertig tot vijfendertig jaar geleden, we worden oud, waren de door beperkte financiële spankracht helaas zeldzame vakanties vooral een succes wanneer de kinderen zichtbaar genoten. Als ouders is er geen groter plezier dan het plezier van je kinderen. Kinderen blij, vakantie geslaagd.

Das war einmal..

Kinderen groot, werkzame leven zo goed als afgerond, en 2013 een puppy aangeschaft. Inmiddels is die pup uitgegroeid tot een baal spieren van 40 kilo. Een vervaarlijk hond voor wie niet goed observeert en alleen de kracht ziet. Kijk je hem naar zijn gerimpelde kop met zachtaardig bruine ogen, dan zie je een bonk goeiigheid en verdraagzaamheid.

Verdraagzaamheid is de adequate omschrijving in één woord. Ik kan niets beters bedenken. Een nieuwsgierige allemansvriend.

Wanneer op afstand in bos of op straat iemand passeert blijft hij stil staan observeren. We noemen hem de wijkagent. Vooral boeiend: de smartphone-autisten die op straat staan te appen of sms-en. Zo mogelijk nog fascinerender: GSM-gebruikers die in hun eentje op straat staan te praten. Vroeger het privilege van in zichzelf mompelende ouderen. Nu zie je ze, jong of oud, fietsend of lopend hardop handsfree praten. Onze viervoeter lijkt te denken dat iedereen die in zijn eentje pratend over straat gaat het tegen hem heeft en wil er enthousiast op af.

Niets mooier, zo lijkt, dan omringd te worden door een groep opdringerige kinderen die hem allemaal willen aaien. Kinderen zie je zelden terugdeinzen voor zijn Bokitofiguur. Zij zien niet zijn spieren, maar voelen zijn goeiigheid. De liefde is wederzijds. Soms iets te opdringerig; ook wederzijds.

Vanmorgen gingen we samen met vrienden en hun hond naar het strand bij de Fuutlaan in Den Haag. De bal haalt hij tegen de golven omhoog zwemmend uit het water. ‘Balletje’ is een toverwoord. Als we hem niet tegen zichzelf zouden beschermen, zou hij door blijven rennen en zwemmen tot hij er bij neervalt.

Eenmaal thuis, gedronken en gegeten, gaat hij languit op de bank of vloerbedekking om de rest van de dag in een comateuze slaap te vallen.

Een tevreden hond die genoten heeft en wij, net als vijfendertig jaar geleden, zijn voldaan en gelukkig over het geluk van ons kind op vier poten.

Bertus G. Antonissen