Hanna P. gruwt in haar gereformeerde gelijk

Kinderboekenmuseum in Letterkundigmuseum, Den Haag

Kinderboekenmuseum in Letterkundig Museum, Den Haag

Het is alweer een aantal jaren geleden, dat een bericht van mij op een Linkedin groep over incidenten met cultuurgoed door de fundamentalistisch gristelijke beheerster Hanna P. van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed werd verwijderd. Er deed zich in korte tijd een vierde inbraak met diefstal voor in een museum en ik etaleerde mijn frustratie door mijn bericht over deze diefstal vooraf te laten gaan door het woord NONDEJU.

Dat ging onze strikt volgens Mozes’ wetten levende Hanna P. te ver, want ik misbruikte de naam van god. Van wie? Van GOD. In ieder geval niet mijn god, want die heb ik niet, maar blijkbaar van de intolerante, taalpuriteinse god van Sharia P. Ik mocht niet het in de taal gebruikelijke francofiele synoniem voor gossie (god), jeetje (Jezus), verdorie, of verdikkeme gebruiken want dat verdroeg Hanna P’s gevoelige en onverdraagzame Thora-zieltje niet.

Natuurlijk ging ik te mijner verdediging te rade bij een autoriteit waar zelfs Hanna P, zo vermoedde ik, het religieuze hoofd diep voor buigt: het Nederlands Bijbelgenootschap. Ik vond aldaar dat de voorkeur gegeven wordt aan een andere woordkeuze dan NONDEJU, maar dat het woord inmiddels net als allerlei andere verbasteringen des heeren naam in de Nederlandse taal ingeburgerd is en geen bron van aanstoot. Behalve dan bij het gristenkind Hanna P. Die nam er wel aanstoot aan. Overigens, op mijn mail aan ouderlinge Hanna P over de visie van het Nederlands Bijbelgenootschap kreeg ik nooit enige reactie. Dat werkt zo bij fundamentalisten en oud-testamentisch onvruchtbaren. Zij hebben de waarheid in pacht. Daar kan geen enkel argument, zelfs niet dat van het Nederlands Bijbelgenootschap, tegenop.

Waarom na zo veel jaren hier op terug komen? Hierom: ik bezocht vandaag met mijn dochter en haar zoontje van ruim één jaar het Kinderboekenmuseum in Den Haag en wat zag ik daar bij een voor kinderen bestemde tentoonstelling:

img_0003

Was al jaren die nare, want te laf om te antwoorden op mijn mail over het Nederlands Bijbelgenootschap, Hanna P. uit mijn geheugen verbannen maar werd toch even, heel even, mijn opa-pensionado uitstapje met een kleinkind bezoedeld door de herinnering aan leerstellige Hanna.

Ze zal slapeloos zwetend gruwelen onder haar gereformeerde klamme lappen wanneer ze verneemt dat een toonaangevend Nederlands museum, een Literatuur Museum nog wel, met NONDEJUUH de geest van kinderen bezoedelt.

Om in de sfeer van het Literatuur Museum en bijbelfanaat Hanna P. te blijven: de wegen van de heer, mijn geheugen en Hanna P. zijn ondoorgrondelijk en zelden aangenaam.

Ton Cremers, gastcolumnist Meditatione Ignis.

 

Please follow and like us: